Sąd podwyższył alimenty dla córek od ojca, ale nie w żądanej wysokości

Pozwem nadanym w dniu 17 października 2025 roku, ostatecznie sprecyzowanym pismem z dnia 13 maja 2026 roku (data prezentaty) małoletnie powódki L. V. (1) i S. V. reprezentowani przez przedstawicielkę ustawową - matkę N. V. wniosły o podwyższenie alimentów ostatnio zasądzonych wyrokiem Sądu Rejonowego w Końskich z dnia 25 października 2023 roku w sprawie o sygnaturze akt III RC 205/22 od pozwanego Ł. V. na rzecz L. V. (1) z kwoty po 1.000 zł do kwoty po 1.760 zł miesięcznie oraz na rzecz S. V. z kwoty po 900 zł do kwoty po 1.550 zł miesięcznie, począwszy od dnia wniesienia pozwu, pozostawiając dalsze warunki płatności rat alimentacyjnych bez zmian. Ponadto wniosły o zasądzenie od pozwanego na rzecz powódek kosztów procesu wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazano, że obecne kwoty alimentów zostały zasądzone 2 lata temu i w tym czasie potrzeby powódek znacząco wzrosły. Małoletnie zmieniły swoje miejsce zamieszkania oraz szkołę. L. V. (1) rozpoczęła od września 2025 roku dodatkowe zajęcia w szkole języka angielskiego i leczenie okulistyczne oraz od 2024 roku leczenie ortodontyczne. W kwietniu 2026 roku obie powódki odbyły wizytę u ortodonty, podczas której stwierdzono, że wymagają leczenia, które wygeneruje znaczne koszty. Ponadto z każdym rokiem wzrastają koszty życia spowodowane inflacją. Obowiązkiem utrzymania i wychowania powódek w znacznie wyższym stopniu niż pozwany jest obciążona matka. Pozwany ogranicza się jedynie do płacenia zasądzonych alimentów i odmawia jakiejkolwiek pomocy finansowej na dodatkowe wydatki. Sytuacja finansowa pozwanego uległa zmianie i jest bardzo dobra, posiada on kilka źródeł dochodu. Prowadzi wspólnie z partnerką działalności gospodarcze, które pomimo, że nie są zarejestrowane na niego, przynoszą mu stały dochód, ponadto nadal pracuje jako funkcjonariusz Służby Więziennej (k. 3-8, 198-201).

W odpowiedzi na pozew złożonej w dniu 12 listopada 2025 roku pozwany Ł. V. domagał się oddalenia powództwa w całości oraz wzajemnego zniesienia kosztów procesu pomiędzy stronami.

