Sąd oddalił apelację pozwanego i utrzymał zapłatę za prąd w wynajętym magazynie

Sąd Rejonowy w Gliwicach wyrokiem z 18 grudnia 2025 roku zasądził od pozwanego B. E. (2) na rzecz powoda (...) Spółki Akcyjnej w S. kwotę 283,59zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od kwoty 282,99 zł od dnia 29 listopada 2024 roku oraz 107 zł tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od uprawomocnienia się wyroku.

Sąd Rejonowy ustalił, że pozwany 16 lipca 2024 r. B. E. (1) zawarł z (...) Spółką Akcyjną w S. umowę o świadczenie usługi kompleksowej na czas nieokreślony, obejmującą sprzedaż energii elektrycznej oraz świadczenie usług jej dystrybucji do obiektu wskazanego w umowie – położonego przy ul. (...) w U.. Obiekt ten został w umowie określony jako lokal/obiekt niemieszkalny. Dla rozliczeń zużycia energii przyjęto grupę taryfową C11. W dokumencie stanowiącym streszczenie kluczowych postanowień zawarto ceny energii elektrycznej. Do umowy zastosowanie znajdowały Ogólne Warunki Świadczenia (...) dla klientów będących konsumentami z grup taryfowych C1x oraz taryfa operatora systemu dystrybucyjnego.

Pozwany nie zawarł umowy podczas pierwszego spotkania z przedstawicielem powoda. Do zawarcia umowy doszło dopiero podczas kolejnego spotkania stron. Na etapie poprzedzającym zawarcie umowy poinformował, że energia elektryczna ma być dostarczana do pomieszczenia wykorzystywanego przez niego jako magazyn. Pozwany nie uzyskał informacji co do rodzaju taryfy, według której miało następować rozliczenie zużycia energii elektrycznej. Nie wyjaśniono mu zasad funkcjonowania zastosowanej taryfy ani mechanizmu kształtowania ceny energii w jej ramach. Podejmując decyzję o zawarciu umowy, kierował się wskazanymi w jej treści parametrami cenowymi. Nie posiadał wiedzy specjalistycznej w zakresie taryf energii elektrycznej. Wiedział po prostu, że są różne taryfy.

Lokal przy ul. (...) w U. znajduje się w budynku niemieszkalnym, technicznym, należącym do Agencji Mienia Wojskowego. Lokal stanowi dawne pomieszczenie po hydroforni. Budynek jest na terenie (...), nie jest związany z żadnym budynkiem mieszkalnym. Pozwany wynajął to pomieszczenie. Wykorzystywał je jako magazyn do tymczasowego przechowania rzeczy z mieszkania, do posprzątania w mieszkaniu.

W dniu 13 listopada 2024 r. (...) S.A. wystawiła na rzecz B. E. (2) fakturę VAT nr (...), obejmującą należność za pobór energii elektrycznej według taryfy (...) w kwocie 282,99 zł oraz odsetki za opóźnienie w kwocie 0,60 zł. Termin płatności faktury został określony na dzień 28 listopada 2024 r.

W dniu 4 grudnia 2024 r. B. E. (1) za pośrednictwem elektronicznego systemu obsługi klientów (...) S.A. złożył reklamację, wskazując na zastosowanie niewłaściwej grupy taryfowej wobec lokalu wykorzystywanego jako pomieszczenie magazynowe. (...) S.A. poinformowała go, że zmiana taryfy jest możliwa wyłącznie w przypadku lokalu o charakterze mieszkalnym oraz wezwała do przedłożenia zaświadczenia właściwego organu potwierdzającego takie przeznaczenie lokalu.

Pozwany nie przedłożył żądanego dokumentu.

Pismem z 23 września 2025 r. pozwany wniósł o zmianę warunków umowy.

Decyzją z dnia 15 grudnia 2023 r. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki zatwierdził taryfę dla usług dystrybucji energii elektrycznej, ustaloną przez (...) sp. z o.o. z siedzibą w S. na okres od dnia 1 stycznia 2024 r. do dnia 31 grudnia 2024 r.

Zgodnie z postanowieniami Taryfy dla usług dystrybucji energii elektrycznej, przewidziano 8 grup taryfowych, w tym taryfę (...) przewidzianą dla rozliczenia energii elektrycznej zużywanej m.in. na potrzeby:

- gospodarstw domowych,

- pomieszczeń gospodarczych związanych z prowadzeniem gospodarstw domowych, tj. pomieszczeń piwnicznych, garaży, strychów, o ile nie jest prowadzona w nich działalność gospodarcza,

- węzłów cieplnych i hydrofornii, będących w gestii administracji budynków mieszkalnych,

- garaży indywidualnych odbiorców, w których nie jest prowadzona działalność gospodarcza.

Sąd Rejonowy uwzględnił powództwo w całości na podstawie art. 535 k.c.

