Były mąż zapłaci byłej żonie 15 504,14 zł, większość jej żądań oddalona

w zakresie punktu I postanowienia z dnia 20 maja 2026r.

K. Z. wystąpiła z wnioskiem o podział majątku wspólnego po ustaniu wspólności majątkowej małżeńskiej wnioskodawczyni i uczestnika E. Z..

Wnioskodawczyni wniosła o ustalenie, że w skład majątku wspólnego wchodzi nieruchomość zabudowana domem jednorodzinnym, położona przy ul(...) w O., o wartości 700 000 zł oraz samochód osobowy marki L. (...) (1) o wartości 90 000 zł. Wskazała, że nieruchomość jest obciążona kredytem hipotecznym, na zakup samochodu również został zaciągnięty kredyt, oba kredyty są nadal spłacane. Wniosła o dokonanie podziału przez przyznanie jej nieruchomości, zaś uczestnikowi samochodu osobowego, a następnie zasądzenie odpowiednich spłat.

Nadto wnioskodawczyni wniosła o rozliczenie nakładów z jej majątku osobistego na majątek wspólny w łącznej kwocie 845 733,82 zł, w tym następujących kwot:

-

385 000 zł pochodzącej z darowizny od matki wnioskodawczyni i przeznaczonej na zakup nieruchomości przy ul. (...);

-

70 000 zł pochodzącej z darowizny od matki wnioskodawczyni i przeznaczonej na remont domu przy ul. (...);

-

28 000 zł przeznaczonej na remont domu przy ul. (...), a stanowiącej odszkodowanie za wywłaszczenie części nieruchomości, które otrzymała wnioskodawczyni;

-

31 133,82 zł przeznaczonej na spłatę kredytu na nabycie samochodu L., a pochodzącej ze sprzedaży nieruchomości przy ul. (...) w O., stanowiącej majątek osobisty wnioskodawczyni;

-

34 000 zł przeznaczonej na spłatę kredytu w rachunku bieżącym stron, a pochodzącej ze sprzedaży nieruchomości przy ul. (...) w O., stanowiącej majątek osobisty wnioskodawczyni;

-

276 000 zł przeznaczonej na remont domu przy ul. (...), a pochodzącej ze sprzedaży nieruchomości przy ul. (...) w O., stanowiącej majątek osobisty wnioskodawczyni.

Powołując się na powyższe okoliczności wnioskodawczyni wniosła o zasądzenie od uczestnika kwoty 422 866,91 zł tytułem rozliczenia połowy nakładów z majątku osobistego wnioskodawczyni na majątek wspólny.