W uzasadnieniu wskazano, że pozwany Ł. V. jest ojcem małoletnich powódek L. V. (1) oraz S. V.. Pozwany regularnie łoży na utrzymanie małoletnich w zakresie wynikającym z treści wyroku Sądu Rejonowego w Końskich z dnia 25 października 2023 roku wydanego w sprawie III RC 205/22. Posiada pełną świadomość konieczności realizacji ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego i nie ma zamiaru od tego obowiązku się uchylać. Kategorycznie zaznacza jednak, że w okresie ostatnich dwóch lat tj. od czasu wydania ostatniego rozstrzygnięcia w przedmiocie świadczeń alimentacyjnych nie doszło do istotnej zmiany zakresu usprawiedliwionych potrzeb powódek uzasadniających podwyższenie alimentów. Sąd Rejonowy w Końskich w toku postępowania o podwyższenie alimentów przyjął, że usprawiedliwione potrzeby małoletnich L. V. (1) kształtują się na poziomie 1.800 zł i S. V. na kwotę 1.600 zł miesięcznie (bez uwzględnienia wyjazdów wakacyjnych i rozrywki). W życiu powódek nie doszło do takich zmian, które mogłyby prowadzić do ponad dwukrotnego wzrostu ich usprawiedliwionych potrzeb, na które wskazuje przedstawicielka ustawowa małoletnich. Zdaniem pozwanego przedstawione przez stronę powodową koszty utrzymania są zawyżone i w dalszym ciągu oscylują wokół kwot 1.800 zł i 1.600 zł, albowiem część z wydatków, które stanowiły podstawę do wyliczeń wskazanych wartości w 2023 roku nie jest aktualna. W ocenie pozwanego na zakres usprawiedliwionych potrzeb małoletniej L. składają się takie wydatki jak: wyżywienie - 750 zł, odzież i obuwie - 250 zł, wydatki szkolne - 100 zł, koszt utrzymania mieszkania – 100 zł, wydatki na leczenie - 200 zł, środki higieny i czystości - 100 zł, wydatki okazjonalne (fryzjer, dojazd do lekarza, imprezy okolicznościowe, akcesoria) – 200 zł, bilet miesięczny – 48 zł. W przypadku S. V. wyżywienie - 550 zł, odzież i obuwie - 250 zł, wydatki szkolne - 100 zł, koszt utrzymania mieszkania - 100 zł, wydatki na leczenie - 200 zł, środki higieny i czystości - 100 zł, wydatki okazjonalne (fryzjer, dojazd do lekarza, imprezy okolicznościowe, akcesoria) – 200 zł, bilet miesięczny – 48 zł. Pozwany kwestionuje zasadność wydatków przeznaczonych na zagraniczne wyjazdy wakacyjne w łącznej kwocie 7.000 zł, koszty związane z opłatą abonamentu za Internet lub Netflixa, koszty zakupu benzyny na dowożenie do szkoły oraz koszty leczenia ortodontycznego. W przypadku L. V. (1) kwestionuje ponadto koszty związane z uczęszczaniem do szkoły języka angielskiego. N. V. w ogóle nie konsultuje z pozwanym decyzji w sprawach dzieci, takich jak: zapisanie L. V. (1) do drogiej szkoły języka angielskiego, podjęciu leczenia ortodontycznego, czy też decyzji o wyjeździe zagranicznym córek. Po zakończeniu poprzedniego procesu młodsza córka została, bez wiedzy pozwanego, przeniesiona z drogiego przedszkola do przedszkola publicznego, tym samym w przedmiocie świadczeń alimentacyjnych na koszt utrzymania małoletniej S. V. nie składa się już opłata 540 zł za przedszkole. Według wiedzy pozwanego doszło do istotnej poprawy sytuacji finansowej N. V., która prócz podejmowanego zatrudnienia w oparciu o umowę o pracę w O. w Lasach Państwowych, prowadzi prywatną praktykę logopedyczną. W ostatnim czasie zakupiła mieszkanie na terenie miasta G. oraz porusza się nowym samochodem marki P. (...) o wartości ponad 100.000 zł. Natomiast sytuacja materialna pozwanego uległa pogorszeniu względem stanu z października 2023 roku. Pozwany zmaga się z poważnymi problemami zdrowotnymi natury ortopedycznej jak i neurologicznej, co było podnoszone na gruncie poprzedniej sprawy o podwyższenie alimentów. W dniu 9 stycznia 2025 roku wydano wobec pozwanego orzeczenie o niepełnosprawności. W październiku 2024 roku z uwagi na schorzenia i stan zdrowia pozwany odszedł na emeryturę i otrzymuje z tego tytułu świadczenie w wysokości 4281,54 zł. Możliwości ruchowe i możliwości podejmowania przez pozwanego pracy o charakterze fizycznym pozostają znacznie ograniczone. Pozwany mieszka z partnerką w domu należącym do rodziców. Spłaca pożyczki, których miesięczne raty wynoszą blisko 3.000 zł. Regularnie płaci alimenty w łącznej kwocie 1.900 zł miesięcznie. Miesięczne koszty utrzymania pozwanego oscylują w granicy 1.000 zł i obejmują zakup odzieży i obuwia, wyżywienie, środki czystości i higieny. Dodatkowo co miesiąc pozwany opłaca karnet na siłownię w wysokości 100 zł oraz basen 150 zł, które to aktywności zalecili lekarze specjaliści w ramach rehabilitacji. Obecna partnerka pozwanego D. G. jest w ciąży, termin porodu został wyznaczony na styczeń 2026 roku, co wiąże się z dodatkowymi kosztami. Podwyższenie obowiązku alimentacyjnego powódek będzie prowadziło zatem do wprowadzenia pozwanego w stan niedostatku. Obecnie pozwany utrzymuje się tylko i wyłącznie dzięki pomocy ze strony rodziców, którzy w razie potrzeby wspierają go finansowo. Pozwany okresowo pomaga w prowadzeniu działalności gospodarczej swojej partnerki polegającej na organizacji eventów tj. wieczory panieńskie i kawalerskie. Wskazana działalność gospodarcza jest prowadzona przez D. G. jedynie sezonowo w okresie kwiecień – wrzesień, a pozwany ma wtedy możliwość dorobienia kwoty między 700 zł a 1.200 zł miesięcznie. Obecność pozwanego w życiu córek jest obecnie niewielka, z powodu nastawiania małoletnich przez matką przeciwko ojcu. Córki odmawiają kontaktu z ojcem. Pozwany chciałby część swojego obowiązku alimentacyjnego realizować poprzez osobiste starania o opiekę i wychowanie córek, gdyż będąc na emeryturze ma na to czas i pomogłoby mu to odbudować łączące ich relacje (k. 50-54).

Strony podtrzymały swoje stanowiska do czasu zamknięcia rozprawy (k. 21-219).

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Małoletnie powódki L. V. (1) urodzona (...) oraz S. V. urodzona (...) pochodzą ze związku małżeńskiego Ł. V. i N. V., który został rozwiązany przez rozwód - z winy obu stron, wyrokiem Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 18 stycznia 2021 roku sygn. akt I C 2145/19. W wyroku rozwodowym władza rodzicielska nad małoletnimi została powierzona matce dzieci, z jednoczesnym ograniczeniem władzy rodzicielskiej ojca do prawa współdecydowania w istotnych sprawach dzieci.

Ostatni raz obowiązek alimentacyjny pozwanego względem powódek został ustalony wyrokiem Sądu Rejonowego w Końskich z dnia 25 października 2023 roku sygn. akt III RC 205/22, w którym podwyższono alimenty zasądzone w wyroku rozwodowym od pozwanego Ł. V. na rzecz L. V. (1) do kwoty po 1.000 zł miesięcznie oraz na rzecz S. V. do kwoty po 900 zł miesięcznie, płatnych do rąk matki małoletnich N. V. do dnia 10-tego każdego miesiąca z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w razie uchybienia terminowi płatności którejkolwiek z rat. Apelację od wyroku wniosła strona powodowa, którą następnie skutecznie cofnęła, wobec czego postanowieniem z dnia 20 marca 2024 roku sygn. akt II Ca 2067/23 Sąd Okręgowy w Kielcach umorzył postępowanie apelacyjne.

