Sąd podwyższył alimenty na syna z 700 do 980 zł, resztę żądania oddalił

Pozwem złożonym dnia 12.06.2025 r. przedstawicielka ustawowa małoletniego powoda I. H., reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o zasądzenie od pozwanego G. F. podwyższonej renty alimentacyjnej w kwocie 1 500 zł miesięcznie oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz małoletniego powoda kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie w pozwie zawarto wniosek o udzielenie zabezpieczenia poprzez zobowiązanie pozwanego do łożenia tymczasowej podwyższonej renty alimentacyjnej w wysokości 1 500 zł miesięcznie, na czas trwania postępowania.

W uzasadnieniu wskazano, że dotychczasowe alimenty zostały ustalone ugodą zawartą dnia 24.01.2023 r. w sprawie sygn. akt III RC 202/22, przed Sądem Rejonowym w Wągrowcu. Od tego czasu upłynęło dwa i pół roku, a okoliczność ta w połączeniu z faktem, że w sierpniu bieżącego roku małoletni powód kończy edukację przedszkolną, uzasadniają podwyższenie renty alimentacyjnej należnej dziecku od ojca. Aktualne koszty utrzymania małoletniego wynoszą 2 424,12 zł miesięcznie. Matka małoletniego zatrudniona jest w firmie (...) sp.k., jako pracownik produkcji, a pozwany posiada wykształcenie średnie ze zdanym egzaminem maturalnym, zdobył też wykształcenie policealne z BHP, a nadto pracował jako magazynier i obsługiwał wózek widłowy w hurtowni z alkoholem. Ojciec małoletniego nie realizuje kontaktów ustalonych ugodą z dnia 10.10.2022r., nie angażuje się w życie i wychowanie syna.

W odpowiedzi na pozew G. F. wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz nieobciążanie go kosztami postępowania, wskazując, że jego sytuacja finansowa uległa pogorszeniu, wzrosły jego koszty utrzymania ze względu na narodziny drugiego syna i zawarcie związku małżeńskiego oraz z powodu utraty pracy. Pozwany wskazał, że w (...) r. urodził się jego kolejny syn, podchodzący z obecnego związku, w marcu 2025 r. utracił możliwości zarobkowe, w maju 2025 r. wstąpił w zawiązek małżeński, a od czerwca 2025 r. zarejestrowany jest jako osoba bezrobotna, w związku z czym jego możliwości finansowe są bardzo ograniczone. Pozwany zaprzeczył także jakoby nie realizował kontaktów z synem, przyznając jednocześnie, że zrezygnował z kontaktów we wtorki i czwartki w godzinach popołudniowych, gdyż kolidowały one z godzinami jego pracy, a także, że zdarzało się, że nie realizował kontaktów weekendowych, przy czym wynikało to z konieczności opieki nad żoną. Dalej pozwany podniósł, że podejmuje próby uzyskania od matki małoletniego informacji o sytuacji syna i jego sprawach, jednak na jego zapytania o syna I. H. odpowiada zdawkowo. Miesięczne koszty utrzymania swoje i swojej rodziny pozwany oszacował na kwotę 7 778 zł, przy czym zaznaczył, że od września wydatki te wzrosną o 200 zł, gdyż jego syn O. zacznie uczęszczać do żłobka. Wreszcie G. F. zakwestionował koszty utrzymania małoletniego powoda tak co do zasady jak i co do wysokości, wskazując, że matka małoletniego w żaden sposób nie wykazała jakoby faktycznie przeznaczała na utrzymanie syna podanych w pozwie kwot.

Pismem procesowym z dnia 25.09.2025 r. strona powodowa podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Postanowieniem z dnia 10.10.2025 r. Sąd Rejonowy w Wągrowcu udzielił zabezpieczenia roszczenia na czas trwania procesu poprzez zobowiązanie pozwanego G. F. do uiszczania na rzecz małoletniego powoda E. F. (1) tymczasowej renty alimentacyjnej w kwocie po 950 zł miesięcznie, począwszy od dnia 12.06.2025 r., płatnej z góry do 10. dnia każdego kolejnego miesiąca wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w przypadku opóźnienia w zapłacie którejkolwiek z rat, do rąk matki małoletniego powoda I. H., w pozostałym zakresie wniosek o udzielenie zabezpieczenia oddalając.

Postanowieniem z dnia 09.01.2026 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II Cz 1711/25 i II Cz 1712/25 Sąd Okręgowy w Poznaniu oddalił zażalenie małoletniego powoda i zażalenie pozwanego na postanowienie Sądu Rejonowego w Wągrowcu z dnia 10.10.2025 r. wydane w sprawie o sygn. akt III RC 160/25.

Pismem procesowym z dnia 08.05.2026 r. strona powodowa podtrzymała powództwo w całości, a nadto wskazała aktualne koszty utrzymania małoletniego powoda.

