Sąd zmienił wyrok i zasądził od ubezpieczyciela 1233,72 zł za zalanie łazienki

Sąd Rejonowy w Rudzie Śląskiej wyrokiem z 24 kwietnia 2025 roku oddalił powództwo (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w T. przeciwko Towarzystwu (...) Spółce Akcyjnej w K. o zapłatę 1 504,79 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 2 listopada 2023 roku oraz zasądził od powoda na rzecz pozwanego 917 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.

Sąd Rejonowy ustalił, że w dniu 29 października 2023 roku doszło do zalania mieszkania w M. przy ul. I. 6/90, należącego do K. Z. oraz że pozwany Towarzystwo (...) S.A. w K. udzielał w tym zakresie ochrony ubezpieczeniowej. Pozwany uznał odpowiedzialność za szkodę i wypłacił poszkodowanej 467,73 zł na postawie własnego kosztorysu.

Poszkodowana i pozwany mieli zawartą umowę ubezpieczenia mieszkania z 6 września 2023 roku, z okresem ubezpieczenia od 16 września 2023 roku m.in. od zdarzeń losowych.

Zgodnie z OWU dla tej umowy koszt naprawy ustalany jest na podstawie wyceny dokonanej przez K. z uwzględnieniem cen obowiązujących na rynku lokalnym. Koszt naprawy może być również ustalony na postawie rachunków lub faktur (wraz z kosztorysem) przedłożonych K. przez ubezpieczonego (par. 10 pkt 3 i 5 OWU). Zgodnie z par. 11 ust. 1 OWU ustalenie wysokości odszkodowania następuje na podstawie wyceny dokonanej przez K., a także na podstawie przedłożonych przez ubezpieczonego dokumentów potwierdzających wysokość i zasadność wydatków poniesionych celem usunięcia szkody, z tym że K. zastrzega sobie prawo ich weryfikacji oraz zasięgnięcia opinii rzeczoznawców.

W mieszkaniu uszkodzony został sufit właściwy i podwieszany w łazience. Poszkodowana nie wykonała remontu z uwagi na brak środków, sufit tylko lekko zamalowano. Poszkodowana dnia 3 września 2024 roku zbyła na rzecz powódki wszystkie nieprzyznane wierzytelności, w tym, przyszłe, wynikające ze szkody z 29 października 2023 roku w nieruchomości w M. przy ul. (...) wobec wszystkich podmiotów zobowiązanych do jej usunięcia. za co otrzymała 250 zł. Kwota odszkodowania od pozwanego wraz z ceną za cesję nie starczyły na remont.

Sąd Rejonowy pominął dowód z opinii biegłych z zakresu szacowania szkód na nieruchomości oraz z zakresu budownictwa, uznając je za nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż zmierzały one do ustalenia hipotetycznych kosztów naprawy lokalu.

Sąd I instancji oddalił powództwo z uwagi na treść umowy ubezpieczenia zawartej przez poszkodowaną z pozwanym.

Zgodnie bowiem z OWU dla tej umowy koszt naprawy szkody ustalany jest na podstawie wyceny dokonanej przez K. z uwzględnieniem cen obowiązujących na rynku lokalnym. Koszt naprawy może być również ustalony na postawie rachunków lub faktur (wraz z kosztorysem) przedłożonych K. przez ubezpieczonego (par. 10 pkt 3 i 5 OWU). Z par. 11 ust. 1 OWU wynika, że ustalenie wysokości odszkodowania następuje na podstawie wyceny dokonanej przez K., a także na podstawie przedłożonych przez ubezpieczonego dokumentów potwierdzających wysokość i zasadność wydatków poniesionych celem usunięcia szkody, z tym że K. zastrzega sobie prawo ich weryfikacji oraz zasięgnięcia opinii rzeczoznawców. Powyższe oznacza, że w pierwszej kolejności to ubezpieczyciel wykonuje wycenę naprawy, zaś w przypadku kwestionowania przez poszkodowanego wysokości przyznanego odszkodowania może on żądać zwrotu rzeczywistych kosztów wykonanej naprawy przedkładając rachunki lub faktury za naprawę wraz z kosztorysem, które to dokumenty ubezpieczyciel ma prawo weryfikować pod kątem zasadności.