W uzasadnieniu wnioskodawczyni wskazała, że wspólność majątkowa małżeńska ustała między stronami na skutek rozwodu z dniem 15 lipca 2022 r. Podniosła, że cena nabycia nieruchomości przy ul. (...) wynosiła 400 000 zł, jednakże ze względów podatkowych w akcie notarialnym wskazana została cena 300 000 zł, a u podstaw rozliczeń stron należy uwzględnić cenę w kwocie 400 000 zł. Wskazała, że w 2008 r. otrzymała od matki darowiznę w kwocie 290 000 zł i kwota ta w większości została przeznaczona na zakup nieruchomości przy ul. (...). Nabycie nieruchomości w zakresie 180 000 zł było sfinansowane z kredytu, natomiast w kwocie 220 000 zł z darowizny otrzymanej przez wnioskodawczynię od matki. Wnioskodawczyni podniosła nadto, że w 2000 r. otrzymała darowiznę w postaci udziału 1/4 w prawie własności niezabudowanej nieruchomości położonej przy (...) w O.. Na podstawie decyzji administracyjnej część nieruchomości została wywłaszczona, z tego tytułu wnioskodawczyni otrzymała odszkodowanie w kwocie 78 712,25 zł, z czego 28 000 zł zostało spożytkowane na remont domu, pozostałą kwotę 50 000 zł wnioskodawczyni darowała bratu. Wnioskodawczyni podniosła, że dom na terenie nieruchomości przy ul. (...) wymagał kapitalnego remontu. Pierwsze prace remontowe rozpoczęły się w 2009 r., ich koszt wyniósł 240 000 zł, zostały sfinansowane w 70 000 zł z pozostałej kwoty darowizny otrzymanej przez wnioskodawczynię, w 110 000 zł z kwoty uzyskanej ze sprzedaży wspólnego mieszkania stron przy ul. (...), nadto z odszkodowania uzyskanego przez wnioskodawczynię – w kwocie 28 000 zł i z kredytu odnawialnego – w kwocie 34 000 zł. W październiku 2017 r. wnioskodawczyni sprzedała swój udział we współwłasności nieruchomości przy ul. (...) za kwotę 510 000 zł. W latach 2018 – 2019 został wykonany kolejny remont domu przy ul. (...), którego koszt wyniósł 276 000 zł i został sfinansowany ze środków pochodzących ze sprzedaży udziału we współwłasności nieruchomości przy ul. (...). Wnioskodawczyni podniosła przy tym, że należy dokonać waloryzacji nakładów z jej majątku osobistego na majątek wspólny, mających źródło w przeznaczeniu pieniędzy otrzymanych z darowizn na budowę domu. Wskazała, że całkowity koszt zakupu domu przy ul. (...) wynosił 400 000 z, z czego nakład z majątku osobistego wnioskodawczyni (220 000 zł) stanowił 55%. Obecna wartość nieruchomości to 700 000 zł, zatem wartość nakładu to kwota 385 000 zł, wobec czego wnioskodawczyni może domagać zwrotu połowy tej wartości, czyli 192 500 zł. Wnioskodawczyni podniosła także, że majątek wspólny powstał w głównej mierze z majątku osobistego wnioskodawczyni, strony nigdy nie osiągały wysokich dochodów, a ich dochody wystarczały na wydatki związane z bieżącym funkcjonowaniem rodziny. Nie było możliwości, aby z bieżących dochodów, bez dodatkowych środków z majątku osobistego wnioskodawczyni i kredytów zakupić dom i go wyremontować oraz kupić drogi, nowy samochód. Wnioskodawczyni nadto wskazała, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności przemawiające za tym, aby wartość nieruchomości pomniejszyć o pozostały do spłaty kredyt, to jest o kwotę 236 114,24 zł.

Uczestnik przyłączył się do wniosku co do zasady, potwierdził wskazany przez wnioskodawczynię skład majątku wspólnego, ale zakwestionował wartość składników majątku podaną we wniosku. Uczestnik zaprzeczył, aby miały miejsce nakłady z majątku osobistego wnioskodawczyni poza kwotą 120 000 zł przeznaczoną na nabycie nieruchomości przy ul(...), a pochodzącą z darowizny od matki wnioskodawczyni. Wskazał nadto, że nieruchomość została nabyta za kwotę 300 000 zł, która została wręczona sprzedającemu.

Uczestnik wniósł o rozliczenie nakładu z jego majątku osobistego na majątek wspólny w kwocie 60 000 zł, przeznaczonej na zakup mieszkania przy ul. (...) w O., a pochodzącej z darowizny otrzymanej przez uczestnika od matki w formie środków zgromadzonych na książeczce mieszkaniowej matki uczestnika. Uczestnik zakwestionował także twierdzenia wnioskodawczyni dotyczące kosztów remontów wykonanych na terenie nieruchomości przy ul. (...). Wskazał, że koszt pierwszego remontu wyniósł 150 000 zł i był finansowany z wynagrodzeń stron, kwoty uzyskanych ze sprzedaży mieszkania przy ul. (...) oraz sprzedaży samochodu H. (...) i kredytu odnawialnego, który był spłacany z majątku wspólnego stron. Kolejny remont nie miał charakteru generalnego, a prace były prowadzone systemem gospodarczym, wiele z nich wykonywał uczestnik lub jego znajomi w ramach przysługi. Koszty remontu nie były tak wysokie, jak podała wnioskodawczyni, a za materiały budowlane strony były w stanie zapłacić ze środków pochodzących z ich majątku wspólnego. Uczestnik podniósł nadto, że w sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające obniżenie wartości nieruchomości objętej podziałem o kwotę pozostałego do spłaty kredytu.

