Sąd podwyższył alimenty na syna z 600 do 800 zł, resztę żądania matki oddalił

wyroku z dnia 7 lipca 2026 r.

P. G. (1) działając w imieniu małoletniego syna P. G. (2) w dniu 10 września 2025 r. wniosła pozew przeciwko Ł. B. (1) domagając się podwyższenia alimentów na rzecz małoletniego powoda z kwoty po 600 zł miesięcznie, zasądzonych postanowieniem z dnia 1 maja 2022 r. Sądu Rejonowego w Toruniu wydanym w sprawie (...), do kwoty po 1.000 zł miesięcznie, płatnych z góry do rąk matki małoletniego P. G. (1), do dnia 10-tego każdego miesiąca z góry, wraz z ustawowymi odsetkami w razie opóźnienia w płatności którejkolwiek z rat.

W uzasadnieniu pozwu wskazano, iż małoletni P. G. (2) jest dzieckiem P. G. (1) i Ł. B. (1). Pozwany zobowiązany jest do płacenia alimentów w kwocie 600 zł miesięcznie na rzecz małoletniego powoda. Obecnie kwota ta nie jest wystarczająca do pokrycia usprawiedliwionych potrzeb dziecka, które wraz z jego wiekiem znacząco wzrosły.

Podkreślono, iż pozwany Ł. B. (1) posiada orzeczenie o stopniu niepełnosprawności co może wpłynąć na jego zdolność do pracy, jednak obowiązek alimentacyjny wobec małoletniego P. ma charakter nadrzędny i nie może być ograniczony przez stan zdrowia pozwanego. Ł. B. (1) wskazuje swój dochód na poziomie najniższego wynagrodzeni krajowego.

Wskazano, iż miesięczne koszty utrzymania małoletniego P. wynoszą 2.150 zł miesięcznie, a składają się na nie: opłata za mieszkania i rachunki – 400 zł, wyżywienie – 800 zł, ubrania i obuwie – 200 zł, szkoła i materiały – 250 zł, korepetycje – 300 zł, leki i zdrowie – 100 zł, rozrywka i hobby – 100 zł.

Wyrokiem Zaocznym z dnia 8 stycznia 2026r. wydanym w niniejszej sprawie Sąd Rejonowy w Toruniu podwyższył rentę alimentacyjną od pozwanego Ł. B. (1) na rzecz małoletniego powoda P. G. (2) ur. (...), z kwoty po 600 zł miesięcznie ustalonej ugodą zawartą przed Sądem Rejonowym w Toruniu w dniu 11 maja 2022 r. w sprawie (...), do kwoty po 1.200 zł miesięcznie, płatnej do rąk matki małoletniego powoda P. G. (1), poczynając od dnia 10 września 2025 r., do dnia 10-ego każdego miesiąca z góry, z ustawowymi odsetkami w razie opóźnienia w płatności którejkolwiek z rat. W punkcie II wyroku Sąd odstąpił od obciążenia pozwanego kosztami sądowymi, obciążając nimi Skarb Państwa – Sąd Rejonowy w Toruniu, zaś w punkcie III wyrokami temu nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

W dniu 19 lutego 2026 r. do tut. Sądu wpłynął sprzeciw od wyroku zaocznego złożony przez Ł. B. (1), w który wniósł o uchylenie w całości wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w Toruniu, z dnia 8 stycznia 2026r. wydanego w sprawie o sygn. akt III RC 706/25 oraz oddalenie powództwa w całości.

W uzasadnieniu stanowiska pozwanego wskazano, że Ł. B. (1) jest ojcem małoletniego P. G. (2), a także małoletniej córki U. B.. Aktualnie pozwany uiszcza alimenty na rzecz obojga dzieci, co znacznie utrudnia jego sytuację finansową. Pozwany posiada ograniczone możliwości zarobkowe – pracując jako (...)uzyskuje miesięczne zarobki w wysokości ok. 3.510 zł netto, które obciążone są egzekucją komorniczą. Ponadto jest osobą z niepełnosprawnością (...). Pozwany ma także liczne problemy zdrowotne. Został skierowany do leczenia szpitalnego obejmującego leczenie (...). Ponadto cierpi na (...)i jest zmuszony do korzystania ze wsparcia (...).

Ł. B. (1) wskazał także, iż prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z F. I., która jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, zatem zmuszony jest do utrzymania z niewysokiej pensji nie tylko siebie, ale także swoja partnerkę.

