Bank nie dostanie od kredytobiorców waloryzacji kapitału po unieważnionej umowie

Zaskarżonym wyrokiem z 31 marca 2025 roku Sąd Rejonowy w Zgierzu oddalił powództwo (...) spółki akcyjnej w J. (poprzednio (...) Bank (...) spółka akcyjna w J.) przeciwko F. X. i R. X. o zapłatę oraz zasądził od powoda na rzecz pozwanych łącznie 3617 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wydania wyroku do dnia zapłaty.

Apelację od tego wyroku wniósł powodowy Bank. Zaskarżył wyrok w całości. Zarzucił naruszenie zarówno przepisów postępowania, mających istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, jak i prawa materialnego, tj.:

1) art. 278 § 1 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c. w zw. z art. 235

2 § 1 pkt 2 k.p.c. poprzez bezpodstawne pominięcie wniosków dowodowych powoda o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, które dotyczyły faktów mających istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy i wymagających wiadomości specjalnych;

2) art. 299 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c. w z art. 235

2 § 1 pkt 2 i 5 k.p.c. poprzez bezpodstawne pominięcie wniosku dowodowego powoda o przesłuchanie strony pozwanej, który dotyczył faktów mających istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, w szczególności korzyści uzyskanych przez pozwanych w związku z udostępnieniem im przez powoda kapitału w żądanej przez nich kwocie;

3) art. 405 k.c. w zw. z art. 410 k.c. poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że powodowi nie przysługuje roszczenie tytułem zwrotu kwoty należnej ponad nominalną kwotę kapitału kredytu wypłaconego na podstawie zawartej przez strony umowy kredytu w związku z koniecznością urealnienia wysokości świadczenia banku, podczas gdy art. 405 k.c., do którego odsyła art. 410 k.c., nakazuje zwrot wartości świadczenia, a więc w wypadku nieważności umowy kredytu pozwany ma zwrócić powodowi wartość jego świadczenia, tj. zwrócić urealnioną (aktualną) wartość wypłaconego kredytobiorcy kapitału kredytu;

4) art. 6 ust. 1 i art. 7 Dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich przez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że obowiązek zwrotu przez konsumenta na rzecz banku świadczenia nienależnego w postaci zwrotu kwoty należnej powodowi ponad nominalną kwotę kapitału kredytu wypłaconego na podstawie zawartej przez strony umowy kredytu w związku z koniecznością urealnienia wysokości świadczenia banku (czy też w oparciu o art. 358

1 k.c., tj. waloryzację sądową) osłabiłoby odstraszający skutek Dyrektywy 93/13 i cele Dyrektywy zostałby pozbawione skuteczności oraz, że te przepisy stoją na przeszkodzie wykładni sądowej prawa krajowego, zgodnie z którą instytucja finansowa może żądać od kredytobiorcy zwrotu świadczenia wykraczającego poza zwrot nominalnej kwoty udzielonego kredytu, podczas gdy nadrzędnym celem Dyrektywy 93/13 jest przywrócenie równowagi kontraktowej stron, tj. powrót konsumenta do sytuacji, w której znalazłby się, gdyby umowa nie zawierała postanowień abuzywnych, a nie kreowaniu nadzwyczajnych korzyści w związku z ich eliminacją; nadto przepisy Dyrektywy 93/13 nie regulują kwestii związanych ze wzajemnymi rozliczeniami stron po upadku unieważnionej umowy, a możliwość żądania przez bank zwrotu kwoty należnej powodowi ponad nominalną kwotę kapitału kredytu wypłaconego na podstawie zawartej przez strony umowy kredytu w związku z koniecznością urealnienia wysokości świadczenia banku (czy też w oparciu o art. 358

1 k.c., tj. waloryzację sądową) nie sprzeciwia się stanowisku (...) przedstawionym w wyroku z 15.06.2023 r., sygn. C-520/21;

5) art. 358

1 § 1 i 3 k.c. przez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że przyznanie instytucjom finansowym możliwości dochodzenia waloryzacji roszczenia o zwrot kapitału kredytu względem kredytobiorców po unieważnieniu umowy kredytu jest sprzeczne ze stanowiskiem (...) przedstawionym w wyroku z 15.06.2023 r., sygn. C-520/21 oraz w orzeczeniu z 12.01.2024 r., sygn. C-488/23, podczas gdy w pierwszym z wymienionych orzeczeń (...) skupił się na analizie rekompensaty rozumianej jako odszkodowanie za utracone zyski i nie oceniał zasadności dochodzenia waloryzacji kwoty udostępnionej kredytobiorcom, a w drugim z wymienionych orzeczeń wykroczył poza ramy Dyrektywy 93/13 orzekając w przedmiocie wykładni prawa krajowego, zgodnie z którym przepisy prawa powszechnie obowiązującego nie stoją na przeszkodzie dokonania waloryzacji kwoty udostępnionego pozwanym kredytu w sytuacji, gdy nastąpiła istotna zmiana siły nabywczej pieniądza i odpadła podstawa pierwotnego świadczenia;

