Sąd oddalił apelacje obu stron, zadośćuczynienie po wypadku drogowym zostaje bez zmian

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 14 października 2024 r., wydanym w sprawie z powództwa S. B. przeciwko (...) S.A. z siedzibą

w D. o zapłatę, Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi:

1. zasądził od pozwanej (...) S.A. z siedzibą w D. na rzecz powoda S. B. kwotę 44 522,40 złotych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 13 maja 2021 roku do dnia zapłaty,

2. oddalił powództwo w pozostałym zakresie,

3. zasądził od pozwanej (...) S.A. z siedzibą w D. na rzecz powoda S. B. kwotę 5 673,44 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami w wysokości ustawowych odsetek za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty,

4. nakazał pobrać od pozwanej (...) S.A. z siedzibą w D. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi kwotę 58,70 złotych tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych,

5. nakazał pobrać od powoda S. B. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi kwotę 17,53 złotych tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych,

6. zwrócił powodowi S. B. kwotę 248,07 złotych tytułem niewykorzystanej części zaliczki na opinię biegłego, zaksięgowanej pod poz. (...).

Strona pozwana zaskarżyła powyższy wyrok w części, tj. w zakresie pkt. 1. co do:

1) kwoty 11 130,60 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 13 maja 2021 r. do dnia zapłaty, zasądzonej od pozwanej na rzecz powoda tytułem zadośćuczynienia i odszkodowania,

2) odsetek ustawowych za opóźnienie za okres od dnia 13 maja 2021 r. do dnia 14 października 2024 r. liczonych od kwoty 33 391,80 zł,

2. w zakresie kosztów procesu w całości.

Apelujący zarzucił kontrolowanemu orzeczeniu:

I. naruszenie przepisu postępowania mające wpływ na treść orzeczenia tj.:

1. art. 233 w zw. z art. 278 k.p.c. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny materiału dowodowego polegającej na nieuwzględnieniu części wniosków wynikających z opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych mgr inż. E. P. oraz z nagrania video przedstawiającego przebieg przedmiotowego zdarzenia, tj. co do zakresu błędów w technice jazdy powoda w trakcie wykonywania manewru wyprzedzania pojazdu marki P. (...), podczas gdy:

1) biegły stanął na stanowisku, że powód w chwili zdarzenia nie tylko nie zachował szczególnej ostrożności przed i w trakcie wykonywania manewru wyprzedzania ale także zaniechał unikania działań, które powodowałoby wzrost zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym;

2) zdaniem biegłego powód rozpoczął manewr wyprzedzania przedwcześnie, tj. w chwili gdy pojazd marki P. dopiero co zaczął zjeżdżać na prawy pas ruchu (ustna opinia uzupełniająca złożona w toku postępowania toczącego się przed Sądem Rejonowym w Piotrkowie Trybunalskim, II Wydział Kamy, sygn. akt II W 856/19 - protokół rozprawy z dnia 22 września 2020 r. od 00:28:39 do 00:29:45);

3) w chwili rozpoczęcia przez kierującego P. manewru powrotu na lewy pas ruchu, powód nie podjął jakichkolwiek manewrów obronnych, tj. nie podjął próby odbicia kierownicą w lewą stronę tak aby zminimalizować ryzyko kolizji z pojazdem marki P., co również świadczy o braku zachowania szczególnej ostrożności oraz należytej obserwacji sytuacji na drodze;

co doprowadziło do błędnego pomniejszenia zasądzonych od pozwanej na powoda kwoty o zaledwie 20% stopień przyczynienia;