W toku postępowania wnioskodawczyni wniosła o rozliczenie spłaconych długów w postaci uiszczonych przez wnioskodawczynię rat kredytu na podstawie umowy o kredytu hipoteczny. Wnioskodawczyni wskazała, że w okresie od września 2022 r. do czerwca 2024 r. była to łącznie kwota 29 427 zł i wniosła o zasądzenie od uczestnika z tego tytułu kwoty 14 713 zł. Następnie wnioskodawczyni wskazała, że w okresie od lipca 2024 r. do listopada 2024 r. zapłaciła z tytułu spłaty kredytu łącznie kwotę 8 171,41 zł i wniosła o zasądzenie od uczestnika z tego tytułu kwoty 4 085,70 zł. W podsumowaniu wnioskodawczyni podała, że w okresie 1 września 2022 r. do 31 grudnia 2024 r. z tytułu spłaty kredytu łącznie uiściła kwotę 45 352,66 zł i wniosła o zasądzenie od uczestnika kwoty 22 676,33 zł. Przed zamknięciem rozprawy wnioskodawczyni zgłosiła nadto roszczenie o rozliczenie spłaconego kredytu w okresie od stycznia do marca 2025 r. w kwocie 4 476,49 zł.

Uczestnik w dalszym postępowaniu także zgłosił roszczenie o rozliczenie spłaconego długu wskazując, że spłacił kredyt zaciągnięty przez strony na nabycie pojazdu L. w kwocie 28 178,58 zł, co doprowadziło do całkowitej spłaty tego kredytu. Wniósł o zasądzenie od wnioskodawczyni z tego tytułu kwoty 14 089,29 zł.

Wnioskodawczyni zakwestionowała powyższe roszczenie uczestnika wskazując, że spłata kredytu związanego z pojazdem nastąpiła ze środków wspólnych stron, bowiem tak należy kwalifikować środki uzyskane ze sprzedaży pojazdu, który stanowił majątek wspólny stron.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 27 marca 2025 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi w sprawie o sygn. akt II Ns 847/22 z wniosku K. Z. z udziałem E. Z. o podział majątku wspólnego:

1. ustalił, że w skład majątku wspólnego E. Z. i K. Z. wchodzi:

a.

nieruchomość położona w O. przy (...), stanowiąca działkę nr (...) o powierzchni 0,0546 ha, dla której Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi prowadzi (...) nr (...), o wartości 936 500 zł;

b.

równowartość samochodu osobowego L. (...) (1), o numerze rejestracyjnym (...) w kwocie 82 500 zł;

2. dokonał podziału majątku wspólnego opisanego w punkcie 1. w ten sposób, że:

a.

nieruchomość położoną w O. przy (...), opisaną w punkcie 1 a/ przyznał K. Z.;

b.

kwotę pieniężną wymienioną w punkcie 1 b/ przyznał E. Z.;

3. zasądził od K. Z. na rzecz E. Z. tytułem spłaty kwotę 427 000 zł, płatną w terminie trzech miesięcy od uprawomocnienia się postanowienia wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w przypadku uchybienia terminowi płatności;

4. zasadził od E. Z. na rzecz K. Z.:

a.

kwotę 279 900 zł z tytułu rozliczenia nakładów z majątku osobistego wnioskodawczyni na majątek wspólny;

b.

kwotę 10 282,79 (dziesięć tysięcy dwieście osiemdziesiąt dwa i 79/100) zł z tytułu rozliczenia spłaconych długów wspólnych;

5. oddalił roszczenia wnioskodawczyni oraz uczestnika o rozliczenie nakładów z majątków osobistych na majątek wspólny oraz spłaconych długów w pozostałym zakresie;

6. nakazał pobrać na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi z tytułu nieuiszczonych kosztów sądowych:

a.

od K. Z. kwotę 521,06 zł;

b.

od E. Z. kwotę 521,05 zł;

7. ustalił, że w pozostałym zakresie każdy z uczestników ponosi koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie.

