Były mąż chciał uchylenia alimentów 300 zł, sąd obniżył je do 200 zł

Pozwem z dnia 7 maja 2024 roku Z. O. domagał się uchylenia od dnia wniesienia pozwu obowiązku alimentacyjnego wobec S. O. w kwocie 300 zł. miesięcznie zasądzonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Kielcach wydanym w sprawie III RC 503/22, a ponadto wniósł o zasądzenie na swoją rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego (k. 3-6).

W uzasadnieniu podniósł, że S. O. dotychczas pobierała zasiłki i rentę a obecnie uzyskała prawo do świadczenia emerytalnego, które jest stałe i pewne, a dodatkowo będzie uzyskiwać 13 i 14 emeryturę, co w istotny sposób poprawiło sytuację materialną pozwanej. Ponadto powołał się na własną sytuację finansową, zdrowotną i rodzinną wskazując, iż z powodu stanu zdrowia ponosi wysokie wydatki na leki i konsultacje medyczne, dlatego koszt swojego utrzymania szacuje na poziomie 2.500 zł. miesięcznie. W związku z tym zaznaczył, że alimenty na rzecz byłej żony w kwocie 300 zł. miesięcznie znacząco przewyższają jego możliwości finansowe i aby pokrywać świadczenia należne pozwanej musi ograniczać wydatki na syna.

W odpowiedzi na pozew złożonej w dniu 31 maja 2024 roku S. O. wniosła o oddalenie powództwa w całości podnosząc, że w dacie wydania ostatniego orzeczenia nabyła już uprawnienia emerytalne, a jej stan zdrowia od tego czasu uległ znacznemu pogorszeniu, co zwiększa nakłady finansowe na leczenie i leki. Ponadto nie może liczyć na pomoc finansową ze strony rodziny (k.16-15v).

Na rozprawie w dniu 11 września 2024 roku strony podtrzymały swoje stanowiska w sprawie. (k. 45-48).

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Związek małżeński S. O. i Z. O. został rozwiązany przez rozwód z winy Z. O. wyrokiem Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 19 października 2011 r. w sprawie I C 1146/11, utrzymanym w mocy przez Sąd Apelacyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 16 lutego 2012 r. sygn. akt I ACa 45/12, zasądzającym od męża na rzecz żony alimenty w kwocie po 300 zł miesięcznie, płatne z góry do 10 dnia każdego miesiąca z ustawowymi odsetkami na wypadek uchybienia terminowi płatności którejkolwiek z rat

(dowód: akta I C 1146/11 Sądu Okręgowego w Kielcach, a z nich w szczególności wyrok Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 10 listopada 2011 r. wraz z uzasadnieniem k. 52-55 i wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 16 lutego 2012 r. sygn. akt I ACa 45/12 k. 83)

Następnie wyrokiem Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 29 kwietnia 2022 r. sygn. akt II Ca 113/22, zmieniającym wyrok Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 29 listopada 2021 r. w sprawie III RC 468/21, podwyższono alimenty zasądzone od Z. O. na rzecz S. O. z kwoty 300 zł. miesięcznie do kwoty 600 zł miesięcznie, płatnych z góry do 10 –tego każdego miesiąca, poczynając od dnia 15 lipca 2021 r. z odsetkami ustawowymi na wypadek uchybienia terminowi płatności którejkolwiek z rat.

