Ojciec bez kontaktu z pełnoletnią córką nie uwolnił się od alimentów 800 zł

Pozwem z 24 października 2024 roku, sprecyzowanym pismem z 12 grudnia 2024 roku U. I. (2) domagał się ustalenia wygaśnięcia obowiązku alimentacyjnego ustalonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Krakowie sygnatura akt I ACa 1027/21 wobec O. I. (1) z dniem 1 grudnia 2024 roku oraz zasądzenia od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu. W uzasadnieniu wskazał m in. , że córka O. I. (1) osiągnęła pełnoletniość i ukończyła szkołę. Jest w stanie podjąć pracę i ewentualnie kontynuować edukację zaocznie lub wieczorowo. (k.3-7, 18).

Pozwana O. I. (1) złożyła odpowiedź na pozew wraz z pozwem wzajemnym, które to pismo zostało zwrócone wobec nieuzupełnienia braków formalnych zgodnie z punktem 2 zarządzenia z dnia 26 lutego 2025 roku (k. 27, 56v).

Pozwana O. I. (1) nie uznała powództwa (k. 103).

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

O. I. (1), urodzona (...) pochodzi ze związku małżeńskiego U. I. (2) i Z. I., których małżeństwo zostało rozwiązane z winy obojga małżonków wyrokiem Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 8 kwietnia 2021 roku w sprawie o sygnaturze akt I C 1528/18, zmienionym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 22 marca 2023 roku w sprawie o sygnaturze akt I ACa 1027/21. W punkcie II w/w wyroku Sądu Apelacyjnego wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnią powierzono matce Z. I., ograniczając ją ojcu do współdecydowania o istotnych sprawach dziecka , zaś w punkcie III obciążono oboje rodziców kosztami utrzymania i wychowania małoletniej, zasądzając od U. I. (2) alimenty na rzecz O. I. (1) w kwocie po 800 zł miesięcznie. Następnie postanowieniem z dnia 10 stycznia 2024 roku Sąd Rejonowy w Kielcach w sprawie o sygnaturze akt III Nsm 1391/23 pozbawił ojca władzy rodzicielskiej nad córką, z powodu braku czynnego uczestnictwa i zaangażowania w jej życiu od wielu lat. Powód jeszcze przed orzeczeniem rozwodu przestał utrzymywać kontakty z córką O. I. (1) i taki stan utrzymuje się do chwili obecnej . W wyroku rozwodowym Sąd odstąpił od regulowania kontaktów ojca z córką z uwagi na wiek O. i brak chęci z jej strony do utrzymywania kontaktów z ojcem, czuła się przez niego skrzywdzona. Ojciec nie podjął żadnych działań mających na celu odbudowania więzi z córką.

W dacie orzekania przez Sąd Okręgowy w Kielcach w sprawie o rozwód O. I. (1) miała 15 lat i była uczennicą szkoły podstawowej. Pobierała raz w tygodniu korepetycje z języka angielskiego i matematyki. Była ogólnie zdrowym dzieckiem. Sąd Okręgowy ocenił miesięczne koszty utrzymania O. I. (1) na kwotę po 1500 zł miesięcznie wliczając w to koszty związane z wyżywieniem 500 zł, zakupem środków higienicznych i kosmetycznych 100 zł, odzieży i obuwia 200 zł, obowiązkiem szkolnym 100 zł, leczeniem w razie konieczności 50 zł, na korepetycje 280 zł oraz koszty utrzymania domu 300 zł. (k 409 i nast. akt I C 1528/18 Sądu Okręgowego w Kielcach )

Ze związku małżeńskiego pochodzi jeszcze jedno, starsze dziecko, 22 letni N. I. na którego powód nie płaci alimentów wobec usamodzielnienia się syna .

Wobec powoda toczyło się postępowanie karne o znęcanie fizyczne i psychiczne w okresie od początku 2018 roku do 10 lutego 2019 roku nad żoną Z. I. i synem N. I. zakończone prawomocnym wyrokiem warunkowo umarzającym postępowanie karne w zakresie znęcania nad synem . (akta II K

275/19 Sądu Rejonowego w Busku-Zdroju)

dowód: akta Sądu Okręgowego w Kielcach w sprawie I C 1528/18: wyrok Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 8 kwietnia 2021 roku z uzasadnieniem (k. 397, 404-418), wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 22 marca 2023 roku o sygnaturze akt I ACa 1027/21 z uzasadnieniem (k. 500, 522-525); akta Sądu Rejonowego w Kielcach w sprawie III Nsm 1391/23: postanowienie Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 10 stycznia 2024 roku z uzasadnieniem (k. 84, 90-91); akta Sądu Rejonowego w Kielcach w sprawie III RC 322/24: postanowienie Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 26 września 2024 roku

(k. 88), akta II K

275/19 Sądu Rejonowego w Busku-Zdroju.