Podkreślono, iż zarobki w wysokości ok. 3.500 zł miesięcznie w żadnym zakresie nie umożliwia jakiegokolwiek podwyższenia kwoty alimentów na rzecz powoda.

Na rozprawie w dniu 26 maja 2026 r. strona powodowa podtrzymała pozew, natomiast pozwany wniósł o oddalenie powództwa.

Sąd ustalił, co następuje:

Małoletni P. G. (3) urodził się (...) w Z. i pochodzi z nieformalnego związku (...).

/ okoliczność bezsporna/

Na mocy ugody z dnia 11 maja 2022r. zawartej przed Sądem Rejonowym w Toruniu w sprawie(...) Ł. B. (1) zobowiązał się do płacenia na rzecz małoletniego powoda P. G. (2) alimenty w kwocie 600 zł miesięcznie, płatnych do rąk matki małoletniego powoda P. G. (1), poczynając od dnia 01 maja 2022r. do dnia 10-tego każdego miesiąca z góry, z ustawowymi odsetkami w razie opóźnienia w płatności którejkolwiek z rat, w miejsce alimentów ustalonych ugodą zawartą przed Sądem Rejonowym w Toruniu z dnia 6 czerwca 2026r. sygn. akt (...).

/dowód: załącznik do protokołu rozprawy - k. 45 w aktach sprawy (...)/

Małoletni P. G. (2) ma obecnie (...) i uczęszcza do (...)klasy szkoły podstawowej. Powód (...) klasę (...). Aktualnie przygotowuje się do(...). Małoletni powód korzystał z korepetycji z (...)w celu przygotowania się do (...), których koszt wynosił 200-240 zł miesięcznie.

Małoletni P. jest dzieckiem zdrowym, jednak występują u niego trudności z koncentracją oraz problemy wychowawcze, które jego matka wiąże ze (...) swojego partnera, którego małoletni traktował jak ojciec. Istnieje możliwość kontynuowania przez niego nauki w szkole (...).

Małoletni pozostaje pod opieką (...), oczekuje również na konsultację (...) w ramach świadczeń NFZ. Z uwagi na duży koszt wizyt prywatnych, matka zapisała chłopca na wizytę w ramach NFZ.

P. G. (1) ma obecnie(...). Prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z małoletnim synem. Jest zatrudniona jako sprzedawca i osiąga wynagrodzenie w wysokości około 1.900 zł netto miesięcznie. Dodatkowo wykonuje prace dorywcze polegające na sprzątaniu mieszkań i domów, uzyskując z tego tytułu dochód w wysokości od około 1.500 zł do 2.000 zł miesięcznie. Otrzymuje świadczenie wychowawcze 800+ na małoletniego, dodatek mieszkaniowy w kwocie 150 zł miesięcznie oraz świadczenie (...).

Koszty utrzymania mieszkania, w którym mieszka wraz z małoletnim obejmują czynsz w wysokości około 500 zł miesięcznie, energię elektryczną około 250 zł miesięcznie oraz gaz około 50 zł miesięcznie. Opłata za wodę zawarta jest w czynszu.

P. G. (1) nie posiada majątku. Oprócz małoletniego powoda nie ma innych dzieci na utrzymaniu.

Matka małoletniego leczyła się z powodu (...) i (...).

Ł. B. (1) ma obecnie (...) i jest zatrudniony w firmie (...) jako (...). Osiąga wynagrodzenie w wysokości około 3.560 zł netto miesięcznie. Nie uzyskuje innych dochodów ani dodatków. Wobec pozwanego prowadzone jest postępowanie egzekucyjne, w ramach którego zajęciu podlega około 60% wynagrodzenia. Ł. B. (1) posiada orzeczenie o lekkim stopniu niepełnosprawności wydane na stałe.

Pozwany pozostaje w związku partnerskim i prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z partnerką F. I. oraz jej małoletnim synem i pełnoletnią córką. Partnerka pozwanego nie pracuje. Otrzymuje alimenty na rzecz małoletniego syna w kwocie 800 zł miesięcznie oraz świadczenie wychowawcze z programu 800+, zaś jej pełnoletnia córka otrzymuje alimenty w wysokości 850 zł miesięcznie.

Ł. B. (1) ponosi koszt najmu mieszkania w wysokości około 2.300 zł miesięcznie, koszt energii elektrycznej wynosi około 500 zł za dwa miesiące, koszt wody około 300 zł, natomiast opłata za gaz zawarta jest w czynszu.