W tym czasie S. O. nie pracowała, a w kwietniu 2021 roku przeszła zabieg operacyjny usunięcia tętniaka i pozostawała pod stałą opieką poradni neurologicznej oraz endokrynologicznej z powodu nadciśnienia tętniczego, cukrzycy i choroby Hashimoto. Przyjmowała stałe leki, które generowały dodatkowe koszty, mniejsze niż 200 zł. miesięcznie. Posiadała orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym do dnia 31 sierpnia 2023 roku, ze wskazaniem, że jest zdolna do pracy w warunkach pracy chronionej. Mieszkała sama w lokalu położonym w Ł., korzystając z dofinansowania do czynszu i dodatku mieszkaniowego. Za mieszkanie płaciła 160 zł. miesięcznie i ponosiła opłaty eksploatacyjne. Pobierała zasiłek stały dla osoby samotnie gospodarującej i zasiłek celowy na zakup żywności Nie posiadała innych osób na utrzymaniu i korzystała z pomocy rodziny. Natomiast Z. O. od 15 lutego 2021 roku pracował w Szkole (...) w Ś. na pół etatu i zarabiał netto 1300 zł. miesięcznie. Wcześniej jak był zatrudniony w SM (...), to uzyskiwał wynagrodzenie w wysokości 3.200 zł. netto miesięcznie, ale został zwolniony dyscyplinarnie z pracy. W związku z tym możliwości zarobkowe Z. O. ustalono wówczas na kwotę 3200 zł miesięcznie. Z. O. posiadał na utrzymaniu 9 letniego syna C. O., którego samodzielnie wychowywał od czerwca 2021 roku. Razem z synem mieszkał w domu położonym w J., samodzielnie ponosząc koszty utrzymania nieruchomości (rachunki, podatek i zakup opału). Opłacał dodatkowe zajęcia syna z języka angielskiego i zajęcia ogólnorozwojowe. Był właścicielem działki budowlanej w J. o powierzchni 10 arów oraz samochodu marki D. z 2012 r. Posiadał oszczędności w kwocie 10 000 zł.

Ostatnie orzeczenie w sprawie obowiązku alimentacyjnego zapadło w dniu 23 marca 2023 roku w sprawie III RC 503/22 i Sąd Rejonowy w Kielcach obniżył z dniem 14 lipca 2022 roku wysokość alimentów należnych od Z. O. na rzecz S. O. z kwoty 600 do kwoty 300 złotych miesięcznie, płatnych do dnia 10-go każdego miesiąca z ustawowymi odsetkami za opóźnienie na wypadek uchybienia terminowi płatności którychkolwiek rat.

W tym czasie Z. O. miał 63 lata, z zawodu był mechanikiem. Nadal mieszkał razem z 11 letnim synem, na którego utrzymanie matka dziecka przekazywała mu dobrowolnie 700 zł. miesięcznie. Pracował na pół etatu jako konserwator i zarabiał 1500 zł netto miesięcznie. Pobierał 13 pensję. Możliwości finansowe Z. O. zostały ocenione na kwotę 3.300 zł. miesięcznie (k.66v akt III RC 503/22). W okresie wakacyjnym pracował przez 3 tygodnie w Niemczech i zarobił 1650 euro. Posiadał oszczędności w kwocie 2500 euro jakie zgromadził z pracy za granicą (pracował przez 4 miesiące w 2020 roku). W dalszym ciągu był właścicielem działki budowlanej w J. o powierzchni 7 arów oraz domu położonego w J.. Mieszkanie opalał węglem i w sezonie zużywał 1,5 tony węgla. Ponosił następujące miesięczne wydatki: energia elektryczna 100 zł, gaz 100 zł, śmieci 44 zł, woda 85 zł, telefony 90 zł, telewizja 105 zł oraz płacił podatek od nieruchomości - 360 zł rocznie. Małoletni syn C. nadal uczył się prywatnie języka angielskiego (koszt 120 zł miesięcznie) oraz uczęszczał na pływalnię i zajęcia karate (koszt 90 zł miesięcznie). Małoletni miał problemy ze skórą atopową co generowało koszty leków (100-120 zł miesięcznie). Z. O. na wyżywienie swoje i syna wydawał 500 zł. miesięcznie, uprawiał własne warzywa i hodował króliki. Ponosił koszty utrzymania samochodu (paliwo 150 zł miesięcznie i ubezpieczenie OC 330 zł). Alimenty na rzecz byłej żony płacił za pośrednictwem komornika.