W dacie ostatniego orzekania o wysokości alimentów L. V. (1) miała 8 lat, uczęszczała do Szkoły Podstawowej w O.. Matka powódek pokrywała koszty związane ze szkołą w postaci: wyprawki szkolnej, składek okolicznościowych na wydarzenia typu Mikołajki, Andrzejki itp., ubezpieczenia, komitetu rodzicielskiego, wyjazdów na wycieczki, teatrzyki i innych, okazjonalnych. Małoletnia była leczona okulistycznie w związku z wadą wzroku i pozostawała pod opieką poradni laryngologicznej. Wizyty u tych specjalistów odbywały się średnio raz na rok, czasami wydatki z tego tytułu ponosił ojciec. U powódki zdiagnozowano alergię jelitową i atopowe zapalenie skóry, w związku z czym przyjmowała leki, które kosztowały 60 zł miesięcznie. Poza tym powódka, jak każde dziecko, okresowo zapadała na infekcje sezonowe. Średni miesięczny koszt utrzymania małoletniej L. V. (1) oscylował w granicach 1.800 zł, nie licząc kosztów wyjazdów wakacyjnych oraz rozrywki. Na powyższą kwotę składały się następujące wydatki: 750 zł żywność, 250-300 zł ubrania z obuwiem, 100 zł wydatki szkolne, 100 zł środki higieny osobistej i czystości, 200 zł wydatki lecznicze, 150 zł media (prąd, wywóz śmieci, woda), 30 zł telefon, 200 zł wydatki okazjonalne (np.: fryzjer, dojazd do lekarza, imprezy okolicznościowe, zakup akcesoriów dla dziecka itd.).

S. V. miała 4 lata i uczęszczała do niepublicznego przedszkola (...) w S.. Przedszkole funkcjonowało w godzinach 6:30 – 16:30, a pobyt dziecka poza tymi godzinami wiązał się z dodatkową opłatą. Comiesięczny koszt pobytu małoletniej w placówce wynosił 240 zł jako czesne plus opłata za posiłki. Stawka żywieniowa wynosiła 15 zł dziennie. Małoletnia w ramach dożywiania w przedszkolu otrzymywała śniadanie, dwudaniowy obiad oraz podwieczorek. Powódka była dzieckiem zdrowym, nie pozostawała pod stałą kontrolą żadnych specjalistycznych poradni. W sezonie zwiększonej zachorowalności zapadała na infekcje sezonowe. Średni miesięczny koszt utrzymania S. V. wynosił około 1.600 zł, nie licząc wyjazdów wakacyjnych oraz rozrywki. Na powyższą kwotę składały się następujące wydatki: 540 zł przedszkole z wyżywieniem, 300 zł na wyżywienie przez kolejne 10 dni i kolacje, 250 zł ubrania z obuwiem, 100 zł środki higieny osobistej i czystości, 150 zł media (prąd, wywóz śmieci, woda), 50 zł wydatki lecznicze i suplementacja, 200 zł wydatki okazjonalne (fryzjer, dowóz do lekarza, imprezy okolicznościowe, zakup akcesoriów dla córki, suplementacja itd.).

Matka małoletnich N. V. pracowała w O. w Lasach Państwowych jako księgowa. Jej dochód ze stosunku pracy kształtował się na poziomie około 4.000 zł netto miesięcznie. Otrzymywała również premie kwartalne i premię roczną - w zależności od wyników zakładu pracy. W roku 2022 były to kwoty rzędu do 2.000 zł. Pobierała świadczenie „500+” na córki, a także świadczenie (...) w wysokości 300 zł. Matka powódek po rozwodzie wraz z córkami zamieszkała w domu jednorodzinnym swoich rodziców w Z.. Koszty mediów w skali miesiąca, w przeliczeniu na 1 osobę w gospodarstwie domowym wynosiły: 80 zł prąd, 20 zł gaz, 30 zł woda, 15 zł ryczałt za wywóz śmieci. Matka powódek dowoziła dzieci do placówek edukacyjnych. Była właścicielką samochodu marki G. (...) z 2010 roku.

Pozwany Ł. V. miał 34 lata, pełnił służbę jako funkcjonariusz Służby Więziennej w Areszcie Śledczym w G. z wynagrodzeniem średnio około 5.000 zł netto miesięcznie. Otrzymywał tzw. „trzynastą pensję”, równoważnik za umundurowanie, premie uznaniowe i nagrody. Pozwany posiadał również uprawnienia operatora sprzętu ciężkiego (m.in. koparki o ładowności 25 ton). Od czerwca 2021 roku prowadził jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą (...), która świadczyła usługi z zakresu paintballu i w trakcie trwania procesu została wyrejestrowana z ewidencji. Od stycznia 2023 roku została ona przepisana na brata Ł. V.. W związku z urazem doznanym w czerwcu 2022 roku, pozwany miał problemy natury ortopedycznej i neurologicznej. Był operowany, przebywał kilka miesięcy na zwolnieniu chorobowym, korzystał z usprawniania ruchowego, okresowo odczuwał dolegliwości bólowe i zawroty głowy, skutkiem czego doraźnie przebywał na zwolnieniach lekarskich. Uraz, jakiego doznał nie stanowił przeciwskazania do świadczenia przez niego pracy na etacie. Ł. V. spłacał kredyt hipoteczny, którego miesięczna rata wynosiła około 2.100 zł. Mieszkał ze swoimi rodzicami w ich domu jednorodzinnym w K., dokładając się do kosztów utrzymania kwotą 400 zł miesięcznie. Był właścicielem samochodu marki B. (...) z 2008 roku.

