Apelacja pozwanej oddalona, zapłaci powodowi 1800 zł kosztów postępowania

Wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2025 r., w sprawie XVIII 1757/24 Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi zasądził od Ł. U. na rzecz W. S. kwotę 20.310 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2024 r. do dnia zapłaty oraz tytułem zwrotu kosztów procesu kwotę 4.616 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się tego orzeczenia do dnia zapłaty.

Sąd Rejonowy ustalił i zważył, że W. S. pozostawał w związku z pozwaną Ł. U. od maja 2021 r. do sierpnia 2023 r., z tego związku urodził się ich syn Ł.. Ciężar utrzymania rodziny spoczywał na powodzie, gdyż pozwana nie pracowała, nadto była zadłużona z tytułu opłat za mieszkanie. W czasie, gdy byli razem, doszło do zawarcia między nimi trzech umów pożyczek, które pozwana zobowiązała się spłacić. W dniu 28 czerwca 2021 r. W. S. zawarł z Ł. U. umowę, na mocy której udzielił pożyczki w kwocie 6.000 złotych, pozwana zobowiązała się zwrócić wskazaną kwotę w terminie 12 miesięcy od dnia podpisania umowy. Pożyczka została udzielona celem spłaty zadłużenia w związku z wynajmem przez pozwaną mieszkania. W terminie około dwóch – trzech miesięcy od udzielenia pierwszej pożyczki W. S. udzielił pozwanej, na jej prośbę, kolejnej pożyczki w kwocie 12.000 złotych na remont mieszkania pozwanej. Umowa została zawarta w formie ustnej, po pewnym czasie powód zażądał zwrotu pożyczki. Pomimo ponagleń pozwana nie zwróciła udzielonej jej pożyczki. Początkowo deklarowała chęć spłaty, ostatecznie stwierdziła, że skoro pożyczka jest nieudokumentowana nie odda pożyczonych pieniędzy. Podczas trwania związku z pozwaną, to powód łożył na utrzymanie jej i ich syna. Często dochodziło między nimi do rozmów dotyczących ich sytuacji osobistej, rodzinnej, relacji między nimi. Powód przypominał również pozwanej o jej zadłużeniu co do kwoty 12.000 złotych. W dniu 19 stycznia 2022 r. pozwana stwierdziła, że nie może „oddać od razu” kwoty 12.000 złotych, gdyż takiej kwoty nie posiada. Powód w dniu 2 września 2022 r. przelał pozwanej kwotę 2.310 złotych. Kwota ta stanowiła pożyczkę udzieloną na prośbę pozwanej, gdyż ta potrzebowała wskazanej kwoty na uregulowanie zadłużenia z tytułu zużycia energii elektrycznej w zajmowanym przez siebie mieszkaniu na ul. (...) w V.. Ł. U. zobowiązała się do zwrotu wskazanej kwoty w terminie 4 miesięcy od dnia jej otrzymania. Pożyczka na wskazaną kwotę została zawarta w formie ustnej. W okresie od dnia 28 lipca 2021 r. do dnia 20 marca 2023 r. W. S. wielokrotnie przelewał Ł. U. pieniądze w różnej wysokości, na jej prośbę, na bieżące wydatki takie jak opłaty za mieszkanie, badania lekarskie, żywność. W rozmowie telefonicznej z dnia 24 listopada 2023 r. powód poinformował pozwaną, o braku spłaty zadłużenia. W odpowiedzi pozwana ponownie poinformowała, że nie posiada kwoty żądanej przez powoda, gdyż spłaca inne zaciągnięte długi. Pismem z dnia 9 sierpnia 2024 r. W. S. wezwał pozwaną do zapłaty kwoty 20.310 złotych w nieprzekraczalnym terminie 7 dni od dnia odebrania wezwania. Poinformował, że wskazana kwota wynika z tytułu trzech udzielonych pożyczek, tj. z tytułu pożyczki z dnia 28 czerwca 2021 r. w wysokości 6 000 złotych, która miała być spłacona do dnia 29 czerwca 2022 r. oraz z tytułu dwóch pożyczek zawartych w formie ustnej na łączną kwotę 14 310 złotych z terminem zapłaty do 2023 r. Pozwana odebrała wezwanie w dniu 14 sierpnia 2024 r.

