Pełnoletnia córka zerwała kontakt z matką, a sąd i tak zasądził od niej alimenty

Pozwem z dnia 24 października 2024 r. powódka Ł. X. (1) domagała się:

1. zasądzenia od pozwanej E. N. na rzecz powódki alimentów w kwocie po 1.700,00 zł miesięcznie płatną z góry do 10. dnia każdego miesiąca do rąk powódki wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w przypadku opóźnienia w płatności którejkolwiek z rat,

2. zasądzenia od pozwanego V. X. na rzecz powódki alimentów w kwocie po 1.700,00 zł miesięcznie płatnych z góry do 10. dnia każdego miesiąca do rąk powódki wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w przypadku opóźnienia w płatności którejkolwiek z rat,

3. zasądzenia od pozwanych na rzecz powódki kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych,

4. udzielenia zabezpieczenia powództwa poprzez zasądzenie od każdego z pozwanych na rzecz powódki alimentów w kwocie odpowiadającej wysokości żądania głównego pozwu, poczynając od dnia 1 października 2024 r.

W uzasadnieniu wskazano, że powódka jest córką pozwanych. Do września 2023 r. powódka zamieszkiwała wraz z matką. Od dłuższego czasu pomiędzy powódką a jej matką istnieje konflikt z uwagi na stosowanie przez kobietę względem córki agresji psychicznej i fizycznej. Z uwagi na brak zainteresowania ze strony matki powódka zaczęła zażywać substancje uzależniające oraz przebywać w nieodpowiednim towarzystwie, co skutkowało skierowaniem powódki do Ośrodka(...) w Ł.. Przeciwko pozwanej zostało wszczęte postępowanie o ograniczenie władzy rodzicielskiej nad powódką, które z uwagi na uzyskanie przez nią pełnoletności, zostało prawomocnie umorzone. Następnie powódka zamieszkiwała u swojego brata P. A.. W tym czasie powódka pozostawała na utrzymaniu jego oraz jego partnerki, kontynuując leczenie terapeutyczne. W okresie od marca do września 2024 r. podjęła zatrudnienie. Ponadto powódka podjęła się kontynuowania nauki. Powódka nie ma żadnego zawodu i nie jest w stanie samodzielnie się utrzymać. Koszt utrzymania powódki wynosi obecnie 3.420,00 zł. Obecnie powódka nie jest zatrudniona z uwagi na kontynuowanie nauki, nie posiada również żadnego dochodu ani majątku. Całość kosztów jej utrzymania pokrywają jej brat P. A. wraz z partnerką oraz jej matką (k. 2-9).

Pozwana E. N., zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika, w ustawowym terminie złożyła odpowiedź na pozew, domagając się oddalenia powództwa ponad kwotę 1.000,00 zł miesięcznie oraz oddalenia wniosku o zabezpieczenie ponad kwotę 1.000,00 zł miesięcznie.

W uzasadnieniu wskazano, że od pozwanych na rzecz powódki nigdy nie były zasądzone alimenty bowiem pozwani dostarczali córce środki na utrzymanie. Pozwana wspierała finansowo córkę do grudnia 2023 r., gdy powódka przebywała na leczeniu odwykowym. Powódka nie wykazała deklarowanych kosztów swojego utrzymania, w ocenie pozwanej są one zawyżone. E. N. pracuje obecnie na podstawie umowy o pracę na czas określony do dnia 2 czerwca 2025 r., uzyskując z tego tytułu wynagrodzenie w kwocie 4.607,18 zł miesięcznie. Nie posiada innych dochodów ani cennego majątku. Koszty utrzymania pozwanej wynoszą około 3.634,00 zł miesięcznie. Po odliczeniu podstawowych kosztów utrzymania pozwanej pozostaje więc kwota 1.000,00 zł którą pozwana jest gotowa wydatkować na rzecz powódki. Pozwana wskazała również, że w dalszym ciągu pomagałaby finansowo córce gdyby nie fakt, że powódka uciekła z domu i zerwała wszelkie kontakty z rodziną (k. 39-47).

