Kierowca twierdził, że miernik wskazał 54 km/h. Sąd uznał go winnym przy 68 km/h

B. G. w dniu 28 maja 2023 r. ok godz. 11:07 w W. na ul. (...) prowadził pojazd E. (...) nr rej. (...). Spieszył się wówczas, bowiem jechał

z pasażerami, których miał przewieźć. Natężenie ruchu było duże. B. G. poruszał się lewym pasem jezdni, wyprzedzając dwa pojazdy osobowe

Na wskazanym odcinku drogi obowiązywało ograniczenie prędkości do 50 km/h (teren zabudowany). B. G. prowadził pojazd z prędkością 68 km/h.

/dowody: częściowo wyjaśnienia obwinionego – k. 51v, zeznania Z. O. (2) – k. 52 – 52v, notatka urzędowa – k. 1 – 2/

Pomiaru prędkości pojazdu prowadzonego przez B. G. dokonał funkcjonariusz policji Z. O. (1) przy użyciu urządzenia pomiarowego (...), nr fabryczny (...). Urządzenie pomiarowe wskazało prędkość 71 km/h. Pomiar został przeprowadzony prawidłowo, przy użyciu urządzenia pomiarowego posiadającego ważne świadectwo legalizacji, po uprzednim przeprowadzeniu przez funkcjonariusza Policji testu stałej odległości i testu prawidłowości działania przyrządów celowniczych.

/dowody: zeznania Z. O. (2) – k. 52 – 52v, notatka urzędowa – k. 1 – 2, świadectwo legalizacji ponownej – k. 4, instrukcja obsługi miernika prędkości – k. 40/

Obwiniony

B. G.

nie przyznał się do zarzuconego mu czynu, wskazując iż nie można jednoznacznie stwierdzić, że wykonany pomiar dotyczył jego pojazdu.

Sąd dał wiarę wyjaśnieniom obwinionego

B. G., w których potwierdzał że prowadził pojazd E. nr rej. (...) i został zatrzymany do kontroli przez funkcjonariusza Policji, bowiem w istocie były to okoliczności bezsporne.

Sąd nie dał natomiast wiary obwinionemu

B. G.

w zakresie, w jakim kwestionował, by przekroczył dozwoloną prędkość, a wykonany pomiar dotyczył jego pojazdu, bowiem w tym zakresie pozostawały w rażącej sprzeczności z zeznaniami

Z. O. (1), wspartymi notatką urzędową ze zdarzenia oraz zapisem w notatniku służbowym. B. G. wskazywał wprawdzie, że urządzenie (...) zamontowane w jego pojeździe wskazywało wówczas prędkość 54 km/h, jednakże zapytany przez sąd wyjaśnił, iż nie dysponuje wydrukiem z tego urządzenia, bowiem zmienił system, jednakże w ocenie sądu gdyby obwiniony rzeczywiście takim pomiarem w dniu zdarzenia dysponował, to kwestionując prawidłowość pomiaru przeprowadzonego przez policjanta, zadbałby o odpowiednie zabezpieczenie tego materiału, a tym samym w tym zakresie wyjaśnienia obwinionego uznać należało za gołosłowne. Tymczasem świadek Z. O. (1) precyzyjnie opisał, iż przyrząd celowniczy wymierzył w tablicę rejestracyjna pojazdu prowadzonego przez obwinionego, a nadto iż pojazdy poruszające się prawym pasem drogi poruszały się z mniejszą prędkością, co w pełni korespondowało z notatką urzędową ze zdarzenia, w której świadek zapisał, że pojazd prowadzony przez obwinionego wyprzedzał pojazdy poruszające się prawym pasem. Zaznaczyć należy, iż kompetencje, wyszkolenie i umiejętność prawidłowej obsługi urządzenia przez funkcjonariusza nie wzbudziły wątpliwości sądu. Świadek wskazał, iż w Wydziale Ruchu Drogowego pracował przez okres około 3 lat do września 2023 r., zaś pomiarów prędkości różnymi urządzeniami dokonywał podczas każdej służby, przy czym uprzednio został przeszkolony z zakresu obsługi urządzeń pomiarowych.

Dalej sąd zważył, iż pomiaru dokonano przy użyciu przyrządu pomiarowego posiadającego aktualne świadectwo legalizacji i dopuszczonego do użytku. Z zeznań świadka Z. O. (1) wynikało, iż pobierając urządzenie pomiarowe wykonał stosowne testy urządzenia – test stałej odległości i test sprawności przyrządów celowniczych, co zostało odnotowane również w notatce (k. 1 – 2). Sąd nie miał przy tym powodu, by kwestionować wiarygodność dowodów w postaci świadectwa legalizacji urządzenia pomiarowego i jego instrukcji obsługi. Z kolei notatka służbowa (k. 1 – 2) i zapis notatnika służbowego stanowiły dowód wspierający wiarygodność depozycji Z. O. (1).

