Ojciec po trzech miesiącach od wyroku chciał obniżyć alimenty. Sąd oddalił oba pozwy

Pozwem z dnia 11 czerwca 2025 roku C. W. wniósł o obniżenie alimentów ustalonych wyrokiem Sądu Okręgowego w Kielcach o sygn. akt I C 648/21 na rzecz małoletniej R. W. z kwoty 1300 zł do kwoty 900 zł miesięcznie.

W uzasadnieniu podniósł, że małoletnia R. W. ur. (...) pochodzi z jego małżeństwa z F. W., które zostało rozwiązane przez rozwód na mocy wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 7 lipca 2022 roku w sprawie I C 648/21, którym zasądzono od powoda na rzecz małoletniej pozwanej alimenty w kwocie po 1300 zł miesięcznie. Wskazał, że miesięczny koszt utrzymania małoletniej w wysokości 2000 złotych, jaki został podany przez matkę jest wygórowany (wyżywienia 800 zł, środki czystości wraz z pieluchami 350 zł, ubrania 250 zł, zabawki i pomoce logopedycznych 350 zł, a także koszty utrzymania mieszkania, jakimi są opłata za czynsz 570 zł, prąd 150 zł, internet 80 zł i telefon 50 zł ). Jednocześnie nadmienił, że nie ma wiedzy o kosztach wizyt lekarskich i prywatnego przedszkola, dodając, że jego zdaniem córka powinna korzystać z państwowej pomocy lekarskiej oraz uczęszczać do państwowego przedszkola. Podał, że obecnie zarabia najniższą płacę krajową i nie stać go na alimenty powyżej kwoty 900 zł miesięcznie. Zamieszkuje w domu swoich rodziców, który otrzymał w ramach umowy dożywocia i ponosi koszty związane z jego utrzymaniem. Ponadto musi ponosić koszt leczenia ojca, po tym jak doznał udaru, wskutek czego nie porusza się i wymaga stałej opieki, jaką sprawuje razem ze swoją matką. Zaznaczył, że należycie realizuje kontakty z córką ustalone wyrokiem rozwodowym, jak również aktywnie uczestniczy w sprawach jej dotyczących. Stwierdził przy tym, że matka małoletniej, która opiekuje się niepełnosprawną pozwaną, powinna także podjąć działania mające na celu uzyskanie zatrudnienia, aby ponosić wraz z nim w równym stopniu koszty utrzymania córki (k. 3 – 5).

W odpowiedzi na pozew przedstawiciel ustawowy małoletniej F. W. domagała się o oddalenie powództwa w całości, jednocześnie wnosiła o podwyższenie alimentów zasądzonych w sprawie IC 648/21 od C. W. na rzecz R. W. z kwoty 1300 zł do kwoty 1500 zł miesięcznie, płatnych na dotychczas ustalonych warunkach.