Postanowieniem z dnia 27 grudnia 2024 r. Sąd udzielił zabezpieczenia przez zobowiązanie pozwanej E. N. do łożenia tymczasowych alimentów na rzecz powódki Ł. X. (1) w kwocie po 1000 zł miesięcznie, płatnych z góry, do 10. dnia każdego miesiąca, począwszy od 24 października 2024 roku, wraz z ustawowymi odsetkami w przypadku opóźnienia w płatności każdej z rat (k.87).

Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2025 r. Sąd na podstawie art. 177 §1 pkt 6 k.p.c. w zw. z art. 139

1 §2 k.p.c. zawiesił postępowanie w sprawie dotyczącej pozwanego V. X..

Postanowieniem z dnia 18 lipca 2025 r. Sąd podjął zawieszone postępowanie.

Pismem z dnia 27 października 2025 r. powódka zmieniła żądanie przez wniesienie o zasądzenia od pozwanego V. X. na rzecz powódki alimentów w kwocie po 1.700,00 zł miesięcznie płatnych z góry do 10. dnia każdego miesiąca do rąk powódki wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w przypadku opóźnienia w płatności którejkolwiek z rat i to w miejsce alimentów zasądzonych wyrokiem Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe w Gdańsku z dnia 25 lutego 2011 r. w sprawie o sygn. akt III RC 115/10.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Powódka Ł. X. (2) ur. (...) w F. pochodzi ze związku pozwanych V. X. i E. N..

Od 2019 r. powódka nie realizowała w prawidłowy sposób obowiązku szkolnego. Zgłaszane były problemy dot. jej zachowania, podejmowała ona kontakt z osobami mającymi na nią negatywny wpływ, spożywała alkohol i paliła papierosy. W związku z powyższym wobec powódki toczyły się trzy postępowania w przedmiocie jej demoralizacji. Pozwana w tym czasie zapewniała powódce wsparcie psychologa, opłacała dla niej korepetycje oraz zachęcała ją do odbywania wspólnej terapii. Żaden organ nie miał zastrzeżeń co do wykonywania władzy rodzicielskiej przez pozwaną oraz co do osoby jej partnera J. N. (2). Do eskalacji niepokojących zachowań powódki doszło w 2023 r. kiedy jeszcze bardziej zaniedbała obowiązki szkolne, zaczęła uciekać z domu, dopuściła się kradzieży w sklepie. Finalnie trafiła do placówki opiekuńczo-wychowawczej, gdyż w tym czasie całkowicie negowała wskazania matki. W dniu 27 października 2023 r. pozwana otrzymała informację, że powódka znajduje się w stanie nieprzytomności w (...) po zażyciu amfetaminy.

Lekarz psychiatra w szpitalu (...) w C., w którym w okresie od 27 października 2023 r. do 22 listopada 2023 r. przebywała powódka, zakwalifikował ją do leczenia odwykowego w warunkach ośrodka zamkniętego. W czasie przebywania powódki w ośrodku pozwana interesowała się jej stanem, przesyłała jej paczki oraz środki finansowe. Gdy powódka osiągnęła pełnoletność w dniu 16 grudnia 2023 r. przerwała leczenie odwykowe, odebrał ją brat P. A., a powódka zerwała wszelkie kontakty z matką, nie odpisuje na wiadomości i nie odbiera osobiście żadnej korespondencji. W późniejszym czasie pozwana pisała do powódki wiadomości, na które nie otrzymywała żadnej odpowiedzi.

W związku z eskalującym konfliktem pomiędzy powódką a pozwaną zostało wszczęte z urzędu postępowanie o ograniczenie władzy rodzicielskiej pozwanej E. N., które toczyło się przed Sądem Rejonowym Gdańsk – Południe w Gdańsku, pod sygnaturą akt IV Nsm 2015/23, które z uwagi na uzyskanie przez powódkę pełnoletności zostało umorzone postanowieniem z dnia 19 lutego 2024 r.

Obecnie powódka zamieszkuje z bratem P. A., jego partnerką G. J. oraz Y. J. (2). Powódka pozostaje na utrzymaniu brata, jego partnerki oraz Y. J. (2). W okresie od marca do września 2024 r. podjęła zatrudnienie, które przerwała w związku z powrotem do nauki w technikum. Nie utrzymuje kontaktu z rodzicami.

