Ojciec ma syna niemal co weekend. Sąd podniósł alimenty do 900 zł, nie do 1500 zł

wyroku z dnia 3 czerwca 2025 r.

Pozwem z dnia 26 lutego 2025 r., X. V. działająca jako przedstawicielka ustawowa małoletniego powoda S. W. domagała się od pozwanego N. W. podwyższenia – począwszy od dnia wniesienia pozwu, miesięcznych rat alimentacyjnych ustalonych wyrokiem Sądu Rejonowego w Nowym Sączu IX Zamiejscowy Wydział Rodzinny i Nieletnich w Muszynie z dnia 30 listopada 2016 r., sygn. akt IX RC 15/16, zmienionym wyrokiem Sądu Okręgowego w Nowym Sączu z dnia 4 maja 2017 r., sygn. akt III Ca 56/17 z kwoty po 750 zł do kwoty po 1 500 zł, płatnych z góry do jej rąk do dnia 10-tego każdego następującego po sobie miesiąca z ustawowymi odsetkami na wypadek uchybienia terminowi płatności którejkolwiek z rat i w takim zakresie zgłosiła również żądanie udzielenia zabezpieczenia, a nadto wnioskowała o zwrot kosztów procesu od pozwanego w taryfowej wysokości.

Uzasadniając żądanie matka małoletniego podała, iż alimenty płacone przez pozwanego nie wspomagają małoletniego w sposób dostateczny, zwłaszcza z uwagi na upływ czasu od ustalenia obowiązku alimentacyjnego, a także galopującą inflację, co ma wpływ na drastyczny wzrost cen artykułów pierwszej potrzeby, jak również sam pozwany nie partycypuje w sposób adekwatny w kosztach utrzymania małoletniego, który rośnie bardzo szybko, z tygodnia na tydzień wyrasta z odzieży i obuwia, a rozwój fizyczny wiąże się także

z istotnymi wydatkami chociażby na artykuły spożywcze. Podniosła, iż od urodzenia syna to ona pełni rolę rodzica wiodącego, sprawuje nad nim bieżącą pieczę, dba o jego prawidłowy rozwój, stan zdrowia, zaspokaja potrzeby, a w opiece pomaga jej matka, zaś pozwany

w zasadzie nie interesował się potrzebami małoletniego i ograniczał się do realizacji ustalonych kontaktów oraz uiszczania alimentów, które niejednokrotnie przekazywane były po terminie zapłaty, a w sytuacji, gdy małoletni przebywał u niego w okresie wakacji czy ferii, pozwany nie wywiązywał się z obowiązku alimentacyjnego, twierdząc, że wówczas alimenty się nie należą. Matka małoletniego wskazała, iż stara się zapewnić dziecku wszelkie atrakcje zgodne z jego wiekiem i zainteresowaniami, tj. wyjazdy do kina, parku trampolin, wycieczki do lasu, skateparku, zabawki, książki, gry, natomiast pozwany próbuje przekonać małoletniego do własnej osoby poprzez zakup różnorodnych, acz niekoniecznie niezbędnych prezentów czy sponsorowanie atrakcji, na które jej nie stać. Miesięczny koszt utrzymania małoletniego oszacowała na kwotę ok. 2 722 zł obejmującą wydatki na : wyżywienie – 800 zł, odzież i obuwie – ok. 250 zł, leki, witaminy, suplementy – ok. 50 zł, dentystę – ok. 42 zł ( ok. 500 zł rocznie ), kosmetyki i artykuły higieniczne – 200 zł, fryzjera – ok. 30 zł, wyprawkę do szkoły – ok. 200 zł ( ok. 2 400 zł rocznie ), opłaty szkolne ( ubezpieczenie, rada rodziców, komitet rodzicielski ) – ok. 50 zł, wycieczki szkolne, kolonie, spektakle, teatr – 100 zł, korepetycje, zajęcia dodatkowe – ok. 200 zł, kieszonkowe – 100 zł, wyjścia towarzyskie

( kino, pizza ) – 200 zł, wakacje, wyjazdy weekendowe – ok. 250 zł ( 3 000 zł rocznie ), abonament telefoniczny – ok. 50 zł oraz partycypację w kosztach utrzymania domu – ok. 200 zł. Odnosząc się do własnej sytuacji materialnej podała, iż prowadzi własną działalność gospodarczą w postaci usług fryzjerskich, finansowo wspiera ją najbliższa rodzina, zaś sytuacja finansowa pozwanego, który także prowadzi własną działalność gospodarczą, jest ponadprzeciętna, gdyż jest on właścicielem kilku drogich samochodów, kilku quadów, wielu specjalistycznych maszyn, obecnie finalizuje budowę drugiego domu. Ponadto, zdaniem matki małoletniego, pozwany, jako rodzic, który nie sprawuje bezpośredniej pieczy nad synem, powinien ponosić koszty jego utrzymania w większym zakresie, niż ona. ( k. 3-7 )

Postanowieniami z dnia 14 marca 2025 r. Sąd z urzędu sprawdził wartość przedmiotu sporu wskazaną na kwotę 18 tys. zł i ustalił ją na kwotę 9 tys. zł oraz oddalił wniosek

o udzielenie zabezpieczenia. ( k. 15-16 )

W odpowiedzi na pozew N. W. wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz obciążenie powoda kosztami postępowania, w tym kosztami zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Zdaniem pozwanego, potrzeby małoletniego w stosunku do stanu, gdy miał dwa lata, jak najbardziej uległy zmianie, ale niekoniecznie generuje to wzrost kosztów wynikający z żądania pozwu, zwłaszcza że obecnie matka małoletniego nie ponosi kosztów opiekunki do dziecka w wysokości 800 zł miesięcznie, jak wówczas. Pozwany zakwestionował jako nieudowodnione tak co do zasady, jak i wysokości część wydatków wskazywanych przez matkę małoletniego podnosząc, iż do pozwu nie został dołączony ani jeden dokument potwierdzający ich ponoszenie i większość kosztów została sztucznie zawyżona i wykreowana tylko i wyłącznie na potrzeby niniejszego postępowania. Według pozwanego, wydatki jakie matka małoletniego ponosi na odzież i obuwie dla syna wynoszą maksymalnie 1 800 zł rocznie, tj. 150 zł miesięcznie, gdyż małoletni często przyjeżdża do niego w odzieży lub obuwiu nieadekwatnym do pory roku, czy aktualnych warunków pogodowych, co wymusza na nim konieczność zakupu dla syna „ od ręki ” koniecznych ubrań i butów. Wydatki na kosmetyki i środki higieniczne pozwany zakwestionował na kwotę powyżej 50 zł miesięcznie, biorąc pod uwagę wiek małoletniego i jego potrzeby w tym zakresie obejmujące szampon, żel do mycia, dezodorant, patyczki do uszu, udział w kosztach zakupu środków do prania, a wydatki na fryzjera uznał za nieuzasadnione, skoro z zawodu jest fryzjerką. W zakresie kosztów wyprawki szkolnej podał, iż małoletni otrzymuje komplet podręczników za darmo ze szkoły, zaś wydatki na pozostałe artykuły piśmiennicze, plastyczne, zeszyty, to kwota ok. 500 - 600 rocznie, tj. 50 zł miesięcznie, z czego matka małoletniego otrzymuje na wyprawkę szkolną 300 zł z programu „ Dobry Start ”. Za zawyżone uznał wydatki na wycieczki, kolonie, spektakle i teatr, gdyż małoletni nie jeździ na kolonie, ani na tzw. „ zieloną szkołę ”, a wycieczki i przedstawienia szkolne nie odbywają się aż tak często, stąd kwota maksymalnie 50 zł miesięcznie na zabezpieczenie tego typu atrakcji jest wystarczająca. Odnośnie opłat szkolnych wskazał, iż w szkole małoletniego nie ma osobno rady rodziców i komitetu rodzicielskiego, roczna składka na potrzeby klasowe to ok. 100 zł, a na ubezpieczenie 75 zł, co daje kwotę 20 zł miesięcznie. Zarzucił również, iż małoletni nie pobiera korepetycji z żadnego przedmiotu, natomiast zajęcia dodatkowe, na które uczęszcza są bezpłatne, nie otrzymuje też od matki żadnego kieszonkowego, matka nie zabiera go także na wyjazdy wakacyjne ani weekendowe i od lat, to on organizuje dziecku wypoczynek wakacyjny, podobnie jak atrakcje weekendowe i zimowe – zabiera na narty, na wakacje nad morze, na wycieczki po Polsce, do zoo, kina, aquaparku, parków rozrywki, matka nie zapewnia mu również atrakcji w postaci wyjść towarzyskich typu kino, pizza,

