Dorosła studentka chciała od matki 3409 zł alimentów. Sąd przyznał 2000 zł

Powódka H. U. (2) w dniu 13 marca 2024 r. wniosła pozew przeciwko swojej matce X. T., domagając się, po sprecyzowaniu pozwu w piśmie z dnia 8 maja 2025 r. (k. 196-202), zasądzenia od X. T. na swoją rzecz kwoty 3.409,50 złotych miesięcznie tytułem alimentów, płatnych z góry do dnia 10. każdego miesiąca na rachunek bankowy powódki, wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w przypadku uchybienia terminowi płatności którejkolwiek z rat, poczynając od dnia 10 czerwca 2023 r. Żądaną kwotę alimentów za czas przed wniesieniem powództwa o alimenty powódka określiła na kwotę 18.060 zł.

W pozwie został ponadto zawarty wniosek o udzielenie zabezpieczenia poprzez zobowiązanie pozwanej na czas trwania postępowania do łożenia na rzecz powódki alimentów w kwotach po 2.500 zł miesięcznie.

W uzasadnieniu pozwu i wniosku o zabezpieczenie wskazano m.in., że powódka w czerwcu 2023 roku przeprowadziła się do O. i zamieszkała z ojcem. Do tej pory to ojciec H. U. (1) płacił alimenty na rzecz córki. Od czasu przeprowadzenia się powódki jej sytuacja zmieniła się. Podała, że ze względu na podjęcie przez nią studiów dziennych nie posiada dochodu własnego. Ma status osoby uczącej się.

H. U. (1) przedstawiła miesięczne koszty swojego utrzymania w następujący sposób:

1) wyżywienie – 1.000 zł,

2) udział w opłatach za dom – 400 zł,

3) psycholog – 600 zł,

4) leki – 200 zł,

5) jazda konna – 450 zł,

6) karnet na zajęcia sportowe (pilates) – 200 zł,

7) korepetycje z matematyki – 200 zł,

8) kosmetyki i środki higieniczne – 300 zł,

9) rozrywka (kino, jedzenie poza domem) – 200 zł,

10) odzież i obuwie – 250 zł,

11) fryzjer – 100,

12) lekarze – 150 zł,

13) wakacje i ferie – 300,

14) dentysta – 230 zł,

15) ubezpieczenie i serwis skutera – 200,

16) paliwo – 280.

Następnie powódka podała, iż pozwana pracuje w(...) firmie (...)

(...), gdzie na swoim stanowisku zarabia 8.300 zł netto miesięcznie. Drugim źródłem dochodu X. T., według twierdzeń H. U. (1), ma być czynsz z mieszkania w wysokości netto minimum 1.200 zł. Pozwana jest jedyną właścicielką nieruchomości. Ponadto, jak wskazuje powódka, pozwana ma wraz ze swoim mężem wspólność majątkową, a dochody mężczyzny wynoszą 50.000 zł netto miesięcznie. Poza tym, X. T. wraz ze swoim mężem są współwłaścicielami nieruchomości w (...), która nie jest wynajmowana i korzystają z niej 2-3 tygodnie w roku.

Kolejno wskazano w pozwie, że pozwana nie uczestniczy w równym stopniu z ojcem powódki w jej utrzymaniu. H. U. (1) wskazała na uprzednio prowadzoną sprawę przed sądem w przedmiocie alimentów na jej rzecz, jednak płaconych przez jej ojca do rąk matki - X. T., która wówczas sama określiła miesięczne koszty utrzymania córki na kwotę 4.900 zł.

W odpowiedzi na pozew z dnia 13 lutego 2025 r. X. T. wniosła, m. in. o oddalenie powództwa powyżej kwoty 800 zł. Pozwana wskazała, iż powódka ma (...) i studiuje w O. (...) (...). Przyznała, że H. U. (1) mieszka razem ze swoim ojcem, E. U. (1), w jego domu w O.. Ponadto podała, że powódka od lata 2024 roku pracuje na część etatu w sklepie (...), a także udziela korepetycji, zatem uzyskuje dochody i częściowo jest w stanie zaspokoić swoje potrzeby. Wskazała także, że ojciec powódki przekazuje córce co miesiąc kwotę po 1.000 zł. Pozwana uważa, że podane w pozwie koszty utrzymania H. U. (1) są zdecydowanie zawyżone, a córka nie wymaga ponadstandardowych kosztów utrzymania. Nie choruje przewlekle, a także nie wymaga specjalistycznej diety. We wcześniejszym wyliczeniu kosztów utrzymania córki przedstawionym wówczas przez X. T., według pozwanej, uwzględniono proces przygotowawczy powódki do matury, co wiązało się z ponoszeniem kosztów z tytułu pobieranych przez córkę korepetycji, określanych na kwotę 1.200 zł. Pozwana wskazała także, że zmienił się koszt udziału powódki w kosztach utrzymania mieszkania z uprzedniej kwoty 1.000 zł miesięcznie do kwoty 400 zł miesięcznie, ponieważ H. U. (1) mieszka obecnie w domu u swojego ojca.

