Sąd oddalił apelację ubezpieczyciela i potwierdził odszkodowanie za naprawę auta

Pozwem z dnia 18 października 2024 roku (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (...) wystąpiła przeciwko Towarzystwu (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w R. o zapłatę kwoty 9418,01 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w zapłacie liczonymi od kwoty:



8194,41 zł od dnia 22 czerwca 2023 roku do dnia zapłaty,



1223,60 zł od dnia wniesienia powództwa do dnia zapłaty

oraz kosztami postępowania wg norm przepisanych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w zapłacie od dnia uprawomocnienia wyroku do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 1 czerwca 2023 roku doszło do zdarzenia, w następstwie którego uszkodzony został pojazd marki W. (...) o nr rej. (...), będący własnością T. F.. Szkoda została zgłoszona w pozwanym towarzystwie ubezpieczeń oraz została zarejestrowana pod nr (...). Pozwana ustaliła koszty naprawy uszkodzonego pojazdu na kwotę 10 443,66 zł i w tej wysokości wypłaciła poszkodowanemu odszkodowanie decyzją z dnia 21 czerwca 2023 roku. Poszkodowany nie zgodził się z ww. wyceną. Poszkodowany umową cesji wierzytelności zbył roszczenia przysługujące mu wobec pozwanej na rzecz (...) Sp. z o.o. z siedzibą w R., która następnie zbyła ww. roszczenie powódce. Rzeczywiste, rynkowe koszty naprawy uszkodzonego pojazdu zostały wyliczone na kwotę 18 638,08 zł.

Do zapłaty pozostaje nadal kwota 8194,41 zł, obejmująca odszkodowanie w zakresie kosztów naprawy uszkodzonego pojazdu. Kwota 1.223,60 zł stanowi skapitalizowane odsetki ustawowe za opóźnienie w zapłacie liczone od kwoty 8.194,41 zł od dnia 22 czerwca 2023 roku do dnia 10 października 2024 roku.

Pismem procesowym z dnia 4 listopada 2024 roku powódka sprecyzowała żądanie pozwu w ten sposób, iż wskazała, że domaga się zasądzenia odsetek ustawowych za opóźnienie w zapłacie kwoty odszkodowania od dnia 11 października 2024 roku do dnia zapłaty, natomiast odsetek ustawowych za opóźnienie w zapłacie liczonych od kwoty skapitalizowanych odsetek ustawowych – od dnia wniesienia powództwa.

Nakazem zapłaty z dnia 13 listopada 2024 roku Referendarz Sądowy w Sądzie Rejonowym dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi orzekł zgodnie z żądaniem pozwu.

Sprzeciwem od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym pozwana Towarzystwo (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w R. zaskarżyła go w całości i wniosła o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie od powódki na rzecz pozwanej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z odsetkami za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono do dnia zapłaty zgodnie z treścią art. 98 § 1

1 k.p.c.

Nie kwestionując zasady swojej odpowiedzialności za skutki zdarzenia drogowego z dnia 31 lipca 2022 roku, ubezpieczyciel podważył zasadność żądania pozwu z uwagi na zawyżenie kosztów naprawy pojazdu, w szczególności nieskorzystanie przez poszkodowanego z usług ubezpieczyciela w zakresie możliwości dokonania naprawy we wskazanych warsztatach z dostępną opcją rabatu na części zamienne oraz prace lakiernicze. Podniesiono, że w przypadku naprawienia przez poszkodowanego pojazdu po szkodzie, możliwym jest ustalenie rzeczywiście poniesionych kosztów naprawy pozwalających na przywrócenie pojazdu do stanu poprzedniego. W tym zakresie powołano się na dynamiczny charakter szkody, uzasadniający zmianę momentu ustalenia wysokości szkody w czasie.

Odnosząc się do daty początkowej naliczania odsetek przez powódkę, pozwana wskazała, że kwestionuje żądanie pozwu również w zakresie początkowego terminu naliczania odsetek.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 4 grudnia 2025 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi :

1. zasądził od pozwanej Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w R. na rzecz (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (...) kwotę 9.418,01 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie naliczanymi od kwot:

a.