Obecnie powódka jest uczennicą klasy drugiej Technikum w Zespole Szkół (...) w N./M., ucząc się w zawodzie technik hotelarstwa. Nauka trwa od dnia 1 września 2024 r. i odbywa się w trybie dziennym. Przewidywany termin zakończenia nauki to 31 sierpnia 2028 r. Na dzień 22 października 2024 r. wyniki osiągane przez powódkę były zadowalające. Była ona postrzegana przez nauczycieli jako osoba spokojna, zrównoważona i grzeczna, nie sprawiała problemów wychowawczych. Powódka od 11 stycznia 2024 r. regularnie, średnio 3 razy w miesiącu, uczęszcza na terapię psychologiczną. Celem terapii jest poprawa codziennego funkcjonowania powódki oraz praca nad trudnościami emocjonalnymi i społecznymi. Powódka chętnie poszerza swoją wiedzę, jawi się jako osoba ambitna, pracowita i sumienna.

Na uzasadnione średniomiesięczne wydatki powódki składają się: partycypacja w kosztach utrzymania mieszkania (500 zł), wyżywienie (800 zł), odzież i obuwie (200 zł), kosmetyki i środki czystości (100 zł), lekarze i leki (100 zł), dojazdy i karta PEKA (100 zł), terapia (300 zł), telefon (30 zł) – tj. łącznie 2130 zł miesięcznie.

E. N. zamieszkuje wraz z partnerem J. N. (2) w mieszkaniu udostępnionym przez miasto w ramach budownictwa społecznego. Opłaty w grudniu 2024 r. wyniosły 764,18 zł. Przypadający na pozwaną udział w kosztach utrzymania mieszkania wynosi 382,09 zł.

Obecnie pozwana jest osobą bezrobotną. Wcześniej była zatrudniona w (...) Straży Granicznej im. G. N. w C. od dnia 3 czerwca 2024 r. na podstawie umowy o pracę na czas określony do dnia 2 czerwca 2025 r. na stanowisku starszego inspektora. Średnie miesięczne wynagrodzenie brutto pozwanej z okresu od 1 czerwca 2024 r. do 31 października 2024 r. wyniosło 6.147,32 zł (4.607,18 zł netto). Wcześniej, z uwagi na długotrwałe pogorszenie stanu zdrowia została zwolniona z poprzedniego miejsca pracy ((...) w C.). Od 3 czerwca 2025 r. do 30 listopada 2025 r. pozwana pobierała zasiłek w kwocie 1721,90 zł miesięcznie w okresie pierwszych 90 dni posiadania prawa do zasiłku, zaś w pozostałym okresie w kwocie 1352,20 zł.

Pozwana choruje przewlekle na zapalenie stawów, bóle kręgosłupa i od 1997 r. jest pod opieką poradni (...)po przebytym zakażeniu (...). Korzysta z masaży specjalistycznych nierefundowanych przez NFZ. Regularnie przyjmuje leki oraz suplementy na wątrobę. Ponosi zwiększone koszty wyżywienia z uwagi na konieczność stosowania diety bezglutenowej. Aby polepszyć córce warunki mieszkaniowe pozwana zakupiła dla niej meble, zaciągając w tym celu kredyt.

Na deklarowane przez pozwaną koszty utrzymania składają się: czynsz, w tym woda i śmieci (382,09 zł), gaz (175,00 zł), prąd (50,00 zł), telefon (30,00 zł), wyżywienie – dieta bezglutenowa (1.300,00 zł), leki i suplementy (150,00 zł), masaże rehabilitacyjne (200,00 zł), odzież i obuwie (250,00 zł), komunikacja miejska (117,00 zł), środki higieniczne (100,00 zł), kosmetyki (100,00 zł), fryzjer (130,00 zł), wakacje (200,00 zł), utrzymanie kota (100,00 zł), wydatki okazjonalne (100,00 zł), raty za meble dla córki (250,00 zł) tj. łącznie około 3.634,00 zł.

Pozwany V. X. w październiku 2025 r. opuścił Zakład Karny. Pozwany zamieszkuje samotnie w mieszkaniu okolicach T., którego koszt utrzymania określił na kwotę 600 zł. Pracuje dorywczo na budowie za wynagrodzeniem wynoszącym około 3.000 zł. We wcześniejszych latach uiszczał na rzecz powódki alimenty w kwocie 300 zł, ale zaprzestał płacenia, gdyż powiedziano mu, że alimenty zostały „wycofane”, gdyż matka powódki złożyła oświadczenie do komornika sądowego. Pozwany deklaruje zadłużenie w wysokości 10.000 zł na rzecz fundacji w związku z wyrokiem karnym orzeczonym w stosunku do niego.