Sąd ocenił czy umowę przez pryzmat występowania klauzul abuzywnych - art. 385

1 § 1 k.c. Strony zawarły umowę o świadczenie usługi kompleksowej sprzedaży i dystrybucji energii elektrycznej oraz zakwalifikowanie w niej lokalu, do którego energia miała być dostarczana, do grupy taryfowej C11.

Sąd Rejonowy wskazał, że grupa taryfowa G11 jest przeznaczona przede wszystkim dla gospodarstw domowych oraz pomieszczeń gospodarczych związanych z ich funkcjonowaniem, takich jak piwnice, garaże czy strychy, o ile nie jest w nich prowadzona działalność gospodarcza. Taryfa ta obejmuje również węzły cieplne oraz hydrofornie, jednak wyłącznie wówczas, gdy pozostają one w gestii administracji budynków mieszkalnych. Pomieszczenie wykorzystywane przez pozwanego nie spełnia tych kryteriów. Jest ono magazynem, który nie stanowi ani pomieszczenia przynależnego do lokalu mieszkalnego, ani obiektu zarządzanego przez administrację budynku mieszkalnego. W konsekwencji nie podlega ono kwalifikacji do grupy taryfowej G11. Wskazany lokal jest bowiem zlokalizowany w budynku niemieszkalnym, w żaden sposób nie jest powiązany z jakimkolwiek budynkiem mieszkalnym. Nadto, samo pomieszczenie nie ma charakteru mieszkalnego.

Sporna taryfa została zatwierdzona w przewidziany prawem sposób. Powód nie miał innej możliwości ustalenia charakteru punktu poboru energii, a w konsekwencji jego wykorzystania i dalej zastosowania właściwej taryfy, aniżeli przez odniesienie się do ustalonego przeznaczenia pomieszczenia (zaświadczenia o przeznaczaniu lokalu).

W umowie strony wyraźnie wskazały charakter lokalu przy ul. (...), że stanowi on obiekt niemieszkalny, a nie inny. Pozwany podejmując decyzję o zawarciu umowy kierował się parametrami cenowymi. B. E. (1) przesłuchany przed Sądem wskazał, że nie ma wiedzy o taryfach, przy czym zawierając umowę był zainteresowany ceną podaną w umowie. Skoro tak, powinien mieć świadomość wysokości ceny wynikającej z przyjętej taryfy. Zgłoszenie zastrzeżeń co do wysokości należności nastąpiło dopiero po wystawieniu spornej faktury. Gdyby pozwany podjął te działania wcześniej, w okresie pomiędzy zawarciem umowy a pierwszym rozliczeniem, okoliczność ta mogłaby mieć znaczenie dla oceny jego sytuacji. Podpisując umowę, zaakceptował jednak jej warunki, w tym sposób ustalania ceny. Za uwzględnieniem powództwa przemawia również brak podstaw do przyjęcia, że doszło do narzucenia pozwanemu umowy lub wprowadzenia go w błąd. Umowa nie została zawarta podczas pierwszego spotkania stron, lecz dopiero na kolejnym. Dawało pozwanemu czas na zapoznanie się z proponowanymi warunkami i ewentualne zgłoszenie wątpliwości, w tym co do taryfy. Dodatkowo podczas spotkań padały pytania ze strony powoda o charakter punktu poboru energii elektrycznej.

Pozwany w apelacji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a to

- art. 327

1 § 1 pkt 1 k.p.c. przez zawarcie w uzasadnieniu pozaustawowych i nieznajdujących oparcia w przepisach prawa przesłanek dotyczących kwalifikacji punktu poboru do określonej taryfy, a także przez niewskazanie z jakich przyczyn sąd uznał pomieszczenie wynajęte przez pozwanego jako niemające związku z prowadzeniem gospodarstwa domowego,

- art. 233 § 1 k.p.c. przez przeprowadzenie dowolnej oceny dowodów i przyjęcie, że informacje dostarczone przez pozwanego wystarczające są do oceny charakteru budynku, do, którego dostarczana była energia elektryczna i przyjęcie, że pozwany miałby jakiekolwiek przyczyny do kwestionowania zasadności rozliczeń przed otrzymaniem pierwszej faktury i nieuzasadnione przyjęcie, że wynajęte pomieszczenie magazynowe nie miało związku z prowadzeniem gospodarstwa domowego, mimo jednoznacznego wskazania przez pozwanego, że przechowywał w nim wyposażenie mieszkania na czas jego remontu

oraz naruszenie prawa materialnego to jest art. 535 k.c. przez wadliwe zastosowanie i bezzasadne przyjęcie, że powód skalkulował cenę za sprzedaż energii elektrycznej poprawnie oraz art. 385

1 § 1 k.c. w przez niezastosowanie i wadliwe przyjęcie, że umowa nie naruszała rażąco interesów konsumenta i nie jest sprzeczna z dobrymi obyczajami.