8.194,41 zł od dnia 11 października 2024 roku do dnia zapłaty;

b.

1.223,60 zł od dnia 18 października 2024 roku do dnia zapłaty;

2. zasądził od pozwanej Towarzystwo (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w R. na rzecz (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (...) kwotę 3.317 zł tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty;

3. nakazał pobrać od pozwanej Towarzystwo (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w R. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi kwotę 681,40 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych tymczasowo pokrytych ze środków Skarbu Państwa.

Apelację od przytoczonego wyroku wywiodła strona pozwana zaskarżając go w całości. Powyższemu wyrokowi strona skarżąca zarzuciła:

I. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.:

1. art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dowolną niewszechstronną, wybiórczą i fragmentaryczną ocenę materiału dowodowego, co skutkowało ogólną błędną oceną dowodów i pominięciem okoliczności mających istotne znaczenie lub nie nadaniem im odpowiedniej wagi, w szczególności poprzez dokonanie nieprawidłowej oceny dowodu z zeznań świadka T. F., wskutek czego doszło do błędnego stwierdzenia, że jako szkodę należy uznać hipotetyczne koszty przywrócenia pojazdu do stanu sprzed szkody, podczas gdy na rozprawie z dnia 24 kwietnia 2025 r. świadek zeznał, że pojazd został naprawiony (fragment protokołu rozprawy 00:04:22-00:13:18), wobec czego stwierdzić należało, że poszkodowany nie jest już w stanie przeprowadzić naprawy pojazdu, a co za tym idzie, jako szkodę należało uznać rzeczywiście poniesione przez poszkodowanego koszty naprawy.

2. art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 6 k.c. poprzez dokonanie fragmentarycznej i dowolnej oceny dowodów w postaci zeznań świadka T. F., co doprowadziło do zasądzenia odszkodowania w wysokości hipotetycznych kosztów naprawy, podczas gdy powód nie wykazał się inicjatywą dowodową i nie udowodnił wysokości szkody w postaci rzeczywiście poniesionych przez poszkodowanego kosztów naprawy, a co za tym idzie, roszczenie nie zostało należycie udowodnione.

3. art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 6 k.c. poprzez dokonanie fragmentarycznej i dowolnej oceny dowodów w postaci zeznań świadka T. F., co doprowadziło do zasądzenia odszkodowania w wysokości hipotetycznych kosztów naprawy, podczas gdy świadek zeznał, że odszkodowanie wraz z kwotą wypłaconą przez cesjonariusza w całości wystarczyło na naprawę pojazdu, a nawet mu jeszcze zostały niewydane środki (fragment protokołu rozprawy 00:13:18 - 00:16:48), wobec czego należy dojść do wniosku, że powód nie wykazał się inicjatywą dowodową i nie udowodnił wypłaconej poszkodowanemu kwoty, tym samym, powództwo nie jest udowodnione, a przyjęcie za podstawę odszkodowania hipotetycznych kosztów naprawy mija się ze stanem faktycznym sprawy;

4. art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 278 § 1 k.p.c. poprzez dokonanie błędnej i dowolnej oceny materiału dowodowego w postaci opinii biegłego, wskutek czego doszło do stwierdzenia, że oszacowane w niej koszty przywrócenia pojazdu do stanu sprzed szkody są zasadne, podczas gdy kalkulacja biegłego odzwierciedla jedynie hipotetyczne koszty przywrócenia pojazdu do stanu sprzed szkody, które to koszty z uwagi na przeprowadzenie naprawy pojazdu nie powinny być brane pod uwagę.