W piśmie procesowym z dnia 26.05.2026 r. pozwany zaprzeczył okolicznościom wskazywanym przez stronę powodową i zakwestionował podawane przez matkę małoletniego koszty utrzymania dziecka.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

Małoletni E. F. (2) ur. (...) jest synem I. H. i G. F., pochodzącym z ich związku nieformalnego. Dotychczasowe alimenty w kwocie 700 zł miesięcznie zostały ustalone ugodą zawartą przed Sądem Rejonowym w Wągrowcu dnia 24.01.2023 r. w sprawie o sygn. akt III RC 202/22. W tamtym czasie małoletni powód, który miał 5 lat i był jedynym dzieckiem I. H. i G. F., uczęszczał do przedszkola i zamieszkiwał wraz z matką piętro domu jednorodzinnego, stanowiącego własność rodziców I. H.. Matka małoletniego powoda zatrudniona była w firmie (...) sp. z o.o. w A. ze średnim wynagrodzeniem w wysokości 2 700 zł netto miesięcznie. Natomiast pozwany, który zatrudniony był w firmie (...) sp. k. w A., osiągał średnie wynagrodzenie w wysokości 3 000 zł netto miesięcznie i utrzymywał stosunkowo regularne kontakty z małoletnim.

Obecnie małoletni powód nadal zamieszkuje z matką, w domu jej rodziców, a średnie miesięczne koszty utrzymania tej nieruchomości wynoszą około 1 288 zł. Udział małoletniego w tych wydatkach wynosi 322 zł. E. uczęszcza do szkoły podstawowej i korzysta doraźnie z opieki dentystycznej. Średnie miesięczne koszty zaspokojenia potrzeb małoletniego powoda wynoszą: wyżywienie - 700 zł, odzież i obuwie - 150 zł, fryzjer - 50 zł, rozrywka - 100 zł, art. higieny i czystości - 80 zł, leki sezonowe i dentysta - 90 zł, wydatki szkolne/wyprawka - 50 zł oraz wakacje - 100 zł.

Średnie miesięczne usprawiedliwione koszty utrzymania małoletniego powoda wynoszą zatem 1 642 zł.

I. H. zatrudniona jest obecnie w firmie (...) sp. k. w A., jako pracownik produkcji, a jej średnie miesięczne wynagrodzenie wynosi 3 453,61 zł netto. Matka małoletniego pobiera na rzecz dziecka świadczenie wychowawcze 800+.

Obecnie, poza małoletnim powodem pozwany posiada drugie dziecko - syna O. ur. (...), pochodzącego z jego związku z P. A., z którą 10.05.2025 r. zawarł związek małżeński. G. F. zamieszkuje wraz z żoną oraz ich wspólnym małoletnim synem. P. F. pracuje zarobkowo w firmie (...) w A.. Żona pozwanego jest obecnie w ciąży, a termin porodu przypada na grudzień 2026 r. Usprawiedliwione koszty utrzymania drugiego syna pozwanego wynoszą około 1 100 zł miesięcznie. Natomiast usprawiedliwione koszty utrzymania pozwanego wynoszą około 1 936 zł miesięcznie, w tym wyżywienie 900 zł, zakup odzieży i obuwia 100 zł, zakup art. chemicznych 80 zł, zakup leków i witamin 30 zł, opłacenie telefonu 40 zł, zakup paliwa 200 zł, kontakty z małoletnim powodem i prezenty 100 zł, oraz udział w kosztach utrzymania mieszkania 486 zł.

Pozwany zatrudniony jest na podstawie umowy o pracę, jako magazynier w firmie (...) w U., a jego miesięczne wynagrodzenie wynosi 4 387,00 zł netto.

Powyższe okoliczności Sąd ustalił w oparciu o następujące dowody: kopia ugody z 10.10.2022 r. (k. 8/9), protokół rozprawy z ugodą z 21.01.2023 r. sygn. akt III RC 202/22 SR w Wągrowcu (k. 10-11v), rachunki, faktury, paragony, potwierdzenia zapłaty przedłożone przez stronę powodową (k. 12-36, 193-194, 245-259), odpis aktu urodzenia (k. 38, 61), wydruk z systemu PESEL-SAD (k. 42-44), rachunki, faktury, paragony, polisy, zaświadczenia, potwierdzenia zapłaty przedłożone przez pozwanego (k. 62-123, 275-283), dokumentacja podatkowa pozwanego (k. 124-136), zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu I. H. (k. 265-265v), zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu G. F. (k. 267), wydruk historii rachunku bankowego pozwanego (k. 284-395), a także zeznania I. H. (k. 260-260v, 262-płyta CD), pozwanego G. F. (k. 261-261v, 262-płyta CD), a także dokumenty zgromadzone w aktach spraw III RC 202/22 tut. Sądu.