Od wypadku pozwanego w maju 2022 roku osobiste kontakty ojca z córkami uległy rozluźnieniu i miały one sporadyczny charakter. Dziewczynki nie wyrażały chęci pobytu w jego środowisku.

Między rodzicami powódek toczyło się postępowanie o podział majątku wspólnego. Strony w trakcie małżeństwa otrzymały w darowiźnie nieruchomość objętą KW nr (...) położoną w miejscowości Z. o powierzchni 0,95 ha, na której wybudowali dom. Ł. V. na inwestycję zaciągnął kredyt hipoteczny w wysokości 100.000 zł.

dowody: akta Sądu Rejonowego w Końskich w sprawie III RC 205/22: wyrok z dnia 25 października 2023 roku z uzasadnieniem (k. 317, 325-331), postanowienie Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 20 marca 2024 roku w sprawie o sygnaturze akt II Ca 2067/23 (k. 356).

Od wydania ostatniego orzeczenia w przedmiocie wysokości alimentów tj. od dnia 25 października 2023 roku do dnia wniesienia pozwu upłynęło 2 lata. Matka z powódkami przeprowadziła się do G., gdzie kupiła mieszkanie.

Obecnie L. V. (1) ma 11 lat i uczęszcza do V klasy szkoły podstawowej w G., generując, tak jak poprzednio, koszty związane ze szkołą w postaci: wyprawki szkolnej, składek okolicznościowych, ubezpieczenia, komitetu rodzicielskiego, wyjazdów na wycieczki, teatrzyki i innych, okazjonalnych. W związku ze zmianą miejsca zamieszkania, do obecnej szkoły dojeżdża komunikacją miejską, gdzie musi być pod opieką osoby dorosłej. Koszt biletu dla małoletniej i opiekuna to 89 zł miesięcznie. Powódka rozpoczęła kurs języka angielskiego w szkole językowej, gdzie zajęcia odbywają się 2 razy w tygodniu, natomiast roczny koszt kursu to 3.490 zł. W dalszym ciągu korzysta z opieki okulisty, koszt wizyty to 250 zł, którą odbywa raz na pół roku, nosi również okulary, których zakup to koszt 580 zł. Od 2024 roku rozpoczęła leczenie ortodontyczne w prywatnym gabinecie lekarskim, wizyty odbywa 1-2 razy w miesiącu. Podczas wizyty w dniu 24 kwietnia 2026 roku ortodonta stwierdził, że powódka wymaga wdrożenia leczenia ortodontycznego, przedstawiając jego szacunkowe koszty. Powódka przeszła odczulanie, podczas którego przyjmowała specjalne leki. Średni miesięczny koszt utrzymania L. V. (1) wynosi około 2.500 zł i składa się na niego: wyżywienie 800 zł; odzież i obuwie 300 zł; kosmetyki i artykuły higieniczne 100 zł; leczenie 250 zł; koszty szkolne 100 zł; zajęcia dodatkowe, język angielski 291 zł; dojazd do szkoły 89 zł; partycypacja w kosztach utrzymania mieszkania 150 zł; telefon 30 zł; wakacje i ferie 150 zł; wydatki na koszty paliwa, organizacja urodzin, imprezy okolicznościowe, zakup zabawek, rozrywka, itp. 200 zł.

S. V. ma 6 lat, obecnie uczęszcza do klasy 0 szkoły podstawowej w G., gdzie dojeżdża komunikacja miejską pod opieką osoby dorosłej. Koszt biletu dla małoletniej i opiekuna to 89 zł miesięcznie. Powódka jest dzieckiem ogólnie zdrowym. Ma problemy dermatologiczne (tzw. kurzajki), raz na dwa lata odbywa wizytę kontrolną u okulisty. Podczas wizyty u ortodonty w dniu 24 kwietnia 2026 roku również stwierdzono, że wymaga wdrożenia leczenia ortodontycznego. Średni miesięczny koszt utrzymania S. V. wynosi około 1.800 zł i składa się na niego: wyżywienie 750 zł, w tym koszt wyżywienia w przedszkolu; odzież i obuwie 250 zł; kosmetyki i artykuły higieniczne 100 zł; leczenie 50 zł; koszty szkolne 100 zł; dojazd do szkoły 89 zł; partycypacja w kosztach utrzymania mieszkania 150 zł; wakacje i ferie 150 zł; wydatki na koszty paliwa, organizacja urodzin, imprezy okolicznościowe, zakup zabawek, rozrywka, itp. 200 zł.

Matka małoletnich N. V. ma 33 lata, w dalszym ciągu pracuje w O. w Lasach Państwowych jako księgowa, otrzymując wynagrodzenie w wysokości 5.000 zł netto. Otrzymuje nagrodę roczną, co kwartał nagrodę w wysokości 1.500 zł oraz na święta Bożego Narodzenia dodatek w wysokości około 2.000 zł. Prowadzi również prywatną praktykę logopedyczną, z której uzyskuje dochód w wysokości około 300-400 zł miesięcznie. Na obie małoletnie pobiera świadczenie „800+” oraz na L. 300 zł raz w roku w ramach programu „Dobry Start” na wyprawkę szkolną. W 2023 roku zakupiła mieszkanie na terenie miasta G. o powierzchni około 60 m