Dowód:

odpis skrócony aktu urodzenia powódki (k. 11), zaświadczenie z dnia 10 września 2024 r. (k. 12), plan zajęć szkolnych (k. 13), kartoteka ucznia (k. 14-15, 125-127), postanowienie Sądu Rejonowego Gdańsk – Południe z dnia 19 lutego 2024 r. w sprawie sygn. akt IV Nsm 2015/23 (k. 17), opinia z dnia 22 października 2024 r. (k. 16), potwierdzenia przelewów (k. 18-25, 66-67, 148-150), polisa ubezpieczeniowa (k. 26-26v, 132-132v, 143), zaświadczenie o zarobkach z dnia 3 grudnia 2024 r. (k. 51), dokumentacja medyczna (k. 52-58), decyzja (...) Urzędu Pracy z dnia 2 kwietnia 2024 r. (k. 59, 139), oświadczenie o wysokości czynszu (k. 60), powiadomienie o zmianie wysokości opłat (k. 61), postanowienie Sądu Rejonowego Poznań – Stare Miasto w Poznaniu z dnia 17 października 2024 r. sygn. akt IV Nkd 310/24 (k. 62), zaświadczenie Komisariatu Policji w C. z dnia 29 grudnia 2023 r. (k. 63), pismo z placówki opiekuńczo-wychowawczej (...) w C. z dnia 31 stycznia 2024 r. (k. 64), karta informacyjna leczenia odwykowego (k. 65), zaświadczenie psychologiczne (k. 68), korespondencja SMS (k. 73-84), dokumentacja fotograficzna (k. 85), zaświadczenie o korepetycjach (k.128-130), opinia psychologiczna (k.131, 184-185), świadectwo szkolne (k.134-135), świadectwo pracy (k. 140), umowa o pracę (k.141), karta informacyjna leczenia sanatoryjnego (k.142), faktury i paragony (k.144-147, 186), zaświadczenie Komendanta Powiatowego Policji w W. (k.151), zeznania powódki (k.152-154), zeznania pozwanej (k.154-155), zeznania pozwanego (k.168-169), zeznania świadka P. A. (k.169-171), zeznania świadka J. N. (1) – na piśmie (k.200-205), zeznania świadka W. Y. – na piśmie (k.215-223), zeznania świadka Y. J. (1) (k.228-230)

Opisany wyżej stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie wskazanych wyżej dokumentów, nadto w oparciu o dowód z zeznań powódki, pozwanego i świadków.

Wskazanym wyżej dokumentom Sąd dał wiarę, albowiem żadna ze stron nie kwestionowała ich prawdziwości ani mocy dowodowej, a Sąd nie znalazł podstaw, dla których miałby to czynić z urzędu. Wskazanym dokumentom urzędowym i prywatnym Sąd przypisał znaczenie jakie wynika z art. 244 i 245 k.p.c.

Zeznania powódki Sąd uznał za wiarygodne, albowiem były jasne, szczere, korelowały z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Powódka szczegółowo odniosła się do swojej aktualnej sytuacji życiowej, wskazała na kontynuowanie przez siebie kształcenia w technikum hotelarskim, co zostało potwierdzone zaświadczeniem ze szkoły, jak również wskazała na fakt zamieszkiwania z bratem. Sąd zweryfikował nadto podawane przez powódkę koszty jej utrzymania w oparciu o pozostały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie oraz własne doświadczenie życiowe i zawodowe.

Zeznania pozwanego były co do zasady wiarygodne. Pozwany szczegółowo opisał swoją aktualną sytuację życiową i zawodową, wskazał na fakt opuszczenia w październiku Zakładu Karnego. Zeznania pozwanego były jasne, spójne, korelowały z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Brak było podstaw do kwestionowania jego wiarygodności.

Zeznania pozwanej Sąd uznał w za wiarygodne. Pozwana szczegółowo opisała swoją aktualną sytuację życiową, odniosła się do kosztów utrzymania oraz uzyskiwanych dochodów. W dużej mierze te zeznania korelowały z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, przez co nie było podstaw do negowania ich wiarygodności.