S. O. miała 61 lat i w czerwcu 2022 r. zaczęła pobierać świadczenie emerytalne w wysokości 2340 zł miesięcznie (od marca 2023 r. emerytura zwiększyła się o 301 zł. miesięcznie). W okresie od 29 lipca 2022 roku do 31 grudnia 2022 roku świadczyła usługi na podstawie umowy zlecenia w firmie (...) jako bileterka i z tego tytułu osiągnęła dochód 680,16 zł. Nadal mieszkała sama w tym samym lokalu i ponosiła następujące stałe wydatki: czynsz 350 zł., energia elektryczna 130 zł. i gaz 100 zł. oraz za telefon 60 zł. Nie posiadała dzieci, ale mogła liczyć na pomoc ze strony swoich sióstr w zakresie zakupu żywności i odzieży. W związku z chorobami - nadciśnienie, cukrzyca, dna moczanowa i Hashimoto - na lekarstwa wydawała po 250 zł miesięcznie. Czasami korzysta z prywatnych wizyt lekarskich. Do pulmonologa zgłasza się od listopada 2022 r. i odbyły się 3 wizyty (koszt jednej to 200 zł). Za konsultację u ginekologa zapłaciła 150 zł. Ponosiła stałe wydatki na własne utrzymanie w wysokości 1500 zł. miesięcznie (opłaty za mieszkanie 580 zł., telefon 60 zł., wyżywienie 500 zł. lekarstwa 250 zł. i wizyty u specjalistów 100 zł.). W spadku po rodzicach odziedziczyła wraz z 5 rodzeństwa udział w zabudowanym gospodarstwie rolnym położonym w miejscowości P. gm. U. o powierzchni 7 hektarów. Nieruchomość nie była użytkowana. Nie doszło do działu spadku. Nie posiadała oszczędności ani zobowiązań finansowych.

dowód: akta Sądu Rejonowego w Kielcach w sprawie III RC 468/21, a z nich w szczególności wyrok Sądu Rejonowego z dnia 20 listopada 2021 r. k. 73 wraz z uzasadnieniem k. 75-76v,wyrok Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 29 kwietnia 2022 r. sygn. akt II Ca 113/22

k. 103 wraz z uzasadnieniem k. 110-114, akta Sądu Rejonowego w Kielcach w sprawie III RC 503/22, a z nich w szczególności wyrok Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 23 marca 2023 r. k. 62 wraz z uzasadnieniem k. 64-66, dokumentacja medyczna pozwanej, umowa zlecenie k. 49-50, kserokopia postanowienia SR w Ostrowcu Świętokrzyskim z dnia 8.04.2011 r. sygn.. akt INs 163/21).

Obecnie Z. O. ma 64 lata, z zawodu jest mechanikiem. Nadal mieszka we własnej nieruchomości w J. razem z małoletnim synem, na którego utrzymanie matka dziecka przekazuje mu dobrowolnie 500-600 zł. miesięcznie. W dalszym ciągu jest zatrudniony na pół etatu jako konserwator w Szkole (...) w Ś., uzyskując średnie wynagrodzenie netto za okres 3 miesięcy w wysokości 2.546,58 zł. miesięcznie. Za 2023 rok wykazał dochód w kwocie 24.556,88 złotych. W okresie wakacyjnym wyjeżdża sezonowo za granicę w celach zarobkowych. W ostatnim czasie przebywał 3 tygodnie w Holandii, gdzie zarobił 4500 euro. Nadal jest właścicielem działki budowlanej położonej w J. o powierzchni 7 arów. Posiada oszczędności w kwocie 7.000-8.000 złotych (po wymianie euro). Mieszkanie opalane jest węglem i w ubiegłym sezonie grzewczym zakupił 2 tony węgla za 2.400 zł. Ponosi następujące stałe wydatki: rachunki za energię elektryczną 280 zł co 2 miesiące (wcześniej 210-220 zł.) i wywóz śmieci 30 zł. oraz kupuje butlę z gazem - 65 zł. Dojeżdża do pracy i na paliwo wydaje około 200 zł. miesięcznie. Małoletni syn C. O. uczy się prywatnie języka angielskiego (koszt 120 zł miesięcznie) oraz uczęszcza na basen (bilet dla obu kosztuje 35 zł. za godzinę tygodniowo) i zajęcia karate (koszt 100 zł miesięcznie). Ma problemy ze skórą atopową oraz stwierdzono u niego nadpobudliwość ruchową i pozostaje pod opieką PZP dla Dzieci. Małoletni C. ma indywidualny tryb nauczania. Na wyżywienie oraz środki czystości dla siebie i syna wydaje około 500-600 zł. miesięcznie. Koszt utrzymania małoletniego C. wynosi ponad 1000 zł. miesięcznie. Za kolonię syna zapłacił 1500 zł. Pobiera świadczenie 800 +. Z. O. leczy się na nadciśnienie i gruczoł krokowy. Na leki dla siebie i syna wydaje około 250 zł. miesięcznie, w tym leki dla niego kosztują około 120-150 zł. miesięcznie.