(

2), które spłaca w ramach zaciągniętego kredytu hipotecznego w wysokości 300.000 zł, do spłaty pozostało około 266.000 zł, miesięczna rata kredytu wynosi 1.600 zł. W 2025 roku nabyła samochód marki P. (...) o wartości około 80.000 zł za gotówkę, która pochodziła z oszczędności, sprzedaży poprzedniego samochodu marki G. za 11.000 zł, odszkodowania otrzymanego z ubezpieczenia w wysokości 10.500 zł oraz pomocy rodziny. Nie posiada innego majątku. Pokrywa wydatki związane z utrzymaniem mieszkania, na które składają się czynsz w kwocie średnio 1.100 zł miesięcznie (950 zł stała opłata plus wyrównanie za ogrzewanie w wysokości 2.000 zł rocznie) i energia elektryczna 150 zł miesięcznie. Pozostaje w związku partnerskim, jednak nie mieszka z partnerem, nie prowadzi z nim wspólnego gospodarstwa domowego.

Pozwany Ł. V. ma 37 lat. (...) Rejonowa Komisja Lekarska Podległa Ministrowi Właściwemu Do Spraw Wewnętrznych w G. orzeczeniem nr (...) z dnia 26 września 2024 roku stwierdziła, że pozwany jest trwale niezdolny do służby w Służbie Więziennej (k. 58). W związku z problemami zdrowotnymi przeszedł na emeryturę, którą pobiera w wysokości około 4.400 zł netto miesięcznie. Pozwany posiada orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym, jest zdolny do pracy w warunkach chronionych. Ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 30 grudnia 2024 roku. Pozwany korzysta z opieki fizjoterapeuty i przechodzi rehabilitację, co generuje koszty. Pozostaje w związku partnerskim z D. G., w styczniu (...) urodziło się ich wspólne dziecko V. V.. Pozwany mieszka z partnerką w domu należącym do jego rodziców. Partnerka pozwanego ma 8 letniego syna, pracuje na etacie w branży okulistycznej jako optometrystka oraz prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą (...), zajmującą się organizacją uroczystości oraz wynajmem domku typu holenderskiego, natomiast w przedmiocie działalności w CEIDG widnieje przygotowanie terenu pod budowę, wypożyczanie i dzierżawa sprzętu rekreacyjnego i sportowego. W przedmiocie organizacji eventów, jej główną działalność stanowi kontynuacja wcześniej przepisanej na brata działalności prowadzonej przez pozwanego, obejmującej m. in. organizację paintballu. Ł. V. pomaga partnerce w prowadzeniu działalności, pracuje wtedy na umowę zlecenie otrzymując około 1.000 zł miesięcznie. Miesięczne koszty utrzymania pozwanego oscylują w granicy 1.000 zł i obejmują wyżywienie, zakup odzieży i obuwia, środków czystości i higieny. Pozwany uczęszcza na siłownię, miesięczny karnet kosztuje 99 zł oraz na basen 150 zł. Spłaca ratę kredytu w wysokości 2.935,48 zł. Nie posiada innego majątku, nie ma oszczędności. Użytkuje samochód należący do partnerki lub do rodziców, nie posiada własnego.

Ł. V. spotyka się z córkami dwa razy w miesiącu w piątki. Kontakty trwają kilka minut, nie zabiera córek na weekend. Przekazuje córkom prezenty lub drobne kwoty pieniędzy z okazji urodzin i świąt. Na komunię L. nie przekazał jej prezentu.

Postępowanie o podział majątku wspólnego pomiędzy rodzicami małoletnich jest w toku. Wspólny dom jest w stanie deweloperskim, nikt w nim nie mieszka.

dowody: tabela kosztów potrzeb dzieci (k. 10-12), umowa ze szkołą językową (k. 13-24), faktury (k. 25-45, 66-70, 204), orzeczenie o stopniu niepełnosprawności (k. 57), orzeczenie nr (...) (k. 58-59), decyzja o przyznaniu emerytury (k. 60), dokumentacja medyczna (k. 61-65), potwierdzenie wykonania przelewu (k. 71-73, 92-104, 214), wydruki korespondencji (k. 90-91, 205-213), wydruki ogłoszeń (k. 105-117), wydruk CEIDG (k. 118-119), zeznania N. V. (k. 145v-146v, 218v), zeznania Ł. V. (k. 146v-147v, 218v), zeznania świadka D. G. (k. 170-180), zeznania świadka S. G. (k. 181-196), zaświadczenie od ortodonty (k. 202-203).

Sąd ustalił stan faktyczny w oparciu o wyżej wskazane dokumenty, których wiarygodność nie była kwestionowana przez strony, ponadto nie wzbudzały również wątpliwości Sądu, co do rzetelności i wiarygodności zawartych w nich treści.

Zeznaniom pozwanego Ł. V. i świadka D. G. Sąd nie dał wiary w części dotyczącej możliwości zarobkowych i osiąganych przez pozwanego dochodów. Sąd nie neguje problemów zdrowotnych pozwanego i wynikających z nich ograniczeń w wykonywaniu pracy. Jednak nie sposób nie zwrócić uwagi na związek pozwanego z działalnością w przedmiocie organizacji eventów. Obecnie działalność tą prowadzi partnerka pozwanego, w czasie poprzedniego procesu, została ona przekazana bratu pozwanego. Sam pozwany nie neguje, że pomaga partnerce w prowadzeniu działalności, jednak w ocenie Sądu umniejsza swoją rolę, a także uzyskiwane z tego tytułu dochody.