Obecnie O. I. (1) ma 19 lat, w czerwcu 2024 roku ukończyła Szkołę Branżową w I. na kierunku fotografia i w tym samym roku rozpoczęła naukę w Prywatnym Liceum Ogólnokształcącym dla Dorosłych w I., jest słuchaczem czwartego semestru, nauka trwa 8 semestrów w systemie zaocznym .(k. 128). Opłata za szkołę wynosi 130 zł miesięcznie. Pozwana leczy się na celiakię i depresję lękową , z tego powodu leczy się u psychiatry . Pozostaje pod opieką psychologiczną od 7 lat z powodu całościowych zaburzeń rozwojowych – zespół Aspergera, w wieku 12 lat z powodu traumatycznych przeżyć związanych z konfliktem rodziców których byłą świadkiem samookaleczała się , następnie 2 krotnie była w szpitalu psychiatrycznym , ostatnio ok 1 rok temu . Przyjmuje leki przeciwlękowe, których koszt to 100 zł miesięcznie. Wymaga specjalnej diety tj bez glutenu co zwiększa koszty wyżywienia minimum 900zł miesięcznie w świetle zasad doświadczenia życiowego. Pozwana ma niedowagę waży 46kg , przy wzroście 167cm (k. 103v). Nie posiada orzeczenia o niepełnosprawności. W listopadzie 2025r miała operację i na antybiotyki wydała 200zł Utrzymuje się z alimentów od ojca w wysokości 800 zł miesięcznie, w pozostałym zakresie pozostaje na utrzymaniu matki, która pracuje w kuchni jako pomoc kuchenna . Pozwana zamieszkuje razem z matką i bratem w wynajmowanym mieszkaniu. Brat jest niezależny finansowo. Koszt wynajmu mieszkania to około 2300 zł, a z ogrzewaniem około 3000 zł miesięcznie. Pozwana pracowała w sklepie (...) na przełomie roku 2024/2025 przez 3-4 miesiące a potem w sklepie zoologicznym przez 2 miesiące. Rozwiązanie stosunku pracy następowało z powodu problemów zdrowotnych pozwanej i jej pobytów w szpitalach.

U. I. (2) ma 46 lat, posiada wykształcenie średnie, z zawodu jest elektromechanikiem. Pracuje jako monter kwiatomatów, na podstawie umowy o pracę na czas określony do 28 lutego 2026 roku w pełnym wymiarze czasu pracy w (...) Sp. z o.o. Sp.k. W 2024 roku osiągnął dochód w wysokości 67268,40 zł (k. 82), a w 2023 roku 39106,25 zł (k. 81). Z tytułu pracy otrzymuje aktualnie wynagrodzenie w wysokości około 6000 zł netto miesięcznie (k. 106), zatem osiąga wyższe zarobki niż w dacie ostatniego orzekania o obowiązku alimentacyjnym względem córki. U. I. (2) posiadał orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu lekkim, miał obniżoną zdolność do wykonywania pracy. Orzeczenie było ważne do 30 września 2025 roku (k. 6). Pozwany założył nową rodzinę , (...) urodził mu się syn O. I. (2), narodziny kolejnego dziecka były przez powoda planowane. Rodzina mieszka wspólnie w domu należącym do partnerki powoda. Partnerka jest fizjoterapeutką i zarabia około 4000 zł (103v). Użytkuje samochód marki E. należący do matki. Dom rodzinny z którego została eksmitowana pozwana córka z matką bratem jest przez powoda traktowany jako miejsce rekreacji.