Kolejno X. T. potwierdziła swoje możliwości zarobkowe w zakresie, w jakim przedstawiono je w pozwie. Dodała, że mieszka w W. z synem E. w miejscu, gdzie do czerwca 2023 roku mieszkała również powódka. Pozwana ma nowego męża, z którym - jak wskazuje, mieszka oddzielnie, a więc prowadzą w zasadzie oddzielne gospodarstwa domowe. Zaprzeczyła, jakoby jej mąż otrzymywał wynagrodzenie w wysokości 50.000 zł miesięcznie i wskazała, że mężczyzna zarabia ok. 23.000 zł netto miesięcznie. Mąż pozwanej ma wspierać także jedną ze swoich córek, pochodzącą z innego związku.

Następnie pozwana zwróciła uwagę na sytuację majątkową E. U. (1), z którym od czerwca 2023 roku mieszka powódka. Podała, iż ojciec H. U. (1) posiada szerokie możliwości zarobkowe, związane z jego wykształceniem – jest pedagogiem, (...), a nadto ma tytuł (...) i (...), mogąc jednocześnie kształcić osoby młode w tych ostatnich zawodach. Ponadto, E. U. (1) prowadzi działalność gospodarczą dotyczącą wynajmu prywatnego i(...), uzyskując dochody z tej działalności na poziomie 8.000-8.500 zł netto miesięcznie. Mężczyzna posiada także dom o powierzchni 223 m

(

2) w O., a w ostatnim czasie nabył samochód marki O. (...) z 2022 roku, na zakup którego otrzymał środki w wysokości 200.000 zł od swoich rodziców. W. także (...) roku o wartości około 6.000 zł. E. U. (1) ma też udział ¼ we własności kamienicy w O., resztę udziałów posiadają jego rodzice – dzięki czemu uzyskuje on dochód z najmu mieszkań, znajdujących się w tej kamienicy oraz w kamienicy leżącej w B. (łącznie w jego dyspozycji pozostaje ponad 20 mieszkań).

Postanowieniem z dnia 28 marca 2024 r. Sąd oddalił wniosek H. U. (1) o udzielenie zabezpieczenia.

Sąd ustalił, co następuje:

H. U. (2) urodziła się (...) i jest dzieckiem pochodzącym ze związku małżeńskiego X. T. (zd. W.) i E. U. (1).

Obecnie powódka ma (...) i jest studentką (...) na Uniwersytecie G. I. w O. na kierunku (...). Powódka studiuje stacjonarnie, pracuje dorywczo w sklepie (...) i uzyskuje z tego tytułu wynagrodzenie w kwocie 30 zł netto za godzinę. Z uwagi na czas poświęcany nauce, H. U. (1) pracuje jedynie w wolnym czasie, takim jak wakacje i inne przerwy od studiów i nie może jasno określić, ile jest w stanie uzyskać dochodu.

W związku z kontynuacją nauki powódka w dalszym ciągu pozostaje na utrzymaniu swojej matki – pozwanej X. T. oraz swojego ojca – E. U. (1).

Powódka od czerwca 2023 roku mieszka w O. razem ze swoim ojcem – w domu należącym do niego. Jej udział w utrzymaniu tej nieruchomości wynosi ok. 550 zł miesięcznie (połowa opłat).

H. U. (1) ma wiele zainteresowań, głównie uprawia sport. Jeździ konno i ma w związku z tym wykupiony karnet, za który płaci 450 zł za 5 jazd. Uczęszcza także na pilates – karnet wykupiła na cały rok ze względów ekonomicznych. Średni miesięczny koszt tego karnetu wynosi 333 zł. Bywa też na siłowni, za którą płaci 99 zł miesięcznie – za 4 wejścia.

