Sąd oddalił apelację ubezpieczyciela w sporze o szkodę przy wymianie licznika na stacji paliw

Zaskarżonym wyrokiem z 25 czerwca 2025 roku Sąd Rejonowy w Pabianicach zasądził od (...) spółki akcyjnej w X. na rzecz S. W. kwotę 16 047,49 złotych z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11 stycznia 2022 roku do dnia zapłaty (pkt 1.) oraz kwotę 5417 złotych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu (pkt 2.); oddalił powództwo w pozostałej części (pkt 3.) i nakazał zwrócić pozwanemu kwotę 779,43 złotych tytułem niewykorzystanej części zaliczki na koszty opinii biegłego (pkt 4.)

Apelację od powyższego wyroku wniósł pozwany, zaskarżając go w części, tj. w zakresie pkt 1. i 3. wyroku. Zaskarżonemu orzeczeniu apelujący zarzucił naruszenie:

1. przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy - art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dowolną, dokonaną z naruszeniem zasad logiki i prawidłowego rozumowania ocenę materiału dowodowego, w szczególności polisy (...), Ogólnych Warunków Ubezpieczenia (...) zatwierdzonych uchwałą Zarządu (...) S.A. (...) nr 01/18 z dnia 16 stycznia 2018 roku, pisma (...) S.A. z dnia 22 maja 2024 roku, zeznań świadka B. F., protokołu z rozprawy z dnia 29 września 2023 roku (min. od 00:07:46 do 00:15:30 oraz od 00:19:13 do 00:36:28) oraz pisma z dnia 13 grudnia 2021 roku poprzez ustalenie, że wymiany licznika energii elektrycznej na stacji paliw przy ul. (...) w F. dokonywał pracownik ubezpieczonego (...) Sp. z o.o. we X., podczas gdy ze zgromadzonego w toku niniejszej sprawy materiału dowodowego wynika, że wymiany rzeczywiście dokonywał podwykonawca ubezpieczonego, co doprowadziło Sąd I instancji do błędnego uznania, że pozwany ponosi odpowiedzialność za zdarzenie z dnia 8 grudnia 2021 roku;

2. przepisów prawa materialnego, tj.:

a.

art. 429 k.c. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że pozwany ponosi odpowiedzialność za zdarzenie z dnia 8 grudnia 2021 roku pomimo tego, że ubezpieczony powierzył wymianę licznika energii elektrycznej na stacji paliw przy ul. (...) w F. przedsiębiorstwu lub zakładowi, które w zakresie swej działalności zawodowej trudni się wykonywaniem takich czynności, tj. (...) sp. z o.o., co winno skutkować uznaniem, iż pozwany nie ponosi odpowiedzialności za wadliwe przeprowadzenie wadliwej wymiany licznika energii elektrycznej;

b.

art. 805 § 1 i 2 pkt 1 k.c. w zw. z art. 822 § 1 k.c. poprzez błędną ich wykładnię i w konsekwencji wydanie wyroku zasądzającego odszkodowanie na rzecz powoda z uwagi na uznanie odpowiedzialności pozwanego za szkodę z 8 grudnia 2021 roku, podczas gdy pozwany nie ponosi odpowiedzialności za ww. szkodę w związku ze zleceniem wymiany licznika energii elektrycznej podwykonawcy.

Apelujący wniósł o zmianę wyroku poprzez oddalenie powództwa w zaskarżonej części oraz w zakresie kosztów procesu za postępowanie I instancji i o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z odsetkami.

W odpowiedzi na apelację powód wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie od pozwanego na jego rzecz zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych z ustawowymi odsetkami.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja okazała się bezzasadna i podlega oddaleniu, ponieważ poddane kontroli instancyjnej orzeczenie jest prawidłowe w każdym jego aspekcie, co dotyczy zarówno dokładnych i rzetelnych ustaleń faktycznych, które Sąd odwoławczy przyjmuje za własne, jak i przedstawionych zapatrywań jurydycznych.

