Sąd podwyższył alimenty dla córek do 900 zł, resztę żądania oddalił

W dniu 14 stycznia 2025 r. X. A., działając w imieniu małoletnich córek C. A. i R. A. (2), złożyła do Sądu Rejonowego w Toruniu pozew przeciwko ojcu dzieci R. A. (1) – po sprecyzowaniu w piśmie z dnia 28 kwietnia 2026 r. (k. 50-63 akt) o podwyższenie alimentów z kwot po 600 złotych miesięcznie na rzecz każdej z małoletnich, tj. łącznej kwoty po 1.200 złotych miesięcznie, ustalonej wyrokiem z dnia 4 października 2021 r. Sądu Okręgowego w Toruniu wydanym w sprawie o sygn. akt III C 312/21, do kwot po 1.100 złotych miesięcznie od dnia wniesienia pozwu do dnia 29 kwietnia 2026 r. oraz po 1.500 złotych od dnia 29 kwietnia 2026 r. na rzecz obu małoletnich powódek, tj. do łącznej kwoty po 2.200 złotych w okresie od dnia wniesienia pozwu do dnia 29 kwietnia 2026 r. oraz po 3.000 złotych począwszy od dnia 29 kwietnia 2026 r., płatnych do rąk matki małoletnich X. A., w terminie do 10-ego dnia każdego miesiąca z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w płatności którejkolwiek z rat.

W uzasadnieniu wskazano, m. in. że od chwili zasądzenia alimentów w dotychczasowej wysokości minęły ponad cztery lata. W tym czasie sytuacja życiowa oraz usprawiedliwione potrzeby małoletnich C. i R. uległy istotnemu zwiększeniu. Matka małoletnich powódek określiła miesięczne koszty utrzymania obu córek na kwoty po ok. 2.540-2.550 złotych.

W treści uzasadnienia podano też, że obecnie całość osobistych starań o utrzymanie i wychowanie małoletnich córek spoczywa na ich matce, zaś pozwany uczestniczy w życiu powódek w minimalnym zakresie. Podkreślono, że pozwany nie tylko nie wykonuje żadnych obowiązków związanych z przysługującą mu władzą rodzicielską, ale również sporadycznie widuje się z małoletnimi, średnio raz na około 2 miesiące przez 2 dni. Według strony powodowej, ojciec dziewczynek nie zabiera ich na wspólne wyjazdy, wakacje.

W dalszej części wskazano, że X. A. pozostaje aktywna zawodowo i uzyskuje dochody w wysokości ok. 5.700 złotych netto miesięcznie. Natomiast podkreśliła swoje problemy zdrowotne. Matka małoletnich w 2025 roku otrzymała skierowanie do poradni (...), celem dalszej diagnostyki. Wskazała też na potrzebę korzystania z regularnej (...).

W ocenie strony powodowej, ojciec dziewczynek pojawia się w ich życiu bardzo sporadycznie, natomiast ich matka jest ich pierwszoplanowym rodzicem, który dba o każdy szczegół w ich życiu, zatem żądanie zgłoszone w pozwie (po sprecyzowaniu) stanowi jedyne 60% udziału ojca w miesięcznych kosztach utrzymania małoletnich powódek, co w tej sytuacji nie jest w żaden sposób wygórowane.

W odpowiedzi na pozew pozwany R. A. (1) wniósł o oddalenie powództwa w całości.