W uzasadnieniu wskazała, że Sąd Apelacyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 6 marca 2025 roku w sprawie I ACa 2004/22 na skutek apelacji wniesionej przez powoda zmienił zaskarżony wyrok rozwodowy w zakresie jego kontaktów z córką, utrzymując w mocy rozstrzygnięcie w zakresie alimentów, zaś pozew o obniżenie alimentów został złożony zaledwie po upływie 3 miesięcy od momentu uprawomocnienia się orzeczenia rozwodowego. Ponadto taki pozew, zdaniem przedstawicielki ustawowej pozwanej, jawił się jako sprzeczny z zasadami współżycia społecznego. Podniosła, że od dnia 6 marca 2025 roku powód nie wykazał żadnych okoliczności, które by uzasadniały obniżenie ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego, a kwestionowane przez niego koszty utrzymania córki były poddane kontroli instancyjnej przez Sąd Apelacyjny w Krakowie, który przyznał, że podane kwoty odpowiadają aktualnym usprawiedliwionym potrzebom dziecka i nie zostały w jakikolwiek sposób zawyżone. Jednocześnie podała, że powód nieprawidłowo wykonuje obowiązek alimentacyjny, jak również nie realizuje ustalonych sądownie kontaktów z córką i zaprzeczyła, aby brał aktywny udział w sprawach dotyczących ich małoletniej córki. Wskazała, że sprawuje ciągłą opiekę nad niepełnosprawną córką, co uniemożliwia jej podjęcie jakiejkolwiek pracy, chociażby w formie zdalnej, a pobierane przez nią świadczenia z tytułu sprawowanej opieki przeznacza na zaspokajanie uzasadnionych potrzeb dziecka. Podkreśliła też, że powód oprócz wykonywania obecnej pracy jako ślusarz posiada także doświadczenie pracy w sektorze budowlanym, co pozwalałoby mu na osiąganie wysokich dochodów. Zaznaczyła, że powód posiada dwa pojazdy, w tym busa, który wykorzystuje w celach dodatkowego zarobku przy rozbiórkach starych stodół i zabudowań gospodarczych, a następnie handluje pozyskanym z nich drewnem. Podniosła też, że od ostatniego orzeczenia w zakresie alimentów doszło do wzrostu kosztów utrzymania małoletniej, na co przełożył się wzrost cen towarów i usług, zaś udział powoda jest niewspółmierny do realnego zapotrzebowania dziecka. Podała, że na aktualne miesięczne koszty utrzymania małoletniej obejmują: zakup żywności ok. 1400 zł, zakup środków czystości i higieny ok. 600 zł, zakup odzieży i obuwia ok. 300 zł, zakup suplementów i witamin ok. 150 zł oraz zakup pomocy logopedycznych ok. 300 zł. Wskazała, że małoletnia z uwagi na swoją niepełnosprawność wymaga także kosztów leczenia i rehabilitacji, na które składają się: wizyta u neurologopedy – 1040 zł miesięcznie (8 spotkań po 130 zł każde), wizyty u laryngologa – 600 zł rocznie (2 wizyty po 300 zł każda), wizyta u kardiologa – 300 zł rocznie, wizyta u audiologa – 590 zł rocznie, wizyta u neurologa – 300 zł rocznie, wizyta kontrolna u stomatologa w poradni (...) w Ł. – 470 zł rocznie (2 wizyty po 235 zł) oraz leczenie stomatologiczne w poradni (...) w Ł. – ok. 5000 zł co 2 lata (k. 22 – 27).

Na rozprawie w dniu 08 stycznia 2026 roku powód potrzymał swoje stanowisko podnosząc, że nie stać go na płacenie alimentów powyższej kwoty 900 zł miesięcznie i wnosił o oddalenie powództwa wzajemnego. Natomiast pozwana nadal nie godziła się na obniżenie alimentów i popierała powództwo wzajemne o ich podwyższenie. (k. 153, 154).

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Małoletnia R. W. ur. (...) pochodzi ze związku małżeńskiego C. W. i F. W., który został rozwiązany przez rozwód wyrokiem Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 7 lipca 2022 roku w sprawie o sygn. akt I C 648/21 – bez orzekania o winie stron. W wyroku tym kosztami utrzymania i wychowania małoletniej obciążono oboje rodziców i z tego tytułu zasądzono od C. W. na rzecz R. W. tytułem alimentów kwotę po 1300 zł miesięcznie, płatne do rąk matki małoletniej, F. W., do 10 – tego dnia każdego miesiąca wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w przypadku uchybienia terminowi płatności którejkolwiek z rat. Następnie wyrokiem z dnia 6 marca 2025 roku w sprawie o sygn. I ACa 2004/22 Sąd Apelacyjny w Krakowie oddalił apelację wniesioną przez C. W. w zakresie zasądzonych alimentów co do ich obniżenia.