a małoletni z uwagi na wiek, sam na żadne wyjścia towarzyskie nie chodzi, a ponadto to on od samego początku opłaca abonament telefoniczny za telefon, z którego małoletni korzysta

i który mu zakupił. Pomimo nieudowodnienia, pozwany uznał wskazywaną w pozwie wysokość wydatków na wyżywienie, leki, suplementy i witaminy oraz dentystę, a także udział w kosztach utrzymania domu. Jego zdaniem, maksymalna realna wysokość wydatków ponoszonych przez matkę małoletniego wynosi 1 420 zł miesięcznie, a wysokość ponoszonych przez niego kosztów na utrzymanie syna, który ok. 1/3 część roku spędza

u niego ( niemal wszystkie weekendy od piątku od zakończenia zajęć szkolnych do niedzieli do wieczora lud poniedziałku do rana, dwa tygodnie przerwy świąteczno – noworocznej, co najmniej tydzień ferii zimowych, tydzień ferii wielkanocnych, tydzień na długi weekend majowy i niemal całe wakacje ) wynosi 880 zł miesięcznie ( wyżywienie 400 zł, odzież

i obuwie 100 zł, leki 25 zł, kosmetyki i artykuły higieniczne 25 zł, wakacje i wyjazdy weekendowe 250 zł abonament telefoniczny 30 zł i partycypacja w kosztach utrzymania domu 50 zł ), a zatem łączny koszt utrzymania małoletniego wynosi miesięcznie 2 300 zł, przy czym matka małoletniego pobiera świadczenie 800+ i Dobry Start oraz otrzymuje zwrot z tytułu ulgi podatkowej na dziecko w kwocie 1 120 zł rocznie. Według pozwanego, płacone przez niego alimenty w dotychczasowej wysokości z naddatkiem pokrywają różnicę

w kosztach utrzymania małoletniego ponoszonych bezpośrednio przez matkę i niego – pokrywa bowiem łącznie 70 % wydatków na syna. Odnośnie własnej sytuacji podał, iż

w dacie orzekania o alimentach w 2017 r. był kawalerem i nie miał nikogo na utrzymaniu,

a aktualnie poza małoletnim ma na utrzymaniu dwie małoletnie córki w wieku 6 lat i 14 miesięcy oraz żonę, która nie pracuje i opiekuje się dziećmi, nadal też prowadzi firmę, którą prowadził w 2017 r., a obroty jego firmy też są na porównywalnym poziomie, co w 2017 r., zaprzeczył, aby posiadał dwa domy – posiada jeden, a drugi jest domem jego rodziców, ponadto posiada używaną koparkę, którą dopiero co spłacił, jeździ samochodem, który jest

w firmowym najmie długoterminowym i jest właścicielem samochodu osobowego J. (...) z 1997 r. o wartości ok. 5 tys. zł. Koszty miesięcznej utrzymania rodziny pozwany oszacował na : 3 000 zł na wyżywienie dla siebie, żony i starszej córki, 350 - 530 zł na opłatę za przedszkole i 200 zł na wyprawkę dla starszej córki, 1 200 zł na pieluchy, mleko, kaszki dla młodszej córki, 300 zł na odzież i obuwie dla dzieci, 200 zł na leki, maści dla dzieci, suplementy, witaminy, 300 zł na kosmetyki, artykuły higieniczne, kosmetyki dla dzieci, środki czystości i do prania, 319 zł na abonament telefoniczny i spłatę urządzeń, 500 zł na prąd i 400 zł na gaz za dom w N. i 1 900 zł rocznie na ubezpieczenie domu, 1 900 zł na ratę kredytu, 900 zł na czynsz i 100 zł na prąd za mieszkanie we B., z którego korzysta podczas świadczenia usług we B. oraz 400 zł rocznie na ubezpieczenie, 2 500 zł na paliwo na dojazdy do B. oraz przywożenie małoletniego do N.

i odwożenie go, a ponadto spłaca raty leasingowe za samochód bus wykorzystywany

w działalności gospodarczej w wysokości po 1 350 zł miesięcznie. Odnosząc się natomiast do sytuacji matki małoletniego, to według pozwanego jej możliwości zarobowe uległy istotniej poprawie w porównaniu z 2017 r., kiedy pracowała jako fryzjerka zatrudniona na ½ etatu

i niemal całą wypłatę przeznaczała na wynagrodzenie dla opiekunki dla dziecka, a obecnie jest właścicielką salonu fryzjerskiego, w którym pracuje osobiście od poniedziałku do osoby

i z doświadczenia życiowego wiadomo, iż większa cześć przychodów za usługi fryzjerskie nie jest w ogóle ewidencjonowana. Powyższe okoliczności w ocenie pozwanego przemawiają za nieuwzględnieniem powództwa. ( k. 22-31 )

Ostatecznie strony pozostały przy dotychczasowych stanowiskach. ( k. 155 i 387-387v.)

