Ubezpieczyciel zapłaci 9 010,56 zł za najem auta zastępczego, sąd zmienił wyrok

Zaskarżonym wyrokiem Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi w dniu 26 lipca 2024 r., w sprawie z powództwa W. H. przeciwko pozwanemu Towarzystwu (...) Spółce Akcyjnej w O., o zapłatę:

1. oddalił powództwo,

2. zasądził od W. H. na rzecz Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej w O. kwotę 4 434 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów procesu,

3. nakazał pobrać od W. H. na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego dla Łodzi Widzewa w Łodzi kwotę 144,14 zł tytułem brakujących kosztów wynagrodzenia biegłego.

Apelację od powyższego wyroku wniósł powód zaskarżając powyższe orzeczenie w części oddalającej powództwo co do kwoty 9 010,56 zł oraz rozstrzygnięcia o kosztach, tj. w pkt 1., 2. i 3. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:

I. przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a to art. 233 § 1 k.p.c. poprzez uznanie, iż:

a) pozwany z tytułu kosztów najmu pojazdu zastępczego wypłacił kwotę 12.094,42 zł podczas gdy pozwany nie wypłacił nic z tytułu kosztów najmu pojazdu zastępczego a wskazana kwota stanowiła wypłacone koszty bezsporne naprawy uszkodzonego pojazdu;

b) uzasadniony okres najmu pojazdu zastępczego wynosił 12 dni, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że okres ten winien wynosić co najmniej do dnia wypłaty odszkodowania czyli 26 dni.

Na podstawie tych zarzutów powód wniósł o:

1. zmianę zaskarżonego wyroku i zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda:

a.

tytułem kosztów pojazdu zastępczego kwoty w wysokości 9 010,56 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 14 marca 2022 r. do dnia zapłaty,

b.

kosztów postępowania w I instancji z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu;

2. zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania apelacyjnego z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych;

3. przeprowadzenie rozprawy.

W odpowiedzi na apelację pozwany wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja jest w przeważającej części zasadna i skutkowała zmianą zaskarżonego orzeczenia.

W pierwszej kolejności, wskazać należy, że sprawa rozpoznawana była w postępowaniu uproszczonym. Zgodnie z art. 505

13 § 2 k.p.c., jeżeli Sąd II Instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego to uzasadnienie wyroku powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa.

Sąd Okręgowy w pełni podziela i przyjmuje za własne ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego w zakresie, w jakim dotyczyły one samego przebiegu kolizji drogowej z dnia 9 marca 2019 roku, legitymacji procesowej powoda opartej na umowie cesji wierzytelności (art. 509 k.c.), wykluczającego z ruchu drogowego stanu technicznego pojazdu marki R. po zdarzeniu oraz rynkowych stawek najmu pojazdu klasy (...) ustalonych przez biegłego sądowego na kwotę 346,56 zł brutto za dobę.

Sąd II instancji zważył jednak, iż ocena zgromadzonego materiału dowodowego doprowadziła Sąd Rejonowy do przedwczesnego wniosku, że roszczenie dochodzone pozwem wygasło wskutek jego wcześniejszego zaspokojenia. Sąd I instancji przyjął, że wypłacona w toku likwidacji szkody kwota 12 094,42 zł stanowiła rekompensatę z tytułu najmu pojazdu zastępczego. Tymczasem analiza akt sprawy, a w szczególności zawartej

w aktach szkodowych decyzji o wypłacie ubezpieczyciela ((...) S.A.), wskazuje na to, że powyższa kwota została wypłacona jako odszkodowanie za naprawę pojazdu zgodnie ze sporządzonym kosztorysem. Przedmiotowe świadczenie rekompensowało zatem wyłącznie uszczerbek w majątku związany z kosztami przywrócenia pojazdu do stanu poprzedniego. W toku postępowania likwidacyjnego ubezpieczyciel nie wypłacił kwoty dedykowanej zwrotowi kosztów najmu pojazdu zastępczego. Choć oba roszczenia mają charakter odszkodowawczy, odmienny cel i podstawa ich ustalenia uniemożliwiały zaliczenie świadczenia wypłaconego na pokrycie kosztów naprawy pojazdu na poczet kosztów najmu pojazdu zastępczego.