R. W. ma 7 lat. Choruje na niepełnosprawność sprzężoną narządu słuchu i niepełnosprawność intelektualną w stopniu umiarkowanym, w związku z czym orzeczono wobec niej potrzebę kształcenia specjalnego. Legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności typu 07 – S 10 – N. Korzysta z pomocy logopedy (2 razy w tygodniu). Od stycznia 2024 roku uczestniczy w zajęciach wczesnego wspomagania rozwoju w (...) Poradni (...) w F.. Wymaga stałej opieki i wsparcia zarówno w codziennym funkcjonowaniu, jak i w procesie terapeutycznym, a jej deficyty rozwojowe w zakresie motoryki, integracji sensorycznej, komunikacji oraz adaptacji społecznej znacząco ograniczają jej samodzielność i możliwości funkcjonowania na równi z rówieśnikami. Czyni postępy terapeutyczne, co jest efektem regularnych zajęć oraz ogromnego zaangażowania matki w jej rozwój, przy czym kontynuacja pracy terapeutycznej jest konieczna, aby mogła w pełni wykorzystywać potencjał w aktywnościach codziennych i edukacyjnych. Z uwagi na objęcie kształceniem specjalnym do dnia 31 sierpnia 2026 roku zostało odroczone u niej rozpoczęcie spełniania obowiązku szkolnego w Szkole Podstawowej Nr (...) w F.. Pozostaje pod opieką stomatologiczną, neurologopedy, neurologa, laryngologa, audiologa oraz alergologa. Wymaga specjalnego odżywiania w postaci mleka, zup rozdrobnionych.

C. W. ma 36 lat. Z zawodu jest blacharzem. Od 30 maja 2025 roku zatrudniony był w firmie (...) (...) z siedzibą w F. na stanowisku ślusarza i zarabiał 4.666 zł brutto miesięcznie (3500 zł netto). Okazjonalnie otrzymywał premie z tytułu zwiększonych obowiązków zawodowych. Jego umowa o pracę obowiązywała do 30 czerwca 2027 roku, ale powód rozwiązał ją za porozumieniem stron i aktualnie pracuje na „na czarno” i zarabia 250 zł dziennie. Nie jest przy tym zainteresowany zalegalizowaniem tej pracy bowiem planuje otworzyć własną działalność gospodarczą w zakresie pozyskiwania i obróbki drzewa (spodziewa się dochodu, na początek 5000-6000 zł miesięcznie). Liczy na dotację z Unii na rozpoczęcie działalności. Wcześniej utrzymywał się z prac dorywczych będąc zarejestrowanym jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Zamieszkuje wraz z rodzicami we własnym domu położonym w miejscowości M., który otrzymał w darowiźnie od rodziców. Dom znajduje się niecały kilometr od jego miejsca pracy, do którego dojeżdża samochodem, a czasem rowerem. Wraz z matką sprawuje opiekę nad chorym ojcem, który przeszedł udar. Jego matka z tytułu opieki nad ojcem pobiera świadczenie w wysokości 3280 zł. Oprócz małoletniej powód nie ma innych dzieci. Nie posiada orzeczenia o niepełnosprawności. Cierpi na bóle kręgosłupa, jednakże nie uczęszcza na rehabilitacje, wykonując w domu stosowne ćwiczenia. Był właścicielem bus-a, który zezłomował za kwotę 1000 zł, Samochód ten użytkował do celów rozbiórek budynków drewnianych. Po założeniu własnej firmy planuje korzystać z busa brata, który mógłby z nim pracować. Ostatnio sfinansował zakup pieca na pelet wydatkując kwotę 35 000 zł. W związku z tym spodziewa się niższych wydatków związanych z zakupem opału. Dokonał zakupu węgla w kwocie ok. 4000 zł oraz peletu w kwocie 1300 zł przy czym koszty opału dzieli z rodzicami. Z tytułu kosztów utrzymania domu ponosi także co dwa miesiące opłaty za prąd w wysokości 400 zł oraz za wodę w wysokości 200 zł. Prawidłowo wywiązuje się z obowiązku alimentacyjnego na rzecz córki i nie posiada żadnych zaległości. Spotyka się z córką w każdą niedzielę, a także robi jej prezenty w kwotach ok.100 – 150 zł.