Sąd ustalił, co następuje :

Małoletni S. W. urodzony (...) pochodzi z nieformalnego związku (...). ( dowód : odpis aktu urodzenia małoletniego k. 10 )

Obowiązek alimentacyjny pozwanego wobec małoletniego został ustalony wyrokiem Sądu Rejonowego w Nowym Sączu IX Zamiejscowy Wydział Rodzinny i Nieletnich

w Muszynie z dnia 30 listopada 2016 r., sygn. akt IX RC 15/16, zmienionym wyrokiem Sądu Okręgowego w Nowym Sączu z dnia 4 maja 2017 r., sygn. akt III Ca 56/17 na kwotę po 750 zł miesięcznie. Małoletni liczył wówczas 2 lata, zamieszkiwał wraz z matką i 13-letnią przyrodnią siostrą w wynajmowanym mieszkaniu, za które czynsz wraz z opłatami eksploatacyjnymi wynosił ok. 1 200 zł. Koszty utrzymania małoletniego wynosiły 1 500 zł miesięcznie i obejmowały wydatki na : wyżywienie w tym m. in. mleko modyfikowane, kaszki, zupki, owoce i inne produkty żywnościowe, pieluchy, środki pielęgnacyjne

i kosmetyczne, odzież i obuwie, leki w razie chorób sezonowych oraz wynagrodzenie opiekunki w kwocie 800 zł. Matka małoletniego pracowała w salonie fryzjerskim

w wymiarze ½ etatu, najczęściej 4 - 5 godzin dziennie za miesięcznym wynagrodzeniem ok. 800 - 1 tys. zł, w zależności od liczby przepracowanych godzin i ilości klientów. Na starszą córką pobierała alimenty w wysokości po 380 zł miesięcznie, przy czym dziecko często przebywało u swego ojca i jego rodziców, pozostając częściowo na ich utrzymaniu. Wraz

z małoletnim często spędzała weekendy u swoich rodziców w V.. Pozwany zamieszkiwał we B., gdzie prowadził własną działalność gospodarczą polegającą na wykonywaniu instalacji sanitarnych i prac ziemnych. Był właścicielem lokalu mieszkalnego we B., który zakupił w marcu 2016 r. za kwotę 284 033 zł i na poczet ceny nabycia zaciągnął kredyt mieszkaniowy na kwotę 246 500 zł z całkowitą kwotą do spłaty do marca 2041 r. wynoszącą ok. 406 847 zł w miesięcznych ratach po ok. 1 376 zł. Obciążała go również spłata pożyczki zaciągniętej w lutym 2016 r. na kwotę 40 tys. zł do stycznia 2020 r., a w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą spłacał raty leasingowe za samochód

w wysokości po 1 093 zł miesięcznie. Pozwany pozostawał w związku partnerskim, poza małoletnim nie miał innych osób na utrzymaniu, realizował z nim regularne kontakty, które zostały ustalone ugodą sądową zawartą przed tamt. Sądem z dnia 17 lutego 2016 r., sygn. akt IX Nsm 14/16 w I i III weekend miesiąca w sobotę i niedzielę oraz w drugi dzień Świąt Bożego Narodzenia i Wielkanocnych od godz. 11.00 do godz. 17.00 w miejscu zamieszkania małoletniego, z prawem zabierania syna poza miejsce zamieszkania na okres dwóch godzin oraz możliwością modyfikacji dni i godzin po wcześniejszym ustaleniu i za zgodą obu stron,

a także do nieograniczonego kontaktu telefonicznego i w formie elektroniczne. Na przejazdy w związku z odbywaniem osobistej styczności z synem wydatkował ok. 1 tys. zł miesięcznie. ( dowód : dokumenty znajdujące się w aktach sprawy Sądu Rejonowego w Nowym Sączu IX Zamiejscowy Wydział Rodzinny i Nieletnich w Muszynie IX RC 15/16 )

Obecnie małoletni liczy 10 lat i zamieszkuje wraz z matką w wynajmowanym mieszkaniu w A., za które czynsz najmu wynosi 1 500 zł miesięcznie. Matka małoletniego wynajmuje również drugi lokal, sąsiadujący z lokalem mieszkalnym, za który uiszcza czynsz najmu w kwocie 200 zł miesięcznie i prowadzi w nim salon fryzjerski. Łączne miesięczne koszty utrzymania mieszkania i salonu wynoszą ok. 2 500 - 3 tys. zł, w tym czynsz, opłaty za prąd ok. 600 zł za oba lokale, internet ok. 100 zł, telewizję ok. 40 zł, opłaty za śmieci 198 zł kwartalne, które są naliczane wyłącznie od lokalu użytkowego.

Małoletni realizuje obowiązek nauki w szkole podstawowej w V., kończy III klasę. Korzysta z obiadów w szkole, których miesięczny koszt to ok. 90 - 120 zł, uczestniczy także w wycieczkach i imprezach organizowanych przez placówkę szkolną, koszt majowej wycieczki wyniósł 60 zł. Małoletni nie korzysta z żadnych korepetycji, od przyszłego roku szkolnego matka chciałaby go zapisać na dodatkowe zajęcia z języka angielskiego. Uczęszcza na treningi piłki nożnej, za które odpłatność wynosi ok. 160 zł miesięcznie, a także na bezpłatne zajęcia kreatywne w szkole. W związku z pojawieniem się w październiku 2023 r. trudności emocjonalnych i oporu przed uczęszczaniem do szkoły, do stycznia br. korzystał

z terapii psychologicznej w U., za którą płacili naprzemiennie oboje rodzice. Odbywa także prywatne wizyty u psychiatry, co jednorazowo stanowi koszt 240 zł, ostatnia była

w styczniu br., a termin kolejnej został wyznaczony na lipiec br. Zakup leków jest refundowany i jest to wydatek ok. 20 zł. Małoletni korzysta także z prywatnych wizyt

u dentysty – odbył wizytę grudniu 2024 r., której koszt wyniósł 600 zł, poza tym nie pozostaje w żadnym specjalistycznym leczeniu poza sezonowymi infekcjami.

Miesięczne usprawiedliwione koszty utrzymania małoletniego obejmują wydatki na : wyżywienie, w tym obiady w szkole – ok. 800, odzież i obuwie – ok. 200 - 250 zł, kosmetyki, środki higieniczne i czystości – ok. 50 zł, leki, suplementy i witaminy – ok. 50 zł, dentystę – 50 zł, szkołę – ok. 120 zł, w tym obowiązkowe składki ok. 20 zł, wyprawka ok. 50 zł

i wycieczki, wyjścia i imprezy szkolne ok. 50 zł, zajęcia z piłki nożnej – 160 zł, kieszonkowe – 100 zł, rozrywkę i wypoczynek, a także udział w kosztach utrzymania domu – ok. 200 zł.

