Ubezpieczyciel dopłaci za auto zastępcze za 27 dób, których wcześniej nie uznał

Sąd Rejonowy w Tarnowskich Górach wyrokiem z 29 października 2025 roku zasądził od pozwanej Towarzystwa (...) S.A. w C. na rzecz powódki (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w N. 3.375 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 8 stycznia 2021 r., oddalił powództwo w pozostałym zakresie i orzekł o kosztach procesu.

Powódka zaskarżyła wyrok w części oddalającej powództwo i zarzuciła naruszenie art. 233 § 1 k.p.c.

-przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie ustaleń sprzecznych z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego, polegające na błędnym przyjęciu, że rzekoma propozycja najmu pozwanej przy stawce 125 złotych brutto za dobę może determinować wysokość odszkodowania także za okres, którego pozwana nie uznawała i za który odmówiła ponoszenia odpowiedzialności to jest od 22 doby najmu do końca uzasadnionego okresu, podczas gdy z ustalonego stanu faktycznego wynika, że pozwana uznała jedynie 21 dni najmu, a Sąd mimo przyjęcia, iż cały uzasadniony okres to 48 dób - zastosował stawkę pozwanej przez dalsze 27 dób. Propozycja ubezpieczyciela może odnosić skutek wyłącznie w zakresie okresu przez niego uznawanego, nie zaś w okresie konsekwentnie nieuznawanym zarówno w postępowaniu likwidacyjnym, jak i do końca postępowania pierwszoinstancyjnego,

- przez pominięcie, że pozwana w toku likwidacji szkody przedstawiła rozbieżne limity uznawanych kosztów najpierw 80 złotych brutto za dobę, a na końcu 125 zł brutto za dobę, co dowodzi jej dowolności arbitralności w kształtowaniu rzekomej oferty,

- przez pominięcie i niedanie właściwej wagi okoliczności, że pozwana w toku likwidacji szkody prezentowała rozbieżne stanowiska co do uznawanej stawki dobowej najmu pojazdu zastępczego.

Zarzuciła naruszenie prawa materialnego jest art. 361 §1 i 2 k.p.c. w związku z art. 822 k.c.. przez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, że za sporny okres po 21 dobach należne jest odszkodowanie wg stawek pozwanej, mimo że pozwana odmówiła przyjęcia odpowiedzialności za ten okres i nie wypłaciła odszkodowania, a sąd ustalił, że uzasadniony okres najmu wynosi 48 dni a stawka zastosowana przez powódkę 190 zł brutto została wykazana jako rynkowa i odpowiadająca klasie pojazdu oraz realiów lokalnego rynku oraz brak było jakiejkolwiek podstawy do automatycznego przeniesienia stawki pozwanej na okres przez nią nieuznawany.

Powódka wniosła o zmianę wyroku przez zasądzenie od pozwanej na swoją rzecz kwoty 1755 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 8 stycznia 2021 roku oraz zasądzenie kosztów procesu za obie instancje.

Pozwana wniosła o oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów postępowania odwoławczego.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja odniosła skutek.

Sąd Okręgowy rozpoznawał sprawę w postępowaniu uproszczonym w składzie jednego sędziego, gdyż dotyczy żądania zasadzenia świadczenia, które nie przekracza 20000 zł (art. 505

1 § 1 k.p.c. w związku z art. 505

10 § 1 k.p.c.). W postępowaniu odwoławczym nie prowadzono postępowania dowodowego. Z tych przyczyn uzasadnienie wyjaśni jedynie podstawę prawną wyroku z przytoczeniem przepisów (art. 505

13 § 2 k.p.c.).

Ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd Rejonowy są prawidłowe i jako takie Sąd Okręgowy uznaje za własne. Sąd Rejonowy ustalił prawidłowy stan faktyczny znajdujący swoje odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym, jednakże wywiódł na tej podstawie błędne wnioski. Poszkodowany podczas zgłoszenia szkody ubezpieczycielowi otrzymał propozycję zawarcia umowy najmu pojazdu zastępczego, zatem Sąd Rejonowy prawidłowo przyjął stawkę określoną przez pozwaną jako 125 złotych brutto za dobę za okres, w którym pozwana uznała swoja odpowiedzialność, tj. za 21 dób. W niniejszej sprawie sporny był okres najmu pojazdu zastępczego. Naprawa trwała dłużej niż uznawany przez pozwaną czas naprawy pojazdu i po z 21 dniach, pomimo ze naprawa nie została zakończona, nie zaproponowała poszkodowanemu zorganizowania najmu pojazdu zastępczego na dalszy okres konieczny do zakończenia naprawy uszkodzonego pojazdu. Nie uznawała swojej odpowiedzialności w tym zakresie. Zasadne zatem są zarzuty apelacji, iż nie można uznać, iż stawka najmu pojazdu zastępczego zaproponowana przez pozwaną odnosi się także do okresu, kiedy pozwana swojej odpowiedzialności nie uznała.

Sąd Okręgowy uznał, iż zgodnie z art. 361 § 1 i 2 k.c. stawki rynkowe najmu pojazdu zastępczego za okres, w którym pozwana nie uznawała swojej odpowiedzialności to jest za 27 dób są uzasadnione i pozostają w adekwatnym związku przyczynowym za doznaną szkodą.

Sąd Okręgowy, mając powyższe na uwadze na mocy art. 386 § 1 k.p.c. zmienił zaskarżony wyrok, uwzględniając apelacje w całości. Konsekwencja tej zmiany była również zmiana orzeczenia o kosztach. Po uwzględnieniu zmiany wyroku pozwany uległ w procesie w 80%, dlatego Sąd odwoławczy zgodnie z art. 100 k.p.c. koszty procesu i nieuiszczone koszty sądowe stosunkowo rozdzielił. Pozwana poniosła 1817 zł kosztów procesu, powinna ponieść 4027,20 zł , zatem jest zobowiązana do zwrotu powódce 2210,20zl koszów. Nieuiszczone koszty sądowe wyniosły 511,03 zł , 80% ponosi pozwana tj. 408,82 zł i 102,21 zł ponosi powódka.

O kosztach postepowania odwoławczego orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. zgodnie z zasada odpowiedzialności za wynik postepowania, a na koszty złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika powódki 450 zł i oplata od apelacji w kwocie 100 zł.

SSO Magdalena Balion-Hajduk