Szkoda z 2017 roku bez dowodów w terminie. Sąd oddalił apelację powódki

Zaskarżonym wyrokiem z 29 września 2025 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi:

- oddalił powództwo S. N. przeciwko (...) spółce akcyjnej w F. o zapłatę 15 604,05 złotych z tytułu odszkodowania (pkt 1.),

- zasądził od powódki na rzecz pozwanego kwotę 36oo złotych tytułem kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty (pkt 2.).

Apelację od tego wyroku wniosła powódka, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu apelująca zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego mających istotny wpływ na wynik sprawy:

1. nieważność postępowania – art. 379 pkt 4 k.p.c. z uwagi na to, że w jednoosobowym składzie Sądu Rejonowego zasiadał sędzia powołany na to stanowisko na skutek rekomendacji Krajowej Rady Sądownictwa, której kształt został określony ustawą z dnia 8 grudnia 2017 roku o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw [Dz. U. z 2018 r., poz. 3], a zatem - w ocenie apelującej - z uwagi na obniżenie standardu bezstronności i niezależności sądu w świetle art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, art. 45 ust. 1 Konstytucji RP i art. 47 Karty Praw Podstawowych zachodzi z tego powodu niedopuszczalność uczestniczenia tego sędziego w składzie Sądu, który rozpoznawał sprawę;

2. art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 6 k.c. w zw. z art. 232 k.p.c. poprzez dowolną i niewszechstronną ocenę materiału dowodowego zebranego w sprawie w zakresie dowodów osobowych i rzeczowych, w tym zeznań powódki S. N., zeznań świadków J. V. i N. B.;

3. art. 235

2 § 1 pkt 2, art. 299 k.p.c., art. 227 k.p.c., art. 205

12 § 2 k.p.c. poprzez pominięcie dowodu z opinii biegłego,

4. zarzut nierozpoznania istoty sprawy.

Apelująca wniosła o:

- uchylenie zaskarżonego wyroku, zniesienie postępowania sądowego od dnia 27 maja 2025 roku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi do ponownego rozpoznania z pozostawieniem temu Sądowi rozstrzygnięcia o kosztach postępowania apelacyjnego,

- ewentualnie zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie powództwa w całości i zasądzenie od pozwanej na rzecz powódki kosztów postępowania za obie instancje według norm przepisanych.

Apelująca wniosła o przeprowadzenie dowodów z dokumentów w postaci uchwały nr 315/(...) KRS, wydruku zdjęcia pojazdu ciągnika siodłowego, którego kierowca brał udział w zdarzeniu szkodowym z udziałem powódki, płyty CD z zawartością 8 plików [nagrań] celem identyfikacji ciągnika siodłowego, którego kierowca brał udział w zdarzeniu szkodowym z udziałem powódki oraz przesłuchania świadka A. L. i uzupełniająco powódki na okoliczności sprecyzowane w apelacji oraz dowodu z opinii biegłego zgodnie z wnioskiem pozwu. Nadto wniosła o zwrócenie się do KMP w C. (...) o akta postępowania prowadzonego w związku ze zdarzeniem z 17.05.2017 r.

W odpowiedzi na apelację pozwany wniósł o jej oddalenie, zasądzenie od powódki na jego rzecz kosztów postępowania apelacyjnego według norm przepisanych oraz pominięcie dowodów wnioskowanych przez powódkę w apelacji.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja okazała się bezzasadna i podlega oddaleniu, ponieważ poddane kontroli instancyjnej orzeczenie jest prawidłowe w każdym jego aspekcie, co dotyczy zarówno prawidłowych ustaleń faktycznych, które Sąd odwoławczy przyjmuje za własne, jak i przedstawionych zapatrywań jurydycznych.

Najpoważniejszym zarzutem sformułowanym w apelacji, wymagającym omówienia przed pozostałymi, jest zarzut nieważności postępowania.

Stosownie do przepisu art. 379 pkt 4 k.p.c., nieważność postępowania zachodzi jeżeli skład sądu orzekającego był sprzeczny z przepisami prawa, albo jeżeli w rozpoznaniu sprawy brał udział sędzia wyłączony z mocy ustawy.

Wejście w życie ustawy z 8.12.2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw [Dz. U. z 2018 r., poz. 3] stało się podstawą wątpliwości co do statusu sędziów powołanych do pełnienia urzędu na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa działającej w składzie wyłonionym na jej podstawie oraz odnośnie co do możliwości uznania sądu, w którego składzie zasiada tak powołany sędzia, za sąd niezawisły, bezstronny i należycie obsadzony. Ukształtowanie KRS w sposób wynikający z przepisów powyższej ustawy wywołało przekonanie części społeczeństwa, w tym przedstawicieli środowiska prawniczego, że organ ten ma charakter upolityczniony wskutek powołania większości jego członków przez Sejm. Zapoczątkowało również spór o status sędziów powołanych na to stanowisko w procedurze z udziałem tak powołanej Krajowej Rady Sądownictwa, a spór ten nie został zakończony do chwili obecnej.