( dowód : kopia umowy najmu lokalu mieszkalnego k. 243-245, kopia zawiadomienia

o wysokości opłaty za śmieci k. 361, kopia zaświadczenia o korzystaniu z wyżywienia

w szkole k. 359, wydruki wiadomości sms k. 51-52 i 378-382, wydruki z rachunku bankowego k. 113-127 i 167-173, wydruki potwierdzenia transakcji k. 247, 351 i 362-373, kopie paragonów i faktur za artkuły szkolne k. 248-249, wydruki zamówień w sklepie internetowym k. 250 i 356-358, kopie paragonów fiskalnych za artykuły spożywcze, odzież

i obuwie, paliwo, salę zabaw k. 262-350 i 354-355, kopia faktury za konsultację okulistyczną k. 352, kopie faktur za konsultacje psychiatryczną k. 374-377, kopia faktury za usługę stomatologiczną k. 353, wydruki zdjęć k. 176-242, zeznania przedstawicielki ustawowej małoletniego X. V. k. 158-159v. )

Matka małoletniego prowadzi własną działalność gospodarczą w postaci salonu fryzjerskiego, czynnego od 9.00 do 17.00, a w soboty do 12.00. Obecnie salon prowadzi wraz ze wspólnikiem, który wykonuje strzyżenia męskie. W 2023 r. zadeklarowała przychody

w łącznej wysokości ok. 91 280 zł, w 2024 r. – 76 360 zł, a dochód ok. 1 259 zł, od stycznia do maja 2025 r. – 21 550 zł. W związku z prowadzoną działalnością opłaca składkę ubezpieczeniową w wysokości ok. 2 088 zł miesięcznie, zaliczkę na podatek ok. 220 zł miesięcznie, opłaca też księgową, co stanowi miesięczny wydatek ok. 225 zł oraz abonament telefoniczny w wysokości ok. 433 zł miesięcznie. Na artkuły fryzjerskie wydatkuje miesięcznie ok. 600 - 1 100 zł, na paliwo ok. 250 zł. W br. otrzymała zwrot podatku w kwocie 151 zł. Miesięcznie matka małoletniego osiąga dochód w wysokości co najmniej 4 tys. zł. Pełnoletnia już córka zamieszkuje ze swoim ojcem, a obecnie studiuje w V.. W grudniu 2024 r. matka małoletniego przekazała na jej rzecz 710 zł, w tym 200 zł tytułem prezentu świątecznego, a w styczniu br. 400 zł. W codziennej opiece nad małoletnim pomaga jej matka zamieszkująca w V., na zmianę odprowadzają i odbierają małoletniego ze szkoły, małoletni po szkole przebywa też u babci, gdzie spożywa obiad i spędza czas

z mieszkającym po sąsiedzku kuzynostwem, a następnie jest zabierany przez matkę do domu. Matka zawozi także małoletniego na treningi piłki nożnej. ( dowód : dokumenty znajdujące się w aktach sprawy tut. Sądu III Nsm 584/23, kopie zapisów z ewidencji przychodów k. 128-130, wydruki zaświadczenia o wysokości dochodu k. 131-132 i 174, wydruk deklaracji PIT za 2024 r. k. 133-138, wydruk potwierdzenia transakcji k. 246, kopia potwierdzenia przelewu

k. 360, kopie faktur za artkułu fryzjerskie k. 251-261, wydruki z rachunku bankowego k. 113-127 i 167-173, zeznania przedstawicielki ustawowej małoletniego X. V.

k. 158-159v. )

Pozwany od 2017 r. pozostaje w związku małżeńskim, z którego posiada dwie małoletnie córki urodzone w 2018 r. i 2024 r. Do kwietnia 2024 r. wraz z rodziną zamieszkiwał we B., gdzie wyjechał po urodzeniu się małoletniego, natomiast obecnie zamieszkują w nowowybudowanym domu w N., z tym, że w N. przebywa od czwartku do niedzieli, bądź od piątku do poniedziałku, a w pozostałe dni we B., gdzie pracuje. Pozwany nadal prowadzi działalność gospodarczą, a także od kwietnia 2023 r. jest wspólnikiem spółki z(...) świadczącej usługi w zakresie wykonywania instalacji wodno – kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych i klimatyzacyjnych. W ramach własnej działalności pozwany wykorzystuje sprzęt i maszyny należące do spółki, użytkuje też samochód A. (...) z 2021 r., a jego w wspólnik A. z 2025 r., obydwa samochody są

w najmniej długoterminowym, za które miesięczny czynsz wynosi po 5 tys. zł za każde, zaś żona pozwanego korzysta z samochodu G. z 2023 r. również należącego do Spółki, za który opłata wynosi 2 tys. zł miesięcznie. Paliwo za samochód, z którego korzysta pozwany jest rozliczany jako koszt Spółki, natomiast wydatki za paliwo do samochodu, który użytkuje żona pozwanego, ponoszą samodzielnie. Pozwany posiada busa, którego zakupił, kiedy rozpoczynał prowadzenie działalności gospodarczej, a także samochód J. (...) z 1997 r. W 2024 r. pozwany zadeklarował przychód z prowadzonej działalności gospodarczej

w wysokości ok. 146 061 zł, a koszty uzyskania przychodu ok. 66 860 zł, stąd dochód wyniósł ok. 79 201 zł, natomiast w 2023 r. przychód wynosił ok. 132 092 zł, a koszty uzyskania przychodu ok. 229 480 zł, co spowodowało stratę w wysokości ok. 97 388 zł. Z kolei przychody Spółki w 2023 r. wyniosły ok. 3 975 217 zł, a w 2024 r. ok. 5 413 372 zł. Pozwany nie otrzymuje ze spółki wynagrodzenia, ani nie została mu wypłacona dywidenda. Miesięcznie pozwany osiąga dochód w wysokości co najmniej 7 tys. zł. Żona pozwanego nie pracuje zawodowo, opiekuje się małoletnimi córkami, starsza córka pozwanego uczęszcza do zerówki, za które miesięczna opłata wraz z wyżywieniem wynosi ok. 500 zł. Pozwany nadal spłaca kredyt za mieszkanie we B., obecnie miesięczna rata wynosi ok. 1 900 zł, koszty utrzymania mieszkania we B. wynoszą ok. 880 zł miesięcznie – czynsz 800 zł oraz opłata za prąd 80 zł, a domu w N. ok. 400 zł – opłata za prąd ok. 220 zł, za wodę ok. 125 zł, za śmieci 100 zł, koszt zakupu drewna to ok. 500 zł rocznie. Pozwany przez cały czas realizuje kontakty z małoletnim i w rzeczywistości odbywają się one w zdecydowanie szerszym zakresie niż ustalony w ugodzie z 2016 r., albowiem gdy pozwany przyjeżdżał do syna, spędzał z nim weekendy łącznie z nocowaniem w swoim domu rodzinnym, a także zabierał go do B. na dłuższe pobyty w okresach świątecznych, wakacji i ferii zimowych. Od czasu przeprowadzki do domu w N., gdzie małoletni ma urządzony i w pełni wyposażony oddzielny pokój, spędza on u ojca prawie wszystkie weekendy – jest zabierany przez pozwanego lub jego ojca w piątek bezpośrednio po treningu lub w sobotę rano i odwożony w poniedziałek przed zajęciami szkolnymi, a także okresy przerw świątecznych, znaczną część wakacji i ferii. Pozwany organizuje synowi wypoczynek

w czasie, gdy małoletni przebywa u niego, zabiera na wycieczki, wyjścia do kina, na narty, snowboard, wyjazdy wakacyjne nad morze, poza alimentami zakupuje mu markową odzież

i obuwie, także narciarską, ostatnio na żądanie matki małoletniego obuwie w związku