Powód w 2021 roku przekazał swojej matce w formie darowizny nieruchomość zabudowaną oznaczoną jako działka nr (...) i niezabudowaną oznaczoną jako działka nr (...) o łącznej powierzchni 3.0770 ha, nr KW (...) oraz nieruchomość niezabudowaną oznaczoną jako działka nr (...) o powierzchni 1.03 ha, nr KW (...), które są położone w A. w gminie P. (k. 78). Oddał rodzicom gospodarstwa rolne (k. 104, 130v ).

dowód: odpis skrócony aktu urodzenia (k. 5, 9), orzeczenie o stopniu niepełnosprawności (k. 6), oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania (k. 53-54), pisma z urzędów skarbowych (k. 69-82), zaświadczenie z ŚCP w P. (k. 84), zeznania U. I. (2) (k. 103v-104, 130- 132), zeznania O. I. (1) (k. 103v, 131-131v), zaświadczenie z zakładu pracy (k. 106, 110), faktury (k. 107-109, 111-115), dokumentacja medyczna (k 28-38 , 117-127), zaświadczenie z placówki oświatowej (k. 128), zaświadczenie lekarza psychiatry (k. 129).

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o zgromadzone w toku postępowania dowody w postaci dokumentów, autentyczność przywołanych dokumentów nie była kwestionowana przez strony, nie wzbudzały również wątpliwości Sądu. Dyspozycja art. art. 327

1 k.p.c. nie wymaga uzasadnienia dlaczego Sąd uznał za wiarygodne i posiadające moc dowodową te dowody, na których się oparł (por. wyrok SN z 7.10.2009 r., III CSK 39/09, LEX nr 532155).

Do ustaleń posłużył także dowód osobowy z przesłuchania pozwanej uznając je za w pełni wiarygodny dowód w sprawie. Zeznania pozwanej Sąd wykorzystał w całości, gdyż pokrywały się z pozostałym materiałem dowodowym w postaci dokumentów. Pozwana wykazała, że aktualnie nie zaszły okoliczności po jej stronie, które powodują wygaśnięcie obowiązku alimentacyjnego. Zeznania pozwanej zostały ocenione przez Sąd jako w całości wiarygodne i spontaniczne. Jej zeznania znalazły potwierdzenie w dokumentach załączonych do akt, w tym w szczególności w dokumentacji medycznej oraz zaświadczeniu z placówki oświatowej, a ponadto częściowo korespondowały także z zeznaniami powoda.

Powód nie utrzymuje kontaktów z pozwaną, nie ma zatem wiedzy na fakty istotne w kontekście oceny czy ustały przesłanki jego obowiązku alimentacyjnego względem córki . Pozwany nie zna nawet daty urodzenia pozwanej jak wynika z jego zeznań , a zatem do jego zeznań sąd podszedł z ostrożnością . U podstaw tej oceny sądu jest także fakt ze w zeznaniach powód wskazał że został uniewinniony w sprawie o znęcanie nad rodziną , co nie polega na prawdzie , bowiem został wyrokiem w w/w sprawie karnej warunkowo umorzono wobec niego postępowanie karne za znęcanie nad synem ustalając iż dopuścił się znęcania nad nim

Jest to istotny fakt w sprawie bowiem potwierdza zeznana pozwanej że była świadkiem nasilonego konfliktu między rodzicami , wyganiania ich z domu rodzinnego i odcięcia prądu przez powoda , w końcu eksmisji, a w konsekwencji tych traumatycznych przeżyć , dokonywała samookaleczań jako dziecko , przebywała w szpitalu psychiatrycznym , miała poczucie odrzucenia przez ojca który przekazał jej jeden raz w jej życiu prezent w postaci soczku i nawet nie pamięta jej daty urodzenia . Te wszystkie wydarzenia z dzieciństwa niewątpliwie do chwili obecnej wpływają na kondycję psychiczną powódki , osłabienie jej sił witalnych skoro do chwili obecnej pozostaje pod opieka psychiatryczną.

Sąd zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 133 § 3 k.r.o. rodzice mogą uchylić się od świadczeń alimentacyjnych względem dziecka pełnoletniego, jeżeli są one połączone z nadmiernym dla nich uszczerbkiem lub jeżeli dziecko nie dokłada starań w celu uzyskania możności samodzielnego utrzymania się.

W ocenie sądu żadna z ww. przesłanek w sprawie nie została spełniona.

Jak wskazuje się w judykaturze Sądu Najwyższego, rodzice powinni łożyć na utrzymanie i wykształcenie także pełnoletniego dziecka, zdobywającego kwalifikacje zawodowe, odpowiadające jego uzdolnieniom i predyspozycjom, np. uczącego się w szkole pomaturalnej lub studiującego na wyższej uczelni (por. wyrok Sądu Najwyższego z 26 listopada 1998 roku, I CKN 898/97, Lex nr 1215599). Ponadto przy orzekaniu o obowiązku alimentacyjnym rodziców wobec dzieci , które osiągnęły pełnoletność, brać należy także pod uwagę, czy wykazują one chęć dalszej nauki oraz czy ich osobiste zdolności i cechy charakteru pozwalają na rzeczywiste kontynuowanie przez nie nauki (por. wyrok Sądu Najwyższego z 14 listopada 1997 roku, III KN 257/97, publ. ONC 1998, nr 4 poz. 70).