Powyższych kwestii dotyczy wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 24.03.2026 r., wydany w prawie C-521/21 [LEX nr 4036010], w którym Trybunał orzekł, że:

1) art. 19 ust. 1 akapit drugi (...), art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz zasadę pierwszeństwa prawa Unii należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniom państwa członkowskiego i orzecznictwu sądu konstytucyjnego tego państwa, dokonującemu wykładni tych uregulowań, które przyznają określonemu organowi wyłączną kompetencję do orzekania w przedmiocie wniosku o wyłączenie sędziego z powodu okoliczności jego powołania, pozbawiając jednocześnie ten organ możliwości rozpoznania takiego wniosku, jeżeli podważono w nim zgodność z prawem procedury powołania tego sędziego. Sąd krajowy, do którego wpłynął taki wniosek o wyłączenie, powinien odstąpić od stosowania tych uregulowań zgodnie z ich wykładnią zawartą w tym orzecznictwie i samodzielnie zbadać zgodność z prawem powołania tego sędziego, w szczególności poprzez sprawdzenie, czy sędzia ten spełnia wymóg 'sądu ustanowionego uprzednio na mocy ustawy', oraz, w razie potrzeby, poprzez postanowienie o wyłączeniu tego sędziego, jeżeli ewentualne nieprawidłowości, którymi dotknięte jest wspomniane powołanie, wiążą się z naruszeniem tego wymogu;

2) art. 19 ust. 1 akapit drugi (...) i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uznaniu za 'niezawisły i bezstronny sąd' składu orzekającego, w którym zasiada jednoosobowo sędzia powołany na swoje stanowisko w wyniku procedury powołania charakteryzującej się tym, że po pierwsze, kandydatura tego sędziego została zarekomendowana przez organ, który nie daje gwarancji niezależności wystarczających do tego, by wykluczyć w przekonaniu jednostek wszelkie uzasadnione wątpliwości co do prawidłowości procedur powoływania sędziów, w których organ ten uczestniczy, a po drugie, uczestnicy tej procedury nominacyjnej nie mieli prawa do skutecznego środka prawnego przed sądem, jeżeli nie zachodzą inne istotne okoliczności dotyczące kontekstu tego postępowania, które miałyby taki charakter i wagę, że rozpatrywane łącznie mogłyby podważyć niezawisłość lub bezstronność wspomnianego sędziego.

Rozstrzygnięcie (...) neguje koncepcję jurydyczną odmawiającą z założenia sędziom powołanym w takiej procedurze prawa do sprawowania wymiaru sprawiedliwości i przyjmującą w sposób automatyczny, że wadliwość procedury nominacyjnej sędziego w postaci wniosku o powołanie pochodzącego od KRS ukształtowanej ustawą z 8.12.2017 r. skutkuje uznaniem sądu, w którego składzie zasiada taki sędzia, za pozbawiony walorów niezawisłości i bezstronności. Innymi słowy sam fakt powołania sędziego przy udziale Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej po 2017 roku nie oznacza braku niezawisłości lub bezstronności sądu, w którym ten sędzia zasiada. Zaś przy dokonywaniu oceny w tym przedmiocie kluczowe znaczenie ma w tym zakresie to, czy wadliwość procedury nominacyjnej sędziego realnie przekłada się na brak jego bezstronności i niezawisłości w konkretnym postępowaniu. Podkreślenia wymaga, że również w orzecznictwie sądów krajowych prezentowany jest taki pogląd [por. postanowienie Sądu Najwyższego z 1 lutego 2024 r., V KK 542/23, LEX nr 3666645; postanowienie Sądu Najwyższego z 30 stycznia 2025 r. III Cz 260/24, LEX nr 3843804; uchwała Sądu Najwyższego z 5 kwietnia 2022 r. III PZP 1/22, OSNP 2022/10/95].