Powódka korzysta z pomocy lekarzy: (...) i(...). Są to wizyty prywatne, za które płaci: (...) – 100 zł rocznie (koszt przepisanych leków, to ok. 200 zł miesięcznie), (...) – 600 zł miesięcznie, (...) – 600 zł miesięcznie.

H. U. (1) korzysta z tzw. diety pudełkowej, której miesięczny koszt wynosi 1.600 zł. Do innych miesięcznych kosztów utrzymania powódki należą: odzież i obuwie – 300 zł, kosmetyki i środki higieny, czystości – 400 zł, kosmetyczka – 200 zł, fryzjer – 50 zł (raz na trzy miesiące), rozrywka i wyjścia ze znajomymi – ok. 50 zł, korepetycje z matematyki – 100 zł, paliwo – ok. 350 zł, ubezpieczenie skutera – 2.400 zł rocznie, abonament telefoniczny – 47 zł.

Powódka H. U. (1) nie ma niezaspokojonych potrzeb z okresu poprzedzającego złożenie pozwu o alimenty.

Ojciec powódki – E. U. (1) – ma(...)i jest z wykształcenia (...). Prowadzi jednoosobową działalności gospodarczą, z której uzyskuje dochody w wysokości ok. 8.000 zł miesięcznie. W. dom w O. o powierzchni 223 m

(

2), a także jest współwłaścicielem kamienic, położonych w O. i B., w skład których wchodzi ponad (...), z których uzyskuje dochody tytułem najmu. Ponadto, jest właścicielem samochodu osobowego marki O. (...) z 2022 roku o przybliżonej wartości 200.000 zł i (...) roku o wartości ok. 6.000 zł. E. U. (1), poza córką H., ma syna E., na którego płaci alimenty w wysokości 1.800 zł miesięcznie, a także córkę U., na rzecz której płaci alimenty w kwocie 900 zł miesięcznie. Córce H. U. (3) przekazuje 1.000 zł tytułem alimentów.

/dowód: faktury, rachunki, paragony, potwierdzenia przelewów, potwierdzenia zamówień

k. 7-13,220

zeznania świadka E. U. (1) k. 192-194,

zeznania powódki H. U. (1) k. 301-303v

lista operacji bankowych powódki – k. 215-219, 221-272, 322-355,

umowa o odbyciu szkolenia – k. 305,

umowy zlecenia – k. 306 -321,

Pozwana X. T. ma (...), jest z zawodu ekonomistką i mieszka w W.. Jest matką H. U. (1) i E. U. (2), na którego utrzymanie otrzymuje od E. U. (1) kwotę po 1.800 zł miesięcznie z tytułu alimentów. Sama natomiast alimentuje powódkę kwotą po 1.000 zł miesięcznie (początkowo była to kwota 500 zł, następnie 800 zł).

Pracuje w (...) Sp. z o.o., jako (...). Jej miesięczne dochody wynoszą ok. 10.000 zł, na które składają się: wynagrodzenie za pracę – ok. 8.300 zł i wynajem mieszkania, będącego jest własnością – 1.500 zł. Ma ze swoim obecnym mężem, I. T., małżeńską wspólność majątkową. I. T. jest zatrudniony (...) Sp. z o.o. na wysokim stanowisku(...) – (...) (...) – i uzyskuje z tego tytułu dochód w wysokości ok. 23.000 zł netto miesięcznie. Mężczyzna ma dwie córki z poprzedniego związku, które nie mieszkają na stałe z nim i jego obecną żoną.

Pozwana nie prowadzi z mężem wspólnego gospodarstwa domowego. Nie zajmują razem jednej nieruchomości. Jest natomiast współwłaścicielką – razem z I. T. – nieruchomości, położonej(...) którą kupili za cenę 115.000 euro, z czego 50.000 euro stanowił kredyt. Miesięczna rata z tego tytułu, w całości opłacana przez I. T., wynosi 400 euro. W W. pozwana wynajmuje mieszkanie, w którym mieszka razem z synem E. i za które płaci miesięcznie kwotę 3.150 zł. Utrzymanie syna stanowi w największym stopniu koszt dla X. T., ponieważ E. U. (2), m. in. wymaga stosowania u niego (...), którego koszt wyniósł 6.000 zł. Dodatkowo, w 2024 roku, syn uczęszczał na kurs prawa jazdy, którego koszt wyniósł 4.000 zł. Z kolei, z uwagi na przygotowania syna (...), trzeba będzie wziąć pod uwagę także koszty jego przygotowań (...), w tym korepetycji – ok. 600 zł miesięcznie.

