Ubezpieczyciel musi dopłacić 4356 zł za najem auta zastępczego, sąd oddalił apelację

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 10 października 2025 roku w sprawie z powództwa V. B. przeciwko (...) Towarzystwu (...) Spółce Akcyjnej w O. o zapłatę, Sąd Rejonowy w Pabianicach:

1. zasądził od (...) Spółki Akcyjnej w O. na rzecz V. B. kwotę 4.356 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 23 lipca 2024 roku do dnia zapłaty;

2. umarzył postępowanie w zakresie żądania zapłaty kwoty 5.744 złote wraz z naliczanymi od niej odsetkami;

3. zasądził od V. B. na rzecz (...) Spółki Akcyjnej w O. kwotę 639,88 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 524,70 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;

4. nakazał pokryć nieuiszczone koszty sądowe w kwocie 11,80 złotych na rzecz Skarbu Państwa-Sądu Rejonowego w Pabianicach w następujący sposób:

a.

kwotę 6,73 złotych ściągnąć z roszczenia zasądzonego na rzecz V. B. w punkcie 1. (pierwszym) wyroku,

b.

kwotę 5,07 złotych pobrać od (...) Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej w O.;

5. nakazał wypłacić ze Skarbu Państwa-Sądu Rejonowego w Pabianicach na rzecz V. B. kwotę 1.200 złotych tytułem zwrotu niewykorzystanej zaliczki, z wpłaty z 23 października 2024 roku pozycja numer (...).

Apelacje od powyższego wyroku wniósł pozwany, zaskarżając go w części, tj.: w zakresie pkt 1. zasądzającym od pozwanego na rzecz powoda kwotę 4 356 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od tej kwoty od dnia 23 lipca 2024 r. do dnia zapłaty, w zakresie rozstrzygającym o kosztach procesu, tj. pkt 3. wyroku, w zakresie, w jakim Sąd I instancji nie zasądził całości kosztów postępowania od powoda na rzecz pozwanego oraz w zakresie nakazującym w pkt. 4. b) wyroku pobranie nieuiszczonych koszty sądowe w kwocie 5,07 zł od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa-Sądu Rejonowego w Pabianicach.

Skarżący wydanemu rozstrzygnięciu zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj.:

a.

art. 233 § 1 k.p.c. przez błędną, sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenę materiału dowodowego, prowadzącą do niewłaściwego przyjęcia, że:

i.

współpracujący z pozwanym w zakresie najmu pojazdów zastępczych podmiot (...) sp. z o.o. nie jest w stanie zagwarantować najmu pojazdu zastępczego równorzędnego pod istotnymi względami pojazdowi uszkodzonemu, ponieważ jest jedynie podmiotem pośredniczącym, a nie wypożyczalnią pojazdów, podczas gdy z doświadczenia życiowego i praktyki likwidacji szkód oraz zawodowego charakteru działalności zarówno pozwanego jak i ww. współpracującego podmiotu wynika, że pozwany/ww. podmiot jest w stanie zapewnić najem pojazdu zastępczego po stawkach/cenach wskazywanych poszkodowanemu/ pełnomocnikowi poszkodowanego (powodowi) w toku likwidacji szkody, co miało wpływ na przyjęcie refundowania przez pozwanego kosztów najmu pojazdu zastępczego po stawce za dobę najmu żądanej przez powoda i zasądzenie kwoty żądanej przez powoda od pozwanego;

ii.

najem pojazdu zastępczego w wypożyczalni współpracującej z pozwanym byłby droższy niż najem u powoda, podczas gdy wysokość stawki za dobę najmu oraz innych kosztów wskazuje, że koszty najmu pojazdu zastępczego u pozwanego byłyby mniejsze, co doprowadziło do przyjęcia zasadności stawki za dobę najmu żądanej przez powoda;

iii.

do kosztów najmu pojazdu zastępczego za pośrednictwem wypożyczalni współpracującej z pozwanym doliczone zostałyby koszty dostarczenia/odbioru pojazdu zastępczego w wysokości 1,20 zł netto/km, podczas gdy takie koszty doliczone zostałyby tylko i wyłącznie gdyby pojazd zastępczy był dostarczony/odebrany poza granicami miast, w których wynajmująca wypożyczalnia ma swoją siedzibę, powyżej odległości 30 km od najbliższego punktu, co w okolicznościach niniejszej sprawy nie miałoby miejsca, co miało wpływ na niezasadne uznanie, że stawka za dobę najmu żądana przez powoda powinna zostać uwzględniona, gdyż koszty najmu u pozwanego mogłyby być wyższe;

b.

