Sąd podniósł zapłatę ubezpieczyciela za auto zastępcze do 3305,40 zł

Wyrokiem z 14 sierpnia 2025 r. (sygn. akt XVIII C 780/25) Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi w sprawie z powództwa (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w E. przeciwko Towarzystwu (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w Ł. o zapłatę :

1. zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 330,54 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 11 lutego 2025 r. do dnia zapłaty;

2. w pozostałym zakresie oddalił powództwo;

3. zasądził od powódki na rzecz pozwanej kwotę 917 zł tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

(wyrok k. 68)

W dniu 24 września 2025 r. apelację od powyższego wyroku złożyła strona powodowa zaskarżając wyrok w części, tj. w zakresie pkt 2 i 3 wyroku. Zaskarżonemu orzeczeniu powódka zarzuciła naruszenie:

1) przepisów naruszenia prawa procesowego, tj. art. 233 k.p.c. poprzez niewłaściwą i swobodną ocenę dowodów, a w konsekwencji przyjęcie, że odszkodowanie za najem samochodu zastępczego zasadne było po stawce zaproponowanej przez ubezpieczyciela, podczas gdy:

a) informacja o możliwości zorganizowania najmu została przez pozwaną przekazana już po wynajęciu pojazdu przez poszkodowanego, a ponadto przekazana informacja nie zawierała pouczenia o możliwości rozwiązania umowy z powódką i informacji jakie działania powinien podjąć poszkodowany by uzyskać pojazd od pozwanej, tym samym z uwagi na nieprawidłowe pouczenie nie można zarzucić poszkodowanemu odrzucenia propozycji przedstawionej przez ubezpieczyciela;

b) poszkodowany podczas zgłoszenia szkody poprzez formularz poinformował pozwaną, że korzysta już z pojazdu zastępczego, zaś informacja przedstawiona podczas zgłaszania szkody dotyczyła jedynie stawki i w rzeczywistości miała jedynie na celu przerzucenie na poszkodowanego obowiązku poszukiwania najtańszej oferty najmu pojazdu zastępczego;

2) przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 361 § 2 k.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i pozbawienie poszkodowanego prawa do pełnej kompensaty doznanej szkody poprzez odmowę uwzględnienia roszczenia powódki będącego cesjonariuszem poszkodowanego - w pełnej wysokości, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że informacja o wysokości stawki za pojazd zastępczy została przez pozwaną przekazana już po wynajęciu pojazdu przez poszkodowanego, nadto informacja nie zawierała propozycji organizacji pojazdu zastępczego:

b) art. 354 § 2 k.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że poszkodowany naruszył zasadę obowiązku minimalizacji szkody z uwagi na nieskorzystanie z oferty pozwanej, w sytuacji gdy w dacie poinformowania o takiej możliwości miał już pojazd zastępczy od powódki i w takiej sytuacji niezbędna była zdecydowana reakcja pozwanej, która powinna wykazać realną chęć zorganizowania pojazdu zastępczego, a ponadto niezbędne jest, by poszkodowany miał świadomość, jakie konsekwencje wiążą się ze skorzystaniem z pojazdu zastępczego od podmiotu innego niż ubezpieczyciel, by można było mu uczynić zarzut powiększenia rozmiarów szkody - w niniejszej sprawie propozycja nie została skutecznie złożona poszkodowanemu, co za tym idzie nie miał wiedzy jakie kroki ma podjąć, żeby pozyskać pojazd zastępczy od pozwanej, a ponadto nie miał świadomości negatywnych konsekwencji skorzystania z oferty innego podmiotu.

Mając na uwadze powyższe zarzuty apelująca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i uwzględnienie powództwa w zaskarżonej części oraz o zasądzenie od pozwanej na rzecz powódki kosztów postępowania przed Sądem I i II instancji według norm przepisanych.

(apelacja k. 87-89)

W odpowiedzi na ww. apelację strona pozwana wniosła o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie od powódki na rzecz pozwanej kosztów procesu w postępowaniu apelacyjnym według norm przepisanych.

(odpowiedź na apelację k. 118-119)

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja okazała się zasadna i skutkowała zmianą zaskarżonego orzeczenia.