F. W. ma 30 lat. Z zawodu jest technologiem żywienia. Zamieszkuje wraz z córką w mieszkaniu rodziców o powierzchni 45 m

2 położonym w F.. Nie pracuje bowiem sprawuje opiekę nad córką i z tego tytułu pobiera świadczenie pielęgnacyjne w wysokości 3300 zł miesięcznie. Pobiera także zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 215 zł, zasiłek rodzinny w kwocie 124 zł, dodatek rehabilitacyjny oraz świadczenie wychowawcze 800+. Nie otrzymuje pomocy finansowej ze strony swoich rodziców. Miesięczne koszty utrzymania córki oceniła na kwotę ok. 3500 zł, wskazując, że składają się na nią: wyżywienie 1400 zł, środki higieniczne 500 zł, maści 120 zł, chusteczki nawilżane 70 zł, odzież i obuwie 300 zł, suplementy 150 zł. Córka korzysta z pomocy zdrowotnej w ramach NFZ, z tym że jej matka podaje, że są też wizyty prywatne : u neurologopedy 130 zł (koszty bez zmian) , u laryngologa 300 zł (2 razy w roku), audiologa 590 zł (raz w roku) , neurologa 300 zł (raz w roku) i u alergologa (sezonowo) (brak rachunków). Nie ma nowych wizyt lekarskich. Ponosi koszty utrzymania mieszkania w postaci opłaty za czynsz 889 zł, opłaty za prąd 150 zł, gaz 100 zł oraz telewizję z internetem 90 zł. Opłaca także córce telefon w kwocie 30 zł miesięcznie. Podaje, że na transport dziecka przeznacza miesięcznie kwotę w wysokości 600 zł. Wskazuje koszty pomocy logopedycznych na 300 zł miesięcznie (wcześniej w sprawie rozwodowej podawała 350 zł). Małoletnia R. chodzi do przedszkola , ale spędza tam tylko 2 godziny dziennie. Jej matka twierdzi, że ponosi koszty wyżywienia w przedszkolu w kwocie 12 zł dziennie chociaż córka nie je pokarmów nierozdrobnionych ( w szczególności drugich dań).

Dowody:

odpis wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 7 lipca 2022 roku w sprawie I C 648/21 (k.8), umowa o pracę C. W. (k. 9), opinie o funkcjonowaniu R. W. wydane przez (...) Poradnię (...) (k. 29 – 33), orzeczenie nr 651/24/25 o potrzebie kształcenia specjalnego (k. 34 – 37), informacja o edukacyjnych i wychowawczych postępach wychowanki (k. 38 – 39), opinia Nr (...) (...) Poradni (...) w F. (k. 40), decyzja Nr (...) w sprawie odroczenia obowiązku szkolonego (k. 41), orzeczenie o niepełnosprawności (k. 42), faktury VAT (k. 43 – 48, 52 – 61, 75, 77 – 79 i 81), historia operacji bankowych (k. 49 – 50), dokumentacja medyczna F. W. (k. 71 – 74 i 76), zeznania świadka K. W. (k. 82v – 83),częściowo zeznania świadka R. N. (k. 151v), częściowe zeznania powoda C. W. (k. 83 – 83v), częściowe zeznania pozwanej F. W. (k. 84 – 84v).

Stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o wyżej wskazane dowody z dokumentów uznając je za spójny i niebudzący wątpliwości materiał dowodowy. Wiarygodność przywołanych dokumentów nie była kwestionowana przez strony, a ponadto nie wzbudzały one również wątpliwości Sądu, co do rzetelności i wiarygodności zawartych w nich treści. Do ustaleń posłużył też częściowo Sądowi dowód osobowy z przesłuchania stron, w części w jakiej zeznania te pokrywały się z dowodami z dokumentów oraz zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a także zeznania świadka K. W., którym Sąd przyznał walor pełnej wiarygodności na okoliczność dotyczącą sytuacji finansowej i mieszkaniowej powoda oraz co do okoliczności wywiązywania się przez niego z obowiązku alimentacyjnego na rzecz córki. Co do zeznań świadka R. N. to częściowo posłużyły do poczynienia ustaleń faktycznych w zakresie potrzeb małoletniej R. W., bowiem co do kosztów transportu wskazanych przez nią na kwotę 500-600 zł miesięcznie, świadek nadmieniła, że nie ma zbytniej pewności w tym przedmiocie bo to sprawa między matką małoletniej, a jej ojcem. Natomiast Sąd nie dał wiary C. W., że jego obecna sytuacja finansowa nie pozwala mu na wywiązywanie się z zasądzonych alimentów na dotychczasowym poziomie. Sąd nie uznał też za wiarygodne zeznań F. W. co do faktu, że doszło do zwiększenia się uzasadnionych potrzeb jej córki przemawiającymi za podwyższeniem alimentów na jej rzecz. Sąd nie oparł się również na przedłożonych przez przedstawicielkę ustawową małoletniej paragonach fiskalnych, ponieważ nie sposób uznać ich za dokument, gdyż brak na nich informacji, kto rzeczywiście dokonał zakupu opisanego na paragonie i na czyje potrzeby zakup ten został wykorzystany. Nawet jeżeli dana osoba dokonała przedmiotowego zakupu, to z niego nie wynika, czy zakupiony produkt przeznaczyła na cel strony powodowej, własny, czy też na potrzeby innych osób. Paragony fiskalne mogą jedynie wskazywać, jakie towary i za jaką cenę w danym sklepie, w danym dniu zostały zakupione.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwa w przedmiocie obniżenia i podwyższenia alimentów nie zasługiwały na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 133 § 1 k.r.o. rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania. Zakres świadczeń alimentacyjnych zgodnie z art. 135 § 1 k.r.o. zależy od usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego oraz od zarobkowych i majątkowych możliwości zobowiązanego do alimentacji. Stosownie zaś do treści art. 138 k.r.o. w razie zmiany stosunków można żądać zmiany orzeczenia lub umowy dotyczącej obowiązku alimentacyjnego. Zmianę stosunków w literaturze jak i orzecznictwie rozumie się przez istotne zwiększenie lub zmniejszenie możliwości zarobkowych i majątkowych zobowiązanego do alimentacji oraz istotne zwiększenie lub zmniejszenie usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 października 1969 r., III CRN 350/69, OSNCP 1970, nr 2, poz. 15). Chodzi przy tym o znaczące zmiany, o charakterze trwałym, w istotny sposób wpływające na zakres obowiązku alimentacyjnego, a nie o jakiekolwiek zmiany. Zmiana alimentów może nastąpić wówczas gdy istotnie zmieniły się usprawiedliwione potrzeby uprawnionego do alimentacji albo istotnie zmieniły się możliwości zarobkowe i majątkowe zobowiązanego. Rozstrzygnięcie żądania w zakresie zmiany alimentów wymaga zatem porównania stanu istniejącego w dacie uprawomocnienia się wyroku zasądzającego alimenty ze stanem istniejącym w dacie orzekania w przedmiotowej sprawie.