W ocenie Sądu zeznania przedstawicielki ustawowej małoletniego powoda zasługiwały na miano wiarygodnych w części, w jakiej korelowały z pozostałym zgromadzonym w toku postępowania materiałem dowodowym. W szczególności Sąd dał wiarę matce małoletniego powoda co do faktu, że małoletni pozostaje pod opieką lekarza dentysty, u którego odbywa wizyty stosownie do potrzeb jak i co do okoliczności, że raz w roku wyjeżdża z synem na około 5 dni nad morze, a pozwany realizuje obecnie wyłącznie kontakty weekendowe z synem. Sąd nie dal natomiast wiary I. H. co do pozostawania przez małoletniego powoda pod opieką dermatologa, zmagania się przez dziecko z atopowym zapaleniem skóry, czy regularnego korzystania z dodatkowych lekcji języka angielskiego. Wątpliwości Sądu wzbudziły także zeznania matki małoletniego powoda co do wysokości kosztów zakupu opału do domu, w którym zamieszkuje ona z małoletnim. Również bowiem w tym zakresie zeznania I. H. nie zostały poparte żadnymi dowodami.

Zeznania G. F. Sąd również uznał za wiarygodne w części dotyczącej posiadania przez pozwanego syna O., pochodzącego ze związku z P. F., z którą zawarł związek małżeński, oraz co do oczekiwania kolejnego dziecka. Za wiarygodne Sąd uznał także zeznania pozwanego co do częstotliwości utrzymywania przez niego kontaktów z małoletnim powodem i ponoszenia w związku z tym kosztów. W pozostałym zakresie zeznania G. F. Sąd uznał za wiarygodne w części, w jakiej korelowały z pozostałym, zgromadzonym w toku postępowania materiałem dowodowym i nie były sprzeczne z wiedzą i doświadczeniem Sądu, posiadanymi w związku z prowadzeniem wielu innych postępowań alimentacyjnych.

Treść i autentyczność przedstawionych przez stronę powodową i pozwanego dokumentów nie była kwestionowana przez strony, jak również nie wywołała żadnych uzasadnionych wątpliwości Sądu co do ich prawdziwości.

Sąd Rejonowy zważył co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie, jednakże tylko w części.

Podstawą roszczenia małoletniego powoda był art. 138 k.r.o., zgodnie z którym zmiany orzeczenia lub umowy dotyczącej obowiązku alimentacyjnego można żądać jedynie w razie zmiany stosunków. Przez zmianę stosunków rozumie się istotne zwiększenie możliwości zarobkowych i majątkowych zobowiązanego do alimentacji, istotne zwiększenie się usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego lub istotne zmniejszenie się możliwości zaspokojenia potrzeb własnymi siłami. Przy ocenie, czy zachodzą przesłanki do zmiany orzeczenia lub umowy dotyczącej obowiązku alimentacyjnego w myśl art. 138 k.r.o. należy brać pod uwagę wszelkie okoliczności mogące świadczyć o zmianie stosunków, a zwłaszcza możliwości zarobkowe i majątkowe stron oraz usprawiedliwione potrzeby uprawnionego.

Obowiązek alimentacyjny obciąża krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo. Krewnych w tym samym stopniu obciąża obowiązek alimentacyjny w częściach odpowiadających ich możliwościom zarobkowym i majątkowym.

Obowiązek alimentacyjny rodziców wobec dzieci wynika z art. 133 § 1 k.r.o., w myśl którego rodzice są obowiązani do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania. Zgodnie zaś z art. 135 § 1 k.r.o. zakres świadczeń alimentacyjnych zależy od usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego oraz od zarobkowych i majątkowych możliwości zobowiązanego. Przez usprawiedliwione potrzeby uprawnionego rozumieć należy potrzeby, których zaspokojenie zapewni mu, odpowiedni do jego wieku i uzdolnień, prawidłowy rozwój fizyczny i duchowy. Możliwości zarobkowe i majątkowe zobowiązanego określają zarobki i dochody, jakie uzyskałby przy pełnym wykorzystaniu swych sił fizycznych i zdolności umysłowych, nie zaś rzeczywiste zarobki i dochody. Dzieci mają prawo do równej z rodzicami stopy życiowej niezależnie od tego, czy żyją z nimi wspólnie, czy też oddzielnie. Oznacza to, że im wyższy standard życia rodziców tym na wyższym poziomie powinni oni zaspokajać potrzeby dzieci i gwarantować zaspokojenie nie tylko potrzeb podstawowych, ale i potrzeb na wyższym poziomie. Ponadto ustawodawca w § 2 art. 135 k.r.o. przewidział możliwość wykonania obowiązku alimentacyjnego w całości lub części względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie także poprzez osobiste starania o jego utrzymanie lub wychowanie. W tym wypadku świadczenie alimentacyjne pozostałych zobowiązanych polega na pokrywaniu w całości lub części kosztów utrzymania lub wychowania uprawnionego ( por. teza IV i VII uchw. SN z 16.12.1987 r., III CZP 91/86, OSNCP 1988r., nr 4, poz. 42 oraz orz. SN z 10.10.1969 r. III CRN 350/69, OSNCP 1970, nr 2, poz. 15 ).