II. naruszenie prawa materialnego, tj.:

1. art. 444 § 1 k.c. w zw. z art. 445 § 1 k.p.c. w zw. z art. 362 k.c. w zw. z art. 24 ust 1-2, art. 3 ust 1 oraz art. 4 ustawy prawo o ruchu drogowym poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że S. B. przyczynił się do zaistnienia zdarzenia z dnia 31 maja 2019 r. w stopniu 20%, podczas gdy realia przedmiotowej sprawy, a w szczególności naganność i lekkomyślność zachowania powoda w chwili zdarzenia, uzasadniają przyjęcie przyczynienia na poziomie 40%, co w konsekwencji doprowadziło błędnego pomniejszenia zasądzonych kwot zaledwie o 20 % stopień przyczynienia do zdarzenia, w sytuacji gdy okoliczności niniejszej sprawy i charakter naruszonych przez powoda zasad ruchu drogowego przemawiają za przyjęciem 40% stopnia przyczynienia;

2. art. 481 § 1 k.c. w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, Zakładowi ubezpieczeń oraz Ubezpieczeniowemu Funduszowi Gwarancyjnemu poprzez błędne przyjęcie, iż naliczane od kwoty głównej roszczenia odsetki ustawowe za opóźnienie należą się powodowi od dnia następującego po dniu 30 dni od zgłoszenia szkody pozwanej, gdyż zdaniem Sądu już w tym momencie pozwana posiadała pełną wiedzę na temat skutków zdarzenia dla stanu zdrowia powoda, podczas gdy sam Sąd I instancji argumentując wysokość zasadnego zadośćuczynienia wskazał, że rozmiar powstałej krzywdy należało ustalić na dzień zamknięcia rozprawy, co doprowadziło do sprzeczności ustaleń Sądu i błędnego ustalenia daty początkowej naliczania odsetek.

W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa w zaskarżonym zakresie oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej zwrotu kosztów postępowania za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienia zgodnie z art. 98 § 1

1 k.p.c.

W odpowiedzi na apelacje pozwanego strona powodowa wniosła o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.

Apelację od przedmiotowego wyroku wniósł również powód, zaskarżając wyrok w części tj. w zakresie pkt. 2. wyroku co do kwoty 11 200 zł tytułem zadośćuczynienia oraz w konsekwencji w pkt 3, 4, 5 wyroku, tj. co do rozstrzygnięcia co do kosztów procesu.

Apelujący zarzucił kontrolowanemu orzeczeniu:

I. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na rozstrzygniecie, tj.:

a.

art. 233 w zw. art. 278 § 1 k.p.c. poprzez pominięcie okoliczności wynikającej z opinii biegłego z zakresu ortopedii, tj. że „

Dostępna dokumentacja nie pozwala na określenie wpływu zmian zwyrodnieniowych lewego barku, które zostały wykazane badaniem wykonanym po dacie przedmiotowego zdarzenia. Stwierdzone badaniem (...) barku lewego z 23.08.2019 r. zmiany zwyrodnieniowe mogły, lecz nie musiały skutkować dysfunkcją barku lewego powoda przed majem 2019 r. Nie zawsze bowiem zmiany zwyrodnieniowe muszą generować dysfunkcję narządu ruchu (...) W dokumentacji medycznej dostępnej w niniejszej sprawie brak jest oceny funkcji narządu ruchu powoda dokonanej przed datą przedmiotowego wypadku. Nie można zatem porównać wyniku padania przeprowadzonego przez biegłego z poprzednimi (nie było problemu, nie było badań w tym kierunku czynionych)” i przyjęcie wbrew opinii biegłego „

istnienie istotnego wpływu zmian zwyrodnieniowych lewego barku istniejących przed wypadkiem na aktualny stopień dysfunkcji barku (...) oraz na sposób leczenia i rehabilitacji”, pomimo, że Sąd I instancji dał wiarę powyższemu dowodowi w całości, co miało - jak wskazał Sąd

meriti - istotny wpływ w zakresie przyznania zadośćuczynienia w zaniżonej wysokości, gdyż doprowadziło do błędnego uwzględnienia przez Sąd I instancji faktu co do tego, że przed wypadkiem u powoda rozpoznano zmiany zwyrodnieniowe, w sytuacji, gdy okoliczność ta była irrelewantna z punktu rozpatrywanej sprawy;

II. naruszenie prawa materialnego, tj.

a.