6) art. 358

1 § 4 k.c. przez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że w okolicznościach niniejszej sprawy należy wykluczyć możliwość dochodzenia przez powoda waloryzacji kwoty udostępnionego pozwanym kredytu, bo żądanie waloryzacji dochodzonego przez powoda roszczenia pozostaje w związku z prowadzoną przez bank działalnością gospodarczą, podczas gdy zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem judykatury przepis ten nie obejmuje roszczeń przedsiębiorców o zwrot świadczeń nienależnych spełnionych na podstawie nieważnych umów, co miało miejsce w niniejszej sprawie.

Powód wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z uwagi na brak właściwego przeprowadzenia przez Sąd I instancji postępowania dowodowego, a co za tym idzie nierozpoznanie istoty sprawy,

ewentualnie o zmianę wyroku poprzez uwzględnienie powództwa w zakresie żądania głównego o zapłatę, ewentualnie w zakresie żądania ewentualnego o ukształtowanie i zapłatę, ewentualnie w zakresie żądania ewentualnego o zapłatę oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postepowania pierwszoinstancyjnego, a w każdym przypadku o zasądzenie kosztów postępowania apelacyjnego.

Nadto skarżący wniósł o rozpoznanie na podstawie art. 380 k.p.c. niezaskarżalnego postanowienia Sądu Rejonowego z 19 marca 2025 r. wydanego w przedmiocie pominięcia wniosków dowodowych powoda o dopuszczenie dowodu z opinii biegłych oraz o przesłuchanie pozwanych.

W odpowiedzi na apelację pozwani wnieśli o jej oddalenie i o zasądzenie od powoda na ich rzecz kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Rozpoczynając omówienie apelacji wywiedzionej przez powodowy Bank, podkreślenia wymaga, że nie ma żadnych podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku.

W postępowaniu cywilnym obowiązuje model apelacji pełnej, zgodnie z którym sąd drugiej instancji zobowiązany jest do rozpoznania sprawy, a nie tylko rozważenia zarzutów podniesionych w apelacji. Sąd drugiej instancji orzeka na podstawie materiału zebranego w postępowaniu w pierwszej instancji oraz w postępowaniu apelacyjnym (art. 382 k.p.c.), ale w granicach zaskarżenia (art. 378 § 1 k.p.c.), które są dla sądu drugiej instancji bezwzględnie wiążące. Jakkolwiek postępowanie apelacyjne jest postępowaniem odwoławczym i kontrolnym, to jednak zachowuje charakter postępowania rozpoznawczego.

W systemie apelacji pełnej zasadą jest wydanie przez sąd drugiej instancji wyroku reformatoryjnego, jeżeli apelacja jest zasadna. Orzeczenie uchylające sąd apelacyjny wydaje tylko w czterech wypadkach: stwierdzenia nieważności postępowania (art. 386 § 2 k.p.c.); jeżeli pozew ulega odrzuceniu albo zachodzi podstawa do umorzenia postępowania (art. 386 § 3 k.p.c.); gdy sąd pierwszej instancji nie rozpoznał istoty sprawy oraz gdy wydanie wyroku co do istoty sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości (art. 386 § 4 k.p.c.).

Nierozpoznanie istoty sporu, o którym stanowi z art. 386 § 4 k.p.c. to nierozpoznanie merytoryczne zgłoszonych w sprawie roszczeń, niezbadanie ich podstawy merytorycznej w sytuacji, np. błędnego uwzględnienia zarzutu przedawnienia, zarzutu braku legitymacji procesowej strony, albo pominięcie merytorycznych zarzutów pozwanego (por. wyroki Sądu Najwyższego z 23.09.1998 r., II CKN 897/97, OSNC 1999/1, poz. 22; z 12.09.2002 r., IV CKN 1298/00, LEX nr 80271; z 12.01.2012 r., II CSK 274/11, LEX nr 1110971; z 6.09.2011 r., I UK 70/11, LEX nr 1102258; postanowienie z 2.07.2015 r., V CZ 39/15, LEX nr 1762493). Sytuacja taka nie zachodzi w niniejszej sprawie, ponieważ Sąd Rejonowy dokonał merytorycznej oceny powództwa, uznając je za bezpodstawne. Nie zachodzi również konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w części wskazywanej w apelacji, a tym bardziej w całości, a tylko taka sytuacja uzasadniałby uchylenie zaskarżonego wyroku.