z uroczystością I Komunii Świętej, sprzęt sportowy i elektroniczny, zabawki, opłaca abonament telefoniczny, spłacał także ratę za telefon. Pozwany jest w stałym kontakcie

z placówką szkolną małoletniego. Odbył też z małoletnim wizytę u okulisty i zakupił mu okulary w związku ze stwierdzoną wadą wzroku. ( dowód : dokumenty znajdujące się

w aktach sprawy tut. Sądu III Nsm 584/23, kopie aktów urodzenia małoletnich k. 39-40, wydruki deklaracji PIT za 2023 r. i 2024 r. k. 33-38, wydruk KRS k. 151-153v., kopie informacji dodatkowych do sprawozdania finansowego za 2023 r. i 2024 r. k. 139-146, kopie protokołów zgromadzenia wspólników z 2023 r. i 2024 r. k. 385-386v., wydruk z profilu pozwanego k. 147-150, kopie faktur za usługi telekomunikacyjne k. 45-50, wydruki potwierdzeń zakupów internetowych 41-43, kopie paragonów fiskalnych i faktur za odzież

i obuwie, sprzęt sportowy, artykuły spożywcze, chemiczne, leki k. 44, 53-98, zdjęcia k. 99, zeznania świadków : P. M. k. 155v.-156v., R. W. k. 156v.-157v., X. N. k. 157v.-158, zeznania pozwanego N. W. k. 159v.-160v. )

Rodzice małoletniego pozostają aktualnie w konflikcie. Przed tut. Sądem toczyło się pod sygn. akt III Nsm 584/23 postępowanie dotyczące ustalenia miejsca pobytu małoletniego oraz orzeczenia w przedmiocie władzy rodzicielskiej i prawomocnym postanowieniem z dnia 28 listopada 2024 r. Sąd ustalił miejsce pobytu małoletniego przy matce, a wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnim powierzył obojgu rodzicom, jednocześnie ograniczając ją przez zobowiązanie ich do podjęcia terapii rodzicielskiej. ( dowód : dokumenty znajdujące się w aktach sprawy tut. Sądu III Nsm 584/23 )

Ustalenia stanu faktycznego Sąd oparł na dokumentach zgromadzonych w aktach niniejszej sprawy, jak i aktach spraw tut. Sądu III Nsm 584/23 i Sądu Rejonowego w Nowym Sączu IX Zamiejscowy Wydział Rodzinny i Nieletnich w Muszynie IX RC 15/16, a także zeznaniach świadków oraz przedstawicielki ustawowej małoletniego i pozwanego.

Sąd oparł się na treści dokumentów urzędowych załączonych do akt sprawy, gdyż zostały one sporządzone przez uprawnione do tego organy. Ich autentyczność nie budziła wątpliwości. Sąd dał także wiarę dokumentom prywatnym złożonym przez strony, które pozwoliły na ustalenie stanu rodzinnego oraz majątkowego stron, a także zakresu ich uzasadnionych potrzeb, w szczególności małoletniego oraz możliwości zarobkowych rodziców małoletniego.

Sąd w całości uznał za wiarygodne zeznania świadków – żony pozwanego R. W. oraz jego sióstr P. M. i X. N.. Świadkowie w sposób spójny

i zgodny potwierdzili aktywny udział pozwanego w życiu małoletniego od jego narodzin do chwili obecnej oraz partycypację w kosztach jego utrzymania. Potwierdzają to także zdjęcia przedłożone przez pozwanego przedstawiające sposób spędzania czasu przez pozwanego

z synem w ciągu tego czasokresu. Również matka małoletniego w toku poprzedniej sprawy

w przedmiocie miejsca pobytu i władzy rodzicielskiej sama przyznała, iż w obliczu pojawiających się trudności wychowawczych, zwracała się do pozwanego z prośbą

o zdyscyplinowanie syna. Ponadto zarówno w niniejszym pozwie, jak w pismach procesowych poprzedniej sprawy podnosiła, iż pozwany robi dziecku drogie prezenty

i sponsoruje mu atrakcje, na które jej nie stać.

Odnosząc się do zeznań przedstawicielki ustawowej małoletniego oraz pozwanego, to w części dotyczącej sytuacji życiowej, rodzinnej, zdrowotnej małoletniego i jego rodziców Sąd dał im wiarę w takim zakresie w jakim znajdują potwierdzenie w przedłożonych dokumentach. Natomiast w ocenie Sądu, kierując się zasadami logiki i doświadczenia życiowego, wskazywane przez matkę wydatki i koszty utrzymania małoletniego należało częściowo uznać za zawyżone, a także nieudowodnione zgodnie z zasadą rozkładu ciężaru dowodu wyrażoną w art. 6 kpc, co zostanie szczegółowo podniesione w poniższej części uzasadnienia. Za niewiarygodne Sąd uznał twierdzenia matki małoletniego i pozwanego

w zakresie wysokości uzyskiwanych dochodów w kwocie 2 - 3 przez matkę małoletniego

i 4 tys. przez pozwanego. W ocenie Sądu przedłożone przez nich dokumenty podatkowe

z deklarowanym dochodem nie odzwierciedlają rzeczywistych zysków osiąganych

z prowadzonych przez nich działalności gospodarczych, które są zdecydowanie większe, a to przekonanie Sądu potwierdzają sprawozdania z wywiadów kuratora przeprowadzonych

w sprawie III Nsm 584/23 i matka małoletniego deklarowała wówczas dochody na poziomie ok. 4 tys. zł, a pozwany ok. 7 tys. zł ( k. 42 i 92 akt III Nsm 584/23 ), ponadto powszechnym jest fakt wykonywania części usług świadczonych przez oboje rodziców małoletniego bez ich ewidencjonowania w dokumentacji podatkowej. Miarodajne dla oceny sytuacji majątkowej matki małoletniego nie są też przedłożone wyciągi z rachunków bankowych, albowiem jak sama przyznała dysponuje również gotówką, z której pokrywa m. in. opłaty za czynsz –

w przedłożonych wyciągach brak jest wypłat na kwoty po 1 500 zł, aby można było przyjąć, iż zapłata nastąpiła wprawdzie gotówką, ale ze środków znajdujących się uprzednio na rachunku bankowym. Z kolei pozwany odmówił przedłożenia wyciągu z rachunku bankowego, co zdaniem Sądu świadczy o tym, iż nie chciał wykazać, jaka jest jego rzeczywista sytuacja materialna, w tym posiadane oszczędności, z pewnością przekraczające deklarowaną przez niego kwotę 7 800 zł.

W pewnym zakresie ustalenia Sądu oparte zostały również na zasadach doświadczenia życiowego. Zgodnie z utrwalonym poglądem ustalenia Sądu dotyczące sytuacji majątkowej stron, jeżeli nie odbiega ona od standardowej, mogą zostać poczynione w oparciu o same zasady doświadczenia życiowego ( por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 29 listopada 1949 r., Wa.C. 167/49 ).

Sąd zważył, co następuje :

Przesłanką do zmiany orzeczenia o wysokości obowiązku alimentacyjnego jest stosownie do treści art. 138 kro zmiana stosunków rodzinnych bądź majątkowych po stronie zobowiązanego bądź uprawnionego.