5. art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 278 § 1 k.p.c. poprzez dokonanie błędnej i dowolnej oceny materiału dowodowego w postaci opinii biegłego, wskutek czego doszło do uwzględnienia hipotetycznych kosztów naprawy pojazdu z uwzględnieniem kosztów robocizny, podczas gdy poszkodowani nie ponieśli tych kosztów, gdyż naprawa została osobiście przeprowadzona przez poszkodowanego T. F. wraz z kolegami, którym nie płacił nic za robociznę (fragment protokołu rozprawy 00:04:22-00:13:18), wobec czego stwierdzić należy, że poszkodowany nie poniósł kosztów robocizny, a co za tym idzie, odszkodowanie z tego tytułu nie służy rekompensacie szkody, lecz jedynie wzbogaceniu powoda.

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1. art. 361 § 1 i 2 k.c. poprzez ich błędną wykładnię, która doprowadziła do ustalenia wysokości szkody na podstawie hipotetycznych kosztów naprawy pojazdu, podczas gdy pojazd został przez poszkodowanego naprawiony, co prowadzi do wniosku, że szkoda musi zostać oszacowana jako rzeczywisty uszczerbek w majątku doznany przez poszkodowanego, czyli wysokość rzeczywiście poniesionych przez poszkodowanego kosztów naprawy pojazdu.

2. art. 822 § 1 k.c. i art. 8241 § 1 k.c. poprzez ich błędne zastosowanie i w konsekwencji błędne przyjęcie za uzasadnione nadmiernych kosztów naprawy pojazdu uszkodzonego, które mogły być znacznie ograniczone bez żadnego uszczerbku dla poszkodowanego, gdyby zdecydowali się skorzystać z oferty pozwanego.

Przy tak sformułowanych zarzutach strona skarżąca wniosła o:

1. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu przed Sądem I instancji;

2. zasądzenie kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wydania orzeczenia, w którym je zasądzono, do dnia zapłaty.

W odpowiedzi na apelację powód wniósł o oddalenie apelacji pozwanej w całości oraz o zasądzeni od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja nie jest zasadna.

Przedmiotowa sprawa podlegała rozpoznaniu w trybie uproszczonym.

Na wstępie wskazać trzeba, że w myśl art. 505

13 § 2 k.p.c., jeżeli sąd drugiej instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, to uzasadnienie wyroku powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa.

Zaznaczyć przy tym trzeba, że apelacja w postępowaniu uproszczonym ma charakter ograniczony, a celem postępowania apelacyjnego nie jest tu ponowne rozpoznanie sprawy, ale wyłącznie kontrola wyroku wydanego przez sąd I instancji w ramach zarzutów podniesionych przez skarżącego. Innymi słowy mówiąc, apelacja ograniczona wiąże sąd odwoławczy, a zakres jego kompetencji kontrolnych jest zredukowany do tego, co zarzuci w apelacji skarżący. Wprowadzając apelację ograniczoną, ustawodawca jednocześnie określa zarzuty, jakimi może posługiwać się jej autor i zakazuje przytaczania dalszych zarzutów po upływie terminu do wniesienia apelacji – co w polskim porządku prawnym wynika z art. 505

9 § 1

1 i 2 k.p.c.

(tak w uzasadnieniu uchwały składu 7 sędziów SN z dnia 31 stycznia 2008 r., III CZP 49/07, OSNC Nr 6 z 2008 r., poz. 55). Tym samym w ramach niniejszego uzasadnienia poprzestać należy jedynie na odniesieniu się do zarzutów apelacji, bez dokonywania analizy zgodności zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem w pozostałym zakresie.

Sąd Okręgowy podziela i przyjmuje za własne poczynione przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne. Zdaniem Sądu Okręgowego, wyrok Sądu Rejonowego odpowiada prawu i jako taki musi się ostać. Podniesione przez apelującego zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności rozważyć należy zarzuty w zakresie prawa procesowego, jako determinujące prawidłowość ustaleń faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia.