Bezzasadne są zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, a to art. 278 § 1 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c. w zw. z art. 235

2 § 1 pkt 2 k.p.c. oraz art. 299 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c. w z art. 235

2 § 1 pkt 2 i 5 k.p.c. Skarżący nie ma racji powołując się na ich naruszenie przez Sąd I instancji przy pominięciu jego wniosków dowodowych o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu bankowości lub ekonomii i finansów oraz z zeznań pozwanych celem ustalenia okoliczności wskazanych w pkt 9. wniosków pozwu. Pominięcie tych dowodów determinowane było przyjętą przez Sąd I instancji oceną prawną co do (nie)istnienia wierzytelności dochodzonych pozwem. Wbrew zapatrywaniu skarżącego, Sąd Okręgowy w pełni podziela stanowisko Sądu meriti co do braku podstaw zwrotu na rzecz banku realnej (w rozumieniu apelującego) wartości udzielonego kapitału kredytu bądź jego waloryzacji. W świetle ugruntowanego już orzecznictwa europejskiego nie może budzić wątpliwości, że w wypadku nieważności umowy z uwagi na abuzywność klauzul waloryzacyjnych (indeksacyjnych, denominacyjnych) bankowi, oprócz zwrotu udzielonego kapitału kredytu i odsetek od wezwania do zapłaty, nie należą się żadne dodatkowe kwoty, w tym w szczególności zwaloryzowana kwota kredytu. Dlatego pominięcie wnioskowanych przez skarżącego dowodów, uwzględniając materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia, było prawidłowe. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie była więc potrzebna wiedza specjalna z zakresu bankowości, ekonomii czy finansów. W tej sytuacji powołanie biegłego mogłoby narazić strony na zbędne wydatki i zbędnie przedłużyłoby postępowanie. W konsekwencji również Sąd odwoławczy pominął omawiane dowody, ponowione w apelacji, na podstawie art. 235

2 § 1 pkt 2 k.p.c. w zw. z art. 380 k.p.c.

Podsumowując tę część rozważań: Sąd Okręgowy przyjmuje za własne niewadliwe ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy. Sąd odwoławczy w pełni podziela ocenę prawną dokonaną przez Sąd pierwszej instancji, bowiem podniesione zarzuty naruszenia prawa materialnego również nie zasługiwały na uwzględnienie.

Zarzuty naruszenia art. 405 k.c. w zw. z art. 410 k.c. w zw. z art. 385

1 k.c. w zw. z art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 Dyrektywy Rady 93/13/EWG z 5.04.1993 roku w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich w istocie stanowią jedynie bezpodstawną polemikę z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej utrwalonym na gruncie roszczeń dochodzonych ponad nominalną wartość udzielonego kapitału. Zgodnie z jednolitym orzecznictwem (...) bankom należy się tylko i wyłącznie kwota kapitału wypłaconego na poczet wykonania umowy wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie. Banki nie mają prawa pobierać dodatkowego wynagrodzenia za korzystanie z kapitału, jak również nie mogą żądać waloryzacji należnego im świadczenia. W szczególności wniosek taki można wyprowadzić z uzasadnienia wyroku (...) z 15.06.2023 r., sygn. C-520/21. Argumentacja zawarta w tym wyroku w pełni odnosi się do zagadnień poruszonych w treści apelacji. I tak, zgodnie z tezami ww. wyroku:

-

roszczenia przedsiębiorcy wobec konsumenta wynikające z nieważności umowy kredytu mogą być dopuszczalne tylko wtedy, gdy nie zagrażają celom wskazanym w pkt 68. wyroku, tj. gdy pozwalają na przywrócenie pod względem prawnym i faktycznym sytuacji konsumenta, w której znajdowałby się on w braku tej umowy oraz nie zagrażają realizacji odstraszającego skutku zamierzonego w Dyrektywie 93/13;

-

przyznanie instytucji kredytowej prawa do żądania od konsumenta rekompensaty wykraczającej poza zwrot kapitału wypłaconego z tytułu wykonania tej umowy i odsetek za zwłokę mogłoby podważyć odstraszający skutek zamierzony przez dyrektywę 93/13;