W przypadku opóźnienia w zapłacie przez zobowiązanego świadczeń alimentacyjnych na rzecz uprawnionego, temu ostatniemu przysługuje nadto roszczenie o odsetki ustawowe za opóźnienie w oparciu o art. 481 § 1 i 2 k.c.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd uznał, że roszczenie małoletniego powoda, o zasądzenie na jego rzecz podwyższonej renty alimentacyjnej, zasługiwało na uwzględnienie, jednak nie w pełnej dochodzonej pozwem wysokości. Sąd zważył bowiem, że dotychczasowa renta alimentacyjna w wysokości po 700 zł miesięcznie ustalona została zaledwie 3 lata temu, a choć od tego czasu niewątpliwie potrzeby małoletniego powoda i koszty ich zaspokojenia uległy zmianie, to jednak nie w zakresie w jakim strona powodowa wskazywała w treści pozwu oraz kolejnych pismach procesowych. W oparciu o cały zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy Sąd uznał, że na pokrycie usprawiedliwionych kosztów utrzymania małoletniego E. F. (1) wystarczająca będzie co miesiąc kwota 1 642 zł, w tym: udział w kosztach utrzymania domu - 322 zł, wyżywienie - 700 zł, odzież i obuwie - 150 zł, fryzjer - 50 zł, rozrywka - 100 zł, art. higieny i czystości - 80 zł, leki sezonowe i dentysta - 90 zł, wydatki szkolne/wyprawka - 50 zł oraz wakacje - 100 zł.