W uzasadnieniu swojego stanowiska podał, m. in. że w jego ocenie należy wskazać, iż nie jest on osobą majętną. Pozwany nie ma wartościowego majątku, posiada jedynie samochód marki T. (...) rok produkcji 2004 r., o wartości nie większej niż 5.000 złotych. Pozwany wynajmuje mieszkanie, uiszczając z tego tytułu kwotę 900 złotych miesięcznie, gdyż nie posiada własnego. Dodatkowo pozwany ponosi koszty ogrzania budynku w wysokości około 6.000 zł na sezon grzewczy, w tym na potrzeby podgrzania wody. Wymienił w treści pisma również opłaty za media w kwocie na poziomie 500-600 złotych. Ojciec powódek jest zatrudniony w spółce (...) sp. j. z siedzibą w Ł. na stanowisku - (...) z miesięcznym uposażeniem w wysokości 6.108,97 złotych brutto. Dodatkowo otrzymuje także ewentualną płatność za wypracowane godziny nadliczbowe, jeżeli takowe się zdarzają. Niemniej jednak praca pozwanego ma charakter sezonowy, gdyż jest związany z (...). Nadto, zdarzają się sytuacje, w których pozwany wychodzi z pracy wcześniej kiedy tej pracy nie ma, albo kiedy pozwany ma dolegliwości bólowe, do czego pracodawca podchodzi ze zrozumieniem. Wówczas ewentualne „brakujące” godziny są „odrabiane” w okresie wzmożonej pracy. Z uwagi na konieczność dojazdu do pracy, pozwany jest zmuszony do ponoszenia kosztów dojazdu w kwocie na poziomie 500 złotych miesięcznie oraz kwotę 1.400 złotych rocznie, tytułem ubezpieczenia samochodu. Naprawy samochodu to kwoty na poziomie 300 złotych rocznie, przegląd techniczny pojazdu – 250 złotych, wymiana opon – 100 złotych (dwa razy w roku). Co do swoich możliwości zarobkowych, pozwany wskazał, że są one ograniczone, bowiem boryka się z problemami z (...) oraz (...). Jest po przebytej operacji (...). R. A. (1) cierpi z powodu (...), na skutek czego doświadcza dolegliwości bólowych, musi zażywać leki uśmierzające ból, jak również korzystać z rehabilitacji, a niekiedy także ze zwolnień lekarskich, co ogranicza możliwości zarobkowe zobowiązanego. Pozwany ma wykształcenie średnie, ogólnokształcące, bez wyuczonego zawodu. Stąd też możliwości zarobkowe pozwanego oraz jego atrakcyjność na rynku pracy są znacznie ograniczone. Dodatkowo pozwany przeznacza kwotę 60 złotych miesięcznie na leki na nadciśnienie oraz około 20 złotych na leki przeciwbólowe.

W dalszej części pisma procesowego ojciec małoletnich powódek podał, iż nie polega na prawdzie, aby pozwany nie interesował się córkami, czy nie spotykał z małoletnimi. Ojciec chciałby systematycznie spotykać się z małoletnimi powódkami, starając się aktywnie uczestniczyć w wychowaniu i opiece nad dziećmi. Jednakże, niejednokrotnie przedstawicielka ustawowa małoletnich odmawia tych spotkań, twierdząc, że córki mają już plany. Rodzice małoletnich starają się zgodnie ustalać alternatywne terminy spotkań, zgodnie z możliwościami każdego z rodziców. Jednakże system pracy pozwanego bywa nieprzewidywalny i zmienny. Dlatego niejednokrotnie zdarza się, że nie uda się ustalić zgodnego terminu i do spotkania nie dochodzi. Jednakże pozwany widuje córki średnio raz w miesiącu na weekend oraz przez tydzień wakacji. Stosunkowa niewielka częstotliwość spotkań wiąże się także z koniecznością dojazdu pozwanego do miejsca zamieszkania dzieci i pokonania dystansu 400 km. Natomiast, w czasie pobytu małoletnich powódek u ojca pozwany stara się zapewnić córkom atrakcyjny czas i rozrywki w zasięgu możliwości finansowych zobowiązanego. Jednocześnie wskazał, iż jest mocno związany emocjonalnie z córkami i nie widziałby przeszkód do sprawowania bieżącej pieczy nad nimi. Co do zarzutu, że pozwany nie zapewnia córkom wyjazdów na wakacje czy ferie, należy wskazać, iż pozwanego nie stać na przedmiotowe atrakcje. Sam także nie korzysta z takiej możliwości, gdyż nie pozwala na to sytuacja finansowa zobowiązanego. Pozwany żyje na znacznie niższej stopie życiowej, niż matka powódek, która osiąga wyższe wynagrodzenie niż pozwany, jako pracownik (...) w Z.. Przedstawicielka ustawowa jest właścicielką trzypokojowego mieszkania w Z., o powierzchni ok. 61 m

