Ojciec, który nie utrzymuje kontaktu z córką, ma płacić 1065 zł alimentów

Pozwem złożonym dnia 13.01.2026 r. (data wpływu) przedstawicielka ustawowa małoletniej powódki - M. T. (1), wniosła o zasądzenie od pozwanego Z. S. na rzecz małoletniej M. S. podwyższonej renty alimentacyjnej w kwocie 1 200 zł miesięcznie. Jednocześnie w pozwie zawarto wniosek o udzielenie zabezpieczenia roszczenia na czas trwania postępowania.

W uzasadnieniu matka małoletniej powódki wskazała, że od ostatniego wyroku regulującego dotychczasową wysokość alimentów należnych małoletniej powódce od ojca, w sytuacji dziecka nastąpiła istotna zmiana, gdyż wzrosły zarówno usprawiedliwione potrzeby dziecka jak i koszty ich zaspokojenia. M. rozpoczęła edukacje w szkole podstawowej, a nadto choruje na atopowe zapalenie skóry, zaś jej średnie miesięczne koszty utrzymania wynoszą około 1 800 zł. Matka małoletniej, która sprawuje codzienną opiekę nad córką, osiąga dochód w wysokości 5 000 zł netto miesięcznie. Natomiast pozwany ogranicza się wyłącznie do regulowania zasądzonych alimentów i w żaden inny sposób nie uczestniczy w życiu dziecka.

W odpowiedzi na pozew Z. S., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o oddalenie powództwa w całości i o zasądzenie na swoja rzecz od powódki zwrotu kosztów procesu, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o przywrócenie terminu do złożenia odpowiedzi na pozew wskazując, że w jego ocenie, wskazane w pozwie koszty utrzymania małoletniej powódki, są wygórowane i nie znajdują odzwierciedlenia w stanie faktycznym. W ocenie pozwanego, choć niewątpliwie koszty życia wzrosły od 2022 r., to jednak dotychczasowe alimenty nadal pozostają aktualne, a strona powodowa nie wykazała zmiany stosunków w rozumieniu art. 138 k.r.o. Nadto pozwany wskazał, że nie osiąga znaczącego dochodu, jest osobą młodą i dopiero rozpoczyna karierę zawodową. Niemniej wywiązuje się z obowiązku alimentacyjnego na rzecz córki i regularnie uiszcza alimenty w dotychczasowej wysokości.

Pismem procesowym z dnia 07.08.2026 r. przedstawicielka ustawowa małoletniej powódki podtrzymała swoje stanowisko w sprawie, a nadto wskazała, że średnie miesięczne koszty utrzymania małoletniej M. wynoszą 2 716 zł, gdyż małoletnia uczęszcza do szkoły podstawowej, choruje na atopowe zapalenie skóry, a nadto nosi aparat ortodontyczny i regularnie odbywa wizyty u ortodonty. Co więcej obecnie małoletnia zamieszkuje wraz z matką w wynajmowanym lokalu mieszkalnym i tworzy z nią dwuosobowe gospodarstwo domowe.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

Małoletnia M. S. ur. (...) jest dzieckiem M. T. (1) i Z. S., pochodzącym z ich nieformalnego związku. Dotychczasowe alimenty, należne małoletniej M. od jej ojca - w kwocie 800 zł miesięcznie - zostały zasądzone wyrokiem Sądu Rejonowego w Wągrowcu, wydanym dnia 11.10.2022 r. w sprawie o sygn. akt III RC 195/22. Małoletnia zamieszkiwała wtedy wraz z matką w domu rodzinnym M. T. (1), chorowała na atopowe zapalenie skóry, miała niedowagę i uczęszczała do publicznego przedszkola.