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, podkreślenia wymaga, że apelująca znając skład Sądu I instancji przed wydaniem zaskarżonego orzeczenia nie skorzystała ze środków przewidzianych prawem, tj. nie złożyła wniosku w trybie art. 42a ustawy z 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych [Dz. U. z 2024 r., poz. 334 t.j.], ani wniosku o wyłączenie sędziego na podstawie art. 49 k.p.c. Tymczasem skład sądu ustalony w wyniku losowania z 2 czerwca 2025 r. pozostał niezmienny aż do wydania zaskarżonego orzeczenia. Niewątpliwie był również znany powódce, jak i jej pełnomocnikowi, którzy osobiście brali udział w rozprawie z 29.09.2025 r., po przeprowadzeniu której nastąpiło zamknięcie rozprawy. Dopiero w apelacji pojawił się zarzut i to nie braku niezawisłości i bezstronności sądu, ale „obniżenia standardu bezstronności i niezależności sądu”. Jest to zarzut oparty jedynie na fakcie powołania sędziego przy udziale Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej po 2017 roku bez wskazania jakichkolwiek innych okoliczności, które uzasadniałyby wniosek, że wadliwość procedury nominacyjnej sędziego biorącego udział w wydaniu zaskarżonego wyroku realnie przełożyła się na

brak jego bezstronności i niezawisłości w konkretnym postępowaniu. Pełnomocnik powódki nie był w stanie wskazać takich okoliczności także na rozprawie apelacyjnej.

W konsekwencji sformułowany przez powódkę zarzut „obniżenia standardu bezstronności i niezależności sądu”, a co za tym idzie nieważności postępowania w świetle art. 379 pkt 4 k.p.c. jest bezzasadny. Zaskarżony wyrok nie został wydany w warunkach nieważności postępowania, dlatego ocenić należało zasadność pozostałych zarzutów apelacyjnych.

Przypomnieć należy, że Sąd Rejonowy oddalił powództwo w niniejszej sprawie jako nieudowodnione.

W myśl art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Reguła ta znajduje swój procesowy odpowiednik w treści art. 232 k.p.c., w świetle którego to strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Oznacza to, że obecnie sąd nie jest odpowiedzialny za wynik postępowania dowodowego, a ryzyko nieudowodnienia podstawy faktycznej żądania ponosi powód. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że powód, jako strona inicjująca proces, jest obowiązany do udowodnienia wszystkich twierdzeń pozwu, w oparciu o które sformułował swe roszczenie. Zadaniem sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie, ani też sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 1996 roku, I CKU 45/96, OSNC 1997/ 6-7/76).

Z przepisu art. 232 zdanie 2 k.p.c. wynika, że sąd może dopuścić dowód niewskazany przez stronę, a zatem z urzędu. Jednak zarówno w piśmiennictwie, jak i judykaturze podkreśla się, że w postępowaniu przed sądem regułą jest przeprowadzanie dowodów na wniosek stron, a dopuszczanie ich z urzędu stanowi wyjątek od tej zasady. Stosowanie tego wyjątku pozostawione jest dyskrecjonalnej władzy sądu, na co wyraźnie wskazuje użyty w art. 232 zdanie drugie k.p.c. zwrot "sąd może". Przewidziane w omawianym przepisie uprawnienie sądu do dopuszczenia określonego dowodu z urzędu nie może przekształcić się w procesowy obowiązek sądu (tak Sąd Najwyższy w wyroku z 17.4.2008 r., I CSK 79/08, O.). Należy mieć na uwadze i to, że uprawnienie sądu do dopuszczenia dowodu z urzędu jako uprawnienie szczególne, stanowi odstępstwo od reguły ciężaru dowodu określonej w art. 6 k.c. i - jako takie - powinno być stosowane w szczególnych okolicznościach i w minimalnym zakresie. Może bowiem prowadzić do zachwiania równowagi stron i pozbawić je prawa do bezstronnego sądu. Prowadzenie przez sąd z urzędu postępowania, mającego na celu potwierdzenie okoliczności przemawiających za jej stanowiskiem, stanowi wyręczanie strony w jej obowiązkach procesowych oraz narażenie się na zarzut nierównego traktowania stron procesu (por. wyroki Sądu Najwyższego: z 7.10.1998 r., II UKN 244/98, OSNAPiUS 1999, Nr 20, poz. 662; z 12.12.2000 r., V CKN 175/00, Legalis; z 26.3.2009 r., I CSK 415/08, Legalis; z 12.3.2010 r., II UK 286/09, O.). Sąd powinien podejmować z urzędu inicjatywę dowodową jedynie w sytuacjach szczególnych, np. gdy strony zmierzają do obejścia prawa, w wypadku procesów fikcyjnych oraz w razie rażącej nieporadności strony działającej bez profesjonalnego pełnomocnika, która nie jest w stanie przedstawić środków dowodowych w celu uzasadnienia swoich twierdzeń (gdy strona, mimo niezbędnych pouczeń uzyskanych na podstawie art. 5 k.p.c., nie jest w stanie przedstawić środków dowodowych w celu uzasadnienia swoich twierdzeń). Oczywiście strony nie są pozbawione możliwości powołania się na to, że zaistniały w sprawie podstawy do działania sądu z urzędu jeżeli same były pozbawione takiej możliwości, a ponadto przemawiał za tym charakter sprawy obejmujący również element interesu publicznego oraz dotyczący problemu szerszego grona osób i trudności w określeniu wysokości szkody (zob. wyroki Sądu Najwyższego: z 17.4.2008 r., I CSK 79/08, O.; z 5.11.2008 r., I CSK 138/08, O.; z 6.5.2010 r., II CSK 602/09, O.). Jednak na ogół nieprzeprowadzenie dowodu z urzędu nie stanowi uchybienia, które mogłoby skutecznie zostać wytknięte w apelacji.