Ustalając wysokość poszczególnych kosztów utrzymania małoletniego powoda Sąd opierał się o dokumenty zgromadzone w toku postępowania, a także częściowo o zeznania złożone przez przedstawicielkę ustawową małoletniego w toku rozprawy z dnia 12.05.2026 r., zweryfikowane przez pryzmat wiedzy i doświadczenia Sądu w zakresie przeciętnych kosztów utrzymania dzieci i osób dorosłych w różnym wieku, żyjących w różnych standardach, posiadanych w związku z prowadzeniem wielu innych postępowań alimentacyjnych, a także uwzględniając powszechnie dostępną wiedzę na temat aktualnych cen popularnych towarów i usług. Nadto jednak Sąd miał na uwadze, że strona powodowa w żaden sposób nie udowodniła jakoby koszty utrzymania domu, w którym małoletni zamieszkuje wraz z matką wynosił niemalże 1 700 zł miesięcznie. Brak jest jakichkolwiek dokumentów potwierdzających twierdzenia pozwu w tym zakresie. Nie przedstawiono ani faktur za zakup opału ani też rachunków za energię elektryczną czy zużycie wody, opiewające na kwoty wskazane w pozwie. Ze zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że średni miesięczny koszt zużycia wody wynosi 100 zł, a prądu – 325 zł. Natomiast z wiedzy i doświadczenia Sądu, posiadanych w związku z prowadzeniem wielu innych postępowań alimentacyjnych, jak i w oparciu o powszechnie dostępne informacje na temat aktualnych cen opału różnego rodzaju wynika, że w przeciętnym gospodarstwie domowym wydatek na zakup opału nie przekracza kwoty 500 zł miesięcznie. Należy w tym miejscu podkreślić, że strona powodowa w żaden sposób nie udowodniła jakoby na ogrzanie domu w sezonie grzewczym niezbędne było 5 ton pelletu, a tym bardziej by na zakup opału konieczne było przeznaczanie kwoty 8 000 zł rocznie. Same tylko zeznania I. H. należało uznać w tym zakresie za niewystarczające. Jak już wskazano na etapie zabezpieczenia, do kosztów utrzymania małoletniego powoda Sąd nie uznał obciążania małoletniego dziecka kosztami organizacji wspólnych wyjazdów wakacyjnych. Świadczenie alimentacyjne ma bowiem służyć pokrywaniu usprawiedliwionych kosztów utrzymania osoby uprawnionej do jego pobierania. Wątpliwości Sądu nie wzbudziły natomiast podane w pozwie wydatki na opłaty za usług (...) i (...), zakup butli gazowej oraz wywóz odpadów komunalnych. Sąd miał na uwadze, że w toku postępowania matka małoletniego nie podnosiła jakoby E. posiadał szczególne wymagania w zakresie ochrony zdrowia, co mogłoby uzasadniać przyjęcie wyższych niż przeciętnie kosztów zaspokajania tej potrzeb u małoletniego. Co prawda w toku rozprawy z dnia 12.05.2026 r. I. H. zeznała, że małoletni korzystał w ostatnim czasie z wizyt u stomatologa z uwagi na ubytki oraz lakowanie zębów, należy jednak zauważyć, że zarówno borowanie jak i lakowanie są zabiegami wykonywanymi sposobnie do potrzeby. Dalej Sąd miał na uwadze, że strona powodowa nie udowodniła jakoby E. pozostawał pod opieką dermatologa czy laryngologa, a tym bardziej by regularnie odbywał wizyty u tych specjalistów lub by korzystał z tych wizyt w ramach prywatnej służby zdrowia. Nie przedstawiono żadnych dokumentów potwierdzających te okoliczności. W tych okolicznościach, mając z jednej strony na uwadze, że dzieci w wieku małoletniego powoda, a zatem dzieci, które rozpoczęły już naukę w szkole podstawowej, nie zapadają na sezonowe infekcje tak często jak dzieci w wieku przedszkolnym, co wynika z wiedzy i doświadczenia Sądu, posiadanych w związku z prowadzeniem wielu innych postępowań alimentacyjnych, uwzględniając też powszechną wiedzę na temat aktualnych cen popularnych leków na przeziębienia oraz mając na uwadze, że niektóre leki na infekcje sezonowe, zakupione raz wystarczają na dłuższy czas i mogą być stosowane przy więcej niż jednej infekcji, Sąd uznał, że średni miesięczny wydatek na szeroko rozumianą ochronę zdrowia małoletniego powoda wynosi 90 zł. Z kolei realne i usprawiedliwione wydatki na zakup art. higienicznych i chemicznych, odzieży i obuwia oraz rozrywkę dla małoletniego Sąd ustalił kierując się zasadą równej stopy życiowej rodziców i dzieci, a także mając na uwadze możliwości zarobkowe obojga rodziców małoletniego powoda. Nadto jednak Sąd zważył, że strona powodowa w żaden sposób nie udowodniła podnoszonych w toku zeznań I. H. złożonych na rozprawie w dniu 12.05.2026 r. twierdzeń, jakoby małoletni E. chorował na atopowe zapalenie skóry. W szczególności nie przedstawiono dokumentacji medycznej potwierdzającej występowanie takiego schorzenia u małoletniego. Brak jest także potwierdzenia zakupu specjalistycznych środków higieny czy pielęgnacji dla małoletniego. Powszechnie zaś wiadomo, że artykuły typu płyny do kąpieli, pasta do zębów, balsam, krem itp. sprzedawane są w opakowaniach, których zawartość wystarcza na dłuższy okres niż 1 miesiąc, w związku z czym nie ma potrzeby nabywania ich co miesiąc. W oparciu o zgromadzone w toku postępowania materiały dowodowe Sąd ustalił, że przynajmniej część odzieży dla małoletniego nabywana jest w tańszych sieciówkach tj. G.. Uwzględniając nadto możliwości zarobkowe obojga rodziców powoda, w tym fakt, że pozwany posiada na swoim utrzymaniu drugie dziecko, a także kierując się zasadą równej stopy życiowej Sąd uznał, że usprawiedliwione koszty zakupu odzieży i obuwia dla E. nie powinny przekroczyć kwoty 150 zł miesięcznie. Z tych samych względów za nieusprawiedliwione Sąd uznał przeznaczanie na rozrywkę dla E. kwot powyżej 100 zł miesięcznie. Zresztą w toku postepowanie strona powodowa nie udowodniła jakoby na ten cel faktycznie przeznaczana była kwota 200 zł miesięcznie. Ustalając usprawiedliwione i realne wydatki związane uczęszczaniem przez małoletniego powoda do szkoły Sąd miał na uwadze, że w roku szkolnym 2025/2026 małoletni E. rozpoczął naukę w szkole podstawowej. Powszechnie zaś wiadomo, że podręczniki do nauki szkolnej na tym etapie są zapewniane dzieciom bezpłatnie. Nadto na zakup wyprawki matka małoletniego otrzymała kwotę 300 zł z programu „Dobry Start”, która wypłacana jest raz na rok, choć jak wynika z wiedzy i doświadczenia Sądu, posiadanych w związku z prowadzeniem wielu innych postępowań alimentacyjnych, środki te nie pokrywają wszystkich wydatków na wyprawkę w pełni. Z drugiej strony powszechnie wiadomo, że nie wszystkie przedmioty wchodzące w wyprawkę są nabywane co roku np. plecak czy piórnik. W tych okolicznościach, a także mając na uwadze, że choć nauka w szkołach publicznych jest nieodpłatna, to jednak uczęszczanie dziecko do szkoły wiąże się z obowiązkiem uiszczania opłat z tytułu składek klasowych, składek na radę rodziców czy z pokrywania kosztów wycieczek szkolnych, Sąd uznał, że średnia miesięczna wysokość wszystkich wydatków szkolnych małoletniego nie powinna jednak przekraczać kwoty 50 zł. Wreszcie mając na uwadze zeznania I. H., złożone w toku rozprawy z dnia 12.05.2026 r., w usprawiedliwionych kosztach utrzymania małoletniego powoda Sąd uwzględnił wydatki na organizację wyjazdów wakacyjnych, jednak w kwocie nie przekraczającej 100 zł miesięcznie.