Obecnie małoletnia M. jest uczennicą II klasy szkoły podstawowej i korzysta tam z obiadów szkolnych, których średni miesięczny koszt wynosi 140 zł. Córka pozwanego zamieszkuje wraz z matką w wynajmowanym mieszkaniu, którego średnie miesięczne koszty utrzymania wynoszą 2 240 zł, w tym: 1 300 zł odstępne, 740 zł czynsz do spółdzielni mieszkaniowej, 150 zł prąd i 50 zł gaz. M. nosi aparat ortodontyczny, za zakup którego matka małoletniej zapłaciła 2 500 zł, a nadto średnio co 1,5 miesiąca odbywa wizytę kontrolną u lekarza ortodonty, której każdorazowy koszt wynosi 150 zł. Małoletnia choruje na atopowe zapalenie skóry i alergię na kurz, roztocza oraz pyłki traw, w związku z czym okresowo przyjmuje leki antyalergiczne. Przynajmniej raz w roku matka małoletniej zabiera też córkę na kilkudniowy wyjazd wypoczynkowy np. nad morze. Obecnie M. nie uczęszcza na żadne zajęcia dodatkowe.

Średnie miesięczne koszty zaspokojenia usprawiedliwionych potrzeb małoletniej M. wynoszą 1 775 zł, w tym: udział w kosztach utrzymania mieszkania – 310 zł, wyżywienie i obiady szkolne – 800 zł, odzież i obuwie – 150 zł, środki higieny i czystości oraz kosmetyki – 70 zł, leki i wizyty u ortodonty – 150 zł, wydatki szkolne – 95 zł, rozrywka – 30 zł, Internet – 30 zł, wyjazdy wypoczynkowe – 100 zł, wyposażenie – 40 zł.

M. T. (1), która z wykształcenia jest historykiem sztuki, zatrudniona jest na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony jako adiunkt muzealny w Muzeum Okręgowym im. (...)

(...) (...) w A. i osiąga z tego tytułu wynagrodzenie w wysokości 4 006, 53 zł netto miesięcznie. Matka małoletniej pobiera także na rzecz M. świadczenie wychowawcze 800+.

Pozwany, który ma 26 lat, nie posiada prawa jazdy, z zawodu jest murarzem-tynkarzem i nie choruje przewlekle. Poprzednio ojciec małoletniej powódki pracował jak pracownik budowalny, a także przy utrzymaniu zieleni, obecnie jest jednak bezrobotny. Z. S. zamieszkuje na stałe wraz z rodzicami, małoletnią siostrą oraz starszą siostrą i jej partnerem, w domu stanowiącym własność swojej matki. Dom ma powierzchnie około 230 m

2 i ogrzewany jest pelletem. Pozwany nie dokłada się do kosztów utrzymania nieruchomości.

Z. S. nie utrzymuje kontaktów z małoletnią M., nie interesuje się jej sprawami, ani w żaden sposób nie uczestniczy w jej życiu. Poza małoletnią powódką, pozwany nie posiada na swoim utrzymani innych osób.

Powyższe okoliczności Sąd ustalił w oparciu o następujące dowody: kopia wyroku w sprawie III RC 195/22 tut. Sądu (k. 5), wydruk z systemu (...) (k. 11-13v), informacja z US w E. (k. 25-26v), wydruk historii rachunku bankowego pozwanego (k. 27-34), kopie umów, faktury, rachunki, potwierdzenia transakcji, informacje o opłatach paragony przedstawione przez stronę powodową (k. 45-84), zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu przedstawicielki ustawowej małoletniej powódki (k. 85), a także zeznania przedstawicielki ustawowej małoletniej powódki (k. 88-89, 91-płyta CD), zeznania pozwanego (k. 89, 91-płyta CD), a także dokumenty zgromadzone w aktach spraw III RC 195/22 tut. Sądu.

W ocenie Sądu zeznania przedstawicielki ustawowej małoletniej powódki M. T. (1) zasługiwały na miano wiarygodnych, były bowiem jasne, logiczne i szczere, a nadto korelowały z pozostałym zgromadzonym w toku postępowania materiałem dowodowym. W szczególności Sąd dał wiarę przedstawicielce ustawowej małoletniej powódki co do podawanych przez nią kosztów utrzymania lokalu mieszkalnego, ich wysokość nie odbiegała bowiem od przeciętnych wydatków na ten cel, ponoszonych w dwuosobowym gospodarstwie domowym, a znanych Sadowi w związku z prowadzeniem wielu innych postępowań alimentacyjnych. Sąd dał też wiarę M. T. (1) co do faktu, ze małoletnia M. choruje na astmę i atopowe zapalenie skóry, a nadto nosi aparat ortodontyczny i pozostaje pod opieką ortodonty. Okoliczności te częściowo wynikają z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy o sygn. III RC 195/22. Sąd dał nadto wiarę przedstawicielce ustawowej małoletniej powódki co do korzystania przez M. z obiadów szkolnych.