W realiach niniejszej sprawy nie zachodziły żadne szczególne okoliczności uzasadniające działanie Sądu pierwszej instancji z urzędu. Co więcej, przeciwko temu przemawiała okoliczność, że obie strony były [i są nadal] reprezentowane przez zawodowych pełnomocników, zatem każda ze stron miała zapewnioną fachową pomoc w prowadzeniu sporu sądowego. Natomiast zaniechania samych stron, jak i ich pełnomocników w zgłoszeniu dowodów na poparcie swoich twierdzeń obciążają wyłącznie strony, a nie Sąd Rejonowy.

Przypomnieć należy, że strona pozwana już w sprzeciwie od nakazu zapłaty kwestionowała zarówno zasadę, jak i wysokość roszczenia dochodzonego przez powódkę. Nie ma żadnej wątpliwości, że przesłanki odpowiedzialności odszkodowawczej obowiązana była udowodnić powódka, a zważywszy na jednoznaczne i konsekwentne stanowisko przeciwnika procesowego, powinno to nastąpić na etapie przed sądem pierwszej instancji. Co istotne, już przy doręczeniu pełnomocnikowi powódki odpisu sprzeciwu od nakazu zapłaty został on zobowiązany do złożenia w zakreślonym terminie [14 dni] pisma przygotowawczego i podniesienia wszystkich twierdzeń i dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy pod rygorem utraty prawa ich powoływania w dalszym toku postępowania. Wezwanie w tym przedmiocie pełnomocnik powódki otrzymał 1 lipca 2025 r. [k. 163]. W wykonaniu tego zobowiązania pełnomocnik powódki złożył pismo przygotowawcze 9 sierpnia 2025 r. [a więc z uchybieniem wyznaczonego terminu, w którym jedynie poparł powództwo i nie zgłosił żadnych wniosków dowodowych. Dopiero w piśmie złożonym 19 września 2024 roku zgłoszony został dowód z zeznań świadka A. V.. Uchybienie terminowi w zgłoszeniu tego dowodu nie zostało w żaden sposób usprawiedliwione, dlatego zasadnie Sąd Rejonowy ten dowód pominął jako spóźniony, a zarzut naruszenia przepisu art. 205

12 § 2 k.p.c. jest bezzasadny. Apelująca nie przedstawiła bowiem żadnej argumentacji [nie wspominając o argumentacji uzasadnionej] na jego poparcie.

Bezzasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 235

2 § 1 pkt 2, art. 299 k.p.c., art. 227 k.p.c., art. 205

12 § 2 k.p.c. polegającego na pominięciu dowodu z opinii biegłego. Pominięcie tego dowodu determinowane było przyjętą przez Sąd I instancji oceną prawną co do nieudowodnienia przez powódkę przesłanek warunkujących odpowiedzialność odszkodowawczą pozwanego. Skoro powódka nie udowodniła zasady odpowiedzialności pozwanego, to zbędne było prowadzenie postępowania dowodowego celem ustalenia wysokości szkody. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie była więc potrzebna wiedza specjalna, a powołanie biegłego mogłoby narazić strony na zbędne wydatki i zbędnie przedłużyłoby postępowanie.

Powódka dopiero w apelacji wykazała inicjatywę dowodową i zgłosiła szereg dowodów mających na celu udowodnienie, że sprawca szkody był ubezpieczony w zakresie odpowiedzialności cywilnej u pozwanego. Zgłoszone dopiero na tym etapie postępowania dowody z nagrań i zdjęć zawartych na płycie CD dołączonej do apelacji, uzupełniających zeznań powódki i dokumentów zawartych w aktach postępowania KMP w C. (...) Wydziału WiP prowadzonego w związku ze zdarzeniem z 17 maja 2017 roku nie mogły być uwzględnione, ponieważ podlegały pominięciu na podstawie art. 381 k.p.c.