W ocenie Sądu Okręgowego, ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji są prawidłowe, znajdują pełne odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym, ocenionym przy tym bez naruszenia granic swobodnego uznania sędziowskiego (art. 233 § 1 k.p.c.). W postępowaniu apelacyjnym nie wymaga się dokonywania ustaleń na podstawie dowodów przeprowadzonych we własnym zakresie oraz ich samodzielnej oceny, jeżeli sąd odwoławczy nie dostrzega potrzeby ponowienia dowodów dopuszczonych w postępowaniu pierwszoinstancyjnym oraz podziela ocenę ich wiarygodności wyrażoną przez sąd pierwszej instancji. Wówczas wystarczająca jest aprobata dla stanowiska przedstawionego w orzeczeniu sądu pierwszej instancji (art. 387 § 2

1 pkt 1 in principio k.p.c.; zob. także m.in. postanowienie SN z dnia 22 lipca 2010 r., I CSK 313/09; wyrok SN z dnia 16 lutego 2005 r., IV CK 526/04; wyrok SN z dnia 20 maja 2004 r., II CK 353/03).

Zarzuty naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. należało uznać za bezzasadne. Skarżący kwestionuje ocenę materiału dowodowego dokonaną przez Sąd I instancji, wysnuwając własne polemiczne twierdzenia, którym dowodom należało nadać walor wiarygodności, a w konsekwencji na podstaiwe których dowodów należało ustalić stan faktyczny. Na wstępie rozważań należy stwierdzić, że Sąd Rejonowy w sposób wyczerpujący przeprowadził postępowanie dowodowe. Dokonana przez Sąd I instancji ocena dowodów z zeznań świadka była wszechstronna, wyczerpująca i nienaruszająca zasad logiki oraz swobodnej oceny dowodów. Sąd Rejonowy dokonał ustaleń faktycznych na podstawie opinii biegłego sądowego posiadającego wiedzę specjalną w zakresie dot. spraw techniki samochodowej. W toku postępowania pierwszoinstancyjnego opinia biegłego nie została skutecznie zakwestionowana. Dowód z opinii biegłego sądowego ma charakter szczególny, gdyż zasadniczo nie służy ustalaniu okoliczności faktycznych, lecz ich ocenie przez pryzmat wiadomości specjalnych. Do dokonywania wszelkich ustaleń w procesie powołany jest sąd, a nie biegły (tak m. in. SN w wyroku z dnia 20.01.2015 r., V CSK 254/14, X. nr (...)). Strony powinny wykazywać fakty, z których wywodzą skutki prawne, a zadaniem biegłego jest naświetlenie wyjaśnianych okoliczności z punktu widzenia wiadomości specjalnych przy uwzględnieniu zebranego w toku procesu i udostępnionego materiału dowodowego (tak m. in. SN w wyroku z dnia 11.07.1969 r., I CR 140/69, OSNCP z 1970 r., nr 5, poz. 85 i w postanowieniu z dnia 10.01.2020 r., III CSK 194/19, X. nr (...)).

Nadmienić należy, że w ocenie Sądu Okręgowego, zarzuty naruszenia przepisów postępowania podniesione przez skarżącego w swej istocie zakwalifikować należało jako nieuprawnioną subsumpcję prawa materialnego. Będąc związanym ustaleniami faktycznymi dokonanymi przez Sąd Rejonowy, Sąd II instancji oddalił zarzuty naruszenia przepisów postępowania jako nieuzasadnione. O bezzasadności zarzutów dotyczących naruszenia przepisów art. 233 § 1 k.p.c. oraz art. 233 § 1 w zw. z art. 278 k.p.c. podniesionych w apelacji pozwanego przesądza już samo ich sformułowanie przez skarżącego.

Kwestia bowiem, jakie znaczenie dla określenia wysokości należnego powodowi odszkodowania mają fakty wskazywane przez powoda w ramach zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c., nie odnosi się w ogóle do sfery ustaleń faktycznych, albowiem określenie wysokości należnego powodowi odszkodowania stanowi proces subsumpcji, czyli zastosowania prawa materialnego do ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych, nie stanowi zaś elementu ustaleń faktycznych i związanych z tymi ustaleniami domniemań bądź oceny mocy i wiarygodności dowodów. Sformułowane przez skarżącego zarzuty prawa procesowego w swej istocie są kwestionowaniem zastosowanej przez Sąd Rejonowy metody ustalania należnego odszkodowania w oparciu o koszty wyliczone przez biegłego sądowego, które skarżący nazywa „hipotetycznymi kosztami naprawy”. W związku z tym powyższe kwestie mogłyby być ewentualnie podnoszone w zarzutach naruszenia prawa materialnego.