Również zeznania pozwanego nie wzbudziły wątpliwości Sądu. Pozwany przyznał, ze poza alimentami w żaden inny sposób nie uczestniczy w życiu dziecka, nie przesyła córce żadnych prezentów ani paczek, ani też nie utrzymuje z nią kontaktów. Nadto Z. S. zeznał, ze zamieszkuje wraz z rodzicami i rodzeństwem, w domu jego matki i nie dokłada się do kosztów utrzymania tej nieruchomości. Wreszcie Sąd miał na uwadze, że pozwany przyznał, że poprzednio pracował jako pracownik ogólnobudowlany.

Treść i autentyczność przedstawionych przez stronę powodową dokumentów nie była kwestionowana przez strony, jak również nie wywołała żadnych uzasadnionych wątpliwości Sądu co do ich prawdziwości.

Sąd Rejonowy zważył co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w części.

Podstawą roszczenia małoletniej powódki był art. 138 k.r.o., zgodnie z którym zmiany orzeczenia lub umowy dotyczącej obowiązku alimentacyjnego można żądać jedynie w razie zmiany stosunków. Przez zmianę stosunków rozumie się istotne zwiększenie możliwości zarobkowych i majątkowych zobowiązanego do alimentacji, istotne zwiększenie się usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego lub istotne zmniejszenie się możliwości zaspokojenia potrzeb własnymi siłami. Przy ocenie, czy zachodzą przesłanki do zmiany orzeczenia lub umowy dotyczącej obowiązku alimentacyjnego w myśl art. 138 k.r.o. należy brać pod uwagę wszelkie okoliczności mogące świadczyć o zmianie stosunków, a zwłaszcza możliwości zarobkowe i majątkowe stron oraz usprawiedliwione potrzeby uprawnionego.

Obowiązek alimentacyjny obciąża krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo. Krewnych w tym samym stopniu obciąża obowiązek alimentacyjny w częściach odpowiadających ich możliwościom zarobkowym i majątkowym.

Obowiązek alimentacyjny rodziców wobec dzieci wynika z art. 133 § 1 k.r.o., w myśl którego rodzice są obowiązani do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania. Zgodnie zaś z art. 135 § 1 k.r.o. zakres świadczeń alimentacyjnych zależy od usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego oraz od zarobkowych i majątkowych możliwości zobowiązanego. Przez usprawiedliwione potrzeby uprawnionego rozumieć należy potrzeby, których zaspokojenie zapewni mu, odpowiedni do jego wieku i uzdolnień, prawidłowy rozwój fizyczny i duchowy. Możliwości zarobkowe i majątkowe zobowiązanego określają zarobki i dochody, jakie uzyskałby przy pełnym wykorzystaniu swych sił fizycznych i zdolności umysłowych, nie zaś rzeczywiste zarobki i dochody. Dzieci mają prawo do równej z rodzicami stopy życiowej niezależnie od tego, czy żyją z nimi wspólnie, czy też oddzielnie. Oznacza to, że im wyższy standard życia rodziców tym na wyższym poziomie powinni oni zaspokajać potrzeby dzieci i gwarantować zaspokojenie nie tylko potrzeb podstawowych, ale i potrzeb na wyższym poziomie. Ponadto ustawodawca w § 2 art. 135 k.r.o. przewidział możliwość wykonania obowiązku alimentacyjnego w całości lub części względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie także poprzez osobiste starania o jego utrzymanie lub wychowanie. W tym wypadku świadczenie alimentacyjne pozostałych zobowiązanych polega na pokrywaniu w całości lub części kosztów utrzymania lub wychowania uprawnionego ( por. teza IV i VII uchw. SN z 16.12.1987 r., III CZP 91/86, OSNCP 1988r., nr 4, poz. 42 oraz orz. SN z 10.10.1969 r. III CRN 350/69, OSNCP 1970, nr 2, poz. 15 ).