art. 6 k.c. w zw. z art. 232 k.p.c. poprzez ich błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, iż:

i.

w okolicznościach niniejszej sprawy na pozwanym ciąży ciężar dowodu odnośnie wykazania dokładnej kwoty, która wynikałaby ze skorzystania z najmu pojazdu zastępczego za pośrednictwem wypożyczalni współpracujących z pozwanym, podczas gdy w okolicznościach niniejszej sprawy pozwany w przypadku najmu pojazdu zastępczego za pośrednictwem wypożyczalni współpracujących z pozwanym refunduje wynikające z tego koszty, wobec czego nie ma znaczenia dla poszkodowanego konkretna wysokość tych kosztów, a jedynie okoliczność zdecydowania się i podjęcia odpowiednich działań w kierunku realizacji najmu za pośrednictwem wypożyczalni współpracujących, bądź niezdecydowania się na najem za pośrednictwem pozwanego i najem we własnym zakresie, co miało wpływ na przyjęcie zasadności refundowania przez pozwanego kosztów najmu pojazdu zastępczego po stawce za dobę najmu żądanej przez powoda;

ii.

powód przedstawił dowody świadczące o tym, że koszty najmu pojazdu zastępczego u powoda byłyby mniejsze niż koszty najmu pojazdu zastępczego w wypożyczalni współpracującej z pozwanym, podczas gdy takie dowody nie zostały przedstawione, co miało wpływ na przyjęcie zasadności stawki za dobę najmu żądanej przez powoda;

iii.

powód wykazał w toku postępowania szczególne racje przemawiające za uznaniem kosztów najmu pojazdu zastępczego u powoda, podczas gdy z okoliczności sprawy wynika, że takie szczególne racje nie wystąpiły, wobec czego nie było podstaw do braku skorzystania z oferty najmu pojazdu zastępczego za pośrednictwem wypożyczalni współpracujących z pozwanym przez poszkodowanego, co miało wpływ na przyjęcie zasadności refundowania przez pozwanego kosztów najmu pojazdu zastępczego po stawce za dobę najmu żądanej przez powoda.

2. naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 354 § 2 w zw. z art. 362 w zw. z art. 826 § 1 k.c., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, że w sytuacji, w której pozwany ubezpieczyciel przedstawia propozycję najmu pojazdu zastępczego za pośrednictwem wypożyczalni współpracującej z pozwanym, którego koszty oferuje pokryć, o ile będzie realizowany za jego pośrednictwem, a poszkodowany (pełnomocnik poszkodowanego - powód) pomimo przedstawienia mu takiej oferty i świadomości co do refundacji przez ubezpieczyciela kosztów tylko do określonej wysokości w przypadku wyboru najmu pojazdu we własnym zakresie, wybiera ofertę inną od oferty ubezpieczyciela, to nie uzasadnia to odmowy refundacji kosztów przez ubezpieczyciela ponad wysokość wskazywaną przez niego, podczas gdy takie działanie jest w sposób oczywisty działaniem wbrew obowiązkowi minimalizacji szkody i nie powinno podlegać ochronie, a koszty najmu pojazdu zastępczego ponad te, które ubezpieczyciel deklaruje pokryć, nie powinny podlegać wobec tego refundacji przez ubezpieczyciela, gdyż stanowią one nieuzasadnione zwiększenie rozmiaru szkody.

W związku z tak postawionymi zarzutami skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa w zaskarżonym zakresie, tj. co do kwoty 4.356 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od tej kwoty liczonymi od dnia 23 lipca 2024 r. do dnia zapłaty, zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów postępowania za obie instancje według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie do ponownego rozpoznania Sądu I Instancji w zaskarżonym zakresie oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów postępowania apelacyjnego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na apelację powód wniósł o oddalenie jej w całości i zasądzenie od pozwanego na jego rzecz kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja okazała się bezzasadna i jako taka podlegała oddaleniu.

W pierwszej kolejności przypomnieć należy, że niniejsza sprawa była rozpoznawana w postępowaniu uproszczonym, w związku z czym zgodnie z art. 505

9 § 1

1 k.p.c. apelację można oprzeć tylko na zarzutach naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy.