S. O. ma 62 lat, posiada wykształcenie średnie. Nadal utrzymuje się ze świadczenia emerytalnego, po waloryzacji w wysokości netto 2927,60 zł. miesięcznie. S. O. świadczyła usługi z zakresu ochrony na rzecz firmy (...) Sp. z.o.o. na podstawie umowy zlecenia, po raz ostatni w maju bieżącego roku, osiągając następujące dochody: za okres od 13-31 lipca 2023 r. - 198 zł, za okres miesiąc wrzesień 2023r. – 198 zł., za miesiąc listopad 2023 r. – 198 zł., za miesiąc grudzień – 396 zł. i za okres 01.05.2024r. – do 20.05.2024r. – 396 zł. Nadal mieszka sama w tym samym lokalu i ponosi następujące wydatki: czynsz 395 zł, rachunki za energię elektryczną 80 zł. i gaz 60 zł. oraz telefon 60 zł. Pozostaje pod stałą opieką neurologa i neurochirurga. Z powodu stanu zdrowia, w tym w związku z nadciśnieniem i bradykardią na wizyty i lekarstwa wydaje po 250 zł. miesięcznie. Czasami korzysta z prywatnych wizyt lekarskich, ostatnio z porady neurochirurga i kardiologa, a jedna wizyta kosztowała 250 zł. Nadal jest diagnozowana. Nie posiada oszczędności ani majątku przynoszącego dochód.

dowody: decyzja o waloryzacji emerytury pozwanej (k.16), potwierdzenie uiszczenia opłaty mieszkaniowej (k.17), faktury Vat (k.18-19; 36-40;), faktury Vat (k.42-44), dokumentacja medyczna pozwanej (k.28-31, 33, 35), zaświadczenia lekarskie (k. 32 i k. 41), faktury VAT (k.29-39), informacja o wysokości opłat k. 34, częściowo zeznania Z. O. (k.46-47), częściowo zeznania S. O. (k.47), zaświadczenie o zarobkach powoda (k. 51), PIT 11 powoda (k. 52-53), zaświadczenie o wynagrodzeniu S. O. (k. 57-66).

Stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o powyższe dokumenty, zgromadzone w toku niniejszego postępowania. Do ustaleń faktycznych posłużył także dowód osobowy w postaci przesłuchania stron, których zeznania Sąd obdarzył w znacznej części przymiotem wiarygodności, w szczególności w zakresie w jakim były one ze sobą zgodne i pokrywały się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Nie zasługują natomiast na wiarę zeznania powoda w tej części, w jakiej twierdził, iż z powodu swojej trudnej sytuacji finansowej nie jest w stanie dłużej płacić alimentów na rzecz byłej żony, szczególnie, że w żadnej mierze nie wykazał, jakoby miało dojść do pogorszenia jego możliwości finansowych, a tym bardziej, że obecnie znajduje się w mniej korzystnej sytuacji materialnej niż pozwana. Podobnie nie można dać wiary zeznaniom pozwanej w części, w jakiej podnosi, że już od marca br. nie świadczy usług ochrony z powodu pogorszenia stanu zdrowia, albowiem ze złożonych do akt sprawy dokumentów, w tym zaświadczeń wynika, iż po raz ostatni dochód z tytułu umowy zlecenia uzyskała w maju br.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo o ustalenie wygaśnięcia obowiązku alimentacyjnego nie zasługuje na uwzględnienie. Nie mniej jednak zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwolił ustalić, iż od ostatniego rozstrzygnięcia obniżającego wysokość alimentów należnych od powoda na rzecz pozwanej nastąpiła istotna zmiana stosunków w sytuacji byłych małżonków, skutkująca dalszym obniżeniem świadczeń alimentacyjnych.