W tym miejscu podnieść należy, że C. W. domagał się obniżenia alimentów zaledwie po 3 miesiącach od daty wyrokowania przez Sąd Apelacyjny w Krakowie, który oddalił jego apelację od wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 07 lipca 2022 roku w zakresie obowiązku alimentacyjnego. Poza tym postępowanie dowodowe przeprowadzone w niniejszej sprawie nie wykazało, aby w ciągu tak krótkiego okresu sytuacja finansowa C. W. uległa pogorszeniu, co uniemożliwiałoby wywiązywanie się z obowiązku alimentacyjnego na rzecz córki. W szczególności chociaż C. W. od 15 grudnia 2025 roku jest bezrobotny to pracuje „na czarno” i planuje otworzyć własną działalność gospodarczą. Poza tym jego możliwości zarobkowe nadal są znaczne zważywszy, że pozwany ma dopiero 36 lat, jest zdolny do pracy i ma doświadczenie zawodowe jako ślusarz, kierowca, monter balustrad, pracownik budowlany oraz przy pozyskiwaniu i obróbce drewna z rozbiórek. Uwadze Sądu nie umknęło, że ostatnio pozwany był zatrudniony na podstawie umowy o pracę w firmie (...) z siedzibą w F. jako ślusarz do 2027 roku, ale z zatrudnienia zrezygnował za porozumieniem stron (k. 91-92). Obecnie osiąga zarobki wysokości 250 zł dziennie, ale nie jest zainteresowany pracą na podstawie umowy bo planuje rozpocząć własną działalność gospodarczą w zakresie obróbki starego drewna. Na początek spodziewa się dochodu na poziomie 5000-6000 zł miesięcznie. Oprócz córki R., nie posiada na utrzymaniu innych osób. Ponadto nie ciążą na nim żadne poważne zobowiązania finansowe i ma zabezpieczone potrzeby mieszkaniowe bowiem zamieszkuje w domu rodzinnych i nie ponosi kosztów wynajmu. Rachunki za media dzieli z rodzicami. Z dotychczasowego obowiązku alimentacyjnego na rzecz córki wywiązuje się prawidłowo i nie ma z tego tytułu żadnych zaległości chociaż twierdzi, że nie stać go na płacenie alimentów w kwocie po 1300 zł miesięcznie. Powyższe okoliczności nie potwierdziły, że C. W. aktualnie znajduje się w trudnej sytuacji finansowej i życiowej, w wyniku czego nie może regularnie wywiązywać się z obowiązku alimentacyjnego względem córki ustalonego w wyroku rozwodowym. Trzeba również podkreślić, że powód nie wykazał, aby koszty utrzymania małoletniej wskazane w sprawie rozwodowej zostały zawyżone, a kontrolę w tym zakresie przeprowadzał Sąd Apelacyjny w Krakowie, który wyrokiem z dnia 06 marca 2025 roku oddalił apelację C. W., który domagał się obniżenia alimentów ustalonych w wyroku rozwodowym. Trzeba także nadmienić, że wytoczenie przez C. W. powództwo w przedmiocie obniżenia alimentów, po tak krótkim czasie od procedowania w zakresie alimentów przez Sąd Apelacyjny, należy uznać za próbę zmiany prawomocnego wyroku i polemizowanie z jego treścią w sytuacji, gdy nie nastąpiły żadne wyjątkowe okoliczności przemawiające za obniżeniem obowiązku alimentacyjnego. Tym samym C. W. powinien nadal partycypować kwotą w wysokości 1300 zł tytułem zasądzonych alimentów i brak było jakichkolwiek podstaw przemawiających za ich obniżeniem.