Do usprawiedliwionych kosztów utrzymania małoletniego powoda Sąd nie zaliczył natomiast wydatków na urodziny kolegów, prezenty czy organizację urodzin dla samego małoletniego powoda oraz wydatków na korepetycje. Strona powodowa wydatków tych bowiem nie wykazała ani co do wysokości ani co do zasady. Nadto w ocenie Sądu prezenty czy wydatki na organizację urodziny nie stanowią usprawiedliwionych potrzeb dzieci. Obdarowywanie prezentami stanowi przejaw dobrej woli czy też jeden ze sposobów wyrażania uczuć. To, czy ktoś da prezent, zależy wyłącznie od niego samego i brak jest podstaw, aby zobowiązywać jedno z rodziców do finansowania w ramach obowiązku alimentacyjnego prezentów, które dziecku zamierza wręczyć drugie z rodziców. Podkreślić także należy, że alimenty maja służyć zaspokojeniu usprawiedliwionych potrzeb osoby do nich uprawnionej, a nie pokrywaniu kosztów zakupu prezentów dla osób trzecich. Co do kosztów dodatkowych lekcji z języka angielskiego Sąd miał na uwadze, że strona powodowa nie udowodniła ich ponoszenia. Za niewystarczające w tym zakresie uznać załączone do akt pismo zatytułowane „zaświadczenie” i zeznania I. H.. Samo zaświadczenie nie jest bowiem dowodem na to, że małoletni faktycznie korzysta z opisanych w nim zajęć, a tym bardziej nie stanowi dowodu na to, jak często E. uczęszcza na lekcje języka angielskiego. Nadto jednak Sąd miał na uwadze, że strona powodowa nie udowodniła, że wydatki na dodatkowe lekcje języka angielskiego stanowią usprawiedliwiony koszt utrzymania małoletniego powoda. Ze zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego nie wynika bowiem jakoby małoletni doświadczał trudności w nauce tego języka.

Pozostałe koszty utrzymania małoletniego powoda nie wzbudziły wątpliwości Sądu ani co do wysokości, ani co do zasady. Ich wysokość, w szczególności wysokość kosztów wyżywienia dziecka, nie odbiega bowiem od przeciętnych wydatków na zaspokojenie potrzeb dzieci w wieku małoletniego E., znanych Sądowi w związku z prowadzeniem wielu innych spraw alimentacyjnych. Nadto wysokość wydatków na opłacenie usług fryzjerskich została potwierdzona za pomocą załączonych do akt potwierdzeń zapłaty.

Na marginesie wskazać jedynie należy, że na pokrycie ponadstandardowych kosztów utrzymania małoletniego E. ewentualnie na zaspokojenie jego poszczególnych potrzeb na wyższym poziomie, niż ten przyjęty przez Sąd, matka małoletniego otrzymuje świadczenie wychowawcze w kwocie 800 zł miesięcznie.

Jest bezsporne, że małoletni powód nie jest w stanie utrzymać się samodzielnie, a co za tym idzie rodzice są zobowiązani do jego alimentowania zgodnie z art. 133 § 1 k.r.o. Obowiązek ten obciąża rodziców małoletniego w stopniu uzależnionym od usprawiedliwionych potrzeb dziecka oraz od możliwości zarobkowych i majątkowych rodziców (art. 135 § 1 k.r.o. oraz art. 129 § 2 k.r.o.).

Matka małoletniego powoda częściowo realizuje swój obowiązek alimentacyjny wobec dziecka poprzez osobiste staranie o jego utrzymanie i wychowanie. Niemniej winna ona również pieniężnie partycypować w kosztach utrzymania syna. W toku postępowania Sąd ustalił, że przedstawicielka ustawowa małoletniego powoda zatrudniona jest w firmie (...) sp.k. w A., jako pracownik produkcji, a jej średnie miesięczne wynagrodzenie wynosi 3 453,61 zł netto. Z uzyskiwanych przez siebie środków przedstawicielka ustawowa małoletniego powoda winna zaś, zgodnie z zasadą równej stopy życiowej, pokrywać swoje usprawiedliwione potrzeby oraz łożyć na utrzymanie swojego małoletniego syna.

Jest oczywiste, że także pozwany, będąc świadomy ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego względem dziecka powinien w pełni wykorzystać swoje możliwości zarobkowe i majątkowe oraz w sposób odpowiedni gospodarować posiadanymi środkami. Nadto zaznaczyć należy, iż obowiązek łożenia na zaspokojenie potrzeb dzieci jest obowiązkiem szczególnym, którego realizacja powinna wyprzedzać wszelkie inne zobowiązania, czemu ustawodawca niejednokrotnie dał wyraz w przepisach. Zgodnie z przyjętą linią orzeczniczą dzieci mają w każdej sytuacji prawo do równej stopy życiowej z rodzicami. Oznacza to, iż oboje rodzice powinni zapewnić dziecku warunki materialne, w których sami żyją (por .uch. SN z 16.12.1987 - III CZP 81/86 - OSNC 1988, z. 4 poz. 42).

