Spółka nie odzyska od Miasta reszty opłat za media w lokalu, apelacja oddalona

Zaskarżonym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi z 19 stycznia 2026 roku w sprawie (...) z powództwa (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L. przeciwko Miastu L. o zapłatę:

–

w punkcie 1 zasądzono od pozwanego na rzecz powoda 3.672,13 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 21 grudnia 2024 roku do dnia zapłaty;

–

w punkcie 2 oddalono powództwo w pozostałej części;

–

w punkcie 3 zasądzono od pozwanego na rzecz powoda 690,54 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Apelację od omówionego wyżej wyroku w części, to jest w zakresie punktów 2 i 3, wywiódł powód, działając przez swojego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, występującego również w I instancji. W apelacji zarzucono naruszenie zarówno prawa procesowego, jak i materialnego.

W zakresie prawa procesowego zdaniem apelującego doszło do naruszenia:

–

art. 233 § 1 k.p.c.1 przez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy w postaci zeznań świadka C. P., która skutkowała przyjęciem, że jedynie T. T. razem z jednym dzieckiem zajmowała przedmiotowy, podczas gdy z zeznań świadka wynika, że przedmiotowy lokal w okresie od lipca do listopada 2024 roku był zajmowany przez cztery osoby, wobec czego roszczenie jest zasadne w całości (zarzut I);

–

art. 233 § 1 k.p.c. przez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy m.in. w postaci faktur za media, która skutkowała przyjęciem, że rozliczanie opłat według ryczałtu uniemożliwia zasądzenie roszczenia zgodnie z żądaniem powoda, podczas gdy ryczałt jest prawidłową możliwością stosowania rozliczenia mediów przez powoda, w szczególności w sytuacji gdy lokale nie mają wyodrębnionych wodomierzy, co ma miejsce w niniejszym stanie faktycznym (zarzut II);

–

art. 233 § 1 k.p.c. przez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy w postaci zeznań świadka T. R., które skutkowało przyjęciem, że w okresie objętym pozwem w przedmiotowym lokalu znajdował się jedynie świadek oraz jej starsza córa, podczas gdy całokształtu materiału dowodowego wynika, że w tym okresie lokal zajmowały cztery osoby, wobec czego roszczenie jest zasadne w całości (zarzut III);

–

art. 278 § 1 k.p.c. w związku z art. 227 k.p.c. oraz art. 2352 § 1 pkt 2 k.p.c. przez bezzasadne pominięcie dowodu z opinii biegłego, mimo że spór dotyczył zagadnień wymagających wiadomości specjalnych, a kwestia ustalenia prawidłowej wysokości roszczenia powoda za media nie mogła zostać dokonana bez specjalistycznej wiedzy, a ponadto wniosek ten miał istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, natomiast pominięcie tego dowodu pozbawiło powoda możliwości wykazania zasadności jego twierdzeń w zakresie przyjętego przez niego sposobu rozliczeń (zarzut IV).

W zakresie prawa materialnego zarzucono naruszenie:

–

art 18 ust. 5 u.o.l.2 w związku z art. 417 k.c.3 w związku z art. 361 § 2 k.c. przez ich niewłaściwe zastosowanie przejawiające się brakiem zasądzenia należnej powodowi kwoty odszkodowania w pełnej wysokości, a tym samym naruszenie zasady pełnego odszkodowania, podczas gdy powód wykazał zasadność kosztów wyszczególnionych na fakturze VAT za dochodzony w pozwie okres, zaś strona pozwana nie wykonała należącego do niej ustawowego obowiązku choćby w części, wobec czego powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości (zarzut V);

–

art. 18 ust. 5 u.o.l. w związku z art. 417 k.c. w związku z art. 361 § 2 k.c. przez ich niewłaściwe zastosowanie przejawiające się brakiem zasądzenia należnej powodowi kwoty odszkodowania w pełnej wysokości, a tym samym naruszenie zasady pełnego odszkodowania, podczas gdy przyjęta przez powoda ryczałtowa metoda rozliczeń za media w sposób prawidłowy wykazuje wysokość obowiązku odszkodowawczego powoda (zarzut VI).

Z tych względów wniesiono o zmianę zaskarżonego wyroku przez zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda dalszych 2.203,25 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od 21 grudnia 2024 roku do dnia zapłaty, zmianę rozstrzygnięcia o kosztach procesu stosownie do zmiany rozstrzygnięcia o roszczeniu głównym oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie.

Jednocześnie powód w oparciu o art. 380 k.p.c. wniósł o rozpoznanie postanowienia Sądu Rejonowego, wydanego w przedmiocie pominięcia dowodu z opinii biegłego, a następnie przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego do spraw szacowania nieruchomości i czynszów na okoliczność określenia rynkowej stawki opłat dla lokalu za okres od 1 lipca 2024 roku do 30 listopada 2024 roku oraz prawidłowości sposobu wyliczenia opłat za media przez powoda.