art. 445 § 1 w zw. z art. 444 k.c. poprzez błędną wykładnię prowadzącą do przyznania przy zasadniczo prawidłowo ustalonym stanie faktycznym zadośćuczynienia w rażąco zaniżonej wysokości w stosunku do rozmiaru doznanej przez powoda w wyniku wypadku krzywdy, albowiem przy aktualnych cenach towarów i usług łączna suma zadośćuczynienia 40 000 zł (przy uwzględnieniu jego obniżenia o 20% z tytułu przyczynienia) jest kwotą nieodpowiednią w stosunku do rozmiaru krzywdy powoda S. B., którego trwały uszczerbek na zdrowiu wyniósł 17%, zwłaszcza w obliczu faktu, że powód przed wypadkiem był osobą sprawną i samodzielną, aktywną, natomiast jego sytuacja diametralnie się zmieniła po wypadku, gdy powód nie wrócił już do pełnej sprawności i zmagał się wówczas ze znacznymi trudnościami związanymi z brakiem powrotu dostatecznej sprawności, co skutkowało tym, że powód wymagał pomocy osób trzecich we wszelkich czynnościach związanych z większym wysiłkiem.

W konkluzji skarżący wniósł o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda dalszej kwoty 11 200 zł (czyli łącznej kwoty 51 200 zł) tytułem zadośćuczynienia wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 13 maja 2021 roku do dnia zapłaty oraz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty oraz przeprowadzenie rozprawy apelacyjnej.

W odpowiedzi na apelację powoda strona pozwana wniosła o oddalenie apelacji w całości oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów postepowania przed Sądem II instancji według norm prawem przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienia zgodnie z art. 98 § 1

1 k.p.c.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

W realiach niniejszej sprawy obie strony wywiodły apelacje od wyroku Sądu Rejonowego, a każda ze stron zaskarżyła wyrok jedynie częściowo. Dlatego zarzuty zawarte w omawianych środkach zaskarżenia w znacznej mierze zostaną omówione osobno.

Przed przystąpieniem do szczegółowej oceny wywiedzionych w sprawie środków odwoławczych Sąd Okręgowy wskazuje, iż podziela ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd I instancji i przyjmuje je jako własne. Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy dokonał ustaleń stanu faktycznego znajdujących oparcie w zebranym materiale dowodowym, ocenionym bez przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów zakreślonej przepisem art. 233 § 1 k.p.c. Przeprowadzona przez tenże Sąd ocena materiału dowodowego jest w całości logiczna i zgodna z zasadami doświadczenia życiowego, zaś wszelkie podniesione w tym zakresie zarzuty apelacji zarówno strony pozwanej jak i powodowej stanowią w istocie jedynie niczym nieuzasadnioną polemikę z prawidłowymi i nieobarczonymi jakimkolwiek błędem ustaleniami Sądu I instancji.

Ze względu na to, iż obie strony w apelacji podnosiły zarzut naruszenia art. 233 k.p.c. należy wspomnieć, iż zasady oceny dowodów przez sąd określa przepis art. 233 § 1 k.p.c., którego naruszenie może polegać na błędnym uznaniu, że przeprowadzony w sprawie dowód ma moc dowodową i jest wiarygodny albo że nie ma mocy dowodowej lub nie jest wiarygodny. Uchybienie tego rodzaju może być skutkiem nieuwzględnienia przez sąd przy ocenie poszczególnych dowodów zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego lub całokształtu zebranego materiału dowodowego, bądź też przeprowadzenia określonych dowodów niezgodnie z zasadami procedury cywilnej. Dla skutecznego postawienia zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. konieczne jest wskazanie, jakie konkretnie zasady lub przepisy naruszył sąd przy ocenie poszczególnych dowodów oraz jaki wpływ dane uchybienie miało na wynik sprawy. Kwestionowanie dokonanej przez sąd oceny dowodów nie może natomiast polegać jedynie na zaprezentowaniu przez skarżących ustalonego przez siebie, na podstawie własnej oceny dowodów, stanu faktycznego (tak też Sąd Najwyższy m.in. w wyrokach z dnia 18 stycznia 2002 r., I CKN 132/01, LEX nr 53144; z dnia 28 kwietnia 2004 r., V CK 398/03, LEX nr 174215; z dnia 13 października 2004 r., III CK 245/04, LEX nr 174185; z dnia 18 czerwca 2004 r., II CK 369/03, LEX nr 174131 oraz w postanowieniu z dnia 10 stycznia 2002 r., II CKN 572/99, LEX nr 53136). Przypomnieć należy, że jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadził wnioski logicznie poprawne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego, to taka ocena nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów przewidzianej w art. 233 § 1 k.p.c., choćby dowiedzione zostało, że z tego samego materiału dałoby się wysnuć równie logiczne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego wnioski odmienne. Tylko w przypadku wykazania, że brak jest w ogóle powiązania przyjętych wniosków z zebranym materiałem dowodowym, możliwe jest skuteczne podważanie oceny dowodów dokonanej przez sąd I instancji.