Zeznaniom matki powodów N. V. i świadka S. G. Sąd nie dał wiary w części dotyczącej kosztów utrzymania powódek, które zdecydowanie zostały zawyżone przez stronę powodową, w szczególności w odniesieniu do młodszej córki. Sąd ocenił je przez pryzmat doświadczenia życiowego i zasad logiki.

Sąd zważył co następuje:

Powództwo zasługuje na częściowe uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 133 § 1 k.r.o. rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania. Zakres świadczeń alimentacyjnych reguluje natomiast art. 135 § 1 k.r.o. zgodnie z którym zależy on z jednej strony od usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego oraz z drugiej strony od finansowych i majątkowych możliwości zobowiązanego. Brzmienie art. 135 § 1 k.r.o. wskazuje więc, że każdorazowo zakres świadczeń alimentacyjnych ograniczony jest z jednej strony usprawiedliwionymi potrzebami uprawnionego, a z drugiej strony możliwościami zarobkowymi zobowiązanego. Innymi słowy kwota zasądzonych alimentów nie może przekraczać usprawiedliwionych potrzeb osoby uprawnionej, ani też nie może przekraczać możliwości osób zobowiązanych. Zaznaczyć przy tym należy, że możliwości zarobkowe i majątkowe zobowiązanego nie oznaczają jedynie realnie osiąganych dochodów, ale również dochody, które przy dołożeniu przez zobowiązanego należytej staranności możliwe byłyby przez niego do osiągnięcia. Rodzice są więc na równi zobowiązani do ponoszenia kosztów utrzymania swoich dzieci, co nie oznacza, że wymiar wskazanego obowiązku jest równy. Każdorazowo zależy on od możliwości zarobkowych i majątkowych danego rodzica tzn. w przypadku, gdy możliwości zarobkowe danego rodzica są wyższe z uwagi np. na wykształcenie, stan zdrowia etc. zakres obowiązku tego rodzica będzie wyższy niż drugiego rodzica. Dodać również należy, że wykonanie obowiązku alimentacyjnego względem uprawnionego może polegać na bieżącym ponoszeniu kosztów jego utrzymania, wnoszeniu osobistych starań w jego utrzymanie i wychowanie lub też przekazywaniu określonej kwoty pieniędzy (alimenty), z których te uzasadnione wydatki są ponoszone. Podkreślić należy, że nawet trudna sytuacja materialna rodzica nie zwalnia go od obowiązku świadczenia alimentów na potrzeby dziecka. Rodzic jest zobowiązany dzielić się z dzieckiem nawet bardzo szczupłymi dochodami. Natomiast w sytuacjach skrajnych, zaspokojenie potrzeb małoletnich dzieci może nastąpić nawet kosztem części składników majątkowych (wyrok Sądu Najwyższego z 30 czerwca 2021 roku, I NsNc 79/20, LEX nr 3194273).

W myśl art. 138 k.r.o. w razie zmiany stosunków można żądać zmiany orzeczenia lub umowy dotyczącej obowiązku alimentacyjnego. Poprzez „zmianę stosunków”, o której mowa w powyższym przepisie, należy zatem rozumieć zmianę okoliczności wpływających na przesłanki wyznaczające zakres świadczeń alimentacyjnych. Zmiana taka będzie więc uzasadniona w przypadku zmiany usprawiedliwionych potrzeb małoletniego lub w przypadku zmiany zarobkowych i majątkowych możliwości zobowiązanego. Pojęcie usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego nie posiada jednoznacznej definicji, gdyż nie ma stałego kryterium odniesienia. Decydują o nich okoliczności konkretnego przypadku.

Poza wszelkim sporem pozostaje, że małoletnie powódki L. V. (1) i S. V. ze względu na wiek i brak majątku, nadal nie są w stanie utrzymać się samodzielnie, a więc są uprawnione do pełnej alimentacji ze strony swoich rodziców.

Od ostatniego ustalenia wysokości alimentów przysługujących małoletnim, do dnia wydania orzeczenia w przedmiotowej sprawie, upłynął okres ponad 2 lat. Należy również mieć na uwadze utrwalony już pogląd, że już sam upływ czasu, a w związku z tym różnica wieku dziecka, sama przez się uzasadnia wzrost potrzeb, co z kolei pociąga za sobą konieczność podnoszenia wydatków (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 1 czerwca 1965 roku, I CZ 135/64). Jest to zatem okres czasu sam przez się uzasadniający podwyższenie alimentów, jednak nie w takim rozmiarze, jakiego domaga się tego strona powodowa.

