Sąd oddalił apelację wnioskodawczyni w sprawie o odrzucenie spadku

Postanowieniem z 8 października 2025 r. (sygn. akt VIII Ns 296/25) Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi oddalił wniosek O. Z. o zatwierdzenie skutków prawnych niezłożenia w terminie oświadczenia o odrzuceniu spadku po N. Z..

(postanowienie k. 20)

W dniu 3 listopada 2025 r. apelację od powyższego postanowienia złożyła wnioskodawczyni O. Z. zaskarżając postanowienie w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu apelująca zarzuciła, iż Sąd Rejonowy dokonał błędnych ustaleń faktycznych, w tym nieprawidłowo ustalił, iż w dniach 17 września 2020 roku, 28 września 2020 roku i 4 maja 2021 roku wnioskodawczyni została pouczona o możliwości złożenia w terminie 6 miesięcy oświadczenia o przyjęciu lub odrzuceniu spadku po N. Z..

W konkluzji skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia.

(apelacja k. 37-38, pismo procesowe k. 57)

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie.

Ustalenia faktyczne Sądu I instancji, istotne dla rozstrzygnięcia, dokonane w oparciu o prawidłowo oceniony materiał dowodowy, Sąd Okręgowy w pełni podziela i przyjmuje za własne.

Na początku należy wskazać, iż zarzuty podniesione przez skarżącą zasadniczo ograniczają się do twierdzeń, iż O. Z. nie została pouczona o możliwości złożenia w terminie 6 miesięcy oświadczenia o przyjęciu lub odrzuceniu spadku po N. Z..

Wbrew twierdzeniom apelującej Sąd Rejonowy nie naruszył przepisów prawa procesowego, tj. art. 233 § 1 k.p.c. i dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego.

Zgodnie z treścią art. 233 § 1 k.c. sąd ma swobodę w ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, chociażby w równym stopniu na podstawie tego samego materiału dowodowego udałoby się wysnuć wnioski odmienne (zob. postanowienie SN z dnia 10 stycznia 2002 r., II CKN 572/99; wyrok SN z dnia 27 września 2002 r., II CKN 817/00).

Sąd II instancji nie podzielił podniesionych przez wnioskodawczynię zarzutów naruszenia prawa procesowego uznając, że polegają one wyłącznie na bezpodstawnej polemice z zajętym przez Sąd Rejonowy stanowiskiem w sprawie. Wnioskodawczyni jedynie przedstawiła własną interpretację stanu faktycznego i ocenę przedstawionego materiału dowodowego, w szczególności w kwestii dotyczącej skuteczności pouczeń o możliwości złożenia w terminie 6 miesięcy oświadczenia o przyjęciu lub odrzuceniu spadku.

Zarzuty apelującej pozostają w sprzeczności m.in. z zeznaniami wnioskodawczyni składanymi na etapie postępowania przed Sądem I instancji, kiedy wskazała, iż wiedziała, ,,że teraz ja jestem w kolejności”. Dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie nie mają znaczenia przekonania wnioskodawczyni, która nie godzi się na istniejący stan rzeczy i interpretację obowiązujących przepisów prawa.

Mając powyższe na uwadze uznać należało, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Dlatego Sąd Okręgowy wniesioną przez wnioskodawczynię apelację oddalił na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. jako całkowicie bezzasadną.