W odpowiedzi na apelację pozwany, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, występującego również w I instancji, wniósł o oddalenie apelacji, o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania apelacyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym, według norm prawem przepisanych, wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie, nadto o oddalenie wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje.

Apelacja okazała się bezzasadną.

Należy zauważyć na wstępie, że sprawa była rozpoznawana w postępowaniu uproszczonym. Oznacza to w konsekwencji, że postępowanie apelacyjne nie opiera się na modelu apelacji pełnej, lecz ograniczonej. Apelacja ograniczona wiąże Sąd II instancji, a zakres kompetencji kontrolnych jest zredukowany do tego, co w apelacji zarzuci skarżący. Innymi słowy, rozpoznając apelację w postępowaniu uproszczonym, Sąd odwoławczy jest związany podniesionymi w tej apelacji zarzutami naruszenia zarówno prawa procesowego, jak i materialnego4. W tym postępowaniu, jeżeli Sąd II instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, uzasadnienie wyroku powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa (art. 505

13 § 2 k.p.c.), przy czym owo wyjaśnienie powinno objąć ocenę poszczególnych zarzutów apelacyjnych, a poza tym może ograniczyć się do stwierdzenia, że Sąd II instancji przyjął za własne oceny Sądu I instancji (art. 387 § 2

1 pkt 2 k.p.c.).

W pierwszej kolejności rozważyć należy zarzuty w zakresie prawa procesowego, jako determinujące – przez swój wiążący charakter – ocenę prawidłowości postępowania w sprawie.

Odnośnie zarzutu I należy zauważyć iż z zeznań świadka C. P. wynika jedynie prawdopodobieństwo, a w gruncie rzeczy przypuszczenie świadka, na co wskazuje sama świadek podając, że wymienione w pozwie osoby najprawdopodobniej korzystały z lokalu, ale z widzenia kojarzy wyłącznie T. T. (k. 65, 00:04:48 – 65 odw., 00:15:30). Zarzut I nie jest zasadny.

Zarzut II został wadliwie sformułowany jako procesowy. Sąd Rejonowy nie zakwestionował faktur, lecz wskazał iż samo rozliczanie ryczałtowe jest niewystarczające. Nie jest to naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. Zarzut II nie jest zasadny.

Nie jest jasne, o jaki całokształt materiału dowodowego chodzi apelującemu w zarzucie III. Ocena Sądu I instancji nie pominęła żadnego istotnego dowodu, zaś wyciągnięte wnioski nie macha charakteru dowolnego. Powód nie wykazał iż dokonał rocznego rozliczenia zużycia wody w nieruchomości, a to ustalenie jest kluczowe dla rozstrzygnięcia. W żaden sposób powód nie wykazał również, aby nieprawdziwe było ustalenie iż w rzeczywistości lokal w ogóle nie był zamieszkały, a jedynie nie został opróżniony i wydany właścicielowi. Zarzut III nie jest zasadny.

Pominięcie wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego było jak najbardziej uzasadnione. Należności czynszowe były bezsporne, zaś trafnie Sąd Rejonowy wskazał iż nie jest rolą biegłego ustalanie faktów, zaś powód nie wykazał dokonania czynności niezbędnych do przyjęcia prawidłowości rozliczenia ryczałtowego. Skądinąd dla samego zsumowania należności ryczałtowych nie są potrzebne wiadomości specjalne. Pominięcie dowodu z opinii biegłego było prawidłowe. Zarzut IV nie jest zasadny.

Tym samym nie jest zasadne również zaskarżenie w trybie art. 380 k.p.c. postanowienia pomijającego omówiony dowód. Skoro tak, ponowny wniosek o jego przeprowadzenie jest bezprzedmiotowy, gdyż apelujący funkcjonalnie łączy ów wniosek z tezą o niezasadności pominięcia tego dowodu. Należy zauważyć, że jest to sytuacja odmienna od tej, którą przewiduje art. 381 k.p.c., a która dotyczy nowych faktów oraz dowodów. Co więcej, kontrola ta jest możliwa dopiero na etapie narady nad wyrokiem apelacyjnym, nastąpić zatem może zasadniczo dopiero po zamknięciu rozprawy. Z tego też względu zbytecznym jest wydawanie odrębnego postanowienia, skoro art. 235

2 § 2 k.p.c. w postępowaniu apelacyjnym stosuje się jedynie odpowiednio (art. 391 § 1 zd. I k.p.c.). Owo odpowiednie zastosowanie przejawia się w tym iż co do zasady w sytuacji z art. 381 k.p.c., to jest zawartego w apelacji wniosku o przeprowadzenie nowego dowodu, Sąd odwoławczy winien postanowienie o pominięciu dowodu wydać (art. 235

2 § 2 w związku z art. 391 § 1 pkt 1 k.p.c.), przy czym podstawą pominięcia w takim przypadku będzie najczęściej właśnie art. 381 k.p.c., jako podstawa szczególna w postępowaniu apelacyjnym.