Natomiast stosownie do art. 505

13 § 2 k.p.c., jeżeli sąd drugiej instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, uzasadnienie wyroku powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa. Podkreślić należy, iż w postępowaniu uproszczonym apelacja ma charakter ograniczony, a celem postępowania apelacyjnego nie jest tu ponowne rozpoznanie sprawy, ale wyłącznie kontrola wyroku wydanego przez Sąd I instancji w ramach zarzutów podniesionych przez skarżącego. Innymi słowy, apelacja ograniczona wiąże Sąd odwoławczy, a zakres jego kompetencji kontrolnych jest zredukowany do tego, co zarzuci w apelacji skarżący (tak też Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały składu 7 sędziów z dnia 31 stycznia 2008 roku, OSNC Nr 6 z 2008 r. poz. 55).

Wskazać również należy, iż Sąd II instancji podziela wszelkie ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego oraz ocenę dowodów wyrażoną w pisemnych motywach rozstrzygnięcia i przyjmuje je za własne, co skutkuje równocześnie ograniczeniem uzasadnienia do rozpoznania przedstawionych w apelacji zarzutów dotyczących prawa procesowego i materialnego (art. 387 § 2

1 pkt 1 k.p.c.).

Podniesione przez skarżącego zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Sąd Okręgowy podziela zarówno ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd I instancji i przyjmuje je jako własne, jak i dokonaną ocenę prawną.

Sąd I instancji prawidłowo oraz dokładnie przeprowadził postępowanie dowodowe i orzekł na podstawie wszystkich przedstawionych przez strony dowodów, dokonując trafnej ich oceny. Sama zaś ocena wiarygodności i mocy dowodów została przeprowadzona w granicach swobody przysługującej Sądowi I instancji z mocy art. 233 § 1 k.p.c. Wbrew stawianym zarzutom Sąd Rejonowy nie dopuścił się naruszenia powołanych w apelacji przepisów prawa materialnego ani procesowego i poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne, na podstawie, których wyciągnął właściwe wnioski, dające podstawę do uwzględnienia żądania pozwu. Ustalenia te i oceny Sąd Okręgowy przyjmuje za własne, zwracając uwagę, że nie ma wobec tego potrzeby procesowej przeprowadzania na nowo każdego ze zgromadzonych dowodów, a wystarczy odnieść się do tych ustaleń i ocen, które zostały zakwestionowane w apelacji (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 listopada 1998r., III CKN 792/98, OSNC 1999 nr 4, poz. 83, z dnia 23 lipca 2015r., I CSK 654/14, X. nr 1325762, z dnia 11 maja 2016r., z dnia 26 stycznia 2017r., I CSK 54/16, X. nr 1591680, z dnia 15 lutego 2018r., I CSK 215/17, X. nr (...) i z dnia 4 grudnia 2018r., IV CSK 213/18 , X. nr (...) oraz wyroki Sądu Najwyższego z dnia 13 kwietnia 2017r., I CSK 93/17, X. nr (...) i z dnia 31 stycznia 2018r., I CSK 222/17, X. nr (...)).

Idąc dalej, wskazać należy, że postawienie zarzutu obrazy art. 233 § 1 k.p.c. nie może polegać na zaprezentowaniu ustalonego przez stronę, na podstawie własnej oceny dowodów, stanu faktycznego. Skarżący może tylko wykazywać, posługując się wyłącznie argumentami jurydycznymi, że sąd rażąco naruszył zasady logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego i że uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zaś uwzględnienie przez sąd w ocenie materiału dowodowego powszechnych i obiektywnych zasad doświadczenia życiowego nie usprawiedliwia zarzutu przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów na tej tylko podstawie, że indywidualne i subiektywne doświadczenia strony są od tych zasad odmienne (por. wyrok z dnia 16 grudnia 2005r., III CK 314/05, LEX nr 172176, wyrok z dnia 21 października 2005r., III CK 73/05, LEX nr 187032 i wyrok z dnia 13 października 2004r., III CK 245/04, LEX nr 174185).