Zgodnie z art. 60 § 2 k.r.o. jeżeli jeden z małżonków został uznany za wyłącznie winnego rozkładu pożycia, a rozwód pociąga za sobą istotne pogorszenie sytuacji materialnej małżonka niewinnego, Sąd na żądanie małżonka niewinnego może orzec, że małżonek wyłącznie winny obwiązany jest przyczyniać się w odpowiednim zakresie do zaspokajania usprawiedliwionych potrzeb małżonka niewinnego chociażby ten nie znajdował się w niedostatku. Bezspornym jest, że małżeństwo S. O. i Z. O. zostało rozwiązane przez rozwód z wyłącznej winy męża.

Natomiast do stwierdzenia, czy doszło do zmiany stosunków między stronami w rozumieniu art. 138 k.r.o. należy brać pod uwagę, czy istniejące warunki i okoliczności mają charakter trwały, dotyczą okoliczności zasadniczych i wyczerpują te przesłanki, które w istotny sposób wpływają na istnienie i zakres obowiązku alimentacyjnego. Zmiana alimentów zasądzonych na podstawie art. 60 § 2 k.r.o., poprzez ich uchylenie, czy obniżenie możliwa jest zaś w przypadku ustalenia, że utrzymujący się nadal stan istotnego pogorszenia się sytuacji małżonka niewinnego z uwagi na zmianę okoliczności nie wymaga już świadczeń w zasądzonej wysokości. Sytuacja taka wynikać może bowiem z poprawy szeroko rozumianej sytuacji małżonka niewinnego, bądź też z pogorszenia się sytuacji małżonka zobowiązanego.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd uznał, że sytuacja materialna S. O. rzeczywiście uległa poprawie, skoro posiada ona stałe źródło dochodu, po waloryzacji o blisko 300 zł. wyższe niż dotychczas, a suma wydatków na zaspokojenie bieżących potrzeb - zgodnie z wyliczeniem przedstawionym w odpowiedzi na pozew – wynosi około 1.700 zł. miesięcznie (z treści zeznań pozwanej wynika, że jest to nawet niższa suma). Pomimo, iż jak słusznie wskazuje pozwana świadczenie emerytalne uzyskuje od czerwca 2022 r., a tym samym fakt ten był już znany Sądowi Rejonowemu w Kielcach w sprawie o sygn. III RC 503/22 o obniżenie alimentów, co wprost wynika ze sporządzonego i załączonego do akt uzasadnienia wyroku z dnia 23 marca 2023 roku (k. 62 i k. 64-66v), to nie można pominąć okoliczności, iż w poprzedniej sprawie nie zgłoszono roszczenia o ustalenie wygaśnięcia obowiązku alimentacyjnego, w całości uwzględniając powództwo o obniżenie alimentów. Ponadto Sąd miał również na uwadze, że aktualne świadczenie emerytalne S. O. po waloryzacji wynosi 2927,60 zł netto miesięcznie, a pozwana jest nadal uprawniona do otrzymywania dodatkowych wypłat (13-tej i 14-tej emerytury) i do maja br, świadczyła usługi na podstawie umowy zlecenia a dochód z tego tytułu za ten miesiąc wyniósł 396 zł. Z zeznań S. O. również wynika, że obecnie nie może jednak liczyć na pomoc innych krewnych, ale w przeciwieństwie do byłego męża nadal nie ma nikogo na utrzymaniu, a zatem uzyskiwane przez siebie dochody w całości przeznacza na zaspokajanie własnych potrzeb. Nie mniej jednak wskazać również należy, że co do zasady ponoszone przez pozwaną stałe wydatki nie uległy znaczącym zmianom, nawet pomimo pogorszenia stanu zdrowia i jak ustalono w toku poprzedniej sprawy koszt utrzymania uprawnionej wynosił dotychczas około 1.500 zł. miesięcznie, a z wyliczeń przedstawionych w odpowiedzi na pozew wynika, iż była żona ponosi obecnie wyższe wydatki na wyżywienie, ale płaci niższe rachunki za mieszkanie (gaz i energia elektryczna) i nieco wyższe opłaty czynszowe.