-

wykładnia prawa krajowego, zgodnie z którą instytucja kredytowa ma prawo żądać od konsumenta rekompensaty wykraczającej poza zwrot kapitału wypłaconego z tytułu wykonania tej umowy, a tym samym otrzymania wynagrodzenia za korzystanie tego kapitału przez konsumenta, przyczyniłaby się do wyeliminowania odstraszającego skutku wywieranego na przedsiębiorców poprzez uznanie tej umowy za nieważną; ponadto skuteczność ochrony przyznanej konsumentom przez dyrektywę 93/13 byłaby zagrożona, gdyby byli oni narażeni, w ramach powoływania się na swoje prawa wynikające z tej dyrektywy, na ryzyko konieczności zapłaty takiej rekompensaty;

-

zgodnie z zasadą

nemo auditur propriam turpitudinem allegans (powołujący się na własny występek nie będzie wysłuchany) nie można dopuścić ani do tego, by strona czerpała korzyści gospodarcze ze swojego niezgodnego z prawem zachowania, ani do tego, by otrzymała odszkodowanie za niedogodności nim wywołane; zatem skoro uznanie umowy kredytu za nieważną jest skutkiem stosowania nieuczciwych warunków przez Bank, to nie może on uzyskać odszkodowania za utratę zysku analogicznego do tego, jaki zamierzał osiągnąć ze wspomnianej umowy (por. teza 81 i 82);

-

w kontekście uznania umowy kredytu hipotecznego za nieważną w całości ze względu na to, że nie może ona dalej obowiązywać po usunięciu zawartych w niej nieuczciwych warunków, dyrektywa 93/13

stoi na przeszkodzie wykładni prawa krajowego, zgodnie z którą instytucja kredytowa ma prawo żądać od konsumenta rekompensaty wykraczającej poza zwrot kapitału wypłaconego z tytułu wykonania tej umowy oraz poza zapłatę ustawowych odsetek za zwłokę od dnia wezwania do zapłaty.

Podobnie w postanowieniu z 11.12.2023 r., C-756/22, (...) uznał, iż „art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że w kontekście uznania umowy kredytu hipotecznego zawartej

z konsumentem przez instytucję bankową za nieważną w całości ze względu na to, że umowa ta zawiera nieuczciwe warunki, bez których nie może ona dalej obowiązywać, stoją one na przeszkodzie wykładni sądowej prawa państwa członkowskiego, zgodnie z którą instytucja ta ma prawo żądać od tego konsumenta zwrotu kwot innych niż kapitał wpłacony na poczet wykonania tej umowy oraz ustawowe odsetki za opóźnienie od chwili wezwania do zapłaty”. Trybunał sprecyzował zatem, że wcześniej używane pojęcie „rekompensaty” dotyczy wszelkich innych kwot wykraczających poza kapitał wpłacony na poczet umowy oraz ustawowe odsetki za opóźnienie od chwili wezwania do zapłaty. Zatem bez wątpienia dotyczy to także kwot żądanych tytułem bezpodstawnego wzbogacenia kredytobiorcy, jak i waloryzacji świadczenia.

Zaskarżony wyrok został wydany z uwzględnieniem omówionego powyżej orzecznictwa (...) oraz z trafnym odwołaniem się do uchwały Sądu Najwyższego z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22 (opubl. OSNC 2024/12/118). W przywołanej uchwale, po analizie zarówno przepisów Dyrektywy 93/13, jak i przepisów prawa krajowego, Sąd Najwyższy stanął na stanowisku, że „ F. umowa kredytu nie wiąże z powodu niedozwolonego charakteru jej postanowień, nie ma podstawy prawnej do żądania przez którąkolwiek ze stron odsetek lub innego wynagrodzenia z tytułu korzystania z jej środków pieniężnych w okresie od spełnienia nienależnego świadczenia do chwili popadnięcia w opóźnienie co do zwrotu tego świadczenia”. Tymczasem argumentacja strony powodowej, zawarta zarówno w pozwie, jak i apelacji, stoi wprost w sprzeczności z ugruntowanym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jak i orzecznictwem polskiej judykatury.