Sprawa była rozpoznawana w postępowaniu uproszczonym. Zastosowanie ma więc przepis art. 505

13 § 2 k.p.c., zgodnie z którym jeżeli sąd drugiej instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, uzasadnienie wyroku powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa. W realiach rozpoznawanej sprawy Sąd Okręgowy sporządził uzasadnienie zgodnie z art. 505

13 § 2 k.p.c., ponieważ nie prowadził postępowania dowodowego.

Bezzasadny okazał się główny zarzut postawiony zaskarżonemu orzeczeniu, tj. naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. Przypomnieć należy, że w judykaturze ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. może być uznany za zasadny jedynie w wypadku wykazania, że ocena materiału dowodowego jest rażąco wadliwa, czy w sposób oczywisty błędna, dokonana z przekroczeniem granic swobodnego przekonania sędziowskiego, wyznaczonych w tym przepisie. Sąd drugiej instancji ocenia bowiem legalność oceny dokonanej przez sąd I instancji, czyli bada czy zostały zachowane kryteria określone w art. 233 § 1 k.p.c. Należy zatem mieć na uwadze, że - co do zasady – sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału, dokonując wyboru określonych środków dowodowych. Jeżeli z danego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne. Przeprowadzona przez sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona tylko wtedy, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub, gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo - skutkowych (por. przykładowo postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2001 r., I CKN 1072/99, Prok. i Pr. 2001 r., Nr 5, poz. 33, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 maja 2000 r., I CKN 1114/99, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2000r., I CKN 1169/99, OSNC 2000 r., nr 7-8, poz. 139). Dlatego nie jest wystarczające przekonanie strony o innej, niż przyjął sąd, wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie, niż ocena sądu. Nie jest wystarczającym uzasadnieniem zarzutu naruszenia normy art. 233 § 1 k.p.c. przedstawienie przez stronę skarżącą własnej oceny dowodów i wyrażenie dezaprobaty dla oceny prezentowanej przez sąd pierwszej instancji. Skarżący powinien wykazać naruszenie przez sąd paradygmatu oceny wynikającego z art. 233 § 1 k.p.c., a zatem wykazać, że sąd wywiódł z materiału procesowego wnioski sprzeczne z zasadami logiki lub doświadczenia życiowego, względnie pominął w swojej ocenie istotne dla rozstrzygnięcia wnioski wynikające z konkretnych dowodów.

W niniejszej sprawie apelujący nie sprostał powyższym wymaganiom, ponieważ uzasadnienie zarzutu naruszenia przepisu art. 233 § 1 k.p.c. sprowadza się do przedstawienia własnej oceny dowodów, przedstawionej przez pozwanego i skonstruowaniu w oparciu o nią alternatywnego stanu faktycznego do tego, który ustalił Sąd Rejonowy.

Okolicznością decydującą o uwzględnieniu (lub nieuwzględnieniu) powództwa w niniejszej sprawie jest ustalenie podmiotu, który 8 grudnia 2021 r. dokonywał na zlecenie (...) S.A. Oddział T. wymiany układu pomiarowego energii elektrycznej na stacji paliw prowadzonej przez powoda. Sąd pierwszej instancji ustalił, że wymiany dokonywał pracownik (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością we X., a więc podmiotu ubezpieczonego od odpowiedzialności cywilnej w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej w pozwanym Towarzystwie Ubezpieczeń.

Przytoczone ustalenia faktyczne znajdują w oparcie w dowodach z dokumentów: oświadczeniu sporządzonym przez F. S. – koordynatora (...) sp. z o.o. [karta 9 akt], informacji (...) SA [karta 98 akt] oraz protokołu cząstkowego nr (...) r. [karta 150 akt]. Z tych dokumentów wynika, że w ramach umowy zawartej z (...) SA firma (...) sp. z o.o. zrealizowała w grudniu 2021 roku (...) zleceń technicznych OT, w tym wymianę układu pomiarowego energii elektrycznej na stacji paliw prowadzonej przez powoda. Fakt dokonywania wymiany licznika przez ubezpieczonego u pozwanego potwierdza pośrednio również informacja (wyjaśnienia) (...) SA z 23 maja 2024 r. [karta 158-159]. W tym dokumencie przedsiębiorstwo energetyczne stwierdza, że nie posiada dokumentacji wytworzonej przez