Z powyższego względu zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. podnoszony w apelacji przez powoda uznać należało za zasadny. Konsekwencją odmiennej oceny charakteru prawnego spornej wypłaty było zweryfikowanie żądania pod kątem art. 361 § 2 k.c., statuującego zasadę pełnego odszkodowania. Koszty najmu pojazdu zastępczego stanowią normalne następstwo szkody, jeżeli poszkodowany został pozbawiony możliwości korzystania z własnego pojazdu, a pojazd ten był mu niezbędny do wykonywania codziennych czynności lub działalności zawodowej. Określając uzasadniony ekonomicznie okres najmu, Sąd Okręgowy uznał za celowy czas 26 dni, obejmujący okres od dnia zaistnienia szkody (9 marca 2019 roku) do dnia, w którym ubezpieczyciel zweryfikował wysokość szkody w pojeździe i postawił do dyspozycji poszkodowanego bezsporną kwotę odszkodowania umożliwiającą podjęcie naprawy (4 kwietnia 2019 roku). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, poszkodowany nie ma obowiązku kredytowania naprawy z własnych środków majątkowych w okresie, gdy ubezpieczyciel nie wypłacił jeszcze kwoty bezspornej. Dopiero z chwilą otrzymania funduszy od ubezpieczyciela poszkodowany zyskał ekonomiczną możliwość podjęcia realnych działań naprawczych. Skoro uszkodzenia pojazdu (uszkodzony reflektor, błotnik, zderzak przedni, spryskiwacz reflektora, czujnik parkowania, belka zderzaka i podłużnica) wykluczały poszkodowanego z bezpiecznego uczestnictwa w ruchu drogowym, korzystanie z pojazdu zastępczego w tym okresie było w pełni celowe. Zaznaczyć należy, iż biegły wydający opinię w sprawie także uznał, że samochód poszkodowanego po kolizji nie powinien być użytkowany. Iloczyn uzasadnionego okresu najmu (26 dni) oraz ustalonej przez biegłego sądowego dobowej stawki rynkowej dla pojazdów klasy D (346,56 zł brutto) stanowi kwotę 9 010,56 zł. Mając na względzie, że pozwany nie pokrył dotychczas kosztów najmu w żadnej części, kwotę tę należało zasądzić na rzecz powoda, zmieniając zaskarżony wyrok na podstawie art. 386 § 1 k.p.c.

Ustosunkowanie się pozwanego w odpowiedzi na apelacje oparte na funkcjonowaniu systemu Bezpośredniej Likwidacji L. ((...)) pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie. (...) stanowi wewnątrzbranżowe porozumienie techniczno-rozliczeniowe ubezpieczycieli, które nie modyfikuje ustawowych zasad odpowiedzialności cywilnej. Na podstawie art. 822 § 1 k.c. pełną odpowiedzialność za skutki wypadku ponosi ubezpieczyciel sprawcy szkody, co uprawniało powoda do skierowania roszczenia bezpośrednio przeciwko pozwanemu Towarzystwu (...) Spółki Akcyjnej w O..

O odsetkach ustawowych za opóźnienie Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 481 § 1 w związku z art. 455 k.c. Powód wezwał pozwanego do zapłaty pismem z dnia 14 kwietnia 2022 roku, doręczonym drogą elektroniczną. Mając na uwadze, iż w wezwaniu do zapłaty podwód zakreślił pozwanemu termin 3 dni na spełnienie świadczenia, termin ten upłynął z dniem 17 kwietnia 2022 r., co uzasadniało przyjęcie, że pozwany popadł w opóźnienie z dniem kolejnym to jest 18 kwietnia 2022 roku. Dalej idące żądanie zasądzenia odsetek za opóźnienie było bezzasadne i w tym zakresie apelacja podlegała oddaleniu (art. 385 k.p.c.).

O kosztach postępowania orzeczono następująco.

O kosztach procesu za I instancję Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 100 k.p.c., dokonując ich stosunkowego rozdzielenia. Powód dochodził pierwotnie kwoty 14 883 zł, a ostatecznie zasądzono na jego rzecz kwotę

9 010,56 zł. Oznacza to, że powód wygrał sprawę w 60,54%, a pozwany w 39,46%. Koszty poniesione przez powoda w I instancji wyniosły 5 167 zł (750 zł opłata od pozwu, 3.600 zł wynagrodzenie pełnomocnika, 17 zł opłata skarbowa, 800 zł zaliczka na biegłego). Koszty pozwanego wyniosły 4 417 zł

(3 600 zł wynagrodzenie pełnomocnika, 17 zł opłata skarbowa, 800 zł zaliczka na biegłego). Łączne koszty procesu stron wyniosły 9 584 zł. Powoda, zgodnie z parytetem przegranej, obciążało 39,46% tej kwoty (3 781,85 zł), a poniósł on kwotę 5 167 zł. Różnica podlegająca zwrotowi na rzecz powoda wynosi

1 385,15 zł, o czym orzeczono w punkcie I.3 wyroku.

Na podstawie art. 100 k.p.c. w związku z art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, Sąd rozdzielił tymczasowo wyłożoną przez Skarb Państwa kwotę 144,14 zł tytułem nieopłaconych kosztów sądowych. Powoda obciąża 39,46% tej kwoty (to jest 56,88 zł), a pozwanego 60,54% (to jest 87,26 zł), co znalazło odzwierciedlenie w punkcie I.4 wyroku.

Wobec uwzględnienia apelacji praktycznie w całości, zasądzono od pozwanego na rzecz powoda koszty postępowania apelacyjnego w oparciu

o art. 100 zd. II k.p.c. Zasądzona kwota 1 400 zł stanowi sumę opłaty od apelacji (500 zł) i wynagrodzenia pełnomocnika za II instancję (900 zł). Przy ustalaniu wysokości kosztów zastępstwa procesowego sięgnięto do unormowań zawartych w oparciu o § 10 pkt 1 w zw. z art. § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 215).