W przypadku opóźnienia w zapłacie przez zobowiązanego świadczeń alimentacyjnych na rzecz uprawnionego, temu ostatniemu przysługuje nadto roszczenie o odsetki ustawowe za opóźnienie w oparciu o art. 481 § 1 i 2 k.c.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd uznał, że roszczenie małoletniej M. S., o zasądzenie na swoją rzecz podwyższonej renty alimentacyjnej, zasługiwało na uwzględnienie, jednak nie w pełnym zakresie. Sąd miał bowiem na uwadze, że od poprzedniego ustalenia wysokości alimentów należnych powódce od jej ojca upłynęły niemal 4 lata. Niewątpliwe zaś w tym czasie zmianie uległ zakres usprawiedliwionych potrzeb małoletniej powódki, a także wysokość kosztów ich zaspokojenia. Zmiany te wynikają po części z uwagi na naturalny rozwój dziecka, a także z powszechnego wzrostu cen popularnych towarów i usług. Nadto Sąd miał na uwadze, że w minionym okresie zmiany nastąpiły również w sytuacji rodziców małoletniej powódki i wzrosły ich możliwości zarobkowe, co wynika m.in. ze wzrostu minimalnej płacy krajowej.

Po przeprowadzeniu całego postępowania dowodowego, w tym dowodu z zeznań M. T. (1), złożonych w toku rozprawy z dnia 08.09.2026 r. Sąd uznał, że usprawiedliwione koszty utrzymania małoletniej M. wynoszą obecnie 1 775 zł miesięcznie. Ustalając koszty utrzymania małoletniej powódki Sąd kierował się wykazem wydatków zawartym w piśmie M. T. (1) z dnia 07.08.2026 r. (k. 43) uznając, że co do zasady odpowiadają one przeciętnym kosztom utrzymania dzieci w wieku powódki, znanym Sądowi w związku z prowadzenie wielu innych spraw alimentacyjnych. Niemniej za zawyżone i nieudowodnione Sąd uznał łączne koszty wyżywienia małoletniej powódki ponad kwotę 800 zł miesięcznie, uwzględniając koszty obiadów szkolnych. Sąd miał bowiem na uwadze, że małoletnia powódka ma dopiero 8 lat i nie posiada żadnych szczególnych wymagań w zakresie żywienia. Na niższym poziomie niż wskazała matka małoletniej ustalono także wydatki związane z uczęszczaniem do szkoły. Sąd miał bowiem na uwadze, że małoletnia uczęszcza do podstawówki, zaś podręczniki do nauki szkolnej na tym etapie są darmowe, a na część wydatków związanych z zakupem wyprawki szkolnej matka małoletniej otrzymuje co roku kwotę 300 zł z programu (...). W ocenie Sądu, na pokrycie pozostałych związanych z tym kosztów, a także na opłacenie składek klasowych, rady rodziców, ewentualnych wycieczek szkolnych czy składek na organizację np. (...), wystarczając winna być kwota 95 zł miesięcznie. Sąd uznał też, że strona powodowa zawyżyła wydatki na leczenie małoletniej, zakupów leków i wizyty lekarskie. W toku postępowania ustalono co prawda, że M. choruje na atopowe zapalenie skóry i alergię, a nadto nosi aparata ortodontyczny i pozostaje pod opieką ortodonty, u którego odbywa wizyty prywatnie, a koszt wizyty to 150 zł. Niemniej, w toku rozprawy z dnia 08.09.2026 r. matka małoletniej zeznała, że małoletnia jedynie okresowo przyjmuje leki na alergie, a wizyty u ortodonty odbywa co 1,5 miesiąca. W tych okolicznościach Sąd uznał, że koszty związane z leczeniem M. nie powinny przekraczać kwoty 150 zł miesięcznie. Do kwoty 30 zł Sąd uwzględnił w kosztach utrzymania małoletniej powódki wydatki na rozrywkę. Strona powodowa nie udowodniła bowiem jakoby na ten cel faktycznie przeznaczała wyższe kwoty. Co do zasady nie wskazano nawet z jakiego rodzaju rozrywek M. korzysta, jak często i jaki jest ich koszt. Wreszcie Sąd uznał, że strona powodowa zawyżyła udział małoletniej powódki w kosztach utrzymania lokalu mieszkalnego. Należy bowiem zauważyć, że wydatek z tytułu odstępnego matka małoletniej musiałaby ponosić nawet wtedy gdyby małoletnia z nią nie mieszkała. Nie ma zatem podstaw do traktowania go jako kosztu utrzymania dziecka. Również opłaty z tytułu czynszu do spółdzielni mieszkaniowej, M. T. (1) musiałaby ponosić nawet gdyby mieszkała sama. Niemniej Sąd miał na uwadze, że wysokość niektórych wydatków jest uzależniona od ilości osób mieszkających w jednym gospodarstwie domowym np. koszty zużycia wody, ścieków, wywozu odpadów komunalnych, a częściowo także zużycia prądu. Dlatego też Sąd uznał, że uzasadnione będzie obciążenie małoletniej 1/3 wydatków na utrzymanie lokalu, nie uwzględniając opłaty za odstępne. W oparciu o wiedzę i doświadczenie posiadane w związku z prowadzeniem wielu innych postępowań alimentacyjnych Sąd uznał przy tym, że średnie miesięczne koszty zużycia prądu w gospodarstwie domowym małoletniej powódki, liczącym 2 osoby, nie przekraczają kwoty 150 zł miesięcznie, natomiast zużycie gazu – kwoty 50 zł miesięcznie. Skoro zatem opłata za czynsz wynosi 740 zł miesięcznie, Sąd uznał, że udział małoletniej w kosztach mieszkaniowych wynosi 310 zł miesięcznie [(czynsz 740 zł + prąd 150 zł + gaz 50 zł) / 3].