X. T. jest właścicielką samochodu osobowego marki L. (...) o wartości ok. 50.000 zł. Koszt utrzymania tego pojazdu to ok. 2.000 zł rocznie.

/dowód: faktury, rachunki, paragony, potwierdzenia przelewów, potwierdzenia zamówień

k. 36, 38-39, 48-55, 57-76, 96-101,294-298

zaświadczenie o zarobkach pozwanej k. 37, 121,

zeznania PIT 28- k. 122-127,

zeznanie PIT 36 za 2020r. – k. 128-136,

zeznanie PIT B za 2020r. – 137-138,

zeznanie PIT /O za 2020r. – k. 139-140,

zeznanie PIT 37 za 2021r. – k. 141-145,

zeznanie PIT/O za 2021r. k. 146-147,

zeznanie PIT 36 za 2022r. k. 149-159,

zeznanie PIT /B za 2022r. k. 160-161,

zeznanie PIT/O za 2022r. k. 162 - 166,

zeznanie PIT 36 za 2023r. – k. 168-178,

zeznanie PIT B za 2023r. – k. 179-180,

zeznanie PIT /O – 181-184

zaświadczenie od stomatologa k – 40 – 46,

zaświadczenie z ośrodka szkolenia kierowców – k. 47

zaświadczenie o zarobkach I. T. k. 56, 299,

uzasadnienie w sprawie IV RC 171/23 – k. 77 – 95,

wydruk z PESEL-SAD k. 89-93,

płyta CD z rachunkami pozwanej k. 184,

zeznania świadka Z. A. k. 194v-195,

dokumenty dotyczące zakupu nieruchomości (...)– k. 203- 214,

zeznania pozwanej X. T. k. 360 - 363

Sąd zważył, co następuje:

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o okoliczności bezsporne, dowody z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, z przesłuchania powódki i pozwanej, oraz zeznań świadków – ojca powódki, tj. E. U. (1) i Z. A..

Sąd dał wiarę zgromadzonym w sprawie dokumentom, nie była kwestionowana ich wiarygodność oraz autentyczność, a również sąd nie znalazł podstaw do podważania ich prawdziwości w jakimkolwiek stopniu.

Zeznania powódki H. U. (1) i pozwanej X. T. Sąd wziął pod uwagę w takim zakresie, w jakim odnosiły się do kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia przedmiotu niniejszego postępowania, w jakim nie pozostawały względem siebie w kolizji i były zgodne z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie.

Sąd swoje ustalenia oparł również na zeznaniach świadka E. U. (1), a także świadka Z. A., uznając je za spójne i przystające do reszty zebranego w sprawie materiału dowodowego. Dokonując jednak ustaleń w oparciu o powyższe zeznania Sąd miał jednak na względzie, iż świadek jest ojcem powódki H. U. (1), z którym córka mieszka, wobec czego przejawiał tendencje do tego, aby subiektywnie przedstawiać całą sytuację.

Zgodnie z art. 230 kpc uznano za bezsporne okoliczności faktyczne zawarte w pozwie, pismach procesowych złożonych w sprawie, którym strona przeciwna nie zaprzeczyła, gdyż nie budziły wątpliwości co do zgodności z prawdziwym stanem rzeczy i znalazły, w odpowiednim zakresie, potwierdzenie w pozostałym materialne procesowym.

Sąd co do zasady dał wiarę zeznaniom świadków E. U. (1) i Z. A., albowiem były one spójne wewnętrznie, znalazły także potwierdzenie w przedłożonych dokumentach oraz wyjaśnieniach pozwanej. Sąd miał na uwadze, iż świadkowie ci byli osobami bliskimi dla stron procesu, zatem ich zeznania mogły być nacechowane subiektywnością, niemniej uznał je za wiarygodne. Zeznania świadków były podstawą nie tyle dokładnych kosztów utrzymania powódki – dokładnych kosztów zazwyczaj żaden ze świadków, co zrozumiałe, nie znał – ile raczej struktury wydatków, stanu zdrowia powódki, utrzymywania kontaktów pozwanej z córką, możliwości zarobkowych i majątkowych rodziców H. U. (1).