Sąd jest zobowiązany do ustalenia czy zachodzą określone w art. 138 kro przesłanki

do zmiany prawomocnego orzeczenia dotyczącego alimentów. W myśl tego przepisu można zmienić orzeczenie lub umowę dotyczącą obowiązku alimentacyjnego w razie zmiany stosunków. Przez zmianę stosunków rozumie się istotne zmniejszenie się lub ustanie możliwości zarobkowych i majątkowych zobowiązanego do alimentacji albo istotne zwiększenie się usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego, wskutek czego ustalony zakres obowiązku alimentacyjnego wymaga skorygowania – przez stosowne zwiększenie lub zmniejszenie wysokości świadczeń alimentacyjnych ( tak m. in. Sąd Okręgowy w Nowym Sączu w wyroku z dnia 18 grudnia 2013 r. III Ca 787/13, z dnia 7 listopada 2013 r. III Ca 699/13 i z dnia 7 listopada 2013 r. III Ca 661/13 ).

Zgodnie z dyspozycją art. 133 § 1 kro rodzice zobowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania

i wychowania. Z dyspozycji tego przepisu wynika, że rodzice mogą być zwolnieni od świadczeń alimentacyjnych w stosunku do dziecka tylko wtedy, gdy dziecko posiada własny majątek, a dochody z tego majątku wystarczają na całkowite pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania. We wszystkich innych wypadkach na rodzicach ciąży stanowczy obowiązek dostarczania dziecku środków utrzymania i wychowania. Nadto zgodnie z art. 135 § kro zakres świadczeń alimentacyjnych zależy od usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego oraz od zarobkowych i majątkowych możliwości zobowiązanego.

Zakres potrzeb dziecka, które powinny być przez rodziców zaspokojone, wyznacza także treść art. 96 kro, według którego rodzice obowiązani są troszczyć się o fizyczny

i duchowy rozwój dziecka i przygotować je należycie – odpowiednio do jego uzdolnień – do pracy dla dobra społeczeństwa. Stosownie do tej dyrektywy rodzice, w zależności od swych możliwości są obowiązani zapewnić dziecku środki do zaspokojenia zarówno jego potrzeb fizycznych ( wyżywienia, mieszkania, odzieży ) jak i duchowych ( kulturalnych ), także środki wychowania ( kształcenia ogólnego, zawodowego ) według zdolności, dostarczania rozrywek i wypoczynku.

Przede wszystkim obowiązek alimentacyjny uzależniony jest od usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego. Charakterystyczne jest to, że ustawodawca w ramach obowiązku alimentacyjnego przewiduje zaspokajanie usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego, a nie wszystkich jego potrzeb. Zatem ustalenia wymaga, które z potrzeb uprawnionego mają charakter usprawiedliwiony, a które z nich – chociaż istnieją – nie mieszczą się w pojęciu potrzeb usprawiedliwionych. Przy ocenie, które z potrzeb uprawnionego powinny być uznane za potrzeby usprawiedliwione, należy z jednej strony brać pod uwagę możliwości zobowiązanego, z drugiej zaś zakres i rodzaj potrzeb. Każde dziecko musi mieć zapewnione podstawowe warunki egzystencji w postaci wyżywienia zapewniającego jego prawidłowy rozwój fizyczny, stosowną do wieku odzież, środki na ochronę zdrowia, kształcenie podstawowe i zawodowe. Wyjście poza wymienione potrzeby zależy już tylko od osobistych cech dziecka oraz od zamożności i możliwości majątkowych zobowiązanego. Pojęcia usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego nie można jednakże odrywać od pojęcia zarobkowych i majątkowych możliwości zobowiązanego. Pojęcia te w praktyce pozostają we wzajemnej zależności i obie przesłanki wzajemnie na siebie rzutują, zwłaszcza przy ustalaniu przez sąd wysokości alimentów. Istotne jest zatem zawsze zestawienie stopy życiowej zobowiązanego z potrzebami uprawnionego, które dopiero w kontekście warunków życia zobowiązanego należy kwalifikować jako uzasadnione ( por. wyrok Sądu Rejonowego

w Ostrowi Mazowieckiej z dnia 3 sierpnia 2020 r. III RC 136/19 ). Współzależność ta zgodnie z utrwalonym już stanowiskiem judykatury nie oznacza jednak, iż samo istnienie usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego w każdym wypadku czyni zasadnym powództwo

o podwyższenie alimentów ( tak Sąd Najwyższy m. in. w wyroku z dnia 20 stycznia 1972 r. III CRN 470/1971, z dnia 28 listopada 1975 r. III CRN 330/1975, z dnia 15 października 1998 r. I CKN 860/97 ). Górną granicą świadczeń alimentacyjnych są bowiem zarobkowe

i majątkowe możliwości zobowiązanego, choćby nawet nie zostały w tych granicach pokryte wszystkie usprawiedliwione potrzeby uprawnionego do alimentacji. Ponadto przy ocenie zakresu obowiązku alimentacyjnego należy brać pod uwagę także usprawiedliwione potrzeby własne zobowiązanego. Uwzględnienie roszczenia dziecka nie może doprowadzić do niedostatku rodziców, ale z drugiej jednak strony, rodzice powinni dzielić się z dzieckiem najmniejszym nawet dochodem.

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż niewątpliwie od czasu ustalenia obowiązku alimentacyjnego w dotychczasowej wysokości nastąpiła zmiana sytuacji małoletniego, który wówczas był dwuletnim dzieckiem, a obecnie liczy 10 lat i kontynuuje edukację na etapie szkoły podstawowej. Zatem zmieniła się struktura wydatków na małoletniego, gdyż wówczas ponad połowę ustalonych na kwotę 1 500 zł kosztów jego utrzymania stanowiły wydatki na wynagrodzenie opiekunki – 800 zł, zaś pozostałą część wydatki na wyżywienie, pieluchy, środki pielęgnacyjne, odzież i obuwie, leki, zabawki i partycypację w kosztach utrzymania mieszkania, obecnie część tych kosztów nie występuje, pojawiły się nowe związane ze wzrostem, rozwojem i edukacją, jednak koszty utrzymania małoletniego są standardowymi kosztami utrzymania dziecka w jego wieku. Zmiana wysokości alimentów nie może być determinowana tylko i wyłącznie, jak to wskazane zostało w pozwie galopującą inflację, co ma wpływ na drastyczny wzrost cen artykułów pierwszej potrzeby, albowiem okoliczność ta dotyczy także pozwanego.

Za usprawiedliwione, a jednocześnie niekwestionowane przez pozwanego Sąd uznał wskazywane wydatki na wyżywienie małoletniego, w tym zakup obiadów w szkole

w wysokości ok. 800 zł miesięcznie.