2, miejsca pokojowego oraz samochodu osobowego marki H. (...) o wartości ok. 40.000-60.000 złotych. Matka małoletnich korzysta z wakacyjnych wyjazdów zagranicznych, na które pozwanego nie jest stać. Dzieci bardzo lubią przyjeżdżać do ojca, chętnie spędzają z nim czas.

Sąd ustalił, co następuje:

Małoletnie C. A., ur. (...), i R. A. (2), ur. (...), są dziećmi pochodzącymi ze związku małżeńskiego R. A. (3) i X. obecnie A..

/dowód: odpisy skrócone aktów urodzenia małoletnich – k. 7-8 akt I C 312/21 SO w Toruniu/

Wyrokiem z dnia 4 października 2021 r. wydanym w sprawie I C 312/21 Sąd Okręgowy w Toruniu rozwiązał małżeństwo X. A. oraz R. A. (1) przez rozwód, bez orzekania o winie. Jednocześnie Sąd Okręgowy powierzył wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnimi dziećmi stron obojgu rodzicom i nie orzekł o kontaktach pozwanego z dziećmi, ustalając miejsce zamieszkania małoletnich C. A. i R. A. (2) przy ich matce. W pkt. V wyroku zobowiązano R. A. (1) do uiszczania na rzecz małoletnich C. i R. sióstr A. alimentów w wysokości po 600 złotych miesięcznie na każdą z nich, tj. w łącznej kwocie po 1.200 złotych miesięcznie.

/dowód: wyrok z dn. 04.10.2021 r. w sprawie I C 312/21 SO w Toruniu – k. 45-45v akt I C 312/21 SO w Toruniu, a także k. 5-6 akt niniejszych/

Wówczas matka małoletnich córek miała 36 lat i była zatrudniona jako (...) w (...) w Z., uzyskując wynagrodzenie w wysokości 2.500 złotych netto miesięcznie.

R. A. (1) w czasie orzekania o alimentach w dotychczasowej wysokości miał 30 lat i pracował jako (...), uzyskując z tego tytułu wynagrodzenie w wysokości średnio 3.000 złotych miesięcznie.

/dowód: przesłuchanie stron – k. 43-43v akt I C 312/21 SO w Toruniu/

Od ustalenia alimentów w dotychczasowej wysokości upłynęło ponad 4,5 roku. Małoletnia C. A. miała wówczas 6 lat, zaś małoletnia R. 4 lata.

Obecnie C. A. ma 11 lat i uczęszcza do (...) klasy Szkoły Podstawowej nr (...), natomiast jej siostra, R., ma 8 lat i uczęszcza do (...) klasy tej samej placówki. Małoletnie powódki, co do zasady, są zdrowe, natomiast obie korzystają z pomocy lekarza (...) (obecnie w ramach NFZ), a także z (...) w ramach wizyt prywatnych, których koszt wynosi 190 złotych (raz na 6 tygodni). Małoletnia R. uczęszcza też do (...), którego koszt to 350 złotych rocznie. Natomiast małoletnia C. korzysta z pomocy (...). Obie powódki korzystają z zajęć z (...), których koszt wynosi 200 złotych miesięcznie w przypadku każdej z małoletnich.

