Sąd oddalił apelację spółki w sporze o pożyczkę, konsumentka nie zapłaci

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 26 listopada 2025 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi oddalił powództwo (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w S. przeciwko U. J. o zapłatę i zasądził od powódki na rzecz pozwanej kwotę 3.617 zł tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Strona powodowa zaskarżyła powyższy wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi powódka zarzuciła naruszenie :

1. przepisów prawa procesowego, tj. art. 227 k.p.c., 232 k.p.c., art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 6 k.c. oraz art. 101 ustawy z 28 kwietnia 1936 r. Prawo wekslowe, poprzez nieuwzględnienie powództwa w wypadku gdy powódka oparła swoje roszczenie na przedstawionym do zapłaty, prawidłowo wypełnionym i ważnym dokumencie wekslowym;

2. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że przedmiotowe powództwo obejmuje roszczenia z tytułu umowy o dostęp do usług telemedycznych, podczas gdy umowa ta nie została zawarta przez powodową spółkę, lecz została zawarta pomiędzy pozwaną, a spółką (...) Sp. z o.o. w S., na wniosek pozwanej (za pośrednictwem powódki - wynika wprost z dokumentów), a przedmiotowa sprawa nie obejmuje roszczeń z tego tytułu, przyjęcie, że kapitał pożyczki wynosi 9.400 zł, podczas gdy powódka na wniosek pozwanej wypłaciła zgodnie z dyspozycją pozwanej - złożoną na piśmie - kwotę 9.400 zł na jej konto, a kwotę 2.000 zł na poczet wykupionej przez pozwaną usługi zgodnie z umową z (...) Sp. z o.o., a więc kapitał pożyczki wynosi 11.400 zł;

3. przepisu prawa materialnego, tj.:

a) art. 385

1 § 1 k.c. w zw. z art. 36a ust. 2 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim poprzez jego błędną wykładnię skutkującą nieuzasadnionym przyjęciem, że postanowienia umowy pożyczki w zakresie pozaodsetkowych kosztów pożyczki budzą wątpliwości/są abuzywne, pomimo że ustawa nie zakazuje powódce pobierać w/w opłat, strony ułożyły stosunek prawny wedle swego uznania, a postanowienia umowy są sformułowane w sposób jednoznaczny, jasny i precyzyjny, a ponadto załącznik do wniosku o udzielenie pożyczki wskazuje wprost na poszczególne wartości prowizji z rozbiciem na konkretne koszty ponoszone przez powódkę w związku z zawarciem i realizacją umowy, co pozwana własnym podpisem zaakceptowała, a ponadto koszty te mieszczą się w kryterium ustawowym maksymalnych kosztów pozaodsetkowych, przez co ewentualne naruszenie interesów konsumenta nie ma charakteru „rażącego";

b) art. 385

1 § 1 k.c. oraz art. 6 k.c. poprzez uznanie za abuzywne postanowień umowy przewidujących obowiązek zapłaty z tytułu usługi medycznej (...), a powódka nie udowodniła, by przekazała środki na rzecz (...) Sp. z o.o., podczas gdy umowa łącząca strony nie przewiduje takich postanowień, a przekazanie środków wynika wprost z potwierdzenia przelewu;

c) art. 385

1 § 4 k.c. w zw. z art. 385

1 § 3 i § 1 k.c. poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, że strona powodowa nie udowodniła, że poszczególne postanowienia umowne były wynikiem indywidualnego uzgodnienia z pozwaną, podczas gdy wraz z pozwem powódka przedłożyła załącznik do wniosku o udzielenie pożyczki, z którego wynikają poszczególne wartości prowizji z rozbiciem na konkretne koszty ponoszone przez powódkę w związku z zawarciem i realizacją umowy, co pozwana własnym podpisem zaakceptowała, zatem postanowienia te zostały z pozwaną uzgodnione indywidualnie i jako takie nie podlegają kontroli abuzywności;

d) art. 720 § 1 k.c. poprzez brak zasądzenia zwrotu pożyczki do wysokości kwoty nominalnej wypłaconej pozwanej w kwocie 11.400 zł.