wykonawcę wymiany licznika – firmę (...) sp. z o.o., bo wykonawca nie przekazał tej dokumentacji. Wprawdzie w piśmie datowanym na 22 maja 20224 roku (...) SA jako wykonawcę tej wymiany wskazał firmę (...) sp. z o.o. [karta 165 akt], ale należy uznać to za omyłkę we wskazaniu nazwy wykonawcy. Przede wszystkim informacja z 22.05. 2024 r. pozostaje w sprzeczności z dwoma kolejnymi informacjami (...) SA – z 14 marca 2023 r. [karta 98 akt] oraz z 23 maja 2024 r. [karta 158-159]. Wskazanie firmy (...) sp. z o.o. jako wykonawcy wymiany układu pomiarowego energii elektrycznej na stacji paliw prowadzonej przez powoda pozostaje również w sprzeczności z twierdzeniami samego pozwanego. Pozwany bowiem nie zaprzeczał, że (...) sp. z o.o. otrzymała zlecenie na wykonanie wymiany licznika u powoda, wskazywał tylko, że zlecenie wykonała posługując się podwykonawcą. Podwykonawcą miała być zaś firma (...) sp. z o.o. w D., co wynika z pisma B. F. z 13 grudnia 2021 roku [karta 31 akt] oraz z zeznań B. F. w charakterze świadka [karta 118-119 akt]. Ani pozwany, ani ubezpieczony nie twierdzili, że podwykonawcą była (...) sp. z o.o.

Wracając do kwestii wykonawcy wymiany licznika u powoda, należy zgodzić się z Sądem Rejonowym, że nie ma przekonujących dowodów na to, że wymiany licznika nie dokonywał pracownik (...) sp. z o.o., lecz podwykonawca tej spółki. Na tę okoliczność pozwany zaoferował w zasadzie jedynie dowód z zeznań B. F. i z dokumentu w postaci pisma B. F. z 13 grudnia 2021 roku (w istocie więc twierdzenia B. F.). Zwrócić należy uwagę, że posługiwanie się podwykonawcą przez (...) sp. z o.o. przy realizacji zleceń (...) SA nie wynika z żadnych dokumentów. W szczególności okoliczności tej nie potwierdza inne pismo (...) sp. z o.o. - sporządzone 13 grudnia 2023 roku przez prezesa zarządu tej Spółki, ani treść dołączonych do niego dokumentów.

Wbrew zarzutowi apelacji, Sąd Rejonowy dokonał trafnej oceny materiału dowodowego, mieszczącej się w granicach wyznaczonych przez art. 233 § 1 k.p.c. W szczególności prawidłowo ocenił zeznania świadka B. F. i zasadnie odmówił im waloru wiarygodności, co szczegółowo wyłożył w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Skarżący do tej oceny nie odnosi się forsując jedynie własną ocenę omawianego dowodu przy przyjęciu zeznań świadka za oczywiście wiarygodne. Tymczasem Sąd I instancji trafnie dostrzegł sprzeczności w zeznaniach B. F. i nieprzekonujące zasłanianie się niepamięcią co do okoliczności, które mogłyby przeczyć tezie o wymianie licznika przez podwykonawcę (...) sp. z o.o. Przy ocenie wartości dowodowej zeznań, bierze się pod uwagę ich wewnętrzną spójność i logiczną zgodność. W świetle art. 233 § 1 k.p.c. nie istnieje żadne prawne domniemanie prawdziwości zeznań świadka – podlegają one zawsze swobodnej ocenie sądu. Analiza omawianych zeznań przez pryzmat tych reguł jednoznacznie potwierdza, że zeznania świadka B. F. słusznie zostały uznane za niewiarygodne w zakresie, w jakim twierdził on, że wymiana licznika została zlecona podwykonawcy spółce (...) Sp. z o.o. Świadek w swoich twierdzeniach popadł w sprzeczność. Z jednej strony oświadczył, że to on osobiście zlecił wykonanie części prac ubezpieczonej spółki podwykonawcy (...) Sp. z o.o., by za chwilę zmienić wersję i powoływać się na to, że to jego współpracownik F. S. zlecił to podwykonawstwo. Jednocześnie świadek zasłonił się kompletną niepamięcią w zakresie stosunku umownego pomiędzy spółką (...) Sp. z o.o. a (...) Sp. z o.o. i nie potrafił on wyjaśnić sądowi żadnych szczegółów w powyższym zakresie. Co więcej, świadek nie pamiętał nawet, w jakich okolicznościach i na czyją prośbę sporządził oświadczenie z dnia 13 grudnia 2021 roku, ani kto zgłosił się do niego w związku ze szkodą. Ponadto świadek nie mówił wyłącznie o faktach, lecz prezentował swoje subiektywne przekonania, domysły i oceny. Zeznał m.in., że „F. S. się nie zna, nie rozróżnia pojęć pracownik, podwykonawca”. Zgodnie z przepisami postępowania cywilnego świadek jest powoływany do komunikowania faktów, a nie do dzielenia się swoimi przemyśleniami, hipotezami czy interpretacjami. Dowód z zeznań świadka służy wyłącznie rekonstrukcji faktów, które dana osoba osobiście poznała za pomocą swoich zmysłów, albo uzyskała pośrednio z relacji innych osób.