X. A. ma obecnie 40 lat i pracuje w (...) w Z. na stanowisku (...). Uzyskuje z tego tytułu wynagrodzenie w wysokości ok. 6.000 złotych netto miesięcznie. Otrzymuje także premie kwartalne w kwocie ok. 1.000-1.500 złotych oraz, tzw. trzynaste wynagrodzenie. W pracy przysługują jej „wczasy pod gruszą” w wysokości po 800 złotych na dzieci i 1.200 złotych na nią samą. Do składników majątku X. A. należy mieszkanie i samochód osobowy marki H. (...), rocznik 2019 r. Kobieta pobiera także świadczenie wychowawcze „800+” na obie małoletnie powódki. Nie posiada oszczędności. Matka małoletnich córek boryka się z problemami zdrowotnymi (...).

Do uzasadnionych kosztów utrzymania małoletnich powódek ich przedstawicielka ustawowa zaliczyła (licząc na każdą z małoletnich powódek osobno): udział w opłatach mieszkaniowych (czynsz, telewizja, Internet, gaz, prąd) – 382,02 złotych, telefon – 10 złotych (C.), transport (paliwo) – 100 złotych, obiady szkolne – 120 złotych, (...) – 200 złotych, wyżywienie poza szkołą – 1.000 złotych, koszty szkolne (składka klasowa, rada rodziców, wycieczki szkolne, polisa ubezpieczeniowa) – 66,50 złotych, wizyty lekarskie – 100 złotych, witaminy i leki – 50 złotych, neurologopeda (R.) – 120 złotych, leczenie (...)(C.) – 30 złotych, kosmetyki – 50 złotych (R.) i 100 złotych (C.), chemia domowa – 50 złotych, czas wolny (kino, teatr, inne) – 60 złotych, wyjazdy wakacyjne – 150 złotych.

R. A. (1) ma obecnie 35 lat i pracuje w(...), na stanowisku (...). Uzyskuje z tego tytułu miesięczne wynagrodzenie w wysokości 4.500 złotych netto. Okresowo otrzymuje premię uznaniową. Nie posiada innych źródeł dochodu. Nie ma także, poza małoletnimi powódkami, innych dzieci na utrzymaniu. Wynajmuje dom, w którym mieszka wspólnie ze swoją aktualną partnerką, z którą prowadzi wspólne gospodarstwo domowe. Pozwany opłaca czynsz w wysokości 900 złotych. Do innych swoich miesięcznych kosztów utrzymania mężczyzna zaliczył: opał – 500 złotych, prąd – 200-220 złotych, gaz – 70 złotych, śmieci – 41 złotych, woda 100 złotych (co 2,5 miesiąca). Jego partnerka ponosi koszty produktów spożywczych. Do majątku R. A. (1) należy samochód osobowy marki T. (...), rocznik 2004, o wartości ok. 5.000 złotych.

Pozwany choruje z powodu (...), (...), (...) oraz (...).

/

dowód: okoliczności bezsporne,

Opinia dot. mał. C. A. – k. 8,

Aneks do umowy o pracę dot. I. A. – k. 19, 187, 225,

Umowa najmu domu – k. 20-22,

Dokumentacja medyczna dot. I. A. – k. 24, 165-166, 169, 218, 222, 226-227,

Faktury, rachunki, potwierdzenia transakcji bankowych – k. 25-32, 65-70, 90, 126, 160-162, 170-186, 188-192, 199-200, 205, 219-220, 223-224,

Dokumentacja medyczna dot. mał. C. A. – k. 71, 77-83,

Dokumentacja medyczna dot. mał R. A. (2) – k. 85-89, 91-94,

Dokumentacja medyczna dot. X. A. – k. 95-114, 203-203v,

Dane dot. wynagrodzenia X. A. – k. 115-122,

Zaświadczenie (...) Klubu (...) w Z. – k. 127-128,

Zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu dot. R. A. (1) – k. 164, 221,

Informacje dot. samochodu osobowego R. A. (1) – k. 167-168,

Lista płac nr (...) dot. R. A. (1) – k. 212,

Załącznik do aneksu z dn. 02.01.2026 r. do umowy o pracę dot. R. A. (1) – k. 213,

Sąd zważył, co następuje:

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o okoliczności bezsporne, dowody z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, aktach Sądu Okręgowego w Toruniu sygnatura akt I C 312/21 oraz z przesłuchania pozwanego i w imieniu małoletnich powódek – X. A..