Wydane rozstrzygnięcie zasądzające na rzecz powoda łączną kwotę 44 522,40 zł obejmujące zadośćuczynienie i odszkodowanie stanowi świadczenie wyważone – z jednej strony w sposób należyty rekompensuje doznaną przez powoda krzywdę i szkody majątkowe, z drugiej zaś nie jest ani rażąco wygórowane, ani rażąco zaniżone. W związku z tym brak było podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku w jakimkolwiek zakresie.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów sformułowanych w apelacji pozwanego Towarzystwa Ubezpieczeń, wskazać należy, iż nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia prawa procesowego w postaci art. 233 § 1 w zw. z art. 278 k.p.c. oraz prawa materialnego tj. art. 444 § 1 w zw. z art. 445 § 1 i w zw. z art. 362 k.c. oraz w zw. z art. 24 ust 1-2, art. 3 ust 1 oraz art. 4 ustawy prawo o ruchu drogowym.

Pozwany wywodził, iż Sąd I instancji błędnie zinterpretował wnioski płynące z opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych, przyjmując stopień przyczynienia się powoda do powstania szkody na poziomie jedynie 20%, podczas gdy zdaniem skarżącego winien on wynosić 40%. Wskazać w tym miejscu należy, iż biegły z zakresu rekonstrukcji wypadków dokonuje jedynie oceny przebiegu zdarzenia w wymiarze techniczno-fizycznym, zaś prawna ocena stopnia przyczynienia się poszkodowanego na gruncie art. 362 k.c. spoczywa wyłącznie na sądzie. Bezpośrednią i główną przyczyną zaistnienia stanu zagrożenia na drodze było nieprzepisowe i nieprzewidywalne zachowanie ubezpieczonego T. B.. Zachowanie powoda, polegające na podjęciu manewru w warunkach wymagających zwiększonej ostrożności, miało charakter jedynie współistniejący. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, korekta przyjętego przez Sąd I instancji stopnia przyczynienia w postępowaniu odwoławczym jest dopuszczalna jedynie wówczas, gdy ocena ta jest rażąco, oczywiście błędna lub dowolna. Ustalenie przyczynienia na poziomie 20% w sposób należyty odzwierciedla proporcje winy i stopień naganności zachowań obu uczestników zdarzenia, zaś jego podwyższenie do poziomu 40% stawiałoby poszkodowanego niemal na równi ze sprawcą zdarzenia, co pozostawałoby w rażącej sprzeczności z zasadami słuszności.