Na początku należy wskazać, że do rozpoznania wywiedzionej w sprawie apelacji zastosowanie znajdują przepisy o postępowaniu uproszczonym. Stosownie do treści art. 505

13 § 2 k.p.c. jeżeli sąd drugiej instancji nie przeprowadził postepowania dowodowego, to uzasadnienie wyroku powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa. Ponadto należy podkreślić, iż apelacja w postepowaniu uproszczonym ma charakter ograniczony, zaś celem postepowania apelacyjnego nie jest ponowne rozpoznanie sprawy, ale wyłącznie kontrola wyroku wydanego przez Sąd I instancji w ramach zarzutów podniesionych przez skarżącego (uchwała składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2008 r., III CZP 49/07, S. nr (...)).

Przechodząc do omówienia zarzutów apelacyjnych, w pierwszej kolejności rozważyć należy zarzuty w zakresie prawa procesowego, jako determinujące prawidłowość ustaleń faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia.

W niniejszej sprawie Sąd I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe, jednak częściowo błędnie – w ocenie Sądu Okręgowego ‒ ustalił stan faktyczny oraz ocenił dowody.

Pomiędzy stronami sporny był koszt najmu pojazdu zastępczego.

Powódka podniosła zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c., zarzucając Sądowi I instancji dowolną, niewszechstronną i fragmentaryczną ocenę materiału dowodowego, co miało skutkować błędną oceną dowodów i pominięciem okoliczności mających istotne znaczenie lub nienadaniem im odpowiedniej wagi. W ocenie Sądu Okręgowego, zarzut ten zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 233 § 1 k.p.c., sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Skuteczne postawienie zarzutu naruszenia tego przepisu wymaga wykazania, że sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, albo że pominął istotną część materiału dowodowego. Samo wyrażenie przez stronę odmiennego poglądu na wartość dowodów nie jest wystarczające.

W niniejszej sprawie Sąd Rejonowy, jak słusznie wskazała powódka, dokonał niewystarczająco wnikliwej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i nieprawidłowo wyprowadził wniosek, iż pozwana wykazała, że skutecznie przedstawiła realną propozycję najmu pojazdu zastępczego, w sytuacji gdy w rzeczywistości ograniczyła się ona do przesłania ogólnej informacji o możliwości zorganizowania samochodu zastępczego, a nie konkretnej propozycji podstawienia auta w określonym terminie. Forma przekazania przez pozwaną poszkodowanemu X. P.

informacji o stawce nie była oczywista i czytelna; pozwana nie przedstawiła szczegółowych warunków najmu, natomiast zaznaczyła, iż pokryje koszty najmu pojazdu zastępczego jedynie w przypadku, jeśli przyjmie odpowiedzialność za szkodę. Sam fakt kontaktowania się ubezpieczyciela z poszkodowanym nie oznacza, że pozwana przedstawiła skuteczną propozycję najmu pojazdu zastępczego. W związku z tym nie sposób uznać w nin. sprawie zachowania poszkodowanego, który nie dokonał zmiany podmiotu wynajmującego pojazd zastępczy, za naruszające obowiązek minimalizacji szkody.

W zakresie w jakim Sąd Rejonowy naruszył art. 233 § 1 k.p.c. doszło w konsekwencji do wadliwego ustalenia wysokości uzasadnionych kosztów najmu pojazdu zastępczego i naruszenia przepisów prawa materialnego podnoszonych przez powódkę, tj. art. 361 § 2 k.c. i art. 354 § 2 k.c.

Zgodnie z art. 354 § 1 k.c., dłużnik powinien wykonać zobowiązanie zgodnie z jego treścią i w sposób odpowiadający jego celowi społeczno - gospodarczemu oraz zasadom współżycia społecznego, a jeżeli istnieją w tym zakresie ustalone zwyczaje - także w sposób odpowiadający tym zwyczajom. W taki sam sposób powinien współdziałać przy wykonaniu zobowiązania wierzyciel (§ 2). Przepisy te nakładają na strony stosunku prawnego obowiązek współdziałania. Prawdą jest, że na poszkodowanym, jako uczestniku zdarzenia objętego ubezpieczeniem obowiązkowym, spoczywał obowiązek minimalizacji szkody. Jednak w pierwszej kolejności to ubezpieczyciel, jako podmiot profesjonalny w rozumieniu art. 355 § 2 k.c., winien podjąć wszelkie działania umożliwiające poszkodowanemu wywiązanie się z nałożonych na niego obowiązków. Nie można uznać, iż wiadomość e-mail z dnia 7 grudnia 2024 roku z informacją o możliwości najmu pojazdu zastępczego od firm współpracujących z pozwanym ubezpieczycielem oraz akceptowalnym koszcie najmu za dobę stanowiła wystarczające współdziałanie ze strony pozwanej. Pozwana nie przedstawiła rzeczywistej, konkretnej propozycji najmu pojazdu zastępczego, a jedynie ogólną informację bez wskazania konkretnych warunków proponowanej umowy najmu.