L. V. (1) uczęszcza do V klasy szkoły podstawowej. W ocenie Sądu, pomimo zmiany placówki szkolnej, wydatki związane ze szkołą (takie jak: wyprawka, nierefundowane książki, składki okolicznościowe, ubezpieczenie, wycieczki i wyjścia) pozostały na tym samym poziomie, dlatego Sąd uznał je w wysokości 100 zł miesięcznie. Wcześniej do szkoły była zawożona przez matkę, która jeździła do pracy. Obecnie musi przemieszczać się komunikacją publiczną pod opieką osoby dorosłej, a mianowicie babki macierzystej. Sąd uznał wydatek na dojazdy w wysokości 89 zł miesięcznie. Powódka ma prawo do rozwijania się, zatem za uzasadniony Sąd przyjął wydatek na kurs języka angielskiego w wysokości około 291 zł, uwzględniając że jest to kurs roczny, zatem jego całkowity koszt 3.490 zł należało podzielić przez 12 miesięcy. Dołączona do akt historia korespondencji między rodzicami małoletniej wskazuje, że matka poinformowała pozwanego o chęci wysłania córki na kurs, natomiast pozwany nie ustosunkował się do jej decyzji, tym samym jego zarzut wskazujący, że matka sama podjęła taką decyzję nie został uznany przez Sąd. Wskazany koszt wyżywienia w wysokości 1.050 zł, Sąd uznał za zawyżony, biorąc pod uwagę wiek i rozwój małoletniej. Adekwatną kwotą w ocenie Sądu jest 800 zł. Jedynie na marginesie można wskazać, że koszt obiadów w szkole, z których małoletnia zrezygnowała, został przez stronę powodową określony na 150 zł miesięcznie, podczas gdy z potwierdzeń przelewów załączonych do akt sprawy wynika, że opłaty za obiady w ciągu trzech miesięcy wynosiły 147 zł, 84 zł i 112 zł. Za uzasadnione i adekwatne do wieku powódki Sąd uznał wydatki na odzież i obuwie w wysokości 300 zł oraz kosmetyki i artykuły higieniczne 100 zł. Małoletnia korzysta z opieki okulisty i nosi okulary, ponadto ma problemy dermatologiczne. Stan ten istniał już w czasie poprzedniego orzekania. Odnosząc się do leczenia ortodontycznego małoletniej, należy wskazać, że odbywa wizyty u ortodonty od 2024 roku, natomiast potrzeba wdrożenia leczenia została stwierdzona ostatnio. Wskazane przez ortodontę koszty leczenia są jedynie przewidywane, co potwierdza chociażby wzmianka w załączonym zaświadczeniu informująca, że ceny są orientacyjne i mogą ulec zmianie. Wydatki związane z leczeniem ortodontycznym, poza odbyciem ostatniej wizyty, która kosztowała 500 zł, nie są obecnie ponoszone, a jedynie prognozowane. Ponadto należy pamiętać, że preferowaną formą opieki zdrowotnej w Polsce jest opieka publiczna. Tym samym Sąd nie uznał kosztów związanych z przyszłym leczeniem ortodontycznym, natomiast jeżeli leczenie to faktycznie wygeneruje koszty, mogą one zostać pokryte ze świadczenia 800+. Całość kosztów związanych z wizytami u lekarzy, zakupem leków i okularów Sąd uśrednił, określając go na 250 zł. Odnosząc się do partycypacji małoletniej w kosztach utrzymania mieszkania należy zaznaczyć, że matka i tak musiałaby zaspokajać własne potrzeby mieszkaniowe i ponosić z tego tytułu koszty, zatem miarą udziału w tych kosztach powódki winien być tylko ich wzrost z tytułu zamieszkania w nim razem z matką, co Sąd uznał w wysokości 150 zł. W tej kwocie zawarto również opłaty za media, internet czy Netflix, do których wyżej wskazana reguła również ma zastosowanie. Strona powodowa nie wykazała, aby wzrósł koszt użytkowania telefonu przez małoletnią, tym samym Sąd przyjął go na poziomie 30 zł. Na inne wydatki, takie jak m. in. koszty paliwa, organizacja urodzin, imprezy okolicznościowe, zakup zabawek, rozrywka, które niewątpliwie są uzasadnionymi potrzebami małoletniej Sąd uznał kwotę 200 zł. Ponadto małoletnia ma prawo do wypoczynku w wakacje czy też ferie, a wydatek ten nie był uwzględniany poprzednio, jednak biorąc pod uwagę, że pozwany nie organizuje córkom wypoczynku, Sąd uznał za zasadne przeznaczyć na ten cel kwotę 150 zł. Reasumując, miesięczny koszt utrzymania L. V. (1) wynosi około

2.500 zł.

S. V. obecnie uczęszcza do szkoły podstawowej. Odpadł zatem koszt opłaty za przedszkole, natomiast wydatki związane z wyprawką, książką, składkami okolicznościowymi, ubezpieczeniem, wycieczkami i wyjściami Sąd ocenił na 100 zł miesięcznie. W jej przypadku również należy dodać koszt dojazdu do placówki z opiekunem w wysokości 89 zł. Koszt wyżywienia powódki, biorąc pod uwagę wiek i rozwój małoletniej, Sąd uznał w wysokości 750 zł miesięcznie, wliczając koszt posiłków w szkole, który zależy od ich ilości. Na marginesie należy wskazać, że gdy powódka uczęszczała do przedszkola, strona powodowa określiła koszt obiadów w placówce na 280 zł miesięcznie, podczas gdy z przedstawionych potwierdzeń przelewów wynika, że opłaty na przedszkole w ciągu trzech miesięcy wynosiły 204 zł, 264 zł i 276 zł. Małoletnia jest dzieckiem ogólnie zdrowym. Odbyła prywatne wizyty w gabinetach dermatologa i dentysty. Podobnie jak u starszej siostry, na ostatniej wizycie w prywatnym gabinecie ortodontycznym, stwierdzono u niej potrzebę leczenia ortodontycznego i przedstawiono przewidywany koszt. Z tych samych przyczyn, co w przypadku starszej siostry, wydatek ten nie został uwzględniony. Małoletnia jak każde dziecko przechodzi natomiast infekcje sezonowe. Tym samym za uzasadniony Sąd uznał wydatek na leczenie i leki w wysokości około 50 zł miesięcznie. Uwzględniając wiek powódki Sąd uznał wydatki na odzież i obuwie 250 zł oraz kosmetyki i artykuły higieniczne 100 zł. Z tożsamych powodów jak u starszej siostry Sąd uznał wydatki związane z partycypacją w kosztach utrzymania mieszkania 150 zł; wakacje i ferie 150 zł; inne wydatki, takie jak m. in. koszty paliwa, organizacja urodzin, imprezy okolicznościowe, zakup zabawek, rozrywka 200 zł. Reasumując, miesięczny koszt utrzymania L. V. (1) wynosi około

1.800 zł.