Odnośnie wydatków na odzież i obuwie, biorąc pod uwagę wiek małoletniego oraz możliwość zakupu odzieży i obuwia, także markowego w promocyjnych i okazyjnych cenach czy to w sklepach internetowych czy stacjonarnych, usprawiedliwione potrzeby małoletniego w tym zakresie, obejmujące zapewnienie mu odpowiedniej odzieży i obuwia zarówno do szkoły, jak i w związku z uprawianymi aktywnościami sportowymi, według Sądu zaspokoi kwota ok. 200 - 250 zł miesięcznie. Nie można natomiast podzielić twierdzeń zawartych

w pozwie, iż małoletni tak szybko rośnie, że wyrasta z ubrań z tygodnia na tydzień. Oczywistym jest natomiast konieczność sezonowej wymiany odzieży i obuwia. Sąd uwzględnił przy tym, że pozwany również dodatkowo zakupuje małoletniemu odzież

i obuwie.

Odnosząc się do wydatków na środki czystości, higieniczne i kosmetyki, zdaniem Sądu kwota ok. 50 zł miesięcznie jest wystarczająca na zaspokojenie adekwatnych do wieku potrzeb małoletniego, tj. m. in. zakup szamponu do włosów, żelu pod prysznic, pasty do zębów i szczoteczki, papieru toaletowego, proszku do prania, środków czystości. Z przeprowadzonych dowodów nie wynika, aby małoletni wymagał stosowania jakichś specjalistycznych środków. Wydatki przewyższające tą kwotę należy uznać za nieudowodnione.

Jako nieudowodnione Sąd uznał wydatki na fryzjera w wysokości 30 zł, zwłaszcza że matka małoletniego jest fryzjerką, a dodatkowo jej wspólnik zajmuje się strzyżeniem męskim i nie sposób przyjąć, że płaci na strzyżenie syna.

W zakresie wydatków na leki, w tym w razie sezonowych infekcji, witaminy, suplementy Sąd uznał za usprawiedliwioną wskazywaną kwotę ok. 50 zł miesięcznie, która obejmuje także wydatki związane z wizytami u psychiatry – obecnie dwa razy do roku po 240 zł. Kwoty tej nie kwestionował pozwany. W takim samym zakresie należy uznać za uzasadnione i niekwestionowane wydatki na dentystę, tj. również po ok. 50 zł miesięcznie.

W zakresie wydatków szkolnych, uwzględniając otrzymywanie przez małoletniego darmowych podręczników, przysługiwanie na małoletniego świadczenia Dobry Start

w kwocie 300 zł w związku z rozpoczęciem roku szkolnego na przybory i artykuły szkolne, konieczność uiszczania obowiązkowych składek – ubezpieczenie, rada rodziców, potrzeby klasowe, wydatki na wycieczki, wyjścia i imprezy klasowe, uznana przez pozwanego kwota ok. 120 zł miesięcznie, w tym ok. 20 zł na składki i po ok. 50 zł na wyprawkę oraz wycieczki i imprezy jest według Sądu wystarczająca, a wydatki przekraczające tą kwotę nie zostały udowodnione.

Odnosząc się do korepetycji z języka angielskiego, to jak przyznała matka małoletniego, obecnie małoletni z nich nie korzysta, stąd wydatki na ten cel nie zostały uwzględnione.

Za usprawiedliwione należy natomiast uznać wydatki na zajęcia z piłki nożnej

w wysokości ok. 160 zł miesięcznie.

Do usprawiedliwionych kosztów utrzymania małoletniego należy także zaliczyć wydatki na wypoczynek i rozrywkę. W związku z tymi wydatkami podnieść należy, iż Sąd uwzględnił, że matka małoletniego uzyskuje świadczenie wychowawcze w kwocie 800 zł

i nie są pieniądze na jakiekolwiek wydatki, ale zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci świadczenie to jest przeznaczone na częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych. Wprawdzie zgodnie z art. 135 § 3 pkt 3 kro świadczenie wychowawcze nie ma wpływu na zakres świadczeń alimentacyjnych żadnego

z rodziców, ani na ich możliwości zarobkowe i majątkowe, a więc nie zwalnia żadnego

z rodziców od swojej części uczestniczenia w kosztach utrzymania dziecka, nie wlicza się go do średniego miesięcznego dochodu gospodarstwa domowego przy ubieganiu się o inną pomoc państwową ( zasiłki z pomocy społecznej, alimenty z Funduszu Alimentacyjnego, dodatki mieszkaniowe, itp. ), jednakże z faktu, iż kwotę 800 zł wypłacaną rodzicowi, pod którego opieką pozostaje dziecko nie zalicza się do dochodu tego rodzica, mającego wpływ na jego zakres świadczenia alimentacyjnego wobec dziecka, nie można wyprowadzić wniosku, że Sąd ustalając obowiązek alimentacyjny pomija fakt otrzymywania przez dziecko powyższej kwoty na jego potrzeby. Małoletni otrzymuje kwotę po 800 zł na częściowe pokrycie wydatków związanych z jego wychowywaniem, w tym opieką i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych. Dlatego też kwota świadczenia wychowawczego może zostać przeznaczona na pokrycie wydatków związanych z wypoczynkiem, rozrywką, zajęciami dodatkowymi, w tym z piłki nożnej, a także z przyszłymi korepetycjami z języka angielskiego. W zakresie kosztów związanych z rozrywką i wypoczynkiem, Sąd wziął również pod uwagę, iż pozwany także organizuje małoletniemu wyjścia do kina, wycieczki, wyjazdy na narty, snowboard, wyjazdy wakacyjne w czasie, gdy małoletni przebywa u niego.

Za usprawiedliwione ze względu na wiek małoletniego, Sąd uznał wydatki na kieszonkowe w kwocie ok. 100 zł z przeznaczeniem np. na zakup słodyczy czy wyjścia

z kolegami.

Z kolei wydatki na abonament telefoniczny nie są ponoszone przez matkę małoletniego i jak jednoznacznie wynika z przeprowadzonego postępowania dowodowego, opłaty za telefon małoletniego ponosi pozwany.

Odnośnie kosztów związanych z utrzymaniem domu, to partycypacja w tych kosztach powinna być proporcjonalna do liczby osób zamieszkujących wraz z dzieckiem, a ponadto do usprawiedliwionych kosztów utrzymania dziecka zalicza się ryczałtowe koszty zużycia wody, prądu, gazu do gotowania i ogrzania wody. Do kosztów tych nie wlicza się pozostałych kosztów związanych z utrzymaniem mieszkania, koszt utrzymania i ogrzania mieszkania obciąża bowiem rodzica, któremu powierzono wykonywanie władzy rodzicielskiej

i zobowiązany jest zapewnić dla siebie takie mieszkanie, które umożliwia pobyt w nim dzieci ( por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 23 marca 2016 r. I ACa 1755/15 ). Biorąc pod uwagę, iż pozwany uznał w całości kwotę wskazywanych na ten cel wydatków, Sądu również ustalił udział małoletniego w tych kosztach na poziomie ok. 200 zł miesięcznie.

W zakresie sytuacji rodziców małoletniego, w porównaniu z chwilą ustalania alimentów w 2017 r. również uległa ona zmianie, a możliwości majątkowe każdego z nich zwiększeniu.