Sąd uznał za wiarygodne dokumenty zgromadzone w toku postępowania. Prawdziwość dokumentów nie budziła bowiem wątpliwości i nie była kwestionowana przez strony. Wiarygodność Sąd przyznał także dokumentom zgromadzonym w aktach sprawy I C 312/21 Sądu Okręgowego w Toruniu, bowiem były to dokumenty urzędowe.

Sąd, co do zasady, uznał za wiarygodne zeznania matki małoletnich powódek oraz pozwanego w zakresie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Były one bowiem rzeczowe, dokładne i logiczne. Sąd miał jednak na uwadze, że każda ze stron oceniała sytuację w sposób subiektywny i starała się przedstawić ją w sposób jak najbardziej korzystny w kontekście toczącego się procesu, dotyczy to zwłaszcza strony powodowej, która jako usprawiedliwione potrzeby małoletnich przedstawiała wydatki na ich rozwój w dużej perspektywie czasowej, wykraczające nadto znacząco poza zakres potrzeb usprawiedliwionych.

Sąd nie oparł ustaleń faktycznych na paragonach złożonych przez strony. Nie wynika z nich bowiem, kto dokonał zakupu danej rzeczy, ani dla kogo była ona przeznaczona. Analogicznie Sąd potraktował przedstawione w sprawie kopie różnego rodzaju biletów do kina lub teatru, bowiem na podstawie materiału procesowego zebranego w aktach Sąd nie był w stanie stwierdzić ponad wszelką wątpliwość ich prawdziwości, a także czyich osób one dotyczyły.

Przechodząc do rozważań prawnych należy zauważyć, że w myśl art. 138 kro, strony w razie zmiany stosunków mogą żądać zmiany orzeczenia lub umowy dotyczącej obowiązku alimentacyjnego. Przez zmianę stosunków rozumie się zaś istotne zwiększenie, zmniejszenie lub ustanie możliwości zarobkowych i majątkowych zobowiązanego do alimentacji albo istotne zwiększenie się lub zmniejszenie usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego, wskutek czego ustalony zakres obowiązku alimentacyjnego wymaga skorygowania przez stosowne zmniejszenie lub zwiększenie wysokości świadczeń alimentacyjnych, a niekiedy nawet ustanie obowiązku alimentacyjnego. Zakres świadczeń wyznaczają natomiast, zgodnie z treścią art. 135 kro, z jednej strony usprawiedliwione potrzeby uprawnionego, z drugiej zaś rzeczywiste możliwości zarobkowe i majątkowe zobowiązanego. Współzależność między tymi dwoma czynnikami wyraża się w tym, że usprawiedliwione potrzeby uprawnionego powinny być zaspokajane w takim zakresie, w jakim pozwalają na to możliwości zarobkowe i majątkowe zobowiązanego. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami judykatury i doktryny prawniczej zatem dopiero ustalenie usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego oraz możliwości zarobkowych i majątkowych zobowiązanego, następnie porównanie tych wartości umożliwia ustalenie, czy i w jakim zakresie (w całości bądź w części) potrzeby uprawnionego mogą być zaspokojone przez zobowiązanego.

W myśl art. 133 kro, rodzice są obowiązani do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest w stanie utrzymać się samodzielnie chyba, że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że niewątpliwie na pozwanym spoczywa obowiązek alimentacyjny względem małoletnich powódek C. A. i R. A. (2), które nie są w stanie utrzymywać się samodzielnie, gdyż nie posiadają swojego majątku ani dochodów.