Apelację od tego wyroku złożyła pozwana. Zarzuciła skarżonemu wyrokowi naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 233 § 1 k.p.c. poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego i dokonania jego dowolnej a nie swobodnej oceny, wyrażający się w sprzecznym z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, ustaleniu, że:

a) Ł. U. zawarła z W. S. trzy umowy pożyczki na kwoty: 6.000 zł, 12.000 zł, 2.310 zł podczas gdy w świetle ocenionego w sposób zgodny z zasadami logicznego rozumowania całokształtu materiału dowodowego pozwana zawarła z powodem tylko jedną umowę pożyczki, tj. umowę z dnia 28 czerwca 2021 r., na kwotę 6000 zł,

b) Ł. U. pożyczyła od W. S. kwotę 6.000 zł celem spłaty zadłużenia w związku z wynajmem przez pozwaną mieszkania, podczas gdy ze spójnych i konsekwentnych wyjaśnień pozwanej wynika, iż pieniądze te były przeznaczone na remont mieszkania przy ul. (...) w V., w którym następnie zamieszkała z powodem i ich wspólnym synkiem Ł. i wobec takiego rozwoju sytuacji powód zwolnił ją z obowiązku spłaty tego zadłużenia,

c) Ł. U. pożyczyła od W. S. kwotę 12.000 zł, podczas gdy nie wynika to z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a z korespondencji prowadzonej przez strony czy to za pośrednictwem komunikatora (...), czy też telefonicznie wynika jedynie, że pozwana - gdyby tylko miała takie możliwości finansowe - gotowa była oddać powodowi kwotę 12.000 zł (być może ze względów honorowych, bądź w celu załagodzenia istniejącego konfliktu z powodem), nie można jednak wykluczyć, że w rozmowach tych mowa jest o całkowitym zadłużeniu (w rozumieniu powoda), w którego skład wchodzi też kwota 6.000 zł wynikająca z umowy pożyczki z dnia 28 czerwca 2021 r., a w świetle zasad doświadczenia życiowego nie jest wiarygodne twierdzenie powoda, że zdecydował się udzielić, i to w formie jedynie ustnej, nowej, większej pożyczki w kwocie 12.000 zł osobie, która już ma u niego duży dług, z którego spłaty się nie wywiązała.

W konkluzji wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa, a ewentualnie o uchylenie wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył,

co następuje:

Apelacja w sposób oczywisty jest bezzasadna. Jedyny zawarty w niej zarzut dotyczy naruszenia przepisu art. 233 § 1 k.p.c. statuującego zasadę swobodnej oceny dowodów. Swobodna ocena dowodów, o której mowa w przepisie art. 233 § 1 k.p.c., oznacza, że Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału, z uwzględnieniem zasad logiki i doświadczenia życiowego. Skuteczne postawienie zarzutu naruszenia przepisu art. 233 § 1 k.p.c. wymaga wykazania, że Sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, to bowiem jedynie może być przeciwstawione uprawnieniu Sądu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie strony o innej niż przyjął Sąd wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie, niż ocena Sądu. Tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie Sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo -skutkowych, to przeprowadzona przez Sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona. Natomiast jeżeli z określonego materiału dowodowego Sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena Sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów (art. 233 § 1 k.p.c.) i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne. Nie jest więc wystarczającym uzasadnieniem zarzutu naruszenia normy art. 233 § 1 k.p.c. przedstawienie przez stronę skarżącą własnej oceny dowodów i wyrażenie dezaprobaty dla oceny prezentowanej przez Sąd I instancji. Skarżący powinien wykazać naruszenie przez Sąd paradygmatu oceny wynikającego z art. 233 § 1 k.p.c., a zatem wykazać, że Sąd wywiódł z materiału procesowego wnioski sprzeczne z zasadami logiki lub doświadczenia życiowego, względnie pominął w swojej ocenie istotne dla rozstrzygnięcia wnioski wynikające z konkretnych dowodów. Zarzucając naruszenie przepisu art. 233 § 1 k.p.c., skarżący powinien w szczególności wskazać, jakie kryteria oceny naruszył Sąd przy ocenie konkretnych dowodów, uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłuszne im je przyznając. Apelująca w niniejszej sprawie nie przedstawiła okoliczności, które wskazywałyby na nieprawidłową, dowolną, czy też dokonaną wbrew zasadom logiki, ocenę dowodów przez Sąd I instancji.