Zeznania świadków J. N. (1) i W. Y. były w pełni wiarygodne. Świadkowie odnieśli się do aktualnej sytuacji życiowej pozwanej. Świadkowie jako najbliższa rodzina pozwanej zeznali na piśmie na okoliczność jej sytuacji finansowej i wsparcia ze strony J. N. (1). Brak było podstaw do kwestionowania wiarygodności świadków.

Zeznania świadka Y. J. (1) i P. A. były wiarygodne. Świadkowie zeznali na okoliczność obecnej sytuacji życiowej powódki, w tym jej kosztów utrzymania i zamieszkiwania z bratem, Y. J. (1) i partnerką brata. Brak było podstaw do kwestionowania wiarygodności świadków.

Sąd zważył co następuje:

W rozpoznawanej sprawie powódka zgłosiła żądanie zasądzenia od pozwanych E. N. oraz V. X. na swoją rzecz, alimentów w kwocie po 1.700,00 zł miesięcznie od każdego z rodziców.

Podstawę prawną zgłoszonego roszczenia stanowił art. 133 § 1 k.r.o., w świetle którego rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania.

Ustalając rozmiar ciążącego na pozwanym obowiązku alimentacyjnego Sąd kierował się dyrektywami zawartymi w art. 135 § 1 i 2 k.r.o., w świetle których zakres świadczeń alimentacyjnych zależy od usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego oraz zarobkowych i majątkowych możliwości zobowiązanego, przy czym wykonanie obowiązku alimentacyjnego względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, może polegać w całości albo w części na osobistych staraniach o utrzymanie lub wychowanie uprawnionego. W takim wypadku świadczenie alimentacyjne pozostałych zobowiązanych polega na pokrywaniu w całości lub w części kosztów utrzymania lub wychowania dziecka.

Swoistą cechą obowiązku alimentacyjnego jest to, iż obowiązek ten ma na celu zaspokojenie bieżących potrzeb osoby uprawnionej (uzasadnienie uchwały z dnia 10 maja 1977r., sygn. akt III CZP 26/77, OSN CP 1977, nr 12, poz. 231). Przez usprawiedliwione potrzeby uprawnionego należy z kolei rozumieć jego bieżące potrzeby w zakresie utrzymania, a w miarę potrzeby także w zakresie wychowania. Przez potrzebę w zakresie utrzymania rozumie się zwłaszcza potrzeby materialne, a zatem potrzeby w zakresie wyżywienia, ubrania, mieszkania, ogrzewania, oświetlenia. Dopiero łączne zaspokojenie tych potrzeb pozwala na godziwą egzystencję osoby uprawnionej. Najszerszy zakres usprawiedliwionych potrzeb przysługuje dziecku, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie. Zakres ten powinien być ustalony w ten sposób, aby stopa życiowa dziecka była podobna do stopy życiowej rodziców, i to zarówno wtedy gdy żyją z nim wspólnie, jak i wtedy gdy żyją oddzielnie. Usprawiedliwione potrzeby dziecka powinny być oceniane na podstawie wieku, stanu zdrowia, wykształcenia, miejsca pobytu dziecka, jego wymagań żywieniowych oraz innych potrzeb konsumpcyjnych, warunków mieszkaniowych, możliwości zarobkowych dziecka oraz osób zobowiązanych do jego utrzymania, mając na względzie treść art. 96 k.r.o. oraz przede wszystkim okoliczności konkretnego przypadku. Jednocześnie wysokość alimentów powinna być określona na takim poziomie, aby nie doprowadzić do niedostatku zobowiązanego.

Rodzice nie mogą uchylić się od obowiązku alimentacyjnego na tej podstawie, że wykonywanie obowiązku alimentacyjnego stanowiłoby dla nich nadmiemy ciężar. Są oni obowiązani podzielić się z dzieckiem nawet najmniejszymi dochodami. W szczególnych przypadkach, gdy sytuacja dziecka tego wymaga, rodzice mają obowiązek wyzbywania się posiadanego majątku bądź jego niektórych składników, aby w ten sposób podołać ciążącemu na nich obowiązkowi alimentacyjnemu. (zob. Z. Krzemiński, Alimenty i ojcostwo. Praktyczny komentarz. Orzecznictwo. Piśmiennictwo. Wzory pism, Zakamycze 2006r., Wyd. II, LEX).