W niniejszej sprawie

B. G.

zarzucono, że w dniu 28 maja 2023 r. ok. godz. 11:07 w W. na ulicy (...), kierując pojazdem marki E. nr rej. (...) przekroczył dozwoloną prędkość o 21 km/h, nie stosując się do ograniczenia prędkości określonego ustawą i jechał z prędkością 71 km/h w miejscu, gdzie dopuszczalna prędkość wynosi do 50 km/h.

Zdaniem sądu z przeprowadzonej już analizy i oceny materiału dowodowego wynikało, iż pomiar prędkości został przeprowadzony prawidłowo i dotyczył pojazdu obwinionego. Niemniej jednak zaznaczyć należy, iż w procesie legalizacji urządzenia pomiarowego sprawdza się, czy spełnia ono wymagania określone w Rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 17 lutego 2014 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać przyrządy do pomiaru prędkości pojazdów w kontroli ruchu drogowego, oraz szczegółowego zakresu badań

i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych. Przywołane rozporządzenie stanowi zaś, że wartości błędów granicznych dopuszczalnych przyrządu wynoszą podczas badań i sprawdzeń poza laboratorium ± 3 km/h - dla prędkości do 100 km/h (§ 21 rozporządzenia). W konsekwencji skoro do użycia dopuszczane są urządzenia, co do których wymagania przewidują możliwość wystąpienia błędu pomiarowego w granicach ± 3 km/h, to sąd takowy błąd na korzyść obwinionego przyjął

w odniesieniu do pomiaru przeprowadzonego wobec prowadzonego przez niego pojazdu.

W konsekwencji sąd uznał obwinionego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, z tym ustaleniem iż przekroczył dopuszczalną prędkość o 18 km/h, prowadząc pojazd z prędkością 68 km/h, a tym samym wypełnił znamiona wykroczenia z art. 92a § 1 kw.

Jako okoliczności obciążające sąd uwzględnił, iż obwiniony prowadził pojazd w porze dziennej, w czasie gdy natężenie ruchu na tej trasie jest znaczne (co zresztą sam przyznawał). Nadto sąd uwzględnił, iż obwiniony przekroczył prędkość w pobliżu przejścia dla pieszych. Niewątpliwie tego rodzaju zachowanie może stwarzać zagrożenie nie tylko dla samego obwinionego, ale również dla innych uczestników ruchu drogowego, co wpływać musi na ocenę stopnia społecznej szkodliwości czynu. Dodatkowo sąd wziął pod uwagę, iż obwiniony figurował w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Z kolei jako okoliczność łagodzącą sąd uwzględnił dotychczasowy ustabilizowany tryb życia obwinionego – sąd nie miał żadnych informacji o negatywnym funkcjonowaniu obwinionego w społeczeństwie i dokonywaniu innych naruszeń (poza przepisami ruchu drogowego).

Zdaniem sądu kara 300 zł grzywny uwzględnia stopień winy obwinionego, stopień społecznej szkodliwości wykroczenia mu przypisanego, a także uczyni zadość funkcji prewencyjnej (zarówno w wymiarze indywidualnym jak i ogólnym), wychowawczej i represyjnej. Wreszcie kara w takim wymiarze uwzględnia również wskazania z art. 24 § 3 kw. Wprawdzie obwiniony deklarował się jako osoba prowadząca działalność gospodarczą bez dochodów i majątku, to jednak obwiniony jest osobą wykształconą, zdrową, nie ma nikogo na utrzymaniu, a zatem jego możliwości zarobkowe ocenić należało jako znaczące. Już na marginesie wskazać można, iż istotą działalności gospodarczej jest uzyskiwanie dochodów,

a gdyby zaś działalność oskarżonego była na tyle nierentowna, iż takich dochodów nie przynosi, to w sytuacji obwinionego deklarującego brak majątku, oczekiwać należałoby, iż wycofałby się z niej. Sąd zważył przy tym, iż wyrokiem nakazowym wymierzono obwinionemu pierwotnie karę 500 zł, a w konsekwencji zasady lojalności wymiaru sprawiedliwości wymagały, by ustalając że prędkość obwinionego była niższa i w sytuacji nieujawnienia innych okoliczności obciążających, które nie były znane na etapie sporządzenia wyroku nakazowego, orzeczona aktualnie kara grzywny była niższa.

O kosztach postępowania w zakresie dotyczącym opłaty i zryczałtowanych wydatków sąd orzekł na podstawie art. 119 § 1 kpw w zw. z art. 627 kpk. W szczególności sąd zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa opłatę w wysokości 30 zł, ustalając jej wysokość na podstawie art. 5 w zw. z art. 21 pkt 1 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych (Dz.U.2023.123.t.j.). Nadto sąd zasądził od obwinionego zryczałtowane wydatki postępowania w kwocie 120 zł na podstawie § 2 i § 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz.U.2017. 2467).