Odnośnie zaś roszczenia małoletniej R. W., jakie zostało zainicjowane przez jej przedstawicielkę ustawową F. W. należało stwierdzić, że nie wykazano, iż od ostatniego ustalenia alimentów na rzecz małoletniej, doszło do zmiany stosunków, które by przemawiały za ich podwyższeniem. Jak zostało bowiem wspomniano orzeczenie w zakresie alimentów uprawomocniło się w dniu 6 marca 2025 roku i od tego czasu nie doszło do znacznego wzrostu uzasadnionych potrzeb małoletniej, a tym samym koszty jej utrzymania kształtują się na podobnym poziomie, jak w trakcie postępowania przed Sądem Okręgowym w Kielcach w sprawie I C 648/21. Podnieść przy tym należy, że Sąd Apelacyjny w Krakwie dysponował dodatkowymi dokumentami złożonymi przez matkę małoletniej w dniu 14 lutego 2025 roku i nie było tam żadnych nowych wydatków. Dołączono przy tym jedyny rachunek, który dotyczył leczenia stomatologicznego małoletniej w znieczuleniu z lutego 2025 roku na kwotę 4590 zł i wydatek tez występował już w dacie orzekania przez Sąd Okręgowy w Kielcach i wynosił 5000 zł. W ocenie Sądu nie zostało wykazane, że koszty utrzymania małoletniej wynoszą 3500 zł miesięcznie. Natomiast odnośnie wydatków związanych z leczeniem małoletniej jej matka wskazała, że odpłatne są wizyty u neurologopedy przyznając, że koszty z tym związane nie zmieniły się od czasu ustalenia alimentów w 2022 roku. Nie zmieniły się też wydatki związane z leczeniem stomatologicznym małoletniej. Co do pomocy logopedycznych obecnie matka podaje koszt niższy. Natomiast odnośnie prywatnych wizyt u laryngologa F. W. zeznała, że występują one dwa razy w roku zamiast raz, jednak nie zostało to udowodnione. Nadmieniono też, że wizyty kontrolne w F. podrożały i będą kosztować 590 zł, ale wydatek ten jeszcze nie wystąpił, a Sąd orzeka na podstawie aktualnego stanu faktycznego. Jednocześnie należy pamiętać, że dotychczas wizyty w F. odbywały się raz w roku w ramach NFZ i nie przedstawiono żadnych dowodów na okoliczność, że powyższe uległo zmianie. W tym miejscu podnieść należy, że w niniejszej sprawie nie złożono żadnych rachunków na okoliczność kosztów leczenia małoletniej R., chociaż jej ojciec nie zgadzał się z tymi wydatkami. . Natomiast odnośnie kosztów bieżącego utrzymania małoletniej to zostały zawyżone. Nie można się bowiem zgodzić, że koszt wyżywienia 7 letniego dziecka wynosi 1400 zł, tym bardziej, że posiłki są spożywane w domu i matka może je przygotowywać sama zważywszy, że nie pracuje bo z uwagi na opiekę nad niepełnosprawną córką, pobiera stosowne świadczenia. Poza tym świadek R. N. (babka macierzysta) zeznała, że koszt mleka dla R. wynosi 140 zł miesięcznie (k. 151v), a w sprawie rozwodowej uwzględniono ten koszt w wysokości 400 zł miesięcznie (k. 125v). Do tego należy doliczyć koszty zupek, owoców i warzyw bowiem matka małoletniej wyjaśniła, że córka spożywa posiłki podobne do posiłków dla niemowlaków i to się nie zmieniło. Tym samym dyskusyjne jest, że przedstawicielka ustawowa twierdzi, iż ponosi koszty wyżywienia w przedszkolu tym bardziej, że dziecko spędza tam tylko 2 godziny. (okoliczności nie zostały wykazane). Wygórowany jest także koszt zakupu środków higieny (570 zł miesięcznie) zważywszy na aktualne ceny tych produktów. Co do kosztów transportu to w dacie orzekania o alimentach przez Sąd Okręgowy w Kielcach to w lipcu 2022 roku ceny paliw były rekordowo wysokie i wyniosły od 7,64 do 8,88 zł, zaś obecnie są niższe dlatego kwota wskazana przez matkę małoletniej wydaje się też zawyżona. .

Sąd wziął również pod uwagę, że C. W. ma z córką regularny kontakt , robi jej prezenty, a zatem nie ma podstaw, aby zwiększać jego finansowy udział w kosztach utrzymania córki.

Z tych względów w ocenie Sądu alimenty w kwocie 1300 zł miesięcznie są adekwatne zarówno do potrzeb małoletniej R. W. jak i do możliwości zarobkowych jej ojca. Poza tym biorąc pod uwagę kwotę, jaką F. W. osiąga z tytułu pobieranych świadczeń oraz z tytułu alimentów, to pozwala ona na pokrycie incydentalnych wydatków jakie generuje córka. Nadto pewne wydatki zmniejszyły się (np. mleko) i zaoszczędzone w ten sposób środki można przekierować na inne potrzeby dziecka.

Mając na uwadze powyższe, Sąd oddalił oba powództwa zarówno o obniżenie, jak i o podwyższenie alimentów, uznając je jako niezasadne.

Z uwagi na oddalenie obu powództw, Sąd na podstawie art. 100 k.p.c. zniósł wzajemnie między stronami koszty procesu.

sędzia Ewelina Dzierżak