Zgodnie z art. 96 k.r.o. rodzice mają obowiązek troszczyć się o fizyczny i duchowy rozwój dziecka i przygotować je należycie do pracy dla dobra społeczeństwa, odpowiednio do jego uzdolnień. Realizacja tego obowiązku powinna przejawiać się również w umożliwieniu dziecku podjęcia i ukończenia studiów wyższych, jeżeli pozwalają na to zdolności dziecka, jego ambicje i wytrwałość (A. Kawałko, H. Witczak [w:]

Kodeks rodzinny i opiekuńczy. Komentarz, wyd. II, red. M. Fras, M. Habdas, Warszawa 2025, art. 133). Niewątpliwie należy uznać, że O. I. (1) jest osobą, której rodzice powinni umożliwić ukończenie studiów wyższych. Wynika to z osiągania przez nią wysokich wyników na studiach na wymagającym kierunku, jakim jest ekonomia, a także z wyróżnienia jej pracy magisterskiej.

W wyroku z 24 marca 2000 roku, I CKN 1538/99, LEX nr 51629, Sąd Najwyższy stwierdził, że dziecko, które osiągnęło nie tylko pełnoletność, ale zdobyło także wykształcenie umożliwiające podjęcie pracy zawodowej, pozwalającej na samodzielne utrzymanie, nie traci uprawnień do alimentów, jeżeli np. chce kontynuować naukę i zamiar ten znajduje uzasadnienie w dotychczas osiąganych wynikach.

Warto również przywołać wyrok Sądu Najwyższego z 11 lutego 1986 roku, II CRN 439/85, OSP 1987, nr 4, poz. 85 w uzasadnieniu którego stwierdzono, że jeżeli dotychczasowe kwalifikacje dziecka nie zapewniają mu odpowiedniego poziomu życia i w związku z tym zamierza ono podnieść te kwalifikacje, podejmując np. studia wyższe, okoliczność, że przed tymi studiami już pracowało i pobierało wynagrodzenie za pracę, nie zwalnia rodziców od alimentacji na tej podstawie, że dziecko jest już w stanie utrzymać się samodzielnie (art. 133 § 1 k.r.о.). Stan faktyczny przytoczony w tymże orzeczeniu różni się co prawda od stanu faktycznego niniejszej sprawy. Orzeczenie to kładzie bowiem nacisk na zapewnienie odpowiednich warunków do nauki dla dzieci ubiegających się o wykształcenie wyższe. Sąd Najwyższy dostrzegł bowiem, że nawet w przypadku potencjalnej możliwości zarobkowania na poziomie pozwalającym na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych, należy brać pod uwagę konieczność stworzenia

odpowiedniego środowiska dla dziecka, umożliwiającego mu pełne wykorzystanie jego możliwości intelektualnych i skupienie na nauce .

Faktem niekwestionowanym jest, że pozwana wykonywała pracę zarobkową w po ukończeniu szkoły branżowej . Idąc jednak tokiem rozumowania przyjętym przez Sąd Najwyższy w orzeczeniu pod sygnaturą I CRN 439/85, okoliczność ta sama z siebie nie może stanowić o wygaśnięciu obowiązku alimentacyjnego – nawet jeśli pozwana mogłaby potencjalnie poświęcać swój czas na zarobkowanie kosztem czasu spędzonego na nauce. Wniosek ten wydaje się tym bardziej uzasadniony, że pozwana nieprzerwanie czyni starania o podnoszenie swoich kwalifikacji.

Podstawę prawną żądania ustalenia wygaśnięcia obowiązku alimentacyjnego stanowi przepis art. 138 k.r.o., zgodnie z którym w razie zmiany stosunków można żądać zmiany orzeczenia lub umowy dotyczącej obowiązku alimentacyjnego. Pod pojęciem zmiany stosunków należy również rozumieć istnienie takich zdarzeń, wskutek których obowiązek alimentacyjny wygasa.