Pozwany wniósł o zmianę wyroku i oddalenie powództwa i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania apelacyjnego.

Powódka wniosła o oddalenie apelacji zasądzenie kosztów postępowania odwoławczego.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zarzuty w niej podniesione nie są trafne.

Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił w sprawie stan faktyczny w oparciu o zebrane dowody, a ich ocena mieści się w dyrektywie zawartej w art. 233 § 1 k.p.c. Sąd pierwszej instancji wskazał fakty, które uznał za udowodnione i dowody, na których się oparł. Ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy nie naruszają reguł wynikających z doświadczenia życiowego i zasad logiki. Sąd odwoławczy instancji nie znajduje podstaw do ich korygowania.

Ramy swobodnej oceny dowodów wyznaczone są wymogami prawa procesowego, doświadczeniem życiowym oraz regułami logicznego myślenia, według których Sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy jako całość, dokonując wyboru określonych środków dowodowych i ważąc ich moc oraz wiarygodność, odnosi je do pozostałego materiału dowodowego (wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 14 sierpnia 2012r. III AUa 620/12). Stawiając zarzut naruszenia art. 233 § 1 kpc należy wykazać, że Sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. Z tych względów za niewystarczające należy uznać przekonanie strony o innej niż przyjęta przez Sąd wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i o ich odmiennej ocenie niż ocena dokonana przez Sąd (Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w wyrokach: z dnia 1 marca 2012r. I ACa 111/12; z dnia 3 lutego 2012r., I ACa 1407/11). Jeżeli zatem Sąd, ze zgromadzonego materiału dowodowego, wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena Sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, chociażby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne (wyrok Sądu Apelacyjny we Wrocławiu z dnia 8 lutego 2012r.; I ACa (...)/11). Co więcej dla skuteczności tak podniesionego zarzutu nie można poprzestać na stwierdzeniu, że dokonane ustalenia faktyczne są wadliwe, odnosząc się do stanu faktycznego, który w przekonaniu skarżącego odpowiada rzeczywistości. Niezbędne jest wskazanie przyczyn, które dyskwalifikują postępowanie Sądu w zakresie ustaleń. Skarżący powinien zwłaszcza wskazać, jakie kryteria oceny zostały naruszone przez Sąd przy analizie konkretnych dowodów, uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłuszne im taką moc przyznając. Biorąc pod uwagę wskazane wyżej kryteria nie sposób przypisać Sądowi Rejonowemu uchybień, które pozwalałyby na korygowanie poczynionych przez ten Sąd ustaleń faktycznych.

Sąd Okręgowy w całości ustalenia te podziela, podziela również ocenę prawną i unikając zbędnych powtórzeń przyjmuje je za własne.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, że strony zawarły umowę o dostarczanie energii elektrycznej do pomieszczenia, które nie miało charakteru mieszkalnego, jako jak to określił Sąd Rejonowy, a co oznacza, że nie było związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego. Zgodnie z taryfą G11 dla gospodarstw domowych dotyczy ona również pomieszczeń gospodarczych związanych z prowadzeniem gospodarstw domowych na domowych takich jak garaż, piwnica, lokale przynależne. Natomiast grupa taryfowa C11 dotyczy pozostałych lokali. W przypadku pozwanego lokal, który wynajmował pozwany i którego dotyczyła zawarta pomiędzy stronami umowa stanowi magazyn, który nie był pomieszczeniem przynależnym do lokalu mieszkalnego, nie znajdował się w tym samym budynku, w którym pozwany ma lokal mieszkalny i nie był związany z prowadzeniem gospodarstwa domowego. Nie mógł zatem podlegać taryfie (...). Pomieszczenie magazynowe nawet jeśli gromadzone w nim przedmioty pochodziły z remontowanego mieszkania pozwanego, nie zmienia swojego charakteru i nie jest to pomieszczenie związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego. Jak słusznie wskazała powódka w odpowiedzi na apelację dla kwalifikacji punktu poboru znaczenie ma nie tylko to, że energia jest zużywana przez konsumenta, lecz również obiektywny charakter danego lokalu, jego funkcjonalny związek z gospodarstwem domowym. W niniejszej sprawie taki związek nie występował, zatem zastosowanie taryfy (...) byłoby nieuprawnione. Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił, iż zawarta umowa nie zawiera klauzul abuzywnych, nie została zawarta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami i nie narusza rażąco interesów konsumenta.

Sąd Okręgowy, mając powyższe na uwadze na mocy art. 385 k.p.c. orzekł jak w sentencji oraz na mocy art. 98 § 1 k.p.c. zasądził od pozwanego na rzecz powoda koszty postępowania odwoławczego, które wyniosły w niniejszej sprawie 120 zł i stanowiły wynagrodzenie pełnomocnika powoda.

SSO Magdalena Balion-Hajduk