Skoro powódka kwestionuje kosztorys ubezpieczyciela powinna usunąć szkodę w nieruchomości poszkodowanej na podstawie sporządzonego przez wykonawcę remontu kosztorysu i przedłożyć tenże kosztorys wraz z rachunkami lub fakturami za remont ubezpieczycielowi, żądając wypłaty odszkodowania uzupełniającego.

Powódce nie przysługuje roszczenie wobec pozwanego na podstawie hipotetycznego kosztorysu naprawy, skoro remont nie został wykonany.

Powódka zaskarżyła wyrok w całości i w apelacji zarzuciła:

- naruszenie prawa materialnego to jest art. 805 k.c. w związku z art. 65 § 1 i 2 k.c. w związku z § 10 ust. 3 oraz § 11 ust. 1 OWU przez niezastosowanie postanowień OWU, mimo że strony umowy ubezpieczenia w sposób jednoznaczny określiły w nich, że świadczenie pozwanego ubezpieczyciela w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, w przypadku nieprzedłożenia przez ubezpieczonego rachunków za naprawę, będzie ustalone w sposób hipotetyczny z uwzględnieniem cen obowiązujących w lokalnym rynku oraz przez dokonanie nieprawidłowej wykładni postanowień OWU i pominięciu, że postanowienia te przewidują możliwość ustalenia wysokości odszkodowania na różne sposoby, przy czym jednym z nich jest oderwany od kosztów rzeczywiście poniesionych na naprawę ubezpieczonego przedmiotu, natomiast wybór należy do poszkodowanego,

- art. 824

1 § 1 k.c. przez niezastosowanie i pominięcie postanowień umowy ubezpieczenia określających sposób ustalenia odszkodowania w oderwaniu od sposobu i kosztów naprawienia przedmiotu ubezpieczenia,

- art. 361 § 1 k.c. przez błędną wykładnię i uznanie, że zakres i wysokość szkody determinowany jest przez czynności podjęte przez poszkodowanego po szkodzie i przypadkowe wydatki poniesione na dokonanie remontu uszkodzonego przedmiotu,

-art. 278 § 1 k.p.c. przez brak zastosowania i zasięgnięcia opinii biegłego sądowego, mimo że prawidłowe rozstrzygnięcie wymagało przeprowadzenia tego dowodu.

Powódka wniosła o zmianę wyroku i uwzględnienie powództwa w całości oraz o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu budownictwa celem wykazania wysokości szkody poniesionej przez poszkodowaną na skutek zdarzenia z 29 października 2023 roku oraz zasądzenie kosztów postępowania odwoławczego.

Pozwana wniosła o oddalenie apelacji i zasądzenia na swoją rzecz kosztów postępowania odwoławczego.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Zarzuty apelacji okazały się trafne.

Sąd Rejonowy ustalił bezsporny stan faktyczny, ocenił treść zawartej umowy i pominął dowód z opinii biegłego na okoliczność ustalenia wysokości szkody.

Zgodnie z art. 805 § 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę. Poszkodowana zawarła z pozwanym umowę, której integralna częścią były ogólne warunki ubezpieczenia.

Zgodnie z § 10 ust. 1 OWU wysokość odszkodowania ustala się wg cen obowiązujących na lokalnym rynku w dacie wystąpienia szkody, zatem wycena szkody powinna zostać wykonana według cen z października 2023r. § 11 ust. 1 OWU stanowi, że ustala się wysokość odszkodowania na podstawie wyceny dokonanej przez K., a także na podstawie przedłożonych dokumentów potwierdzających poniesione wydatki na naprawę szkody, przy czym K. zastrzega sobie prawo ich weryfikacji.