W konsekwencji Sąd II instancji nie podzielił podniesionych przez skarżącego zarzutów obrazy art. 233 § 1 k.p.c. oraz art. 232 § 1 k.p.c. w zw. z art. 6 k.c., uznając, że polega on wyłącznie na bezpodstawnej polemice z zajętym przez Sąd Rejonowy stanowiskiem w sprawie. Osią sporu w okolicznościach przedmiotowej sprawy była kwestia ocena złożonej poszkodowanemu propozycji organizacji najmu przez pozwanego ubezpieczyciela w wypożyczalniach współpracujących po stawce korzystniejszej aniżeli zastosowana przez powoda. Sąd I instancji nadmienił, że podziela pogląd, iż wydatki na najem pojazdu zastępczego poniesione przez poszkodowanego, przekraczające koszty zaproponowanego przez ubezpieczyciela skorzystania z takiego pojazdu są objęte odpowiedzialnością z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych, jeżeli ich poniesienie było celowe i ekonomicznie uzasadnione.

Trafnie Sąd I instancji spostrzegł, że istotne znaczenie ma nie tylko równorzędność samego pojazdu, ale także dodatkowych warunków umowy, takich jak np. czas i miejsce udostępnienia oraz zwrotu pojazdu zastępczego, czy też obowiązek wpłaty kaucji. Jeżeli istotne warunki wynajmu proponowanego przez ubezpieczyciela (we współpracy z przedsiębiorcą wynajmującym pojazdy) czynią zadość potrzebie ochrony uzasadnionych potrzeb poszkodowanego, nie ma podstaw, by obciążać osoby zobowiązane do naprawienia szkody wyższymi kosztami związanymi ze skorzystaniem przez poszkodowanego z droższej oferty.

W okolicznościach przedmiotowej sprawy zgodzić się należy ze skarżącym, V. B. dysponował realną możliwością podjęcia czynności zmierzających do uzyskania pojazdu zastępczego od współpracownika ubezpieczyciela, czego jednak nie uczynił, a co więcej – zaznaczył w formularzu zgłoszeniowym, że pojazd zastępczy nie jest poszkodowanemu potrzebny. Ubezpieczyciel mógł zatem zwolnić się z zobowiązania do pokrycia kosztów najmu samochodu zastępczego w zakresie przekraczającym koszty, jakie sam poniósłby zapewniając poszkodowanemu samochód zastępczy za pośrednictwem współpracującego z nim przedsiębiorcy.

Jednakże wbrew twierdzeniom apelacji nie sposób uznać za wystarczające powołanie się na poinformowanie poszkodowanego o maksymalnej wysokości akceptowanych stawek najmu w przypadku realizacji wynajmu przez podmiot trzeci, połączone z oświadczeniem, że właśnie za taką kwotę ubezpieczyciel mógłby zorganizować pojazd. Wbrew twierdzeniom apelującego były to jedynie twierdzenia strony, których zgodność z rzeczywistością nie może zostać zweryfikowana do czasu faktycznego zapoznania się z treścią stosunku prawnego łączącego ubezpieczyciela i jego współpracownika wynajmującego pojazdy.

W okolicznościach przedmiotowej sprawy pozwany twierdził, że mógł zapewnić pojazd zastępczy według stawki 125 złotych brutto za dobę, to powyższej okoliczności wprost przeczy treść złożonego przez pozwanego cennika. Po pierwsze, stawka za wynajem pojazdu klasy D, tj. tożsamej z segmentem pojazdu uszkodzonego i wynajętego przez poszkodowanego K. H., miała wynosić co prawda 125 zł, lecz podlegała powiększeniu o podatek VAT. Po drugie, celem uzyskania pełnego ubezpieczenia pojazdu poprzez zniesienie udziału własnego w szkodzie należało uiścić opłatę ryczałtową w kwocie 400 zł netto za pierwsze 14 dni najmu i po 60 zł netto za każdy kolejny z 22 dni najmu. Po trzecie, do powyższych kosztów należało doliczyć koszt podstawienia i odbioru pojazdu czyli 1,20 zł/km liczony od miejsca siedziby wypożyczalni. Natomiast współpracownik pozwanego tj. spółka (...) nie jest wypożyczalnią samochodów, a jedynie pośrednikiem mającym wyszukiwać dla ubezpieczyciela wypożyczalnie zapewniające najem pojazdów zastępczych poszkodowanym w wypadkach komunikacyjnych, korzystających z ochrony w zakresie OC świadczonej przez (...) TU. Tym samym, nie wiadomo jakie wypożyczalnie mogłyby realizować w realiach niniejszej sprawy wynajem na rzecz K. H., a tym samym – ile wynosiłaby łącznie czterokrotnie naliczona opłata za dojazd (przyjazd z pojazdem-powrót, przyjazd po pojazd-powrót). W oparciu o dokumenty zaoferowane przez stronę pozwaną Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił, że gdyby najem pojazdu zastępczego odbywał się za pośrednictwem pozwanego ubezpieczyciela, to jego koszt opiewałby co najmniej na kwotę 7.650,60 zł, przyjmując (36 dni najmu x 125 zł netto) + 400 zł ryczałtu za zniesienie udziału własnego przez pierwsze 14 dni + (22 dni x 60 zł opłaty za zniesienie udziału własnego w kolejnych dniach)] x 1,23 VAT = (4.500 zł + 400 zł + 1.320 zł) x 1,23 VAT = 7.650,60 zł.