Bezpodstawny jest również zarzut naruszenia art. 358

1 § 3 i 4 k.c. Zgodnie z zasadą określoną w art. 358

1 § 1 k.c., jeżeli przedmiotem zobowiązania od chwili jego powstania jest suma pieniężna, spełnienie świadczenia następuje przez zapłatę sumy nominalnej, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do zastosowania waloryzacji sądowej świadczenia pieniężnego strony powodowej, uregulowanej w art. 358

1 § 2 k.c. Zgodnie ze stanowiskiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 12 stycznia 2024 r. w sprawie o sygnaturze C-488/23, art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że w kontekście uznania za nieważną w całości umowy kredytu hipotecznego zawartej z konsumentem przez instytucję kredytową, a to ze względu na to, że umowa ta zawierała nieuczciwe warunki, bez których nie mogła dalej obowiązywać, przepisy te stoją na przeszkodzie wykładni sądowej prawa państwa członkowskiego, zgodnie z którą instytucja ta ma prawo żądać od tego konsumenta, poza zwrotem kwot kapitału wypłaconego z tytułu wykonania tej umowy oraz ustawowych odsetek za opóźnienie od dnia wezwania do zapłaty, rekompensaty polegającej na sądowej waloryzacji świadczenia wypłaconego kapitału w przypadku istotnej zmiany siły nabywczej danego pieniądza po wypłaceniu tego kapitału rzeczonemu konsumentowi (tak również Sąd Najwyższy w postanowieniu z 10 lipca 2025 r., I CSK 4161/23, LEX nr 3899735).

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 405 k.c. w zw. z art. 410 k.c. Strona powodowa upatrywała podstawy prawnej swojego żądania w przepisach o bezpodstawnym wzbogaceniu (art. 405 i nast. k.c.). Jednakże – jak słusznie stwierdził Sąd Najwyższy w uzasadnieniu postanowienia z 31.03.2025 r., I CSK 963/24, LEX nr 3848030 – przepis art. 405 k.c. dotyczy tylko przypadków, w których wzbogacenie się cudzym kosztem nie miało uzasadnienia prawnego. Nie każdy zatem przepływ majątkowy, który można byłoby potencjalnie ocenić w kategoriach moralnych jako wątpliwy czy „niesłuszny”, stanowi bezpodstawne wzbogacenie. W konsekwencji uznać należy, że zarówno w kontekście orzecznictwa (...), jak i na gruncie przepisów prawa krajowego, roszczenie powoda nie znajduje wystarczających podstaw – co słusznie stwierdził Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku.

Nie ma racji skarżący twierdząc, że brak możliwości żądania od kredytobiorcy zwrotu świadczenia wykraczającego poza zwrot nominalnej kwoty udzielonego kredytu pozostaje w sprzeczności z nadrzędnym celem Dyrektywy 93/13, którym jest przywrócenie równowagi kontraktowej stron i kreuje nadzwyczajnych korzyści po stronie konsumenta w związku z eliminacją klauzul abuzywnych. Przypomnieć należy, że wynikająca z art. 31 ust. 2 i 3 w zw. z art. 2 Konstytucji RP ochrona praw majątkowych nie ma charakteru absolutnego i może podlegać uzasadnionym ograniczeniom ustawowym. W realiach niniejszej sprawy ograniczenie to służy realizacji innej wartości o randze konstytucyjnej, jaką jest wyrażona w art. 76 Konstytucji RP ochrona konsumentów przed nieuczciwymi praktykami rynkowymi. Celem tej ochrony nie jest faworyzowanie konsumentów, lecz zrównoważenie szans i zrekompensowanie braku wiedzy, która po stronie konsumentów jest niższa, niż po stronie profesjonalistów (przedsiębiorców). Ta konstytucyjna zasada jest spójna z przepisami Dyrektywy 93/13, które jedynie dokładniej opisują mechanizmy ochrony konsumentów. Przypomnieć należy, że kształt polskiego prawa konsumenckiego jest w ogromnej mierze efektem implementowania do krajowego porządku prawnego uregulowań unijnych. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sposób kategoryczny i jednoznaczny przesądził, iż przepisy dyrektywy stoją na przeszkodzie przyznaniu bankowi jakiejkolwiek rekompensaty lub waloryzacji ponad zwrot nominalnego kapitału. Sankcja utraty wartości siły nabywczej pieniądza w czasie, na którą powołuje się apelujący, nie stanowi przejawu nieproporcjonalnej i arbitralnej represji wobec sektora bankowego, lecz jest konsekwencją stosowania przez powodowy Bank praktyki naruszającej prawo.

Reasumując: ocena materialnoprawna roszczenia powoda, dokonana przez Sąd Rejonowy, jest bezbłędna. Sąd Okręgowy w całości ją podziela.

Mając to na uwadze Sąd Okręgowy oddalił apelację na podstawie art. 385 k.p.c. jako bezzasadną.

O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 98 k.p.c.

w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. i § 2 pkt 5 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 118), zasądzając na rzecz powoda od pozwanych po 900 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. Odsetki ustawowe za opóźnienie naliczane od kosztów procesu zostały zasądzone od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty stosownie do dyspozycji art. 98 § 1

1 k.p.c.