Chybiony okazał się także podniesiony przez pozwanego zarzut naruszenia art. 481 § 1 k.c. w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych. Skarżący błędnie utożsamia moment wymagalności roszczenia o zadośćuczynienie z datą wyrokowania. Wyrok zasądzający zadośćuczynienie i odszkodowanie ma charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny – potwierdza jedynie istnienie zobowiązania, które ma charakter bezterminowy i przekształca się w terminowe z chwilą wezwania dłużnika do zapłaty. Pozwany jako profesjonalista rynku ubezpieczeniowego odebrał zgłoszenie szkody w maju 2021 r. i dysponował wówczas dokumentacją pozwalającą na rzetelną ocenę rozmiaru krzywdy. Prowadzenie dowodów

z opinii biegłych w toku postępowania sądowego jedynie zweryfikowało fakt istniejący od chwili zdarzenia, a nie go wykreowało. Uwzględnienie stanowiska pozwanego prowadziłoby do premiowania ubezpieczyciela za unikanie terminowej wypłaty świadczeń poprzez czerpanie korzyści z długotrwałości procesu sądowego.

Z powyższych względów wszelkie zarzuty pozwanego ubezpieczyciela zarówno procesowe, jak i materialnoprawne okazały się całkowicie nieuzasadnione, co skutkowało oddaleniem jego apelacji na podstawie art. 385 k.p.c.

Przechodząc do oceny zarzutów zawartych w apelacji powoda, wskazać należy, iż również ten środek zaskarżenia nie opierał się na uzasadnionych podstawach. Powód zaskarżył wyrok w części oddalającej powództwo, domagając się dodatkowego zasądzenia kwoty 11 200 zł wywodząc zarzuty naruszenia 233 § 1 w zw. z art. 278 k.p.c. oraz art. art. 445 § 1 w zw. z art. 444 k.c.

Za chybiony należało uznać podniesiony przez powoda zarzut naruszenia art. 233 § 1 w zw. z art. 278 k.p.c., mający polegać na pominięciu wniosków płynących z opinii biegłego z zakresu ortopedii. Analiza pisemnych motywów zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, iż Sąd Rejonowy w sposób wszechstronny i należyty przeanalizował wnioski wynikające z opinii biegłego ortopedy. Sąd I instancji wprost uwzględnił fakt przebycia przez powoda zabiegu operacyjnego artroskopii barku lewego, przebieg procesu rehabilitacji jak również ustalony przez biegłego trwały uszczerbek na zdrowiu w wymiarze 15%. Wbrew wywodom skarżącego, Sąd I instancji nie zminimalizował rozmiaru cierpień powoda, lecz ocenił je

w całokształcie materiału dowodowego, biorąc pod uwagę także te akcentowane przez biegłego okoliczności, iż leczenie operacyjne przyniósł oczekiwany rezultat i doprowadziło do znacznej poprawy stanu funkcjonalnego lewej kończyny górnej a rokowania są dobre. Sam fakt, iż wywiedzione z prawidłowo ustalonego stanu wnioski co do wysokości zadośćuczynienia nie satysfakcjonują powoda, nie stanowi o naruszeniu zasad swobodnej oceny dowodów zakreślonych dyspozycją art. 233 § 1 k.p.c.