Trafnie Sąd Rejonowy zatem uznał, że pozwany mógłby zapewnić pojazd zastępczy o bardzo nieznacznie prognozowanym niższym koszcie, do którego to należałoby doliczyć nieznaną – ze względu na nieznajomość lokalizacji wypożyczalni współpracującej z ubezpieczycielem – dodatkową opłatę za podstawie pojazdu; jest zatem bardzo prawdopodobne, że przy uwzględnieniu powyższej opłaty koszt najmu realizowanego za pośrednictwem zakładu ubezpieczeń byłby praktycznie tożsamy względem kosztu najmu oferowanego przez powoda, a być może nawet ten koszt by przewyższył.

Wbrew twierdzeniom apelacji nie sposób uznać, że ubezpieczyciel był w stanie zaoferować poszkodowanemu K. H. pojazd zastępczy na korzystniejszych warunkach cenowych aniżeli zapewnionych przez powoda. Wobec powyższego, podniesiony przez stronę pozwaną zarzuty okazały się nieskuteczne, a co za tym idzie – dla ustalenia kosztów najmu pojazdu zastępczego Sąd I instancji prawidłowo przyjął, jako uzasadnioną stawkę dobową wynoszącą 246 zł brutto, zastosowaną przez powoda. Zwłaszcza, że powyższa stawka znalazła swoje oparcie w treści wydanej w sprawie opinii biegłego z zakresu motoryzacji, z której jednoznacznie wynika, że stawka przyjęta przez powoda mieściła się w granicach stawek obserwowanych dla tego segmentu pojazdu na rynku lokalnym (przedział 98-324 zł netto za dobę czyli 120,54 zł – 398,52 zł brutto).

Na końcu należy pokreślić, że Sąd Okręgowy podziela zatem konkluzję Sądu I instancji, który jednoznacznie stwierdził, że dla wykazania stawki najmu możliwego do zrealizowania przez ubezpieczyciela wystarczy wyłącznie de facto oświadczenie tego ostatniego, uczyniłoby uprawnienie poszkodowanego do wyboru podmiotu świadczącego najem w istocie iluzorycznym. Zwłaszcza, że pozwany nie przedstawił żadnych dowodów na okoliczność, aby jego oferta była finalnie była w istocie korzystniejsza, od oferty powoda. Swoja drogą, w ocenie Sądu Okręgowego, ogólne informacje prezentowane przez pozwanego były nie tyle ofertą, co właśnie informacja o kosztach refundacji najmu pojazdu zastępczego, która to nie mogła być uznana za wiążącą dla poszkodowanego.

Podsumowując, w ocenie Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy nie naruszył żadnych zasad logiki czy doświadczenia życiowego przy ocenie materiału dowodowego.

W realiach przedmiotowej sprawy Sąd Rejonowy nie naruszył również przepisów prawa materialnego. Nie sposób zgodzić się z zarzutami opartymi na naruszeniu art. 362 k.c. w zw. z 354 § 2 k.c. oraz w zw. z art. 826 § 1 k.c..