W ocenie Sądu Okręgowego ogólne warunki ubezpieczenia nie mogą prowadzić do zaniżenia odszkodowania i uniemożliwiać weryfikację przez ubezpieczonego przedstawionych przez ubezpieczyciela kosztorysów. Taka interpretacja OWU musi stanowić klauzulę abuzywną, gdyż w sposób rażący narusza równowagę stron. – art. 385

1 §1 k.c. Ogólne warunki ubezpieczenia nie mogą prowadzić do pozbawienia ubezpieczonego konsumenta prawa do weryfikacji stanowiska ubezpieczyciela i dochodzenia swoich racji, zwłaszcza że sam ubezpieczyciel zastrzegł sobie prawo weryfikacji rachunków przedstawionych przez ubezpieczonego przy pomocy rzeczoznawców.

Sąd Okręgowy postanowił uzupełnić postępowanie dowodowe i dopuścił dowód z opinii biegłego z zakresu budownictwa celem ustalenia kosztu przywrócenia lokalu mieszkalnego położonego w M. przy ulicy (...) po zalaniu łazienki w dniu 29 października 2023 roku.

Sąd Okręgowy na tej podstawie ustalił, że koszt przywrócenia lokalu mieszkalnego wg cen obowiązujących na IV kwartał 2023 roku, to jest w czasie, kiedy wystąpiła szkoda, wynosi 1785,27 zł brutto. Pozwana ustosunkowując się do treści opinii wskazała, iż brak jest podstaw do wliczenia do odszkodowania kosztów uzysku wobec ich wyłączenia w OWU. Sąd Okręgowy ustalił, iż zgodnie ze § 11 ust. 5 pkt 5 OWU przy ustaleniu wysokości odszkodowania nie uwzględnia się zysku wykonawcy. Według opinii zysk wykonawcy wyniósł 77,61 zł netto, a zatem należało go zgodnie z OWU odjąć od ustalonych kosztów przywrócenia łazienki do stanu poprzedniego w kwocie netto to jest 1653,03 zł, co daje kwotę 1575,42 zł netto, brutto 1701,45 zł.

Jak wynika z opinii biegłego wypłacona poszkodowanej kwota 467,73 zł była rażąco zaniżona w stosunku do właściwego odszkodowania, które winno wynosić 1701,45 zł. Powódce zatem na podstawie zawartej z poszkodowaną umowy cesji należy się wypłata odszkodowania stanowiąca różnice tych kwot to jest 1233,72 zł.

Sąd Okręgowy, mając powyższe na uwadze na mocy art. 386 § 1 k.p.c. zmienił zaskarżony wyrok i zasądził na rzecz powódki od pozwanej 1233,72 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 2 listopada 2023 roku to jest od daty przyznania odszkodowania przez pozwaną, oddalił powództwo w pozostałej części jako nieuzasadnione i o kosztach procesu orzekł na podstawie art. 100 k.p.c. stosunkowo je rozdzielając. Pozwana przegrała proces 82 %, w takim stosunku powinna zwrócić koszty procesu, które wyniosły 2034 zł ( 200 zł opłata od pozwu i wynagrodzenia pełnomocników po 917 zł) 82 % tej kwoty stanowi 1668 zł ,pozwana poniosła 917 zł, powinna zatem zwrócić powódce 750 zł.

O kosztach w postępowania odwoławczego orzeczono również na zasadzie art. 100 k.p.c., stosunkowo je rozdzielając. Koszty postępowania odwoławczego wyniosły łącznie 3100 zł, na które złożyła się opłaty od apelacji 200 zł i wynagrodzenie pełnomocnika powódki 450 zł, zaliczka na koszty opinii biegłego uiszczona przez powódkę 2000 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika pozwanego 450 zł. 82 % tej kwoty, które winien ponieść pozwany wnosi 2542 zł, a poniósł 450 , zatem winien zwrócić powódce 2092 zł.

W takim samym stosunku Sąd nakazał pobrać od pozwanego i powódki nieuiszczone koszty sądowe w postaci brakującej części wynagrodzenia biegłego to jest 300,53 zł od pozwanego i 65,97 zł od powódki.

SSO Magdalena Balion-Hajduk