Apelację od powyższego postanowienia wywiodła wnioskodawczyni zaskarżając przytoczone postanowienie w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła:

I. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.:

1. art. 233 § 1 k.p.c. poprzez brak wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego i jego dowolną oraz wybiórczą ocenę, polegającą na nieprawidłowej ocenie:

⚫

zeznań powódki,

⚫

wyciągów bankowych,

⚫

nagrań na CD,

⚫

oświadczenia z 26 sierpnia 2008 r.,

2. art. 308 k.p.c. i art. 247 w zw. z art. 244 k.p.c.w zakresie wartości zakupu nieruchomości, w sytuacji, ograniczenia dowodowe wynikające z przepisu art. 247 k.p.c. oraz z art. 244 k.p.c. odnoszą się wyłącznie do dowodu z zeznań świadków i przesłuchania stron, a dowód z zapisu dźwięku – nagrań na CD, jako inny środek dowodowy (art. 308 k.p.c.) nie jest objęty zakazem z art. 247 k.p.c. i może świadczyć przeciw lub ponad osnowę dokumentu urzędowego jakim jest akt notarialny

co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych polegających na:

⚫

cena za którą małżonkowie zakupili nieruchomość przy (...) w O. wynosiła 300.000 zł, w sytuacji gdy małżonkowie zapłacili za nieruchomość 400.000 zł, co potwierdza nagranie przedłożone przez wnioskodawczynię (K-144 i przeprowadzonym na rozprawie w dniu 8 stycznia 2025 roku) w którym uczestnik mówi, że strony dodatkowo „pod stołem” uiściły sprzedającym kwotę 100.000 zł. To że strony w czasie nagrania były w konflikcie, dodatkowo tylko potwierdza prawdziwość twierdzeń uczestnika, świadczących przeciwko niemu w tej kwestii. Autentyczności nagrania nie zakwestionował uczestnik i dlatego przy ocenie wartości nieruchomości należało oprzeć się na dowodzie z nagrania CD zawierającym swobodną, autentyczną i wiarygodną wypowiedź uczestnika.

Dodatkowo wiarygodność nagrania potwierdza pisemne oświadczenie z dnia 26 sierpnia 2008 r., podpisane przez wnioskodawczynię i jednego ze sprzedających określające cenę sprzedaży na 400.000 zł

⚫

Przelew w kwocie 31.133,82 zł w dniu 31 października 2017 roku na całkowitą spłatę kredytu na zakup samochodu L. (...) (2) nastąpił z majątku wspólnego, w sytuacji, gdy z wyciągów bankowych załączonego do akt sprawy wprost wynika, że spłata kredytu nastąpiła ze środków stanowiących majątek osobisty wnioskodawczyni, gdyż wnioskodawczyni w dniu 30.10.2017 roku dokonała przelewu 100.000 zł z konta osobistego (na którym znajdowały się środki stanowiące majątek osobisty wnioskodawczyni), na koncie wspólnym stron był debet -32.057,97 zł, zatem strony nie posiadały wspólnych środków na spłatę tego kredytu, w dniu 31.10.2017 roku wnioskodawczyni spłaciła całkowicie kredyt za samochód L. (...) (2) w kwocie 31.133,82 zł.

⚫

Nie zachodzą szczególne okoliczności uzasadniające pomniejszenie wartości nieruchomości przy ul. (...) o wartość pozostałego do spłaty kredytu hipotecznego, w sytuacji gdy takie okoliczności zachodzą.

W konkluzji skarżąca wniosła o:

1. ustalenie, że w skład majątku wspólnego E. Z. i K. Z. wchodzi:

a.

nieruchomość położona w O. przy (...), stanowiąca działkę nr (...) o powierzchni 0,0546 ha, dla której Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi prowadzi (...) nr (...), o wartości 936 500 zł;

b.

równowartość samochodu osobowego L. (...) (1), o numerze rejestracyjnym (...) w kwocie 82 500 zł;

2. dokonanie podziału majątku wspólnego w ten sposób, że:

a.

nieruchomość położoną w O. przy (...), opisaną w punkcie 1 a. przyznać K. Z.;

b.

kwotę pieniężną wymienioną w punkcie 1 b/ przyznać E. Z.;

3. zasądzenie od K. Z. na rzecz E. Z. tytułem spłaty kwotę 308.942,88 zł, płatną w terminie trzech miesięcy od uprawomocnienia się postanowienia wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w przypadku uchybienia terminowi płatności;

4. zasądzenie od E. Z. na rzecz K. Z.:

a.

kwotę 365.704,41 zł z tytułu rozliczenia nakładów z majątku osobistego wnioskodawczyni na majątek wspólny;

b.

kwotę 10 282,79 zł z tytułu rozliczenia spłaconych długów wspólnych;

5. zasadzenie od uczestnika na rzecz wnioskodawczyni kosztów postępowania za obie instancje, według norm przepisanych.