W toku postępowanie ustalono, że pozwany posiada wykształcenie średnie ze zdanym egzaminem maturalnym, zdobył też wykształcenie policealne z BHP, a nadto pracował jako magazynier i obsługiwał wózek widłowy. Obecnie zaś pozwany zatrudniony jest na podstawie umowy o pracę, jako magazynier w firmie (...) w U., a jego miesięczne wynagrodzenie wynosi 4 387 zł netto. W tych okolicznościach Sąd uznał, że możliwości zarobkowe G. F. w rozumieniu art. 135 § 1 k.r.o. wynoszą 4 387 zł netto miesięcznie.

Z uzyskiwanych dochodów pozwany musi zgodnie z zasadą równej stopy życiowej zaspokoić własne usprawiedliwione potrzeby, a także przyczyniać się do utrzymania małoletnich dzieci, przy czym w toku dotychczasowego postepowania ustalono, że poza małoletnim powodem G. F. posiada na swoim utrzymaniu syna O. ur. (...), pochodzącego z jego związku z P. F., z którą 10.05.2025 r. zawarł związek małżeński. Nadto żona powoda jest obecnie w kolejnej ciąży, której termin rozwiązania przypada na grudzień 2026 r. Sąd miał na uwadze, że pozwany zamieszkuje wraz z żoną oraz ich wspólnym małoletnim synem, przez co swój obowiązek alimentacyjny wobec tego dziecka wypełnia w tym samym stopniu co matka dziecka, poprzez dokładanie osobistych starań o jego wychowanie i utrzymanie. W tych okolicznościach za zasadne uznać należało, że również obowiązek finansowego utrzymania małoletniego O. winien obciążać każdego z jego rodziców po połowie. W toku postepowania pozwany nie wykazała jakoby małoletni O. F. posiadał jakiekolwiek szczególne wymagania, czy to żywieniowe, czy też w zakresie higieny, pielęgnacji, leczenia itp. Mając na uwadze te okoliczności, a także uwzględniając wiek dziecka, w oparciu o wiedzę i doświadczenie w zakresie przeciętnych kosztów utrzymania dzieci w wieku małoletniego O., posiadane w związku z prowadzeniem wielu innych postępowań alimentacyjnych Sąd uznał, że na zaspokojenie usprawiedliwionych kosztów utrzymania drugiego syna pozwanego, wystarczająca będzie kwota 1 100 zł miesięcznie. I to nawet uwzględniając wydatki związane z uczęszczaniem przez chłopca do żłobka. Oznacza to, że na utrzymanie młodszego syna pozwany winien łożyć kwotę 550 zł miesięcznie. Druga część tej kwoty obciąża zaś matkę małoletniego O.. Jak ustalono w toku postępowania P. F. pracuje zarobkowo i uzyskuje wynagrodzenie w wysokości około 3 000 zł netto miesięcznie. Z uzyskiwanych przez siebie dochodów winna ona partycypować w kosztach utrzymania małoletniego syna O., a także zaspakajać własne usprawiedliwione potrzeby.