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Podkreślić należy, że w procesie cywilnym to strony mają obowiązek wskazywania dowodów dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne, co jest potwierdzeniem reguły z art. 6 k.c., wyznaczającej sposób rozłożenia ciężaru dowodu. Konsekwencją regulacji ujętych w art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c. jest nie tylko obowiązek popierania wysuwanych twierdzeń stosownymi dowodami, ale przede wszystkim ryzyko niekorzystnego rozstrzygnięcia dla strony, która nie przytoczyła wystarczających dowodów na poparcie swych twierdzeń, o ile ciężar dowodu co do tych okoliczności na niej spoczywał. Sąd nie ma obowiązku zarządzania dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie, ani też Sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzania z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 1996 r., I CKU 45/96).

Przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe wykazało, że powódka nie jest jeszcze w stanie samodzielnie się utrzymać, wobec czego jej rodziców nadal obciąża obowiązek alimentacyjny. Powódka wprawdzie osiągnęła już pełnoletność, tym niemniej z uwagi na kontynuowanie nauki w technikum (...) nie jest w stanie samodzielnie podjąć pełnego zatrudnienia w celu własnego utrzymania. W tym stanie rzeczy to pozwanych jako jej rodziców, obciążał obowiązek zapewnienia powódce niezbędnych środków utrzymania. Warto zaznaczyć, że sama pozwana zresztą nie kwestionowała zasadności przekazywania środków na utrzymanie powódki, co więcej deklaruje chęć finansowego wsparcia córki w zakresie na jaki pozwalają jej aktualne możliwości zarobkowe.

Sąd dokonując weryfikacji miesięcznych wydatków na utrzymanie powódki wskazanych w pozwie uznał, że częściowo nie zostały one udowodnione, czy też były zawyżone. W pierwszej kolejności należy zważyć, że alimenty mają na celu zapewnienie bieżących, podstawowych i usprawiedliwionych potrzeb życiowych, takich jak koszty wyżywienia, mieszkania, odzieży, leczenia oraz edukacji. Nie można natomiast utożsamiać obowiązku alimentacyjnego z obowiązkiem finansowania wszelkich zgłaszanych wydatków, w szczególności kosztów o charakterze ponadstandardowym, fakultatywnym lub wykraczającym poza przeciętną stopę życiową rodziców. Przedstawione w toku postępowania zestawienie kosztów utrzymania zostało w części uznane za zawyżone i nieznajdujące pełnego odzwierciedlenia w materiale dowodowym. Część wydatków nie stanowi usprawiedliwionych potrzeb w rozumieniu art. 135 §1 k.r.o., lecz ma charakter dodatkowy. W ocenie Sądu pełnoletnie dziecko, kontynuujące naukę, może przy zachowaniu właściwego toku nauczania, podejmować zatrudnienie w ograniczonym zakresie, co pozwala na częściowe partycypowanie w kosztach utrzymania, zwłaszcza w zakresie wydatków wykraczających poza podstawowe potrzeby. Z tego względu Sąd zweryfikował następujące usprawiedliwione koszty utrzymania powódki: partycypacja w kosztach utrzymania mieszkania (500 zł), wyżywienie (800 zł), odzież i obuwie (200 zł), kosmetyki i środki czystości (100 zł), lekarze i leki (100 zł), dojazdy i karta PEKA (100 zł), terapia (300 zł), telefon (30 zł) – tj. łącznie 2130 zł miesięcznie. W kontekście wydatków związanych z wyżywieniem należy wskazać, że deklarowana przez powódkę kwota 1.000,00 zł jawi się jako zawyżona. Po pierwsze z okoliczności sprawy wynika, że powódka zamieszkuje obecnie wspólnie z trzema innymi osobami. Nie wskazała przy tym, by każdy z domowników przygotowywał sobie oddzielne posiłki. W konsekwencji tego, większa ilość domowników prowadzi do zmniejszenia jednostkowych kosztów utrzymania w zakresie wyżywienia. Po drugie powódka nie uprawdopodobniła, by potrzebowała jakiejkolwiek specjalistycznej diety, wobec czego za wystarczającą Sąd uznał kwotę 800,00 zł. Również koszt kosmetyków oraz środków higieny z uwagi na większą ilość domowników ulegał stosunkowemu zmniejszeniu do kwoty 100 zł bowiem część kosztów z tego tytułu powódka może pokrywać wspólnie z pozostałymi osobami. Jeśli zaś chodzi o wydatki na rozrywkę (Yoga, kino, basen) i wyjazdy wakacyjne, powódka nie wykazała w żaden sposób zasadności deklarowanych kwot, a nadto powódka może w tym zakresie dorobić, o czym Sąd wspomniał powyżej, wobec czego Sąd nie uwzględnił tego wydatku. Na uwzględnienie nie zasługiwały również wydatki z tytułu szkoły (100,00 zł), oraz korepetycji (480,00 zł). Po pierwsze pozwana w konstruktywny sposób zaprzeczyła zasadności tych wydatków, trafnie podnosząc, że powódka w żaden sposób nie wykazała ani samej potrzeby ich ponoszenia ani realnych kosztów z tego tytułu. Materiał dowodowy nie potwierdził, aby uprawniona do alimentów, pomimo należytego zaangażowania w naukę, nie była w stanie sprostać wymaganiom edukacyjnym bez dodatkowych, odpłatnych zajęć. Korepetycje stanowią zresztą, co do zasady, formę wsparcia fakultatywnego, podnoszącego komfort nauki lub poziom wyników, jednak nie mieszczą się automatycznie w zakresie podstawowych i koniecznych kosztów utrzymania. Sąd uwzględnił wydatki na odzież (200 zł), dojazdy i kartę PEKA (100 zł), mieszkanie (500 zł) oraz telefon (30 zł). W przypadku kosztów leczenia i lekarstw, Sąd uznał je do kwoty 100 zł, uznając ją za odpowiednią dla pokrycia sezonowych chorób, wizyt lekarskich i zakupu leków. Koszt terapii Sąd uznał do 300 zł, wskazując jednocześnie na związek psychoterapii ze stanem zdrowia oraz prawidłowym funkcjonowaniem w procesie edukacyjnym i społecznym. Niemniej Sąd uznał wydatek do kwoty 300 zł, uwzględniając przeciętne stawki za sesję terapeutyczną oraz racjonalną częstotliwość spotkań.