Sąd co do zasady uznał za wiarygodne zeznania ojca powódki oraz pozwanej w zakresie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Były one bowiem rzeczowe, dokładne i logiczne. Sąd miał jednak na uwadze, że każda ze stron oceniała sytuację w sposób subiektywny i starała się przedstawić ją w sposób jak najbardziej korzystny w kontekście toczącego się procesu.

W sprawie ustalono, że pozwana jest matką powódki, jej ustawowym obowiązkiem jest zatem współuczestniczenie w kosztach utrzymania córką, jeżeli ta nie jest w stanie utrzymać się samodzielnie.

H. U. (1) wniosła pozew przeciwko X. T., w którym domagała się zasądzenia od pozwanej na swoją rzecz alimentów w kwocie po 3.409,50 zł miesięcznie, płatnych do dnia 10-tego każdego miesiąca z góry, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w płatności którejkolwiek z rat.

Przepis art. 128 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego stanowi, że obowiązek dostarczania środków utrzymania, a w miarę potrzeby także środków wychowania (obowiązek alimentacyjny) obciąża krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo.

W myśl art. 133 § 1 kro rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania.

W treści art. 135 kro uregulowano, że zakres świadczeń alimentacyjnych zależy od usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego oraz od zarobkowych i majątkowych możliwości zobowiązanego. Wykonanie obowiązku alimentacyjnego względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie albo wobec osoby niepełnosprawnej może polegać w całości lub w części na osobistych staraniach o utrzymanie lub o wychowanie uprawnionego; w takim wypadku świadczenie alimentacyjne pozostałych zobowiązanych polega na pokrywaniu w całości lub w części kosztów utrzymania lub wychowania uprawnionego.

Zgodnie z w/w przepisami kwota alimentów należnych dziecku, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, a nie posiada majątku przynoszącego dochód, zależy od usprawiedliwionych potrzeb dziecka oraz od zarobkowych i majątkowych możliwości każdego z jego rodziców, albowiem obowiązek alimentacyjny spoczywa w odpowiednich częściach na obojgu rodzicach, stosownie do ich aktualnych możliwości finansowych.

Oznacza to, że pozwana powinna ponosić odpowiednią część wszystkich wydatków związanych z utrzymaniem powódki w postaci: zakupu wyżywienia, ubioru, wydatków dotyczących stanu zdrowia, części opłat eksploatacyjnych za mieszkanie w którym przebywa (zużycie prądu, gazu, wody, ogrzewanie, wywóz nieczystości), oraz innych wydatków niezbędnych do jej prawidłowego rozwoju i wychowania.

Stosownie do stanowiska Sądu Najwyższego wyrażonego w uchwale z dnia 9 listopada 1994r., sygn. akt III CZP 138/94, podstawę obliczenia wysokości alimentów stanowi dochód netto (a nie brutto) zobowiązanego (OSNC z 1995r. Nr 3, poz. 43, glosy aprobujące O. A. OSP z 1995r. V. 9, poz. 194, oraz U. I. „Monitor Prawniczy” z 1995r., Nr 4, str. 113).

Zgodnie z zasadą równej stopy życiowej, potrzeby dziecka nie mogą być ustalane tylko na poziomie elementarnym, lecz takim, który odpowiada stopie życiowej jego rodziców i jednocześnie zakres usprawiedliwionych potrzeb dziecka należy oceniać z uwzględnieniem możliwości zarobkowych i majątkowych pozwanej. Poziomu usprawiedliwionych potrzeb dziecka nie można bowiem odrywać od zakresu możliwości zarobkowych i majątkowych rodzica, gdyż obie te przesłanki wzajemnie na siebie rzutują przy ustalaniu wysokości alimentów. Ponadto zasada równej stopy życiowej oznacza, że rodzice powinni zapewnić dziecku warunki materialne odpowiadające tym, w jakich sami żyją.

W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, analiza zgromadzonego materiału procesowego wskazuje, że powództwo H. U. (1) zasługiwało na częściowe uwzględnienie. Biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, Sąd zasądził od pozwanej alimenty w kwocie po 2000 zł miesięcznie na rzecz H. U. (1), poczynając od dnia 13 marca 2024 r. – czyli od daty wniesienia pozwu.