Stosownie do treści przepisu art. 133 § 1 k.r.o. spoczywający na rodzicach obowiązek dostarczania środków utrzymania i wychowania trwa dopóty, dopóki dziecko nie zdobędzie możliwości samodzielnego utrzymania się stosownie do swych uzdolnień, predyspozycji, kwalifikacji zawodowych, czyli do chwili usamodzielnienia się i to niezależnie od osiągniętego wieku. Uzyskanie pełnoletności nie zmienia sytuacji prawnej dziecka w zakresie alimentów, a obowiązek alimentacyjny rodziców nie ustaje, jeżeli dziecko nadal kształci się i w związku z tym nie jest jeszcze w stanie samodzielnie zdobywać środków utrzymania.

Z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, gdyż pozwana O. I. (1) jest słuchaczką Prywatnego Liceum Ogólnokształcącym dla Dorosłych w I.. Nie bez znaczenia pozostaje okoliczność, że nie ze swojej winy nadal nie posiada możliwości samodzielnego utrzymania się. Pozwana co prawda ukończyła szkołę branżową i zdobyła zawód fotografa, jednak jak zeznała , od ponad dwóch lat bezskutecznie poszukuje pracy jako fotograf, natomiast na podjęcie własnej działalności w tym zawodzie nie posiada środków finansowych. Ponadto pozwana podejmowała się pracy w innym zawodzie a mianowicie pracowała jako sprzedawczyni w sklepie odzieżowym oraz w sklepie zoologicznym, jednak wskutek problemów zdrowotnych, musiała być hospitalizowana, co skutkowało rozwiązaniem stosunku zatrudnienia . Nie można czynić jej wyrzutów z tego powodu, gdyż choruje na celiakię i zespół Aspergera oraz depresję lękową , co potwierdza złożona do akt sprawy dokumentacja medyczna. k 28-38 Niemały wpływ na jej problemy psychiczne miało burzliwe rozstanie rodziców, a w szczególności zachowanie ojca. Podczas rozprawy w dniu 30 stycznia 2026 roku pozwana przywoływała jedynie złe wspomnienia związane z ojcem. Wspominała jak ojciec nachodził ją, matkę i brata, krzyczał, wyzywał od psychicznie chorych, uszkodził piec, odciął prąd, doprowadził do wyprowadzki z domu rodzinnego, wkradł się na jej profil na Facebooku. Jego zachowania powodowały interwencje pogotowia i policji. Podkreślić należy, że wydarzenia te rozciągały się w czasie, a pozwana miała wtedy 10-15 lat. Obawiała się ojca do tego stopnia, że ostatnie spotkanie z nim spowodowało u niej atak paniki i potrzebę hospitalizacji. O negatywnych zachowaniach powoda świadczy chociażby fakt uznania go za winnego znęcania się nad żoną i synem. Uwadze Sądu nie umknął również fakt, że powód nie pamięta daty urodzin córki, nie przekazał prezentów nawet z okazji 18-tych urodzin, co świadczy o całkowitym braku zainteresowania i zaangażowania w jej życie.

Pozwana pomimo problemów zdrowotnych kontynuuje naukę. Podkreślić należy, że jej zachowanie jest w pełni racjonalne, a mianowicie zdając sobie sprawę, że pomimo wykształcenia w zawodzie fotografa, napotyka na trudności w znalezieniu zatrudnienia, postanowiła kontynuować naukę, by zapewnić sobie większe możliwości zawodowe i zarobkowe . Na zdecydowaną aprobatę zasługuje prezentowana przez nią chęć kształcenia i zdobycia zawodu pomimo wielu trudności w tym finansowych oraz zmagania się z chorobą.