Obowiązek świadczeń alimentacyjnych między małżonkami po rozwodzie stanowi kontynuację obowiązku wzajemnej pomocy powstałego przy zawarciu związku małżeńskiego. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, w ocenie Sądu, nie zaszła taka zmiana stosunków, która uzasadniałaby wygaśnięcie obowiązku alimentacyjnego powoda, który został uznany za wyłącznie winnego rozkładu pożycia stron. W pierwszej kolejności wskazać należy, że powód nie wykazał, iż obecnie znajduje się w trudnej sytuacji finansowej. Z. O. nadal posiada stałe zatrudnienie, z którego osiąga aktualnie wyższe dochody, z tym, iż tak jak dotychczas jest zatrudniony jedynie na ½ etatu. Nie można przy tym pominąć okoliczności, że podejmowane przez niego prace sezonowe za granicą rekompensują mu niższe dochody uzyskiwane z tytułu umowy o pracę w szkole w okresie wakacji i dzięki tym wyjazdom jest w stanie zgromadzić oszczędności, których pozwana nie posiada.

Oceniając sytuację finansową strony Sąd bierze pod uwagę nie tylko rzeczywiście uzyskiwane dochody, ale także możliwości majątkowe i zarobkowe, czyli zarobki i dochody, które osoba zobowiązana do alimentacji może i powinna osiągnąć przy dołożeniu należytej staranności i przestrzeganiu zasad prawidłowej gospodarki oraz stosownie do swoich sił umysłowych i fizycznych. Zważyć należy, że powód posiada długoletnie doświadczenie zawodowe, a pracuje tylko na ½ etatu i tym samym ma realną perspektywę osiągania wyższych dochodów, chociażby przez podejmowanie prac dorywczych. Sąd miał także na uwadze fakt, że opiekując się małoletnim synem nie domaga się od matki dziecka alimentów. Wprawdzie przyznał, że nie ustalił obowiązku alimentacyjnego na rzecz małoletniego C., albowiem matka dziecka dobrowolnie przekazuje mu kwoty 500 – 600 zł., ale jak sam stwierdził potrzeby dziecka wraz z wiekiem rosną. Tym samym Sąd nie dał wiary twierdzeniom powoda, iż ponoszone przez niego wydatki na rzecz syna uniemożliwiają mu wykonywanie obowiązku alimentacyjnego na rzecz byłej żony. Nadto wskazać należy, że stan zdrowia powoda nie utrudnia mu wykonywania pracy w szkole ani nie jest przeszkodą do podejmowania przez niego prac sezonowych w okresie wakacji. Z. O. nadal ma możliwość świadczenia nie tylko stałej pracy zarobkowej, ale i prac dorywczych, w tym sezonowych za granicą. Tym samym w ocenie Sądu nie uległy pogorszeniu możliwości zarobkowe i majątkowe powoda, które nadal kształtują się na poziomie nie niższym niż 3.300 zł. miesięcznie.