Pozwany oprócz małoletniego powoda ma również pełnoletnią córkę, na rzecz której uiszcza alimenty w wysokości 1.400 zł miesięcznie.

Ł. B. (3) spłaca także zobowiązanie związane z zakupem (...) w ratach po 387,47 zł miesięcznie. Ponadto oczekuje na (...) i po (...) będzie czasowo niezdolny do pracy.

Ł. B. (1) jest właścicielem samochodu marki E. (...) z 2010 r. Nie posiada innego majątku.

Pozwany nie utrzymuje kontaktów z małoletnim P. G. (2), nie uczestniczy w jego wychowaniu i poza alimentami nie ponosi kosztów jego utrzymania.

/dowód: faktury k. 33-37,

orzeczenie o stopniu niepełnosprawności k. 38-39,

skierowanie k. 40,

zaświadczenie k. 41, 42, 61-62,

umowa najmu mieszkania k. 43-44,

zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia k. 59,

informacja o wysokości rat k. 60,

wydruki k. 65-74,

zeznania P. G. (1) k. 76-76v,

zeznania Ł. B. (1) k. 76v-77/

Sąd zważył, co następuje:

Powyższy stan faktyczny w sprawie Sąd ustalił w oparciu o dowody z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy dołączonych przez strony, dokumentów z akt sprawy (...) Sądu Rejonowego w Toruniu, dokumentów z akt sprawy (...) Sądu Rejonowego w Toruniu, jak również przesłuchania matki małoletniego powoda P. G. (1) i pozwanego Ł. B. (1).

Sąd uznał za wiarygodne dowody z dokumentów ze sprawy (...) Sądu Rejonowego w Toruniu oraz (...) Sądu Rejonowego w Toruniu, gdyż są to dokumenty urzędowe, a ich autentyczność nie była kwestionowana przez żadną ze stron postępowania.

Sąd przyjął za wiarygodne większość dowodów w postaci dokumentów złożonych przez strony do akt sprawy, albowiem nie było podstaw do ich podważenia. Żadna ze stron nie kwestionowała ich autentyczności.

Sąd uznał za wiarygodne zeznania matki małoletniego powoda P. G. (1) oraz pozwanego Ł. B. (1). W ocenie Sądu ich zeznania były spójne, wewnętrznie niesprzeczne i szczere.

Przechodząc do rozważań prawnych, należy zauważyć, iż w myśl art. 138 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, w razie zmiany stosunków można żądać zmiany orzeczenia lub umowy dotyczącej obowiązku alimentacyjnego.

W przypadku powództwa o podwyższenie alimentów przez „zmianę stosunków” rozumieć należy zmianę przesłanek wymienionych w art. 133 § 1 i art. 135 kro określających wysokość alimentów, tj. istotne zwiększenie się usprawiedliwionych potrzeb osoby uprawnionej do alimentów lub istotne zwiększenie się możliwości zarobkowych i majątkowych zobowiązanego do alimentacji.

Zgodnie z powołanymi przepisami art. 133 § 1 i art. 135 kro kwota alimentów należnych dziecku, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie a nie posiada majątku przynoszącego dochód, zależy od usprawiedliwionych potrzeb dziecka oraz od zarobkowych i majątkowych możliwości każdego z ich rodziców, albowiem obowiązek alimentacyjny spoczywa w odpowiednich częściach na obojgu rodzicach, stosownie do ich aktualnych możliwości finansowych.

Oznacza to, że również pozwany powinien ponosić odpowiednią część wszystkich wydatków związanych z utrzymaniem syna w postaci: zakupu wyżywienia, ubioru, leków, części opłat mieszkaniowych za mieszkanie w którym przebywa oraz innych wydatków niezbędnych do jego prawidłowego rozwoju i wychowania.

Ponadto jak wyjaśnił to Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 1 czerwca 1965r. (I CZ 135/64, niepublikowanym, zawartym w bazie orzeczeń (...) LEX pod numerem (...)) dłuższy upływ czasu, a przez to i wzrost potrzeb dziecka wynikający z jego starszego wieku, stwarza podstawę do podwyższenia alimentów.

W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, analiza zgromadzonego materiału procesowego wskazuje, że powództwo zasługiwało na częściowe uwzględnienie. Biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, Sąd zasądził od pozwanego alimenty na rzecz małoletniego w kwocie po 800 zł miesięcznie poczynając od dnia 10 września 2025 r., tj. od daty wniesienia pozwu.