Idąc dalej, należy wskazać, że nie budzi wątpliwości, iż ubezpieczyciel odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego ponosi odpowiedzialność w granicach odpowiedzialności sprawcy szkody i w takich też granicach ustalane jest i wypłacane odszkodowanie (art. 436 § 1 i 2 w zw. z art. 363 § 2 i w zw. z art. 361 § 2, a także w zw. z art. 822 § 1 k.c. i art. 36 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, tekst jedn.: Dz. U. z 2022, poz. 621 ze zmianami).

Sąd Okręgowy w pełni podziela pogląd, utrwalony już w orzecznictwie Sądu Najwyższego, zgodnie z którym obowiązek naprawienia szkody przez ubezpieczyciela OC powstaje już z chwilą wyrządzenia szkody i nie jest uzależniony od tego, czy poszkodowany dokonał naprawy rzeczy i czy w ogóle zamierza ją naprawić. Odszkodowanie ma bowiem w tym przypadku wyrównać uszczerbek majątkowy powstały w wyniku zdarzenia wyrządzającego szkodę, istniejący od chwili wyrządzenia szkody do czasu, gdy zobowiązany wypłaci poszkodowanemu sumę pieniężną odpowiadającą szkodzie ustalonej w sposób przewidziany prawem. Przy takim rozumieniu szkody i obowiązku odszkodowawczego nie ma znaczenia, jakim kosztem poszkodowany faktycznie dokonał naprawy rzeczy i czy w ogóle to uczynił albo zamierza uczynić. Ewentualna naprawa pojazdu (przed uzyskaniem odpowiedniego świadczenia od ubezpieczyciela), a także jej faktyczny zakres nie ma więc wpływu na sposób ustalenia wysokości należnego odszkodowania (zob. m.in. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 2001 r., III CZP 68/01, OSNC 2002, nr 6, poz. 74, a także wyroki tego Sądu z dnia 27 czerwca 1988 r., I CR 151/88, LEX nr 8894, z dn. 16 stycznia 2002 r., IV CKN 635/00, LEX nr 78370 z dn. 7 sierpnia 2003 r., IV CKN 387/01, LEX nr 141410 i z dnia 3 kwietnia 2019 r., II CSK 100/18, LEX nr 2648598, a także uchwałę tego Sądu z 15 listopada 2001 r., III CZP 68/01, OSNC 2002, nr 6, poz. 74).

Konieczność naprawienia szkody w całości oznacza, że wartość techniczna i rynkowa pojazdu sprzed jej zaistnienia i po tym fakcie powinna być taka sama, a naprawiony pojazd ma zapewnić poszkodowanemu taki sam komfort jazdy i bezpieczeństwo, jak przed zdarzeniem. Przywrócenie stanu poprzedniego ma miejsce, jeżeli stan pojazdu po naprawie pod każdym istotnym względem (stan techniczny, zdolność użytkowania, części składowe, trwałość, wygląd estetyczny itd.) odpowiada stanowi pojazdu przed uszkodzeniem.

W judykaturze Sądu Najwyższego utrwalił się pogląd, zgodnie z którym odszkodowanie przysługujące od ubezpieczyciela OC za uszkodzenie rzeczy obejmuje niezbędne i ekonomicznie uzasadnione koszty jej naprawy, ustalone według cen występujących na lokalnym rynku. Za „niezbędne” koszty naprawy uznaje się takie koszty, które obejmują przywrócenie uszkodzonego pojazdu do stanu jego technicznej używalności istniejącej przed wyrządzeniem szkody przy zastosowaniu technologicznej metody odpowiadającej rodzajowi uszkodzeń pojazdu mechanicznego (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2003 r., III CZP 32/03, OSNC 2004, nr 4, poz. 51).