Pozostałe koszty utrzymania małoletniej powódki nie wzbudziły wątpliwości Sądu ani co do zasady ani co do wysokości, nie odbiegały bowiem od przeciętnych kosztów utrzymania dzieci w wieku M., znanych Sądowi w związku z prowadzeniem wielu in nich spraw alimentacyjnych.

Obowiązek alimentacyjny obciąża obojga rodziców w częściach odpowiadających ich możliwościom zarobkowym i majątkowym. Wykonanie obowiązku alimentacyjnego względem dziecka może polegać także, w całości lub w części, na osobistych staraniach o jego utrzymanie lub wychowanie ( art. 135 § 2 k.r.o.).

Matka małoletniej powódki częściowo realizuje swój obowiązek alimentacyjny wobec dziecka, poprzez osobiste staranie o jej utrzymanie i wychowanie. Winna ona jednak również pieniężnie partycypować w kosztach utrzymania dziecka. W toku postępowania ustalono, że M. T. (1) zatrudniona jest na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony jako adiunkt muzealny w Muzeum Okręgowym im. I. I. w A. i osiąga z tego tytułu wynagrodzenie w wysokości 4 006, 53 zł netto miesięcznie. Z uzyskiwanych środków matka małoletniej powódki winna zaś, zgodnie z zasadą równej stopy życiowej, pokrywać swoje usprawiedliwione potrzeby oraz łożyć na utrzymanie dziecka.

Jest oczywiste, że także pozwany, będąc świadomy ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego względem dziecka powinien w pełni wykorzystać swoje możliwości zarobkowe i majątkowe oraz w sposób odpowiedni gospodarować posiadanymi środkami. Nadto zaznaczyć należy, iż obowiązek łożenia na zaspokojenie potrzeb dzieci jest obowiązkiem szczególnym, którego realizacja powinna wyprzedzać wszelkie inne zobowiązania, czemu ustawodawca niejednokrotnie dał wyraz w przepisach. Zgodnie z przyjętą linią orzeczniczą dzieci mają w każdej sytuacji prawo do równej stopy życiowej z rodzicami. Oznacza to, iż oboje rodzice powinni zapewnić dziecku warunki materialne, w których sami żyją (por .uch. SN z 16.12.1987 - III CZP 81/86 - OSNC 1988, z. 4 poz. 42).