Za całkowicie chybiony uznać należało także zarzut naruszenia art. 445 w zw. z art. 444 k.c. Zadośćuczynienie o jakim mowa w art. 445 § 1 k.c. pełni funkcję kompensacyjną. Przyznana suma pieniężna ma bowiem stanowić przybliżony ekwiwalent poniesionej szkody niemajątkowej. Tym samym powinna wynagrodzić doznane cierpienia fizyczne i psychiczne oraz ułatwić przezwyciężenie ujemnych przeżyć, aby w ten sposób przynajmniej częściowo przywrócona została równowaga zachwiana na skutek zdarzenia. Ze względu na kompensacyjny charakter zadośćuczynienia jego wysokość musi przedstawiać odczuwalną wartość ekonomiczną, adekwatną do warunków gospodarki rynkowej. Przepisy prawa nie zawierają żadnych kryteriów, jakie należy uwzględnić przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia. Nie ma bowiem żadnego zestawienia dla ustalania wysokości zadośćuczynienia, np. według procentów trwałego uszczerbku na zdrowiu. Z Kodeksu cywilnego wynika jedynie, że zadośćuczynienie musi być odpowiednie. Oznacza to, iż kompensacja nie może prowadzić do wzbogacenia poszkodowanego, ale nie może także być jedynie symboliczna, nieodpowiednia (zbyt niska) w stosunku do rozmiaru doznanej krzywdy, ponieważ zasądzone świadczenie nie spełniałoby wówczas w sposób prawidłowy przypisanej mu roli i prowadziło do deprecjonowania znaczenia doniosłego dobra osobistego jakim jest zdrowie. Trzeba jednak pamiętać, że nie da się ściśle wymierzyć charakteru krzywdy i to powoduje tyle, że ustalenie jej rozmiaru, a zatem i wysokości zadośćuczynienia, zależy od oceny sądu, która powinna opierać się na całokształcie okoliczności sprawy (tak m.in. Sąd Najwyższy w wyrokach: z dnia 3 lutego 2000 r., sygn. I CKN 969/98, z dnia 10 czerwca 1999 r., II UKN 681/98, z dnia 12 lipca 2002 r., V CKN 1114/00, z dnia 12 września 2002 r., IV CKN 1266/00, z dnia 14 października 2015 r., V CSK 730/14, z dnia 28 lipca 2017 r., II CSK 311/16, z dnia 27 listopada 2018 r., I PK 169/17 oraz z dnia 27 listopada 2018 r., I PK 208/17, V.). Ustalenie wysokości zadośćuczynienia jest nader ocenne i należy do sfery swobodnego uznania sędziowskiego. Dlatego też ingerencja sądu II instancji w ustaloną wyrokiem wysokość zadośćuczynienia jest możliwa jedynie w wypadku, gdyby okazało się, że sąd I instancji nie uwzględnił wszystkich okoliczności i czynników uzasadniających przyznane świadczenie, dopuszczając się tzw. „błędu braku” albo niewłaściwie ocenił całokształt tych należycie ustalonych i istotnych okoliczności, popełniając tzw. „błąd dowolności”. Korygowanie przez sąd odwoławczy zasądzonego zadośćuczynienia może być zatem aktualne w zasadzie tylko wtedy, gdy przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności sprawy, mających wpływ na jego wysokość, jest ono niewspółmiernie nieodpowiednie, to jest albo rażąco wygórowane, albo rażąco niskie (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 20 maja 2024 r., sygn. akt

I ACa 1418/22, Legalis).

Wbrew zarzutowi apelacji Sąd Rejonowy wywiązał się prawidłowo z obowiązku ustalenia „sumy odpowiedniej”. Nie ma żadnych podstaw do uznania, że zasądzone zadośćuczynienie jest rażąco zaniżone. Sąd I instancji uwzględnił nie tylko uszczerbek na zdrowiu powoda, ale także dolegliwości bólowe, utrudnienia w życiu codziennym, uciążliwości procesu leczenia i rehabilitacji. Sąd nie pominął także, że powód w chwili wypadku był osobą w pełni sił życiowych a wypadek pogorszył jakość jego funkcjonowania oraz wymusił korzystanie z pomocy innych osób. Rozważania Sądu Rejonowego zasługują na pełna akceptację Sądu odwoławczego. Nie ma żadnych podstaw do korygowania w II instancji wyników uznania sędziowskiego, które znajduje oparcie w rzeczowej analizie całokształtu okoliczności sprawy.

Z tych względów, Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił także apelację pozwanego.

O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 98 k.p.c.

w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. i § 2 pkt 5 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 118), zasądzając na rzecz pozwanego kwotę 1 800 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.

Na rzecz powoda kosztów nie zasądzono na podstawie art. 109 § 1 k.p.c., gdyż w pisemnej odpowiedzi na apelację nie zawarto takiego wniosku, a czynności pełnomocnika substytucyjnego, który nie wykazał umocowania do działania w imieniu powoda na rozprawie apelacyjnej Sąd Okręgowy pominął postanowieniem z dnia 15 lipca 2026 r.