Przy prawidłowo ustalonym stanie faktycznym Sąd Rejonowy nie naruszył przepisów prawa materialnego.

Nie zasługiwały na przyznanie im waloru zasadności zarzuty naruszenia art. 361 § 1 i 2 k.c. oraz art. 822 § 1 k.c. w zw. z art. 824

1 § 1 k.c. W ocenie Sądu Okręgowego Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy określił wysokość odszkodowania należnego stronie powodowej. Odszkodowanie za uszkodzenie pojazdu mechanicznego przysługujące od ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej obejmuje niezbędne oraz ekonomicznie uzasadnione koszty naprawy pojazdu, ustalone według cen występujących na lokalnym rynku, co jest już spetryfikowaną linią orzeczniczą Sądu Najwyższego (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2003 roku, sygn. akt III CZP 32/03, OSNC Nr 4/2004 poz. 51). Słusznie Sąd Rejonowy zważył, że odszkodowanie przysługujące od ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej nie jest ograniczone do równowartości wydatków poniesionych na naprawę, a każdorazowo obejmuje niezbędne i ekonomicznie uzasadnione koszty naprawy. Bez znaczenia dla powstania roszczenia z tytułu kosztów przywrócenia auta do stanu pierwotnego pozostaje fakt, czy poszkodowany dokonał restytucji oraz czy w ogóle ma taki zamiar. Nie mają też znaczenia dla powstania roszczenia o naprawienie szkody w postaci kosztów naprawy pojazdu późniejsze zdarzenia jak np. sprzedaż uszkodzonego lub naprawionego auta. Rzeczywista naprawa nie stanowi warunku koniecznego dochodzenia odszkodowania. Roszczenie o naprawienie szkody poprzez przywrócenie stanu poprzedniego lub poprzez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej aktualizuje się w chwili powstania uszczerbku w majątku poszkodowanego. Koszty naprawy są kosztami przywrócenia pojazdu do stanu poprzedniego. Roszczenie odszkodowawcze nie powstaje w chwili poniesienia kosztów naprawy, a już z chwilą powstania obowiązku naprawienia szkody. Sąd Okręgowy w niniejszym składzie w pełni aprobuje argumentację Sądu Rejonowego w tymże zakresie. Wobec przytoczonego w realiach niniejszej sprawy nie miał znaczenia dla uznania zasadności powództwa fakt, iż poszkodowany nie dokonał naprawy w autoryzowanym serwisie obsługi czy też w innym warsztacie samochodowym, w konsekwencji czego nie przedstawił żadnych dowodów w zakresie poniesionych kosztów. Jak już wyżej wyjaśniono poszkodowany nie ma obowiązku naprawienia uszkodzonego pojazdu, a fakt nieprzywrócenia pojazdu do stanu poprzedniego nie ma znaczenia przy ustalaniu wysokości poniesionej przez poszkodowanego szkody. Tak też irrelewantny w realiach niniejszej sprawy był fakt dokonania naprawy pojazdu przez poszkodowanego we własnym zakresie. Wobec braku przepisów powszechnie obowiązujących zobowiązujących poszkodowanego do przywrócenia pojazdu do stanu poprzedniego tym bardziej nie można stwierdzić, że poszkodowany zobowiązany był do skorzystania z oferty pozwanego ubezpieczyciela w zakresie wyboru warsztatu samochodowego.

W tym stanie rzeczy, wobec bezzasadności zarzutów podniesionych przez skarżącego należało oddalić apelację, jako bezzasadną, na podstawie art. 385 k.p.c.

O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w związku z art. 99 k.p.c., kierując się zasadą odpowiedzialności za wynik procesu.

Zasądzona z tego tytułu kwota 900 złotych stanowi zwrot kosztów zastępstwa procesowego powoda w postępowaniu apelacyjnym, których wysokość ustalono w oparciu o § 10 ust. 1 pkt 1 i w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 118).

Odsetki ustawowe za opóźnienie naliczane od kosztów procesu zostały zasądzone od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty stosownie do dyspozycji art. 98 § 1

1 k.p.c.