W konkluzji strona apelująca wniosła o zmianę wyroku w zaskarżonym zakresie i uwzględnienie powództwa w całości, dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci Dobrych Praktyk w zakresie Dystrybucji (...) przez Instytucje pożyczkowe oraz potwierdzeń przelewu wraz z dyspozycją przekazania środków, zasądzenie od pozwanej na rzecz powódki kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, zasądzenie od pozwanej na rzecz powódki kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

W odpowiedzi na ww. apelację pozwana wniosła o jej oddalenie w całości i zasądzenie od powódki na rzecz pozwanej koszów procesu według norm przepisanych.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja jako niezasadna podlegała oddaleniu.

Do rozpoznania wywiedzionej w sprawie apelacji zastosowanie znajdują przepisy o postępowaniu uproszczonym. Stosownie do treści art. 505

13 § 2 k.p.c. jeżeli sąd drugiej instancji nie przeprowadził postepowania dowodowego, to uzasadnienie wyroku powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa. Ponadto należy podkreślić, iż apelacja w postepowaniu uproszczonym ma charakter ograniczony, zaś celem postepowania apelacyjnego nie jest ponowne rozpoznanie sprawy, ale wyłącznie kontrola wyroku wydanego przez Sąd I instancji w ramach zarzutów podniesionych przez skarżącego (uchwała składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2008 r., III CZP 49/07, Legalis nr 92438).

W przedmiotowej sprawie Sąd Okręgowy nie znalazł żadnych podstaw do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W sprawie nie zaszła nieważność postępowania, o której mowa w art. 379 k.p.c., ani żadna z przyczyn wymienionych w art. 386 § 3 i 4 k.p.c. czy art. 505

12 § 1 k.p.c.

Sąd Okręgowy przyjął za własne ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd Rejonowy, nie stwierdzając uchybień w ich ustaleniu ani podstaw do ich zmiany lub uzupełnienia. W tej sytuacji, w myśl art. 387 § 2

1 pkt 1) k.p.c., zbędne jest ponowne przytaczanie tych ustaleń.

W ocenie Sądu Okręgowego nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego podniesione przez skarżącą.

W myśl art. 233 § 1 k.p.c. sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Ocena dowodów, o której mowa w art. 233 § 1 k.p.c., polega na ich zbadaniu i podjęciu decyzji, czy została wykazana prawdziwość faktów, z których strony wywodzą skutki prawne. Celem sądu jest tu dokonanie określonych ustaleń faktycznych, pozytywnych bądź negatywnych i ostateczne ustalenie stanu faktycznego, stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia. Jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to dokonana przezeń ocena nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego samego materiału dowodowego, dało się wysnuć wnioski odmienne. Tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo – skutkowych, to przeprowadzona przez sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona (tak: Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 27 września 2002 r., II CKN 817/00, G., który to pogląd Sąd Okręgowy w pełni podziela).

Zarzut obrazy przepisu art. 233 § 1 k.p.c. nie może również polegać jedynie na zaprezentowaniu własnych, korzystnych dla skarżącego ustaleń stanu faktycznego, dokonanych na podstawie własnej, korzystnej dlań oceny materiału dowodowego, jak również na tym, że określony dowód został oceniony niezgodnie z intencją skarżącego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2002 r., II CKN 572/99, LEX nr 53136 i wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 września 2002 r., II CKN 817/00, LEX nr 56906, jak również wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 9 kwietnia 2008 r., sygn. akt I ACa 205/08, G.).

Przy rozpoznawaniu sprawy cywilnej rzeczą sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie ani też sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 232 k.p.c.). Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.) (tak m. in. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 17 grudnia 1996 r., I CKU 45/96, OSNC z 1997 r., nr 6-7, poz. 76).

Przekładając powyższe na grunt niniejszej sprawy, Sąd Okręgowy ocenił, iż podniesione zarzuty naruszenia prawa procesowego, art. 227 k.p.c., 232 k.p.c., art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 6 k.c. oraz art. 101 ustawy z 28 kwietnia 1936 r. Prawo wekslowe, sprowadzają się w swojej treści jedynie do polemiki z prawidłowymi ustaleniami Sądu I instancji, w tym iż roszczenie powódki nie opiera się na przedstawionym do zapłaty, prawidłowo wypełnionym i ważnym dokumencie wekslowym, dotyczących kwoty 2.000 zł przeznaczonej na pakiet medyczny, a także skutecznego skorzystania przez pozwaną z sankcji kredytu darmowego. Z przedstawionego materiału dowodowego wynika, że pozwana dokonała na rzecz powódki wpłat w łącznej wysokości 9.886 zł, a zatem spłaciła kwotę faktycznie przewyższającą udostępnioną kwotę kapitału pożyczki w wysokości 9.400 zł. Powstałą nadwyżkę należy uznać za uiszczone odsetki za udostępnienie kapitału. W związku z powyższym nie ziściły się przesłanki uprawniające powódkę do wypełnienia weksla in blanco.