W niniejszej sprawie matka małoletnich powódek domagała się podwyższenia obowiązku alimentacyjnego względem małoletnich, ustalonego wyrokiem z dnia 4 października 2021 r. Sądu Okręgowego w Toruniu wydanym w sprawie o sygn. akt III C 312/21, z kwot po 600 złotych miesięcznie na rzecz każdej z małoletnich, tj. łącznej kwoty po 1.200 złotych miesięcznie, do kwot po 1.100 złotych miesięcznie od dnia wniesienia pozwu do dnia 29 kwietnia 2026 r. oraz po 1.500 złotych od dnia 29 kwietnia 2026 r. na rzecz obu małoletnich powódek, tj. do łącznej kwoty po 2.200 złotych w okresie od dnia wniesienia pozwu do dnia 29 kwietnia 2026 r. oraz po 3.000 złotych począwszy od dnia 29 kwietnia 2026 r.

Dla oceny zasadności powództwa należało zatem ustalić, czy od października 2021 r. nastąpiła taka zmiana stosunków, która uzasadniałaby zmianę wysokości obowiązku alimentacyjnego pozwanego wobec małoletnich powódek, czy zmiany te mają charakter istotny i trwały, i czy w znaczący sposób wpływają na zakres obowiązku alimentacyjnego.

Sąd nie miał wątpliwości, że z uwagi na znaczący upływ czasu (ponad 4,5 roku) od chwili wydania wyroku rozwodowego przez Sąd Okręgowy w Toruniu, potrzeby obu małoletnich powódek zmieniły się. Niewątpliwym jest fakt zwiększenia cen podstawowych produktów życia codziennego, czy też wzrost kosztów utrzymania, co jednakże jest powszechnie panującym zjawiskiem spowodowanym inflacją. Za istotną okoliczność Sąd uznał rozpoczęcie przez małoletnie kolejnego poziomu edukacji szkolnej. W chwili ustalania poprzedniej wysokości raty alimentacyjnej, małoletnia C. miała 6 lat, zaś małoletnia R. 4 lata. Obecnie C. A. ma 11 lat, natomiast R. A. (2) ma lat 8 i obie uczęszczają do szkoły podstawowej – odpowiednio do klasy (...).

Sąd uznał, że koszty utrzymania małoletnich powódek kształtują się, co do zasady, na standardowym, przeciętnym poziomie dzieci w ich wieku, chociaż niektóre koszty, przedstawione przez matkę dzieci, jawią się jako zawyżone, jak np. wyżywienie – 1.000 złotych miesięcznie (przy jednoczesnym korzystaniu z codziennych obiadów w szkole, za które również uiszczana jest opłata w wysokości 120 złotych miesięcznie) czy odzież i obuwie – 150 złotych miesięcznie. Powyższe kwoty podano dla każdej z małoletnich powódek osobno. Oczywistym jest, że każde dziecko niezależnie od wieku musi mieć zapewnione podstawowe potrzeby życiowe (wyżywienie, odzież, środki czystości, kształcenie). Wyjście poza wymienione potrzeby zależy tylko od osobistych cech dziecka oraz od zamożności i możliwości majątkowych zobowiązanego.

Jednakże w ocenie Sądu aktualnie nie ma przeszkód, żeby ponad usprawiedliwione potrzeby małoletnich C. i R. sióstr A. były zaspokojone, bowiem matka małoletnich otrzymuje na utrzymanie dzieci świadczenie wychowawcze 800+, tj. łącznie kwotę w wysokości 1.600 złotych miesięcznie oraz może sama finansować pozostałe wydatki, którymi chce obdarzyć małoletnie.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci celem świadczenia wychowawczego jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych.