W toku postępowania Sąd ustali, że pozwany z zwodu jest murarzem-tynkarzem, nie posiada prawa jazdy, a poprzednio zatrudniony była jako pracownik ogólnobudowlany oraz przy porządkowaniu zieleni, przy czym obecnie jest bezrobotny. Co istotne, w toku postępowania pozwany nie podnosił jakoby ze względów zdrowotnych lub innych obiektywnych przyczyn był niezdolny do pracy. W tych okolicznościach, w oparciu o wiedzę i doświadczenie posiadane w związku z prowadzeniem wielu innych postępowań alimentacyjnych, w toku których konieczne było kierowanie zapytań do Powiatowych Urzędów Pracy na terenie całego kraju, w tym w E., P., A. czy A., o oferty pracy na różnych stanowiskach, w tym na stanowisku pracownika ogólnobudowlanego, murarza, tynkarza i dla osób bez zawodu oraz o wysokość proponowanego wynagrodzenia Sąd uznał, że możliwości zarobkowe pozwanego w rozumieniu art. 135 § 1 k.r.o. oscylują na poziomie minimalnej płacy krajowej tj. 3 600 zł netto miesięcznie.

Z tak osiąganych dochodów pozwany winien, zgodnie z zasadą równej stopy życiowej, pokrywać własne usprawiedliwione koszty utrzymania, a także przyczyniać się do zaspokajania potrzeb małoletnich dzieci. W toku postępowania ustalono, że poza małoletnia powódką pozwany nie posiada na swoim utrzymaniu innych osób. Nadto Sąd ustalił, że pozwany zamieszkuje w domu swojej matki, który dzieli z rodzicami oraz rodzeństwem, a do kosztów utrzymania którego nie dokłada się. W toku rozprawy z dnia 08.09.2026 r. swoje własne koszty utrzymania Z. S. oszacował na kwotę około 1 000 zł miesięcznie.

Mając zatem na uwadze, że możliwości zarobkowe pozwanego wynoszą 3 600 zł netto miesięcznie, a usprawiedliwione koszty utrzymania małoletniej M. S. – 1 775 zł miesięcznie, Sąd zobowiązał Z. S. do łożenia na rzecz małoletniej powódki podwyższonych alimentów w kwocie po 1 065 zł miesięcznie, co stanowi 60% całkowitych usprawiedliwionych kosztów utrzymania małoletniej M.. W ocenie Sądu alimenty w tej wysokości odpowiadają zasadzie równej stopy życiowej rodziców oraz dzieci i jednocześnie pozostają w zasięgu możliwości zarobkowych pozwanego. Sąd miał przy tym na uwadze, że to matka małoletniej jest jej głównym opiekunem, to z nią córka zamieszkują na stałe i w związku z tym, to ona zaspakaja jej potrzeby, dokładając osobistych starań o jej wychowanie i utrzymanie. Pozwany nie utrzymuje zaś nawet kontaktów z córką, nie uczestniczy w jej życiu i ogranicza się do łożenia na jej rzecz zasądzonych alimentów.

W ocenie Sądu nawet po uiszczeniu przez pozwanego alimentów we wskazanej wyżej kwocie będzie on nadal dysponował wystarczającą kwotą dochodu na pokrycie zgodnie z zasadą równej stopy życiowej, podstawowych usprawiedliwionych kosztów swojego utrzymania.

Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku z dnia 08.09.2026 r., w pozostałym zakresie powództwo oddalając (pkt. 2).

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 108 k.p.c. w zw. z art. 100 k.p.c., 102 k.p.c. i na podstawie art. 113 ust. 4 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tj. Dz.U. z 2022 r. poz. 1125 z póź. zm.). I tak mając na uwadze sytuację materialną pozwanego i fakt, że jest on obciążony obowiązkiem alimentacyjnym na małoletnią powódkę, Sąd odstąpił od obciążania Z. S. kosztami sądowymi. Uwzględniając charakter roszczenia alimentacyjnego i sytuację małoletniej powódki, Sąd odstąpił również od obciążenia małoletniej pozostałymi kosztami sądowymi w części, w jakiej powództwo zostało oddalone, gdyż w przeciwnym wypadku zostałyby one ściągnięte z zasądzonego roszczenia. Natomiast koszty procesu między stronami zaniesiono wzajemnie, mając na uwadze, że strony wygrały i przegrały proces w zbliżonym stopniu.

Na podstawie art. 333 § 1 pkt 1 k.p.c. wyrokowi w pkt 1, zasądzającym alimenty, nadano z urzędu rygor natychmiastowej wykonalności.

sędzia Patrycja Ożga-Kicińska