Sąd uznał, więc że pozwana, jako matka powódki na obecnym etapie, gdy córka kontynuuje jeszcze naukę winna płacić alimenty w kwocie 2000 złotych miesięcznie na usprawiedliwione potrzeby powódki. Sąd uwzględnił przy tym także obowiązek ojca w partycypowaniu w kosztach jej utrzymania. Nie ulega wątpliwości, że środki potrzebne na zaspokojenie podstawowych potrzeb powódki, takich jak wyżywienie, lekarstwa, ubrania, obuwie czy środki czystości muszą łożyć oboje rodzice. Sąd nie uwzględnił jednak kwot przeznaczanych przez powódkę m.in. na atrakcje: wyjścia do kina, na koncerty, rozrywkę, hobby czy zainteresowania, oceniając, że powódka osiągnęła pełnoletność, a więc osiągnęła też pewne, choć ograniczone możliwości zarobkowe, które może realizować i realizuje podejmując się np. prac dorywczych choćby w okresie ferii czy części wakacji letnich.

Sąd oszacował koszt utrzymania powódki H. U. (1) na kwotę ok. 4000 - 4200 zł miesięcznie. Za uzasadnione wydatki Sąd uznał wydatki związane z leczeniem powódki, jej uczęszczaniem na niektóre zajęcia sportowe, koszty związane z utrzymaniem domu, a także pielęgnacji, czystości, ubioru, higieny. H. U. (1) mieszka wraz z ojcem w jego domu, za który osobiście ponosi opłatę w wysokości 550 zł miesięcznie, tytułem kosztów eksploatacyjnych domu, partycypuje w opłatach eksploatacyjnych związanych ze zwiększonym zużyciem prądu, wody.

Sąd wziął pod uwagę rolę ojca powódki, pod którego dachem przebywa H. U. (1) i który częściowo ponosi koszty z tym związane, a także płaci co miesiąc alimenty na jej rzecz w wysokości 1.000 zł.

W ocenie Sądu kwota 2000 zł tytułem alimentów od pozwanej na rzecz jej córki pozwoli na zaspokojenie większości usprawiedliwionych potrzeb powódki, a jednocześnie pozostaje w zakresie możliwości zarobkowych pozwanej. Należało również zauważyć, iż X. T. przekazywała do tej pory na rzecz córki w sposób dobrowolny kwotę w wysokości ok. 1.000 zł miesięcznie.

Należy też wskazać, że wysokość alimentów nie zależy wyłącznie od wysokości usprawiedliwionych potrzeb dziecka, ale też od możliwości zarobkowych i majątkowych zobowiązanego do alimentacji.

Dochody pozwanej, w ocenie Sądu, pozwalają jej na alimentowanie jej córki H. w zasądzonej wysokości. Pozwana uzyskuje miesięczny dochód w kwocie ok. 10.000 zł tytułem wynagrodzenia za pracę oraz najmu mieszkania. Ponadto, ma z obecnym mężem, I. T., wspólność majątkową małżeńską, a jej mąż wnosi to ich majątku wspólnego, z tytułu własnego dochodu, kwotę co najmniej 23.000 zł miesięcznie. Oboje są także właścicielami nieruchomości (...), którą mogliby wynajmować i w ten sposób dodatkowo wzmocnić swój budżet domowy.

Sąd miał na względzie fakt, iż powódka jest już osobą dorosłą, która – jak sama wskazała – pracuje, chociaż tylko dorywczo. Jest studentką w trybie dziennym, więc nie ma większych możliwości dorabiania sobie i uzyskiwania znaczących dochodów. Według Sądu, inne potrzeby powódki, takie jak jazdy konne czy zakup wyżywienia w postaci diety pudełkowej, koszty utrzymania skutera i dojazdów nim na uczelnię, wykraczają poza zakres jej usprawiedliwionych potrzeb. H. U. (1) może realizować swoje pasje w ramach własnych środków, które sama jest w stanie zarobić. Poza tym, Sąd uznał, że powódka nie jest osobą chorą w tym sensie, że wymaga specjalistycznej diety, określonej przez lekarza specjalistę, a już na pewno nie wymaga ona ponoszenia dodatkowych kosztów związanych z korzystaniem z diety pudełkowej. Jeżeli powódka chce korzystać w takiej formy żywienia, to ma do tego oczywiście prawo, jednakże, zdaniem Sądu, nie jest to jej usprawiedliwioną potrzebą, a usprawiedliwiony koszt zakupu żywności wynosi w ocenie Sądu ok. 1000 zł miesięcznie.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające zasądzenie od pozwanej X. T. na rzecz powódki H. U. (1) alimentów w kwocie po 2000 złotych miesięcznie, poczynając od dnia 13.03.2024r., płatnych z góry do dnia 10-ego każdego miesiąca do rąk powódki, z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w płatności którejkolwiek z rat i dlatego w myśl art. 133 § 1 kro. i 135 kro, orzekł jak w punkcie I wyroku.