Analizując zaś twierdzenia pozwanego co do wysokości jego własnych kosztów utrzymania, w oparciu o zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy oraz wiedzę i doświadczenie posiadane przez Sąd w związku z prowadzeniem wielu innych postępowań alimentacyjnych, Sąd uznał je za wykazane do kwoty średnio około 1 936 zł miesięcznie, w tym wyżywienie 900 zł, zakup odzieży i obuwia 100 zł, zakup art. chemicznych 80 zł, zakup leków i witamin 30 zł, opłacenie telefonu 40 zł, zakup paliwa 200 zł, kontakty z małoletnim powodem i prezenty 100 zł, oraz udział w kosztach utrzymania mieszkania 486 zł. I tak wysokość kosztów utrzymania mieszkania, w łącznej kwocie średnio 973 zł miesięcznie, Sąd ustalił w oparciu o przedłożone do akt dokumenty w postaci rachunków, faktur oraz potwierdzeń zapłaty, a następnie obciążył nimi po połowie pozwanego oraz jego małżonkę. Zgodnie bowiem z zasadami współżycia społecznego, koszty utrzymania lokalu mieszkalnego obciążają każdego z jego użytkowników w równej części. Wydatki na wyżywienie pozwanego, zakup odzieży, obuwia, środków higieny i czystości, leków , witamin oraz opłacenie telefonu Sąd ustalił zaś w oparciu o wiedzę i doświadczenie w zakresie przeciętnych kosztów utrzymania mężczyzn w różnym wieku, posiadane w tym zakresie w związku prowadzeniem wielu innych postępowań alimentacyjnych. Nadto jednak Sąd miał na uwadze, że pozwany nie podnosił jakoby posiadał jakiekolwiek szczególne wymagania, czy to żywieniowe, czy w zakresie higieny lub pielęgnacji, co mogłoby uzasadniać ponoszenie na zaspokojenie tych potrzeb wydatków wyższych niż przeciętnie. Co prawda G. F. wskazywał, że pozostaje pod opieką lekarza ortopedy z wizyt u którego korzysta w ramach prywatnej służby zdrowia, niemniej okoliczności tych nie udowodnił. A tym bardziej nie wykazał jakie wydatki z tego tytułu ponosi. Sąd miał też na uwadze, że na rynku usług telefonicznych dostępne są abonamenty za kwotę 40 zł miesięcznie, w ramach których abonenci mogą korzystać z nielimitowanych rozmów telefonicznych, sms-ów oraz z pakietu Internetu. Wydatki pozwanego na realizację kontaktów z małoletnim E. oraz na prezenty dla syna Sąd uwzględnił do kwoty łącznie 100 zł miesięcznie (tj. po 50 zł na prezenty i 50 zł na rozrywkę). Sąd miał bowiem na uwadze, że obecnie pozwany ogranicza się co do zasady do realizowania kontaktów weekendowych z małoletnim powodem. Ostatecznie ojciec małoletniego nie wykazał też jakoby na zakup prezentów dla małoletniego E. lub rozrywki syna przeznaczał kwotę wyższą niż 1 200 zł rocznie. Za usprawiedliwione Sąd uznał ponoszenie przez pozwanego wydatków na paliwo do kwoty 200 zł miesięcznie. Niewątpliwie bowiem G. F. ponosi wydatki na opłacenie dojazdów zarówno do pracy jak i chociażby w celu realizacji kontaktów z synem. W usprawiedliwionych kosztach utrzymania pozwanego Sąd nie uwzględnił zaś nawet częściowo wydatków z tytułu spłaty zobowiązań kredytowych. Zgodnie bowiem z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, tego rodzaju wydatki nie są uwzględniane przy ustalaniu wysokości obowiązku alimentacyjnego rodzica względem małoletnich dzieci.

Mając zatem na uwadze, że możliwości zarobkowe pozwanego uprawdopodobnione zostały na kwotę co najmniej 4 387 zł netto, a usprawiedliwione koszty utrzymania małoletniego powoda uprawdopodobnione zostały do kwoty 1 642 zł miesięcznie, Sąd zobowiązał G. F. do łożenia na rzecz małoletniego E. F. (1) podwyższone alimenty w kwocie 980 zł miesięcznie, co stanowi 60% całkowitych usprawiedliwionych kosztów utrzymania dziecka. W ocenie Sądu alimenty w tej wysokości odpowiadają zasadzie równej stopy życiowej rodziców oraz dzieci i jednocześnie pozostają w zasięgu możliwości zarobkowych pozwanego. Sąd miał przy tym na uwadze, że to matka małoletniego jest jego głównym opiekunem, to z nią małoletni zamieszkuje na stałe i w związku z tym, to głównie ona zaspakaja jego potrzeby, dokładając osobistych starań o jego wychowanie i utrzymanie. Pozwany ogranicza się zaś do utrzymywania kontaktów z synem. Z drugiej strony Sąd zważył, że pozwany - w przeciwieństwie do I. H., posiada na swoim utrzymania drugiego syna.

W ocenie Sądu nawet po uiszczeniu przez pozwanego alimentów we wskazanej wyżej kwocie będzie on nadal dysponował wystarczającą kwotą dochodu na pokrycie zgodnie z zasadą równej stopy życiowej, podstawowych usprawiedliwionych kosztów swojego utrzymania, a także na przyczynienie się do zaspokojenia usprawiedliwionych potrzeb drugiego małoletniego dziecka – O. (...).

Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku z dnia 25.06.2026 r., w pozostałym zakresie powództwo oddalając (pkt. 2).

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 108 k.p.c. w zw. z art. 100 k.p.c., 102 k.p.c. i na podstawie na podstawie art. 113 ust. 4 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tj. Dz.U. z 2022 r. poz. 1125 z póź. zm.). I tak mając na uwadze sytuację materialną pozwanego i fakt, że jest on obciążony obowiązkiem alimentacyjnym na 2 małoletnich dzieci, a nadto spodziewa się kolejnego dziecka Sąd odstąpił od obciążania G. F. kosztami sądowymi. Uwzględniając charakter roszczenia alimentacyjnego i sytuację małoletniego powoda, Sąd odstąpił również od obciążenia małoletniego pozostałymi kosztami sądowymi w części, w jakiej powództwo zostało oddalone, gdyż w przeciwnym wypadku zostałyby one ściągnięte z zasądzonego roszczenia. Mając na uwadze, że strony procesu wygrały i przegrały proces w zbliżonym zakresie, Sąd zniósł pomiędzy stronami pozasądowe koszty procesu.

Na podstawie art. 333 § 1 pkt 1 k.p.c. wyrokowi w pkt 1, zasądzającym alimenty, nadano z urzędu rygor natychmiastowej wykonalności.

sędzia Patrycja Ożga-Kicińska