W świetle przepisu art. 135 § 3 pkt. 3 kro, świadczenie wychowawcze z programu 800+ nie ma wpływu na zakres świadczeń alimentacyjnych. Przy czym, w ocenie Sądu przepis ten należy interpretować w ten sposób, że świadczenie wychowawcze 800+ dla dziecka na jego wychowanie i zaspokojenie jego potrzeb, nie wpływa na zakres obowiązku alimentacyjnego żadnego z rodziców, ani ich możliwości zarobkowe i majątkowe, co oznacza, że fakt otrzymywania na dziecko 800 złotych z pomocy społecznej nie zwalnia żadnego z rodziców od swojej części uczestniczenia w kosztach utrzymania dziecka. Ponadto nie wlicza się tej kwoty do dochodów rodziny (bowiem ma ono tylko jeden cel, to jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych). Zatem wypłacanego świadczenia wychowawczego rodzicowi, pod którego opieką pozostaje dziecko nie zalicza się jako dochodu tego rodzica, mającego wpływ na jego (tego rodzica) zakres świadczenia alimentacyjnego wobec dziecka.

Dlatego orzekając w sprawie Sąd wziął pod uwagę, że X. A. otrzymuje kwotę 1.600 złotych miesięcznie na częściowe pokrycie dodatkowych wydatków związanych z wychowywaniem córek, w tym zaspokojeniem ich potrzeb życiowych (ponad te usprawiedliwione), ale nie uwzględniał tej kwoty jako dochodu matki małoletnich podczas ustalania jej zakresu świadczenia alimentacyjnego na rzecz córek.

Wobec powyższego dodatkowe potrzeby w zakresie rozrywki, zainteresowań, czy dodatkowych zajęć, a także ubrań ponad usprawiedliwione, powinny być zdaniem Sądu zaspokojone ze świadczenia wychowawczego, którego celem jest właśnie zaspokajanie potrzeb dzieci.

Analizując materiał dowodowy, Sąd doszedł do przekonania, iż żądanie strony powodowej zasługuje na uwzględnienie w częściowym zakresie, biorąc pod rozwagę usprawiedliwione koszty utrzymania dzieci oraz możliwości zarobkowe i majątkowe pozwanego. Dlatego Sąd podwyższył alimenty na rzecz małoletnich do kwot po 900 złotych na każdą z małoletnich powódek, tj. łącznej kwoty po 1.800 złotych miesięcznie. Sąd miał na uwadze, iż matka powódek pozostaje rodzicem wiodącym. Natomiast nie mogło umknąć uwadze Sądu, że pozwany, pomimo swojego oddalonego miejsca zamieszkania od miejsca pobytu dzieci o 400 km, stara się z nimi spotykać, ponosząc przy tym odpowiednie koszty dojazdu.

Również wynagrodzenie obojga rodziców małoletnich dziewczynek uległo proporcjonalnemu wzrostowi od momentu orzekania o wysokości dotychczasowych alimentów, zatem ich wzajemną sytuację zarobkową Sąd uznał za względnie podobną, przy czym jasnym dla Sądu jest, że pozwany obecnie uzyskuje niższe dochody od swojej byłej żony X., lecz to matka dzieci ponosi znacznie wyższe koszty utrzymania córek.

Zdaniem Sądu, zasądzona w niniejszym procesie łączna kwota 1.800 złotych miesięcznie leży w zakresie możliwości zarobkowych pozwanego. Podkreślić należy, że możliwości zarobkowe osoby zobowiązanej do alimentacji nie wynikają z faktycznie osiąganych zarobków i dochodów, ale stanowią środki pieniężne, które osoba zobowiązana może i powinna uzyskiwać przy dołożeniu należytej staranności, stosownie do swych sił umysłowych i fizycznych. W uzasadnieniu uchwały 7 sędziów SN z dnia 26 maja 1995 r., III CZP 178/94 (LEX nr 4233), Sąd Najwyższy podkreślił, że: „ustalenie możliwości zarobkowych (majątkowych) zobowiązanego do alimentacji ma często charakter hipotetyczny, gdyż kryterium takich możliwości nie zawsze są zarobki osiągane aktualnie przez zobowiązanego, lecz sama zdolność do uzyskania wyższego wynagrodzenia. Jeżeli zatem - najczęściej - wysokość alimentów sąd ustala na podstawie zarobków otrzymywanych przez pozwanego, to nie dlatego, że pomija dyspozycję art. 135 § 1 kro, lecz z tej racji, że zarobki te odpowiadają możliwościom zobowiązanego. Wszystko to prowadzi do konkluzji, że poza całokształtem okoliczności faktycznych, które w sprawie o alimenty sąd obowiązany jest wziąć pod uwagę, istnieje pewna sfera ocen, które odnoszą się do przypuszczenia, domysłu, a nie do faktów jako okoliczności rzeczywistych”.

Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, iż z materiału procesowego zebranego w aktach sprawy wynika, że pozwany jest w stanie osiągnąć dochód na poziomie 4.500 złotych miesięcznie, pracując jak dotychczas. Pozwany nie ma innych osób na swoim utrzymaniu, poza małoletnimi córkami C. i R..

Podkreślić należy, że pozwany, jako ojciec małoletnich powódek, powinien w pierwszej kolejności czynić starania o to, by zaspokoić potrzeby swojego dziecka, jego potrzeby są bowiem usytuowane wyżej aniżeli jego własne. Rodzice małoletnich są zobowiązani do podzielenia się z nią choćby najmniejszym dochodem, a nawet niskie dochody nie zwalniają ich z płacenia alimentów – rodzice zmuszeni są dzielić się z dziećmi nawet bardzo szczupłymi dochodami, chyba że są w ogóle pozbawieni takiej możliwości, co może wymagać poświęcenia części składników majątkowych.

Biorąc pod uwagę uzasadnione koszty utrzymania małoletnich, możliwości zarobkowe i sytuację majątkową pozwanego, a także matki małoletnich, Sąd w punkcie I podwyższył alimenty od pozwanego do łącznej kwoty po 1.800 zł miesięcznie na rzecz małoletnich powódek, poczynając od dnia 14 stycznia 2026 r., płatnej do rąk matki małoletnich powódek, do dnia 10-ego każdego miesiąca z góry, z ustawowymi odsetkami w razie opóźnienia w płatności którejkolwiek z rat.

W pozostałej części Sąd oddalił powództwo jako niezasadne, orzekając jak w punkcie II wyroku.

W związku z ustawowym zwolnieniem strony powodowej od ponoszenia kosztów sądowych na mocy art. 96 ust. 1 pkt 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych nie obciążono jej kosztami sądowymi w zakresie oddalonego powództwa, o czym orzeczono w punkcie III sentencji wyroku.

W punkcie IV sentencji wyroku Sąd obciążył pozwanego kosztami sądowymi na mocy art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, w zakresie przegranego powództwa. Wysokość zasądzonej opłaty Sąd ustalił na kwotę 400 zł w myśl art. 13 ust. 1 pkt 4 w/w ustawy.

O kosztach procesu orzeczono w myśl art. 100 k.p.c., z uwagi na to, iż powództwo zostało uwzględnione tylko częściowo. Wzajemne zniesienie kosztów oznacza, że strony pozostają przy kosztach poniesionych w związku ze swym udziałem w sprawie. Stosunkowe rozdzielenie kosztów polega na wyważonym rozłożeniu kosztów między stronami, odpowiednio do wysokości, w jakiej zostały poniesione, oraz stosownie do wyniku sprawy, tj. stopnia uwzględnienia i nieuwzględnienia żądań [por.

J. Gudowski, w:

T. Ereciński (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, t. I, s. 504].

Rygor natychmiastowej wykonalności został nadany wyrokowi w części zasądzającej alimenty z urzędu, na podstawie art. 333 § 1 pkt 1 kpc, o czym orzeczono w punkcie VI sentencji.