W myśl przepisu art. 361 § 1 k.c., obowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. Zgodnie z art. 354 § 1 k.c., dłużnik powinien wykonać zobowiązanie zgodnie z jego treścią i w sposób odpowiadający jego celowi społeczno - gospodarczemu oraz zasadom współżycia społecznego, a jeżeli istnieją w tym zakresie ustalone zwyczaje - także w sposób odpowiadający tym zwyczajom. W taki sam sposób powinien współdziałać przy wykonaniu zobowiązania wierzyciel (§ 2). Powyższe przepisy nakładają na strony stosunku prawnego obowiązek współdziałania. Jak trafnie zauważa apelujący, na poszkodowanym, jako uczestniku zdarzenia objętego ubezpieczeniem obowiązkowym, ciążył obowiązek minimalizacji szkody. Powyższe nie oznacza jednak, że poszkodowany ma obowiązek podjąć wszelkie, nawet uciążliwe dla niego działania, by zmniejszyć ewentualną odpowiedzialność ubezpieczyciela. Obowiązek minimalizacji skutków szkody musi być utrzymany i stosowany w rozsądnych granicach i nie powinien być wykorzystywany do nakłaniania poszkodowanego by zrezygnował z realizacji przysługujących mu praw podmiotowych. Należy bowiem wskazać, że w pierwszej kolejności to ubezpieczyciel winien podjąć wszelkie działania umożliwiające poszkodowanemu wywiązanie się z nałożonych na niego obowiązków. Nie można uznać, iż powiadomienie poszkodowanego o możliwości najmu pojazdu zastępczego stanowiło ze strony ubezpieczyciela współdziałanie i obligowało poszkodowanego do skorzystania z przedstawionego rozwiązania. Wskazana przez pozwanego informacja o możliwości wynajmu pojazdu zastępczego za jego pośrednictwem była jedynie lakoniczna. Ubezpieczyciel przerzucił wszelkie obowiązki na poszkodowanego. Takiego rozwiązania nie sposób zaakceptować. Skoro ubezpieczyciel, jako duży podmiot zajmujący się likwidacją szkód komunikacyjnych w ramach prowadzonej działalności, nie jest w stanie w sposób sprawny i nieuciążliwy dla poszkodowanych zorganizować najmu pojazdu zastępczego, nie można obciążać poszkodowanych konsekwencjami takiego działania. Zatem nakładane przez ubezpieczyciela limity stawki za dobę wynajmu w przypadku najmu z innej niż proponowana wypożyczalni nie mogą mieć zastosowania, bowiem wobec nieefektywnego współdziałania pozwanego w zapewnieniu najmu pojazdu zastępczego, poszkodowany może skorzystać z dowolnej oferty oferującej najem pojazdu w stawce mieszczącej się w stawkach rynkowych.

Ponadto, co istotne, wskazać należy, że pozwany poinformował poszkodowanego o akceptowanej przez niego stawce dobowej najmu, jednakże w żadnej mierze nie udzielił informacji, że stawka ta jest adekwatna do kosztu, jaki poniósłby ubezpieczyciel w przypadku skorzystania z jego oferty. Co więcej, z brzmienia informacji w żadnej mierze nie wynika, by stawka wskazana przez zakład ubezpieczeń była rzeczywiście przez niego ponoszonym kosztem w przypadku skorzystania z jego oferty, albowiem na finalny koszt wynajmu pojazdu zastępczego składało się wiele opłat dodatkowych, jak zniesienie udziału własnego, czy koszt podstawienia i odbioru pojazdu.

W ocenie Sądu Okręgowego brak jest podstaw do przypisania poszkodowanemu nielojalnego postępowania, naruszającego obowiązujące go, jako wierzyciela, na podstawie art. 354 k.c., wymogi współpracy z dłużnikiem przy wykonywaniu zobowiązania. Nie można również wysnuć wniosku, by poszkodowany w jakikolwiek sposób przyczynił się do zwiększenia szkody. Poszkodowany był uprawniony do skorzystania z rynkowej oferty powoda i tym samym wydatki za najem pojazdu zastępczego w wyższej wysokości były jak najbardziej celowe i ekonomicznie uzasadnione, co oznaczało zasadność powództwa w tej sprawie.

Odnosząc się do kwestii przyjęcia przez Sąd Rejonowy stawki za najem pojazdu zastępczego wskazanej w umowie najmu i fakturze było prawidłowe. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, co zdaje się umykać apelującemu, że stawka ta jest stawką rynkową. Jednocześnie pozwany nie wykazał, by skutecznie przedstawił poszkodowanemu ofertę najmu pojazdu zastępczego, a oferta ta była korzystniejsza od oferty powoda. Dodatkowo, jak wykazano w sprawie, stawka zastosowana przez powoda była stawką rynkową stosowaną na runku lokalnym, zatem nie było podstaw do jej obniżenia.

Z tych wszystkich względów, uznając zaskarżone orzeczenie za prawidłowe, apelację pozwanego oddalono jako bezzasadną na podstawie art. 385 k.p.c.

O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 i w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 118) i zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 450 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. Odsetki ustawowe za opóźnienie naliczane od kosztów procesu zostały zasądzone od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty stosownie do dyspozycji art. 98 § 1

1 k.p.c.