Dostrzec należy i to, że w obecnych realiach prowadzenia działalności gospodarczej nieprawdopodobne jest, aby współpraca dwóch podmiotów odbywała się bez jakiegokolwiek jej udokumentowania. Tymczasem pozwany powołując się na fakt powiazania firm (...) sp. z o.o. i (...) sp. z o.o. w D. umową o podwykonawstwo nie poparł swoich twierdzeń jakimkolwiek dokumentem. Nie złożono nie tylko umowy, ani faktury dokumentującej rozliczenie wykonania zlecenia, ale choćby i korespondencji dotyczącej wykonywania zlecenia. Skoro ubezpieczyciel budował całą swoją linię obrony na twierdzeniu o istnieniu stosunku podwykonawstwa, to zgodnie z ogólną zasadą ciężaru dowodu (art. 6 k.c.), miał obowiązek ten fakt udowodnić za pomocą wiarygodnych dowodów. Opieranie się wyłącznie na niespójnych zeznaniach świadka, w sytuacji braku jakiejkolwiek dokumentacji, było procesowo nieskuteczne.

Wobec bezzasadności zarzutu naruszenia prawa procesowego, zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego tj. art. 429 k.c. oraz art. 805 § 1 i 2 pkt 1 k.c. w zw. z art. 822 § 1 k.c. również są bezzasadne. Zarzuty te są bowiem bezpośrednią konsekwencją twierdzeń o podwykonawstwie. Pozwany ubezpieczyciel próbował zwolnić się z odpowiedzialności poprzez powierzenie czynności profesjonaliście (art. 429 k.c.). Warunkiem koniecznym do rozważenia skutków prawnych tego przepisu jest jednak uprzednie, niewątpliwe udowodnienie, że do takiego powierzenia w ogóle doszło. Skoro w ramach oceny zarzutu procesowego wykazano, że podwykonawstwo spółki (...) Sp. z o.o. nie zostało udowodnione, to przepis art. 429 k.c. w ogóle nie znajduje zastosowania w realiach niniejszej sprawy. Ubezpieczona spółka (...) Sp. z o.o. odpowiada bezpośrednio za zawinione działanie swojego pracownika, który dokonał wymiany licznika niezgodnie ze sztuką pod napięciem (art. 415 k.c.). W konsekwencji pozwane Towarzystwo Ubezpieczeń jest zobowiązane do naprawienia powstałej szkody w granicach odpowiedzialności sprawcy, na podstawie zawartej umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej (art. 822 § 1 k.c.). Z tego względu zarzuty prawa materialnego również podlegały oddaleniu.

Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności, Sąd Okręgowy oddalił apelację pozwanego - jako bezzasadną - na podstawie art. 385 k.p.c.

O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 98 § 1 k.p.c.

w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. oraz § 2 pkt 5 i § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 215) zasądzając na rzecz powoda kwotę 1800 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania odwoławczego

z ustawowymi odsetkami za opóźnienie zgodnie z art. 98 § 1

1 k.p.c.