Sąd wziął pod uwagę, iż obowiązek alimentacyjny pozwanego wobec małoletniego P. G. (2) został określony ugodą sądową zawartą w 2022 r., na mocy której zobowiązał się on do uiszczania alimentów w kwocie 600 zł miesięcznie.

Od czasu zawarcia ugody upłynęły (...) lata. W tym okresie małoletni z dziecka w wieku szkolnym stał się nastolatkiem, a wraz z jego rozwojem w sposób naturalny zwiększyły się koszty jego utrzymania. Wzrostowi uległy wydatki na wyżywienie, odzież i obuwie, środki higieniczne, potrzeby szkolne oraz koszty związane z edukacją. Jak wynika z materiału dowodowego, małoletni(...), obecnie uczęszcza do klasy (...)i przygotowuje się do egzaminu (...). Korzystał z odpłatnych korepetycji, pozostaje pod opieką (...)oraz oczekuje na konsultację (...). Okoliczności te niewątpliwie wpływają na zwiększenie kosztów jego utrzymania.

Sąd miał również na względzie, że od 2022 r. nastąpił powszechnie odczuwalny wzrost cen towarów i usług, obejmujący w szczególności koszty żywności, odzieży, energii, środków higieny oraz wydatków związanych z edukacją dzieci. Sam upływ kilku lat od ustalenia alimentów, przy jednoczesnym wzroście kosztów utrzymania i zwiększeniu potrzeb małoletniego, uzasadniał ponowną ocenę zakresu obowiązku alimentacyjnego pozwanego.

Analizując możliwości zarobkowe i majątkowe stron Sąd miał na uwadze, że matka małoletniego powoda P. G. (1) osiąga dochód z tytułu zatrudnienia oraz prac dorywczych, ponosi koszty utrzymania mieszkania oraz samodzielnie finansuje bieżące potrzeby małoletniego. Jednocześnie realizuje swój obowiązek alimentacyjny również poprzez osobiste starania o wychowanie i opiekę nad synem, co zgodnie z art. 135 § 2 k.r.o. stanowi formę wykonywania obowiązku alimentacyjnego.

Pozwany osiąga stały dochód z tytułu zatrudnienia. Sąd uwzględnił, że pozostaje on obciążony obowiązkiem alimentacyjnym wobec córki, ponosi koszty najmu mieszkania oraz spłaca inne zobowiązania. Okoliczności te nie zwalniają jednak pozwanego z obowiązku uczestniczenia w kosztach utrzymania małoletniego odpowiednio do swoich możliwości zarobkowych i majątkowych. Podkreślenia wymaga również, że pozwany nie uczestniczy w bieżącym wychowaniu syna ani nie ponosi wydatków związanych z jego codziennym funkcjonowaniem poza świadczeniem alimentacyjnym.

Mając na uwadze całokształt zgromadzonego materiału dowodowego, Sąd doszedł do przekonania, że od czasu zawarcia ugody doszło do istotnej zmiany stosunków uzasadniającej podwyższenie alimentów. Jednocześnie żądanie pozwu w pełnym zakresie nie mogło zostać uwzględnione z uwagi na możliwości zarobkowe i majątkowe pozwanego oraz ciążące na nim zobowiązania. W ocenie Sądu alimenty w wysokości 800 zł miesięcznie stanowią kwotę odpowiadającą aktualnym usprawiedliwionym potrzebom małoletniego oraz możliwościom zarobkowym i majątkowym pozwanego.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że w granicach możliwości zarobkowych i majątkowych pozwanego leży płacenie alimentów na rzecz małoletniego syna w kwocie po 800 zł miesięcznie.

Należy dodać, że kwota 800 złotych miesięcznie nie ma wystarczyć na zaspokojenie wszystkich potrzeb małoletniego, albowiem obowiązek alimentacyjny spoczywa na obojgu rodzicach, co oznacza, że również matka małoletniego ma obowiązek współfinansowania wydatków na utrzymanie dziecka. Ponadto matka małoletniego otrzymuje na rzecz syna świadczenie wychowawcze 800+ , oraz świadczenie (...) w wysokości 300 zł na wyprawkę szkolną.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci celem świadczenia wychowawczego jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych.