Natomiast porównując sytuację finansową pozwanej od momentu orzeczenia obowiązku alimentacyjnego, to wprawdzie uległa ona poprawie z uwagi na przyznane świadczenie emerytalne, ale należy się z nią zgodzić, że uprawnienia emerytalne uzyskała już wcześniej i nie jest to nowa okoliczność. Nie mniej jednak jak już wspomniano należy zwrócić uwagę, iż z tego powodu w ostatniej sprawie uwzględniono powództwo o obniżenie alimentów w całości. Podobnie wbrew temu co twierdzi pozwana zakres jej usprawiedliwionych potrzeb, a nawet ogólny koszt bieżącego utrzymania nie uległ znaczącym zmianom w porównaniu do czasu ostatniego wyrokowania, a nawet odnośnie wydatków za leki można na podstawie zeznań uprawnionej i złożonych do akt faktur z apteki przyjąć, że wręcz nieco zmalał. Z drugiej strony aktualny stan zdrowia S. O. w ocenie Sądu znacząco utrudnia dodatkowe zarobkowanie. Przesłanką obowiązku alimentacyjnego powoda wobec pozwanej jest istotne pogorszenie sytuacji materialnej małżonka niewinnego, chociażby ten nie znajdował się w niedostatku. Sytuacja finansowa pozwanej mimo, że uległa poprawie nie uzasadnia uchylenia obowiązku alimentacyjnego powoda wobec byłej żony. Pozwana nadal podlega ciągłemu leczeniu i konsultacjom specjalistów, na dowód czego przedstawiła stosowną dokumentację medyczną.

Mając powyższe na uwadze zdaniem Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy zachodzi jedynie podstawa do obniżenia alimentów na rzecz S. O. z kwoty po 300 zł miesięcznie do kwoty po 200 zł miesięcznie, szczególnie wobec okoliczności, iż pozwana jest w stanie w wyższym zakresie niż dotychczas zaspokajać swoje usprawiedliwione potrzeby i suma wymienionych przez nią stałych wydatków nie przekracza wysokości świadczenia emerytalnego jakie obecnie pobiera, a nawet jest ponad 1.200 zł. niższa. Na powyższą okoliczność zwrócił już uwagę Sąd w toku poprzedniej sprawy o obniżenie alimentów, co zaznaczono w uzasadnieniu wyroku wskazując, iż koszt utrzymania pozwanej wynosił 1.500 zł. miesięcznie, przy wysokości świadczenia emerytalnego ponad 2.600 złotych miesięcznie, co skutkowało obniżeniem alimentów o 300 zł. miesięcznie. Zatem środki alimentacyjne w kwocie 200 zł. miesięcznie, w połączeniu z otrzymywanym świadczeniem emerytalnym wyższym o blisko 300 zł. miesięcznie niż dotychczas, powinny pozwolić pozwanej na zaspokojenie wszystkich usprawiedliwionych potrzeb, które utrzymują się na podobnym poziomie i to nawet przy przyjęciu, iż zgodnie z wyliczeniem przedstawionym w odpowiedzi na pozew uprawniona ponosi obecnie nieco wyższe wydatki na poziomie 1.700 zł. miesięcznie. W związku z tym nawet brak dodatkowego źródła dochodu nie spowoduje, iż pozwana nie będzie w stanie zaspokoić w pełni kosztów swojego utrzymania. Ma to tym większe znaczenie, iż różnica w wysokości stałych dochodów byłych małżonków (niecałe 400 zł.), które w przypadku powoda wzrosły i przy założeniu, iż jego możliwości finansowe pozostają na tym samym poziomie jak w sprawie o obniżenie alimentów – 3.300 zł. miesięcznie, wskazuje, iż były mąż powinien nadal wspierać finansowo pozwaną kwotą po 200 zł. miesięcznie (3.300 zł. powód + 2.900 zł. pozwana = 6.200 zł. : 2 = 3.100 zł.).

W związku z powyższym, na podstawie art. 138 k.r.o. w zw. z art. 61 k.r.o. i art. 60 § 2 k.r.o. w ocenie Sądu należało obniżyć alimenty należne od powoda na rzecz pozwanej do kwoty po 200 zł miesięcznie (pkt I wyroku) i oddalić powództwo w pozostałej części (pkt II wyroku).

Na podstawie art. art. 333 § 1 pkt 1 k.p.c. wyrokowi w punkcie I (pierwszym) Sąd nadał rygor natychmiastowej wykonalności (pkt III wyroku).

Z uwagi na wynik procesu Sąd na podstawie art. 100 k.p.c. zniósł wzajemnie koszty procesu pomiędzy stronami ( pkt IV wyroku).

sędzia Iwona Głowacka