Ewentualnie apelująca wniosła o przekazanie sprawy Sądowi I Instancji do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na apelację uczestnik wniósł o:

1. oddalenie apelacji w całości;

2. zasądzenie od wnioskodawczyni na rzecz uczestnika kosztów postepowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Pismem z dnia 18 lutego 2026r. wnioskodawczyni zgłosiła do rozliczenia nakłady poczynione z majątku osobistego na majątek wspólny w okresie po wydaniu zaskarżonego postanowienia tj. za okres od stycznia do listopada 2025r. w kwocie 14.919,20 zł z tytułu spłaty rat kredytu (...) ( pismo –k.738-739).

Na rozprawie w dniu 22 kwietnai 2026r. wnioskodaczyni zmodyfikowała ten wniosek i wniosła o rozliczenie z tytułu spłaty kredytu kwoty 10.442. 71 zł i w związku z tym wniosła o zmianę punktu 4 podpunkt b zaskarżonego postanowienia w ten sposób, że wniosła o podwyzszenie spłaty z kowty 10.282,79 zł do kwoty 15.504,14 zł ( ośwaidczenie w protokole rozprawy –k. 791 od 00:02: 31 do 00:14:52).

Sąd Okręgowy dodatkowo ustalił:

W okresie od kwietnia do listopada 2025r. wnioskodawczyni spłaciła z tytułu kredytu (...) kwotę 10.442,71 zł (potwierdzenei operacji na koncie bankowym wnioskodaczyni –k. 740-781).

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja wnioskodawczyni okazała się zasadna jedynie w części, w pozostałym zakresie podlegała oddaleniu.

Na wstępnie należy podkreślić, że z obowiązku uregulowanego w art. 378 § 1 k.p.c. nie wynika konieczność osobnego omówienia przez sąd w uzasadnieniu każdego argumentu podniesionego w apelacji. Za wystarczające należy uznać odniesienie się do sformułowanych w apelacji zarzutów i wniosków w sposób wskazujący na to, że zostały one przez sąd drugiej instancji w całości rozważone przed wydaniem orzeczenia.

Wskazać również należy, iż Sąd II instancji podziela ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego oraz ocenę dowodów wyrażoną w pisemnych motywach rozstrzygnięcia i przyjmuje je za własne, co skutkuje równocześnie ograniczeniem uzasadnienia do rozpoznania przedstawionych w apelacji zarzutów dotyczących prawa procesowego i materialnego (art. 387 § 2

1 § 1 k.p.c.). Wydane rozstrzygnięcie Sądu I instancji jest również prawidłowe pod względem materialnoprawnym, zaś Sąd Okręgowy podziela rozważania prawne zaprezentowane przez Sąd Rejonowy w pisemnych motywach rozstrzygnięcia (art. 387 § 2

1 § 2 k.p.c.). Niemniej Sąd Okręgowy uzupełniając materiał dowodowy i aktualizując stan faktyczny sprawy doszedł do przekonania, że postanowienie Sądu I instancji należało poddać weryfikacji, czego skutkiem była zmiana w punkcie 4 podpunkt b zaskarżonego postanowienia.

Sąd Okręgowy przyznał walor zasadności wnioskowi podniesionemu w apelacji wnioskodawczyni zasądzenia od E. Z. na rzecz K. Z. sumy pieniężnej z tytułu rozliczenia spłaconych długów wspólnych. Sąd dokonał aktualizacji wnioskowanej w apelacji kwoty, zgodnie z wnioskiem dowodowym wnioskodawczymi z dnia 18 lutego 2026 r. oraz wnioskiem pełnomocniczki wnioskodawczyni zgłoszonym na rozprawie apelacyjnej. W piśmie procesowym z dnia 18 lutego 2026 r. zawarte było zgłoszenie dalszych nakładów z osobistego majątku wnioskodawczyni poczynionych na majątek wspólny stron, w postaci spłat rat wspólnie z uczestnikiem zaciągniętego zobowiązania w postaci kredytu, a które to nakłady zostały poczynione od stycznia 2025 r. Sąd Rejonowy wydał merytoryczne postanowienie w niniejszej sprawie dnia 27 marca 2025 r.