Aktualnie O. I. (1) nie ma pracy ani dochodów, które pozwoliłyby jej na samodzielne utrzymanie. Jej sytuacja w szczególności zdrowotna, sprawia, że nie jest zdolna do samodzielnego utrzymania się. Pomimo prób podjęcia zatrudnienia nie może go utrzymać z powodu problemów zdrowotnych. Zatem nie ulega dla Sądu najmniejszej wątpliwości, że nadal wymaga pomocy finansowej rodziców i matka taką pomoc zapewnia jej matka chociażby poprzez umożliwienie zamieszkiwania w wynajętym lokalu . Powyższe pozwoli jej na ukończenie szkoły średniej i zwiększy szanse na podjęcie pracy. Rola powoda jako ojca zaś od wielu lat ogranicza się w zasadzie wyłącznie do płacenia alimentów i to w kwocie 800 zł, która w ocenie Sądu nie jest wygórowana biorąc pod uwagę jego miesięczne dochody. Poza tym dotychczas U. I. (2) w żaden sposób od wielu lat nie uczestniczył w życiu córki. Na uwagę zasługuje fakt, że powód po raz ostatni miał kontakt z pozwaną w trakcie trwania sprawy rozwodowej, co wywołało u niej napad lęku, wskutek czego została przewieziona do szpitala. Podkreślić w tym miejscu z całą stanowczością należy, że powód praktycznie nie interesował się losem córki, nie uczestniczył w jej wychowaniu i opiekowaniu się nią, zaś jedynie w niewielkiej części łożył na jej utrzymanie. Od tego czasu i przed rozprawą od wielu lat nie utrzymuje kontaktu i wspiera córki w żaden sposób. Dodatkowo zeznania powódki wskazują iż na jej obecny stan psychiczny , osłabienie sił witalnych wpływ niewątpliwie miały traumatyczne wydarzenia z dzieciństwa których podłożem był konflikt rodziców .

Obowiązek alimentacyjny spoczywa na obojgu rodzicach. Gdy rodzice prowadzą wspólne gospodarstwo domowe, wydatki pokrywające usprawiedliwione potrzeby dzieci zwykle ponoszą wspólnie, a w konsekwencji proporcjonalnie do wysokości swoich dochodów. Gdy rodzice żyją w rozłączeniu ta zasada nie powinna ulec zmianie. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że w większej części usprawiedliwione potrzeby O. I. (1) pokrywane są przez matkę. Ojciec tymczasem nie utrzymuje kontaktu z córką, nie interesuje się jej stanem zdrowia i postępami w nauce. Taka postawa powoda jako ojca nie może zasługiwać na ochronę prawną. Powód zdaje się nie dostrzegać, że jego córka jest młodą osobą, borykającą się z problemami zdrowotnymi, ma problemy z nawiązywaniem relacji społecznych , żyje bardzo skromnie, co jednoznacznie wynika z treści jej zeznań i podawanych przez nią kosztów utrzymania, nie jest rozrzutna, wynajmuje z matką mieszkanie i po odjęciu opłat z tego tytułu, z kwoty jaką dysponuje jej matka pozostaje im na życie niewielka kwota. Powyższe sprawia, że nie stać ją na korzystanie z jakichkolwiek form rozrywek z których korzystają jej rówieśnicy, różnorakich form kultury, wyjazdów na wypoczynek . Natomiast powód miesięcznie dysponuje kwotą około 6000 zł i zamieszkuje w mieszkaniu należącym do partnerki, która jest niezależna finansowo, a na utrzymaniu aktualnie ma dwuletniego syna z obecnego związku a nadto pozwaną, wobec której ma zobowiązanie alimentacyjne w kwocie 800 zł. miesięcznie. Faktem jest, że powód założył nową rodzinę, jednakże okoliczność ta nie stanowi przesłanki do orzeczenia wygaśnięcia obowiązku alimentacyjnego. Tym bardziej jedno dziecko nie może być faworyzowane kosztem drugiego.

Reasumując, mając powyższe na uwadze, brak jest podstaw do uchylenia obowiązku alimentacyjnego bowiem po stronie uprawnionej do alimentacji nie doszło do istotnej zmiany okoliczności, które uzasadniałyby wygaszenie tego obowiązku.

Podkreślić należy, że po stronie zobowiązanego także nie zaistniała żadna zmiana okoliczności która uzasadniałaby uwzględnienie powództwa. Jego sytuacja materialna, pomimo narodzin kolejnego dziecka uległa poprawie. Powód z tytułu wynagrodzenia za prace otrzymuje około 6000 zł, mieszka wspólnie z obecną partnerką, która jest niezależna finansowo od niego. Wskazać również należy, że powód w 2021 roku przekazał jako darowiznę posiadane nieruchomości członkom swojej rodziny. Obecnie jako koszty swojego utrzymania wskazuje naprawy samochodu, który nie jest jego własnością. W ocenie Sądu powód bez uszczerbku jest w stanie nadal sprostać partycypowaniu w kosztach utrzymania córki kwotą po 800 zł miesięcznie.

Mając powyższe na względzie na mocy powołanych przepisów sąd oddalił powództwo o wygaśnięcie obowiązku alimentacyjnego. Z

O kosztach procesu sąd orzekł przez zniesienie wzajemnie kosztów procesu z mocy art. 100 k.p.c.

Sędzia Magdalena Bednarska