Odnosząc się do zarobkowych i majątkowych możliwości Ł. V. należy ocenić je jako dobre. Nie ulega wątpliwości, że pozwany przeszedł na emeryturę i w związku z tym nie osiąga już tak wysokich dochodów, niemniej jego emerytura wynosi około 4.400 zł netto miesięcznie. Pozwany posiada orzeczenie o niepełnosprawności, jednak jest zdolny do podjęcia pracy w warunkach chronionych. Ma zatem możliwość podjęcia zatrudnienia, tym bardziej, że ma dopiero 37 lat i jak sam wskazuje, ma teraz czas. W dalszym ciągu posiada uprawnienia operatora koparki, które nie zostały cofnięte z powodu stanu zdrowia, zatem należy przyjąć, że może i w ten sposób zarobkować. Ponadto pozwany wskazuje również, że w razie potrzeby pomaga partnerce w prowadzeniu działalności gospodarczej i w ten sposób dorabia około 1.000 zł miesięcznie. W ocenie Sądu kwota ta jest zaniżona, natomiast okoliczności wskazują, że pozwany znacznie bardziej angażuje się w tą działalność, uwzględniając fakt, że to on ją założył i w przeszłości sam się nią zajmował. Istotną zmianą dla pozwanego były narodziny dziecka, którego utrzymanie zdecydowanie generuje koszty. Niemniej w ocenie Sądu, możliwości finansowe pozwanego pozostają na wysokim poziomie.

Odnosząc się do sytuacji życiowej matki powódek należy stwierdzić, że uległa poprawie. N. V. w dalszym ciągu pracuje na etacie, a obecnie prowadzi również prywatną praktykę logopedyczną. Razem z powódkami przeprowadziła się do G., gdzie zakupiła bardziej przestronne mieszkanie, w którym rodzina będzie miała lepsze warunki bytowe. O poprawie jej sytuacji najdobitniej świadczy fakt zakupu mieszkania oraz samochodu. W 2023 roku na zakup mieszkania zaciągnęła kredyt, niemniej była to decyzja racjonalna, podjęta ze świadomością, że jest w stanie go spłacić. Ponadto po dwóch latach od kupna mieszkania i zaciągnięcia kredytu, mogła za gotówkę kupić samochód o wartości około 80.000 zł, co świadczy jej możliwości finansowe również są wysokie.

Oceniając w jakim zakresie każde z rodziców powinno uczestniczyć w kosztach utrzymania powódek Sąd zważył, że możliwości zarobkowe rodziców pozostają na podobnym poziomie. Natomiast matka realizuje część swojego obowiązku ponoszenia kosztów utrzymania i wychowania córek poprzez osobiste starania. Obecnie pozwany również deklaruje chęć opieki nad córkami i zwiększeniu swojego udziału w ich życiu, co jest jak najbardziej słuszne, niemniej pozostaje to w sferze planów i nic nie wskazuje, aby miało być zrealizowane, chociażby uwzględniając jak obecnie wyglądają kontakty ojca z córkami. Dlatego też pozwany powinien w większym zakresie niż matka łożyć na utrzymanie dzieci, tym bardziej że praktycznie nie partycypuje w kosztach ich utrzymania ponad ustalony obowiązek alimentacyjny, ograniczając się do okolicznościowych prezentów.

Mając powyższe rozważania na uwadze, Sąd uznał, że zasadnym jest, aby Ł. V. partycypował w większym stopniu niż dotychczas w kosztach utrzymania powódek i na podstawie art. 133 § 1 k.r.o., art. 135 § 1 i 2 k.r.o. oraz art. 138 k.r.o. podwyższył od dnia wniesienia pozwu alimenty należne na rzecz L. V. (1) do kwoty po 1.300 zł oraz na rzecz S. V. do kwoty po 1.000 zł miesięcznie. Kwoty te odpowiadają usprawiedliwionym potrzebom małoletnich oraz możliwościom zarobkowym i majątkowym pozwanego (pkt 1 i 2).

W pozostałej części powództwo zostało oddalone jako nadmiernie wygórowane (pkt 3).

Strona powodowa nie była reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, a z uwagi na charakter sprawy i jedynie częściowe uwzględnienie powództwa, sąd odstąpił od obciążania jej kosztami procesu poniesionymi przez pozwanego (pkt 4).

Z uwagi na częściowe uwzględnienie powództwa i podwyższenie kwoty alimentów, Sąd na podstawie art. 102 k.p.c. odstąpił od obciążenia pozwanego nieuiszczonymi kosztami sądowymi stanowiącymi opłatę od pozwu w części uwzględniającej powództwo (pkt 5).

Rygor natychmiastowej wykonalności Sąd nadał orzeczeniu w części uwzględniającej powództwo na podstawie art. 333 § 1 pkt 1 k.p.c. (pkt 6).

Sędzia Beata Mierzejewska-Piekarska