W świetle przepisu art. 135 § 3 pkt. 3 k.r.o. świadczenie wychowawcze z programu 800+ nie ma wpływu na zakres świadczeń alimentacyjnych. Przy czym w ocenie Sądu przepis ten należy interpretować w ten sposób, że świadczenie wychowawcze dla dziecka na jego wychowanie i zaspokojenie jego potrzeb, nie wpływa na zakres obowiązku alimentacyjnego żadnego z rodziców, ani ich możliwości zarobkowe i majątkowe, co oznacza, że fakt otrzymywania na dziecko 800 złotych z pomocy społecznej nie zwalnia żadnego z rodziców od swojej części uczestniczenia w kosztach utrzymania dziecka. Ponadto nie wlicza się tej kwoty do dochodów rodziny (bowiem ma ono tylko jeden cel, to jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych). A zatem wypłacanego świadczenia wychowawczego rodzicowi, pod którego opieką pozostaje dziecko nie zalicza się jako dochodu tego rodzica, mającego wpływ na jego (tego rodzica) zakres świadczenia alimentacyjnego wobec dziecka.

Wskazać przy tym trzeba, że zarówno w ustawie jak i w kodeksie rodzinnym i opiekuńczym użyto tego samego pojęcia „zaspokojenie potrzeb dziecka”, a zatem zdaniem Sądu oznacza to, że ustalając obowiązek alimentacyjny Sąd nie może pominąć faktu otrzymywania przez rodzica na dziecko 800 zł na potrzeby dziecka, bowiem potrzeby dziecka są ograniczone. Gdyby więc finansować wszystkie potrzeby dziecka tylko obowiązkiem alimentacyjnym każdego z rodziców to świadczenie 800+, nie miałoby być na co przeznaczone tzn. w zakresie potrzeb dziecka, bo potrzeby dziecka byłyby w całości zaspokojone przez obowiązek alimentacyjny rodziców (i wówczas 800+ byłoby „czystym zyskiem” rodzica je otrzymującego).

Dlatego Sąd orzekając w sprawie wziął pod uwagę, że P. G. (1) otrzymuje kwotę 800 zł na częściowe pokrycie dodatkowych wydatków związanych z wychowywaniem syna, w tym zaspokojeniem jego potrzeb życiowych (ponad te usprawiedliwione), ale nie uwzględniał tej kwoty jako dochodu matki małoletniego podczas ustalania jej zakresu świadczenia alimentacyjnego na rzecz syna.

Wobec powyższego dodatkowe potrzeby w zakresie rozrywki, zainteresowań, czy dodatkowych zajęć, a także ubrań ponad usprawiedliwione, powinny być zdaniem Sądu zaspokojone ze świadczenia wychowawczego, którego celem jest właśnie zaspokajanie potrzeb dziecka.

Wobec tego Sąd punkcie I wyroku uchylił wyrok zaoczny Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 8 stycznia 2026r. wydany w sprawie (...).

Biorąc pod uwagę uzasadnione koszty utrzymania małoletniego, możliwości zarobkowe i sytuację majątkową pozwanego, a także matki małoletniego, Sąd w punkcie II podwyższył alimenty od pozwanego do kwoty po 800 zł miesięcznie na rzecz małoletniego powoda, poczynając od dnia 10 września 2025 r., płatnej do rąk matki małoletniego powoda, do dnia 10-ego każdego miesiąca z góry, z ustawowymi odsetkami w razie opóźnienia w płatności którejkolwiek z rat.

W pozostałej części powództwo oddalono jako niezasadne, orzekając jak w punkcie III sentencji.

W związku z ustawowym zwolnieniem strony powodowej od ponoszenia kosztów sądowych na mocy art. 96 ust. 1 pkt 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych nie obciążono jej kosztami sądowymi w zakresie oddalonego powództwa, o czym orzeczono w punkcie III sentencji wyroku.

W punkcie IV sentencji wyroku sąd obciążył pozwanego kosztami sądowymi na mocy art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, w zakresie przegranego powództwa.

O kosztach procesu orzeczono w myśl art. 100 k.p.c., z uwagi na to, iż powództwo zostało uwzględnione tylko częściowo. Wzajemne zniesienie kosztów oznacza, że strony pozostają przy kosztach poniesionych w związku ze swym udziałem w sprawie. Stosunkowe rozdzielenie kosztów polega na wyważonym rozłożeniu kosztów między stronami, odpowiednio do wysokości, w jakiej zostały poniesione, oraz stosownie do wyniku sprawy, tj. stopnia uwzględnienia i nieuwzględnienia żądań [por.

J. Gudowski, w:

T. Ereciński (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, t. I, s. 504].

O rygorze natychmiastowej wykonalności orzeczono w pkt. VII sentencji, nadając go wyrokowi w pkt. II z urzędu w trybie art. 333 § 1 pkt 1 kpc.