Wbrew stanowisku skarżącej zaprezentowanym w apelacji, Sąd I instancji prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego, tj. art. 385

1 § 1 k.c. w zw. z art. 36a ust. 2 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, art. 385

1 § 1 k.c. oraz art. 6 k.c., art. 385

1 § 4 k.c. w zw. z art. 385

1 § 3 i § 1 k.c. oraz art. 720 § 1 k.c.

Sąd Okręgowy w pełni podziela pogląd zaprezentowany przez Sąd I instancji, że ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby pomiędzy stronami postepowania doszło do skutecznego zawarcia umowy o świadczenie usług medycznych, w związku z czym obciążenie pozwanej kwotą 2.000 zł prowadzi do naruszenia interesów pozwanej jako konsumenta, a tym samym spełnia przesłanki uznania jej za niedozwolone postanowienia umowne w rozumieniu art. 385

1 k.c. Ponadto koszty pozaodsetkowe w postaci prowizji w kwocie 4.563 zł przekraczają maksymalną dopuszczalną wysokość takich kosztów o 795,27 zł.

O ile nie jest przedmiotem sporu, że pożyczkodawca ma praw pobierać opłaty za udzielenie pożyczki, to jednocześnie oczywistym jest, opłaty te nie mogą być kształtowane w sposób dowolny i muszą być wycenione realnie, w oparciu o rzeczywiście poniesione koszty. Rację ma Sąd I instancji, że powódka nie wykazała aby ponosiła koszty, które uzasadniają stosowanie tak wysokiej prowizji.

Należy wskazać, iż przepis art. 385

1 § 1 k.c. chroni konsumenta jako słabszego uczestnika obrotu w relacjach z przedsiębiorcą - profesjonalistą w danej dziedzinie. W sytuacji, gdy pożyczkodawca będący przedsiębiorcą, narzucił pożyczkobiorcy (konsumentowi) wszystkie warunki umowy, w tym także dotyczące kosztów pozaodsetkowych, nie pozostawiając mu żadnego wyboru w tej kwestii, zachodzi nieusprawiedliwiona dysproporcja praw i obowiązków stron umowy - na niekorzyść strony pozwanej.

Sam fakt określenia przez ustawodawcę maksymalnej wysokości pozaodsetkowych kosztów kredytu nie stanowi dostatecznej i wystarczającej podstawy do przyjęcia, że każdorazowo pożyczkodawca bez względu na rzeczywiście koszty ponoszone przy zawieraniu i obsłudze umowy może naliczać takie pozaodsetkowe koszty kredytu w wysokości rażąco wygórowanej. Treść przepisu art. 36a ustawy o kredycie konsumenckim w żadnym razie nie daje podstaw do takiego stanowiska, albowiem istotą wprowadzenia tej regulacji była ochrona kredytobiorców przed nadmiernym obciążeniem konsumentów kosztami udzielenia pożyczki przez firmy pożyczkowe, nie zaś przyznawanie pożyczkodawcom uprawnienia do naliczania opłat za udzielenie pożyczek w określonej kwocie bez względu na to, czy w rzeczywistości poniósł on jakiekolwiek koszty w związku z zawarciem umowy pożyczki, czy też nie.

W konsekwencji apelację strony powodowej należało uznać za bezzasadną i na podstawie art. 385 k.p.c. orzec jak w sentencji.

O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy rozstrzygnął w oparciu o art. 98 § 1 k.p.c., art. 99 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. w zw. z § 2 pkt 5 oraz § 10 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 215.) zasądzając od powódki na rzecz pozwanej kwotę 1.800 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. Odsetki ustawowe za opóźnienie naliczane od kosztów procesu zostały zasądzone od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty stosownie do dyspozycji art. 98 § 1

1 k.p.c.