Przepis art. 381 k.p.c. ma charakter wyjątkowy i nie może być interpretowany w sposób rozszerzający (tak Sąd Najwyższy w wyroku z 13 czerwca 2012 r., II CSK 608/11, LEX nr 1229961). Skuteczność zgłoszenia przez stronę w postępowaniu przed sądem II instancji nowych faktów i dowodów, na podstawie przywołanego art. 381 k.p.c. jest uzależniona od wykazania przez nią, iż nie mogła ich powołać w postępowaniu przed sądem I instancji lub, że potrzeba ich powołania wynikła później. Potrzeba powołania nowych faktów i dowodów może wynikać z tego, że nie istniały na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego, albo nie były dostępne dla strony; może być powodowana rozwojem postępowania dowodowego na etapie drugoinstancyjnym, bądź okolicznościami wskazanymi w uzasadnieniu wyroku sądu pierwszej instancji. Jednak co do zasady ryzyko niepowodzenia w procesie dowodzenia i przegrania sprawy ponosi strona. Dlatego nie jest dopuszczalne powoływanie nowych faktów i dowodów tylko z tej przyczyny, że strona uznała dowody przedstawione sądowi I instancji za wystarczające i nie spodziewała się wyroku dla siebie niekorzystnego. Podlegają one pominięciu, jeżeli okaże się, że strona mogła je powołać przed sądem pierwszej instancji.

W realiach niniejszej sprawy wskazane wyżej dowody mogły i powinny być zgłoszone w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, w tym również dowód z nagrania na płycie CD. Powódka składając zeznania na rozprawie w dniu 29 września 2025 r. wiedziała o nagraniu dołączonym dopiero do apelacji, ponieważ zeznała, że było nagranie z monitoringu, na którym widoczny jest numer rejestracyjny pojazdu, który uszkodził jej samochód. Zatem zaniechanie zgłoszenia tego dowodu Sądowi Rejonowemu obciąża powódkę, a zgłoszenie go dopiero w apelacji jest spóźnione.

Na podstawie art. 235 (2) § 1 pkt 2 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. pominięciu podlegały dowody z zeznań świadka A. V. oraz z opinii biegłego z zakresu techniki motoryzacyjnej i ruchu drogowego ponownie zgłoszone w apelacji. Decyzja Sądu Rejonowego o ich pominięciu była trafna, a na obecnym etapie postępowania nie nastąpiły żadne okoliczności uzasadniające jej zmianę.

Za bezzasadny należało również uznać zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. w zw. art. 232 § 1 k.p.c. w zw. z art. 6 k.c., który został sformułowany nieprawidłowo. Przepisy art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c. regulują kwestię ciężaru dowodu

(onus probandi). W procesie ciężar dowodu stanowi wymaganie dostarczenia sądowi dowodów potwierdzających przytoczone fakty pod rygorem przegrania procesu. Adresatem normy zawartej w zdaniu pierwszym art. 232 k.p.c. są wyłącznie strony, a nie sąd. W konsekwencji sąd może naruszyć ten przepis wówczas jedynie, gdy obowiązkiem dowodzenia obciąży niewłaściwą stronę sporu. Nie może natomiast naruszyć wskazanego przepisu przez przyjęcie, że strona udowodniła lub nie udowodniła określonych okoliczności (tak Sąd Apelacyjny w Łodzi w wyroku z dnia 15 listopada 2024 roku, I ACa (...)/23, LEX nr (...)). Z kolei zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. nie został w żaden sposób uzasadniony, przez co nie sposób się do niego odnieść.

Podsumowując: Sąd Okręgowy w pełni podziela ocenę Sądu I instancji co do nieudowodnienia przez powódkę dochodzonego roszczenia. Dlatego na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację jako bezzasadną.

O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 98 § 1 k.p.c.

w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. oraz § 2 pkt 5 i § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 118) zasądzając na rzecz pozwanego kwotę 1800 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania odwoławczego z ustawowymi odsetkami za opóźnienie zgodnie z art. 98 § 1

1 k.p.c. Podkreślenia wymaga, że ani rodzaj dochodowego roszczenia, ani przebieg postepowania w niniejszej sprawie nie uzasadnia zastosowania art. 102 k.p.c. przy rozstrzyganiu o kosztach postępowania apelacyjnego. W sprawie nie zachodzą żadne szczególne okoliczności, które uzasadniałyby odstąpienie od nałożenia na powódkę przegrywającą apelację obowiązku zwrotu kosztów przeciwnikowi procesowemu.