Takiego procedowania likwidacji szkody nie sposób zaakceptować. Ubezpieczyciel, jako duży podmiot zajmujący się likwidacją szkód komunikacyjnych w ramach prowadzonej działalności, powinien w sposób sprawny i nieuciążliwy dla poszkodowanych zorganizować najem pojazdu zastępczego. W przypadku nieefektywnego współdziałania pozwanej w zapewnieniu najmu pojazdu zastępczego, poszkodowany może skorzystać z dowolnej oferty oferującej najem pojazdu w stawce mieszczącej się w stawkach rynkowych.

Zasada pełnego odszkodowania, wynikająca z art. 361 § 1 k.c., stanowi, że zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. Odszkodowanie ma na celu przywrócenie w majątku poszkodowanego stanu, jaki istniałby, gdyby szkoda nie nastąpiła. Obejmuje zatem wszelkie straty (

damnum emergens) oraz utracone korzyści (

lucrum cessans), które pozostają w normalnym związku przyczynowym ze zdarzeniem szkodzącym. W kontekście najmu pojazdu zastępczego, normalnym następstwem jest konieczność ponoszenia kosztów związanych z zastąpieniem utraconej możliwości korzystania z własnego pojazdu. Pozwany ubezpieczyciel podnosił, że poszkodowany nie korzystając z jego propozycji przyczynił się do zwiększenia szkody (art. 362 k.c.). Jednakże wyżej wskazana argumentacja prowadzi na wniosków odmiennych – że w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie można skutecznie zarzucić poszkodowanemu przyczynienia się do zwiększenia szkody poprzez zorganizowanie pojazdu zastępczego we własnym zakresie, po cenach rynkowych.

W związku z powyższym Sąd Okręgowy nie podzielił oceny dokonanej przez Sąd I instancji, że jedynie stawka czynszu najmu wynosząca 264 zł była celowa i ekonomicznie uzasadniona. Wobec braku realnej propozycji najmu pojazdu zastępczego ze strony pozwanego ubezpieczyciela poszkodowany była uprawniony do skorzystania z oferty najmu pojazdu zaproponowanej przez powódkę. W związku z powyższym oczekiwanie na przyjęcie odpowiedzialności przez ubezpieczyciela i wypłatę pełnego odszkodowania stanowiącego pokrycie kosztów najmu pojazdu zastępczego w wysokości wskazanej przez powódkę było w pełni uzasadnione.

Przedstawione rezultaty kontroli instancyjnej prowadzą do wniosku, że apelacja powódki zasługiwała na uwzględnienie. W konsekwencji Sąd Okręgowy na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. zmienił zaskarżony wyrok i zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 3.305,40 zł.

Konsekwencją zmiany orzeczenia co do istoty sporu, jest zmiana rozstrzygnięcia o kosztach procesu, o których należało orzec zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 100 zd. 2 k.p.c. Roszczenie powódki nie zostało uwzględnione jedynie w części roszczenia odsetkowego. Koszty poniesione przez powódkę wynosiły łącznie 1117 zł, w tym 200 zł tytułem opłaty od pozwu, wynagrodzenie pełnomocnika procesowego w kwocie 900 zł na podstawie § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 118) i 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Odsetki ustawowe za opóźnienie naliczane od kosztów procesu zostały zasądzone od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, stosownie do dyspozycji art. 98 § 1

1 k.p.c.

Biorąc pod uwagę, że apelacja powoda została uwzględniona w całości o kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 98 § 1, 1

1 i § 3 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. i w zw. z § 2 pkt 3 oraz § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 118), zasądzając od pozwanej na rzecz powódki kwotę 450 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. Odsetki ustawowe za opóźnienie naliczane od kosztów procesu zostały zasądzone od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, stosownie do dyspozycji art. 98 § 1

1 k.p.c.