W świetle powyższych uwag ustalenia, stanowiące podstawę faktyczną zaskarżonego orzeczenia, są prawidłowe jako mieszczące się w granicach swobodnej – w przeciwieństwie do dowolnej – oceny przeprowadzonych dowodów. Są wewnętrznie spójne, pozostają logicznie powiązane z materiałem dowodowym, nie budzą również wątpliwości w świetle wskazań wiedzy, czy życiowego doświadczenia, nadto spełniają kryterium zupełności z punktu widzenia zakresu ustaleń niezbędnego do prawidłowego rozstrzygnięcia. Jako takie nie mogą być skutecznie zwalczane polemicznymi twierdzeniami apelacji. W konsekwencji Sąd Okręgowy przyjął owe ustalenia Sądu I instancji w całości za własne.

Wobec ustalenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, należy odnieść się do zarzutów naruszenia prawa materialnego.

Zarzuty V i VI należy rozpoznać łącznie, gdyż dotyczą one oddalenia przez Sąd Rejonowy żądania w zakresie opłat niezależnych od wynajmującego. Punktem wyjścia musi być przypomnienie, że stosownie do art. 18 ust. 5 u.o.l., stosować należy w niniejszej sprawie ogólne zasady odpowiedzialności gminy, przewidziane w art. 417 § 1 k.c. Kluczowe jest z punktu widzenia rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pojęcie szkody. Jak wiadomo, szkoda może obejmować co do zasady zarówno poniesione straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono (art. 361 § 2 k.c.). Jednakże w przypadku odpowiedzialności z art. 18 ust. 5 u.o.l. zakres odszkodowawczy jest węższy. Otóż lokator obowiązany jest opłacać podwyższone opłaty tylko w takiej wysokości, jaka jest niezbędna do pokrycia przez właściciela kosztów dostarczenia do lokalu używanego przez lokatora dostaw energii, gazu, wody oraz odbiór ścieków, odpadów i nieczystości ciekłych (art. 9 ust. 2 zd. II w związku z art. 2 ust. 1 pkt 8 u.o.l.). Oznacza to, że gmina odpowiada – niezależnie od metody przyjętej przez powoda – nie za ustalony przez powoda ryczałt, lecz za część rzeczywiście poniesionych przez powoda kosztów zapewnienia dostaw owych mediów, przypadającą na dany lokal. Nie jest przedmiotem nawet twierdzeń powoda, że takie dane przedstawił. Już tylko na marginesie należy zauważyć, że nawet ustalenie ryczałtu powinno obejmować wyłącznie rzeczywiście poniesione koszty (por. np. art. 26 ust. 2 zd. II u.z.w.5). Trafnie zatem Sąd I instancji przyjął iż nie jest możliwe oparcie się wyłącznie na ustalonym przez powoda ryczałcie, zaś nie wykazano danych umożliwiających ustalenie rzeczywistej wysokości kosztów poniesionych przez powoda, przypadających na przedmiotowy lokal. Zarzuty V i VI nie są zasadne.

W tych okolicznościach podzielić należało oceny prawne, leżące u podstaw zaskarżonego orzeczenia, zaś Sąd Okręgowy przyjął owe oceny jako własne. Ich powtarzanie jest zbędne.

W konsekwencji prawidłowe jest również rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów procesu. Nie zgłoszono w zakresie kosztów zarzutów niezależnych od oczekiwanej zmiany rozstrzygnięcia co do roszczenia głównego.

Z tych wszystkich względów, a nadto wobec braku okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, które winny być brane pod uwagę z urzędu, uznając zaskarżone orzeczenie za prawidłowe, apelację powoda oddalono jako bezzasadną (art. 385 k.p.c.).

O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 w związku z art. 99 w związku z art. 391 § 1 zd. I k.p.c. Na koszty postępowania apelacyjnego pozwanego złożyło się 450 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego według stawki minimalnej w postępowaniu apelacyjnym przed Sądem Okręgowym (§ 2 pkt 3, § 10 ust. 1 pkt 1 r.o.r.6). Powód obowiązany jest zwrócić te koszty w całości pozwanemu, z ewentualnymi odsetkami w razie opóźnienia (art. 98 § 1

1

w związku z art. 391 § 1 zd. I k.p.c.).

1 Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (j.t. – Dz. U. z 2026 r. poz. 468 z późn. zm.).

2 Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (j.t. – Dz. U. z 2023 r. poz. 725).

3 Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (j.t. – Dz. U. z 2026 r. poz. 795).

4 Por. np.: Manowska Małgorzata (red.):

Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz aktualizowany. Tom II. Art. 478-1217, Wolters Kluwer Polska 2021 [el.], teza 5 do art. 505

9.

5 Ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (j.t. – Dz. U. z 2024 r. poz. 757 z późn. zm.).

6 Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (j.t. – Dz. U. z 2026 r. poz. 118).