Wbrew tezie wyrażonej w apelacji, to stanowisko pozwanej w procesie było zmienne i nielogiczne. Słusznie Sąd Rejonowy wskazał, że pozwana w toku procesu nie przedstawiła żadnego materiału dowodowego na poparcie swych twierdzeń o zwolnieniu jej z długu, pomimo że wywodzi z tego faktu pozytywne dla siebie skutki. Nawet przesłuchanie pozwanej nie dowodziło tego, by strony zdecydowały, że kwota udzielonej pożyczki nie ma być zwrócona powodowi, lecz przeznaczona na potrzeby ich rodziny. Podczas przesłuchania bowiem powódka zmieniła wersję względem tej, która przedstawiona została przez pozwaną w odpowiedzi na pozew. Powódka zeznała, że W. S. nie przekazał jej owych 6.000 zł w gotówce ani przelewem bankowym, tylko pokrywał koszty remontu mieszkania, który był wykonywany przez jej wujka i poprzedniego partnera, a dokument pożyczki podpisała, żeby powód „był zabezpieczony”. Tymczasem w odpowiedzi na pozew pozwana stwierdziła, że do zawarcia umowy pożyczki doszło, jednak po zawarciu tej umowy stronom urodziło się ich wspólne dziecko i wówczas podjęli wspólną decyzję, że ta kwota pożyczki będzie w całości przeznaczona na remont i że pozwana nie będzie jej musiała zwracać. Pozwana nie zeznała, by doszło do jakiegoś następczego porozumienia między nią a powodem odnośnie do zwolnienia jej z długu. Co więcej, pozwana zeznała, że nie bardzo wiedziała o co chodziło powodowi, który prosił ją o podpisanie tego dokumentu w celu „zabezpieczenia” siebie. Takie zeznania pozwanej są w świetle zasad doświadczenia życiowego zupełnie niewiarygodne. Dorosła osoba, jaką jest pozwana, doskonale musiała zdawać sobie sprawę, co oznacza podpisanie dokumentu o nazwie „pożyczka”. Pozwana dość dobrze orientuje się w kwestiach prawnych, co pozwoliło jej na sporządzenie samodzielne odpowiedzi na pozew, na co sama zwróciła uwagę w trakcie rozprawy przed Sądem I instancji. Nadto, treść umowy pożyczki była nieskomplikowana. Pozwana z pewnością więc wiedziała, do czego zobowiązuje się przez podpisanie takiej umowy. Zwrócić też trzeba uwagę na fakt, iż pozwana, także w toku postepowania apelacyjnego deklarowała spłatę na rzecz powoda kwoty 12.000 zł. Co prawda twierdziła, że nie jest dłużniczką powoda. jednakże takiej spłaty mogłaby dokonać z przyczyn „moralnych”. Takie stanowisko także w zupełności jest niewiarygodne. Osoba mająca ewidentne problemy finansowe i na utrzymaniu dziecko ( lub dzieci) nie deklaruje zapłaty znacznej przecież kwoty, jaką jest suma 12.000 zł – tak – bez powodu. Zarzuty, że pozwana pisząc w sms-ach o kwocie 12.000 zł mogła mieć na myśli wcześniejszą pożyczkę w kwocie 6.000 zł także ostać się nie mogą. No bo skąd „drugie 6.000- zł?”. Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego. Stanowisko powoda w kontekście złożonych dowodów stanowiło logiczny i spójny ciąg zdarzeń. Pozwana przedstawia się w procesie jako osoba krzywdzona, którą powód wykorzystał, nie bierze jednak pod uwagę, że powód utrzymywał ją z dziećmi i ponad to udzielił jej trzech pożyczek. których nie zwróciła.

Sąd Okręgowy oddalił wniosek dowodowy pozwanej o dopuszczenie dowodu z uzupełniającego przesłuchania pozwanej na okoliczność pozorności ostatniego przelewu która to okoliczność znana jej była przed Sądem I instancji, a której nie przedstawiła Sądowi, albowiem nie zdawała sobie sprawy z faktu iż pozorność ma znaczenie w sprawie. Wniosek ten z jednej strony uznać należało za spóźniony. Dotyczył on bowiem okoliczności, które znane były pozwanej w toku postepowania przed Sądem I instancji. Został złożony dopiero podczas rozprawy apelacyjnej, co jednoznacznie świadczy i próbie przedłużenia postepowania. Pozwana została przesłuchana przez Sąd Rejonowy, miała pełną swobodę wypowiedzi. Nadto wniosek dowodowy uznać trzeba za bezzasadny. Pozwana bowiem wnosiła o przesłuchanie na okoliczność pozorności trzeciej pożyczki, w sytuacji gdy przed Sądem Rejonowym w ogóle o takiej pożyczce nie pamiętała.

W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację i na zasadzie art. 98 § 1 k.p.c. orzekł o kosztach postepowania apelacyjnego.