Wobec powyższej nieścisłości, na rozprawie apelacyjnej przeprowadzonej w dniu 22 kwietnia 2026 r., pełnomocniczka wnioskodawczyni zgłosiła do protokołu przedmiotową modyfikację żądania zgłoszonego w pkt 4 ppkt b apelacji. W miejsce zasądzonego od uczestnika E. Z. roszczenia w kwocie 10.282,79 zł, wniosła o zasądzenie od uczestnika kwoty 15.505,14 zł. Zmodyfikowana kwota była skutkiem zsumowania kwot rat począwszy od kwietnia 2025 r. do listopada 2025 r., które uiszczone zostały z osobistego rachunku bankowego wnioskodawczyni na spłatę wspólnie zaciągniętego kredytu. W okresie od kwietnia do listopada 2025 r. wnioskodawczyni łącznie na spłatę wspólnego kredytu uiściła 10.442,71 zł. W konkluzji uczestnik powinien połowę tej kwoty zwrócić wnioskodawczyni. Uczestnika obciąża więc z tego tytułu kwota 5.221,35 zł.

W uzasadnieniu wydanego w niniejszej sprawie postanowienia co do istoty Sąd Rejonowy w sposób spójny, logiczny i wyczerpujący wywiódł o podstawach rozliczenia między byłymi małżonkami po ustaniu ustawowej wspólności majątkowej. Sąd Odwoławczy w pełni aprobuje zarówno rozstrzygnięcie Sądu I instancji, jak również wyłożoną w uzasadnieniu obszerną argumentację dokonanej przez Sąd Rejonowy subsumpcji właściwych przepisów. W konkluzji Sąd Okręgowy stwierdził, że do dnia wydania orzeczenia w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, po dokonaniu kompensacji kwot obciążających wnioskodawczynię i uczestnika z tytułu rozliczenia spłaconych wspólnych długów, do zasądzenia od uczestnika na rzecz wnioskodawczyni pozostała kwota 10.282,79 zł, która wyczerpuje rozliczenia z tego tytułu między stronami (24.372, 08 zł – 14.089,29 zł). Rozstrzygnięcie w tym przedmiocie było prawidłowe i odpowiadało prawu. Celem ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego Sąd Odwoławczy dokonał uzupełnieniu materiału dowodowego. Skutkowało to aktualizacją kwoty jaką uczestnik E. Z. zobowiązany jest do uiszczenia na rzecz K. Z. z tytułu zwrotu nakładów poczynionych przez wnioskodawczynię ma majątek wspólny. Zgodnie z orzeczeniem Sądu I instancji uczestnik zobowiązany był do uiszczenia na rzecz wnioskodawczyni kwoty 10.282,79 zł, do której należało doliczyć 5.221,35 zł (bowiem wnioskodawczyni od wydania orzeczenia przez Sąd Rejonowy spłaciła 10.442,71 zł wspólnie zaciągniętego zobowiązania kredytowego ), co wskutek zsumowania daje kwotę 15.504,14 zł, którą orzeczono w sentencji wyroku.

Z tych wszystkich względów, a nadto wobec braku okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, które winny być brane pod uwagę z urzędu, uznając zaskarżone orzeczenie za wymagające korekty w omówionym wyżej zakresie, rozstrzygnięto w tej części co do istoty (art. 386 § 1 w związku z art. 13 § 2 k.p.c.), zaś w pozostałej części apelację uczestniczki oddalono jako bezzasadną (art. 385 w związku z art. 13 § 2 k.p.c.).

O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 1 w związku z art. 391 § 1 zd. I w związku z art. 13 § 2 k.p.c. Sąd Okręgowy w obecnym składzie podziela te poglądy orzecznictwa i doktryny które wskazują, że w postępowaniach działowych brak jest sprzeczności interesów, gdyż interesem prawnym mającym znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów jest wyjście ze współwłasności, co tyczy się również postępowania apelacyjnego w tego rodzaju sprawach.