Odnosząc się do sytuacji pozwanego, to aktualnie pozostaje w związku małżeńskim, na utrzymaniu poza małoletnim synem ma również dwie małoletnie córki pochodzące małżeństwa, od kwietnia 2024 r. zamieszkuje w nowowybudowanym domu w N., posiada dotychczasowe mieszkanie we B., za które nadal spłaca kredyt

w miesięcznych ratach po ok. 1 900 zł, nadal prowadzi działalność gospodarczą, jest wspólnikiem spółki z o.o., z której co prawda nie pobiera wynagrodzenia, ale zarówno on, jak i jego żona użytkują samochody opłacane przez Spółkę, nie ponosi kosztów paliwa, które także są finansowane przez Spółkę, we własnej działalności gospodarczej wykorzystuje sprzęt należący do Spółki, a jego miesięczne dochody to kwota co najmniej 7 tys.

Z kolei matka małoletniego rozpoczęła prowadzenie własnej działalności gospodarczej, którą także rozwija i prowadzi salon fryzjerski wraz ze wspólnikiem, uzyskując miesięcznie dochody na poziomie co najmniej 4 tys. zł, poza małoletnim nie ma już innych osób na utrzymaniu.

W kwestii rozłożenia obowiązku alimentacyjnego na rodziców małoletniego trzeba pamiętać, iż obowiązek ten ciąży na obojgu rodzicach i ma dwojaką postać : wyraża się świadczeniami o charakterze materialnym oraz osobistymi staraniami o jego utrzymanie

i wychowanie. Zgodnie bowiem z treścią art. 135 § 2 kro wykonanie obowiązku alimentacyjnego względem dziecka, może polegać także, w całości lub części, na osobistych staraniach o jego utrzymanie lub wychowanie. Okoliczności konkretnego stanu faktycznego są podstawą do oceny, czy osobiste starania wyczerpują obowiązek alimentacyjny zobowiązanego w całości czy tylko w części. Zależeć to będzie w głównej mierze od tego jak dalece dziecko absorbuje wychowawczo jedno z rodziców, co pozostaje w ścisłym związku

z wiekiem i jego stanem zdrowia. Małoletni liczy obecnie 10 i nie wymaga już takiego zaangażowania opiekuńczego matki, jak wówczas gdy miał 2 lata. Ponadto nie można pominąć, iż pozwany aktywnie uczestniczy w życiu syna, spędza z nim niemal wszystkie weekendy, przerwy świąteczne, znaczną cześć ferii zimowych i wakacji, ma z nim stały kontakt, kontaktuje się z placówką szkolną syna. Należy przy tym wskazać na niekonsekwencję i sprzeczność po stronie matki małoletniego, albowiem w niniejszej sprawie powoływała się na brak zaangażowania pozwanego w wychowanie i opiekę nad małoletnim oraz bycie wiodącym rodzicem, a jednocześnie, gdy pozwany domagał się, aby małoletni zamieszkiwał z nim, zdecydowanie się temu sprzeciwiała.

Biorąc zatem pod uwagę usprawiedliwione i udowodnione koszty utrzymania małoletniego podlegające uwzględnieniu w racie alimentacyjnej, a obejmujące wydatki na wyżywienie, odzież i obuwie, leki i leczenie, szkolne oraz kieszonkowe – miesięcznie wynoszą one ok. 1 600 zł. Zdaniem Sądu, ze względu na zapewnianie małoletniemu przez pozwanego różnego rodzaju atrakcji i wyjazdów, w czasie, gdy małoletni u niego przebywa, w takim samym zakresie w jakim zapewnia to córkom pochodzącym z małżeństwa, wydatki na ten cel nie powinny zostać uwzględnione w racie alimentacyjnej, gdyż dwukrotnie obciążałyby pozwanego, a matka małoletniego dodatkowo pobiera świadczenie wychowawcze w kwocie 800 zł – poprzednio była to kwota 500 zł i może środki te wykorzystać na sfinansowanie organizowanego przez nią wypoczynku dla syna, a także pokryć koszty zajęć dodatkowych, czy korepetycji. Z kolei ze względu na to, iż to matka małoletniego od poniedziałku do piątku sprawuje opiekę nad synem z pomocą swojej matki, odwozi i przywozi go do szkoły i na trening udział pozwanego w kosztach utrzymania powinien być nieco wyższy. Jednocześnie Sąd uwzględnił także, iż w czasie kiedy małoletni przebywa u pozwanego, zapewnia on synowi utrzymanie – w tym wyżywienie, zakupuje mu również dodatkowo odzież i obuwie, urządził małoletniemu pokój w domu w N.. W tych okolicznościach, w ocenie Sądu zasadnym jest zwiększenie udziału pozwanego w kosztach utrzymania syna o 150 zł, tj. do kwoty po 900 zł miesięcznie za okres od dnia wniesienia pozwu, tj. od dnia 26 lutego 2025 r., a w pozostałym zakresie powództwo zostało oddalone, jako nieudowodnione oraz przekraczające usprawiedliwione potrzeby małoletniego, o czym na podstawie powołanych powyżej przepisów orzeczono jak w punktach I i II sentencji wyroku. Podkreślenia wymaga, iż w okolicznościach niniejszej sprawy brak jest uzasadnienia, aby całość kosztów utrzymania małoletniego przerzucić na pozwanego, mimo, iż matka małoletniego także posiada możliwości majątkowe, by częściowo partycypować w tych kosztach, w dodatku w mniejszym rozmiarze niż pozwany. Ponadto należy podnieść, iż powoływana przez matkę małoletniego okoliczność nieterminowej płatności alimentów, która nie została wykazana, może być podstawą wdrożenia postępowania egzekucyjnego, natomiast nie stanowi przesłanki do podwyższenia alimentów, jak sugeruje to treść pozwu.

O kosztach procesu Sąd orzekł w punktach III – V wyroku na podstawie art. 100 kpc. Wobec częściowego uwzględnienia żądań koszty zastępstwa procesowego zostały wzajemnie zniesione, natomiast Sąd obciążył pozwanego opłatą sądową od pozwu w części obejmującej uwzględnione powództwo, tj. kwotą 200 zł obliczoną zgodnie z art. 13 § pkt 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych ( Dz. U. z 2024 r., poz. 959 – t. j. z późn. zm. ), a w pozostałym zakresie o nieuiszczonych kosztach sądowych, od których powód korzystał z ustawowego zwolnienia, orzekł na podstawie art. 113 ust. 1 i 4 uksc, obciążając nimi Skarb Państwa.

Na podstawie art. 333 § 1 kpc w pkt VI sentencji wyroku Sąd nadał wyrokowi w pkt I rygor natychmiastowej wykonalności.

Sędzia Beata Przerwanek

ZARZĄDZENIE

I. Odnotować uzasadnienie.

II. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi powoda oraz zwrócić opłatę sądową od wniosku o uzasadnienie w kwocie 100 zł ( sto złotych ) – k. 391.

III. Kal. 2 tygodnie.

Gorlice, dnia 26 czerwca 2025 r. Sędzia Beata Przerwanek