Zakres usprawiedliwionych potrzeb powódki oraz obowiązek jej utrzymania przez oboje rodziców, nie uzasadnia w ustalonym stanie faktycznym, zasądzenia alimentów ponad kwotę 2000 zł miesięcznie, dlatego też w punkcie II sentencji wyroku, sąd oddalił powództwo w pozostałej części jako bezzasadne. W ocenie Sądu powódka nie wykazała, by istniały jakiekolwiek jej niezaspokojone potrzeby z czasu przed wniesieniem powództwa o alimenty, dlatego też żądanie pozwu w tym zakresie zostało w myśl art. 137§2 kro oddalone.

W treści art. 100 kpc uregulowano, że w razie częściowego uwzględnienia żądań koszty procesu sądowego będą stosunkowo rozdzielone.

W doktrynie prawa wskazano, iż: „Stosunkowy podział kosztów procesu dotyczy ich całości, co oznacza przyjęcie za podstawę obliczeń sumy należności obu stron, którą dzieli się proporcjonalnie do stosunku, w jakim strony utrzymały się ze swoimi roszczeniami lub obroną, otrzymując w wyniku kwoty stanowiące ich udziały w całości kosztów. Jeśli poniesione przez stronę koszty procesu przewyższają obciążający ją udział, zasądzeniu na jej rzecz podlega różnica (zob. postanowienia SN: z 16.10.1987r., I CZ 126/87, LEX nr 8844; z 31.01.1991r., II CZ 255/90, OSPiKA 1991/11-12, poz. 530; por. też postanowienie SN z 16.08.1966r., I CR 81/66, LEX nr 6023, oraz wyrok SN z 21.02.2002r., I PKN 932/00, OSNP 2004/4, poz. 63).”

(Grzegorz Misiurek [w:] „Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Tom I” pod redakcją Tadeusza Wiśniewskiego, Warszawa 2021, str. 500)

Do kosztów procesu strony powodowej zaliczono wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym. w wysokości 5400 zł, zgodnie § 2 pkt 6, § 4 ust. 4, § 15 ust. 1 oraz § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015r., poz. 1804 ze zm.)

Do kosztów procesu po stronie pozwanej zaliczono wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem, według stawki minimalnej, tj. w wysokości 240 zł, zgodnie § 4 ust. 1 pkt 9, § 15 ust. 1 oraz § 16 w/w rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz kwotę 17 zł tytułem opłaty skarbowej.

Żądanie pozwu obejmowało zasądzenie alimentów w kwocie 3409,50 zł miesięcznie oraz żądanie alimentów w kwocie 18.060 zł za czas poprzedzający złożenie pozwu i zostało uwzględnione w 59 %. Oznacza to, że strona powodowa przegrała sprawę w 41 %. Łączne koszty obu stron procesu wyniosły 5400 zł + 240 zł +17 = 5657 zł. Strona powodowa przegrała sprawę w 41 % więc jej udział w całości kosztów stanowi 41 % z 5657 zł, czyli 2319 zł. Ponieważ strona powodowa poniosła koszty w wysokości 5400 zł, to na jej rzecz pozwany powinien zapłacić różnicę pomiędzy w/w kwotami, tj. 5400 zł – 2319 zł = 3.081 zł. W rezultacie pozwana została zobowiązana do zapłaty, tytułem zwrotu części kosztów procesu, kwoty 3081 zł na rzecz strony powodowej, z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w płatności za czas od dnia uprawomocnienia wyroku do dnia zapłaty, o czym orzeczono w punkcie III sentencji.

Kosztami sądowymi w sprawie obciążono Skarb Państwa – Sąd Rejonowy w Toruniu orzekając jak w punkcie IV wyroku.

Rygor natychmiastowej wykonalności w zakresie alimentów został nadany wyrokowi z urzędu na podstawie art. 333 § 1 pkt 1 kpc, o czym orzeczono w punkcie V sentencji.