Przechodząc do możliwości zarobkowych pozwanej należy wskazać, że E. N. obecnie jest osobą bezrobotną, jednak Sąd orzekając w zakresie alimentacji, bierze pod uwagę możliwości zarobkowe zobowiązanej, i tak wskazać należy, że E. N. była zatrudniona w (...) Straży Granicznej im. G. N. w C. od dnia 3 czerwca 2024 r. na podstawie umowy o pracę na czas określony do dnia 2 czerwca 2025 r. na stanowisku starszego inspektora. Średnie miesięczne wynagrodzenie brutto pozwanej z okresu od 1 czerwca 2024 r. do 31 października 2024 r. wyniosło 6.147,32 zł (4.607,18 zł netto). Wynagrodzenie to pozostawało wolne od zajęć komorniczych i sądowych. Na deklarowane przez pozwaną koszty utrzymania składają się: czynsz, w tym woda i śmieci (382,09 zł), gaz (175,00 zł), prąd (50,00 zł), telefon (30,00 zł), wyżywienie – dieta bezglutenowa (1.300,00 zł), leki i suplementy (150,00 zł), masaże rehabilitacyjne (200,00 zł), odzież i obuwie (250,00 zł), komunikacja miejska (117,00 zł), środki higieniczne (100,00 zł), kosmetyki (100,00 zł), fryzjer (130,00 zł), wakacje (200,00 zł), utrzymanie kota (100,00 zł), wydatki okazjonalne (100,00 zł), raty za meble dla córki (250,00 zł) tj. łącznie około 3.634,00 zł. Po odliczeniu ww. wydatków pozwanej pozostaje do dyspozycji kwota w wysokości około 1.000,00 zł netto, którą może przeznaczyć na rzecz córki.

Z kolei w przypadku pozwanego V. X. należy wskazać, że wcześniej pozwany uiszczał na rzecz wówczas małoletniej powódki kwotę 300 zł miesięcznie, lecz przerwał alimentacje z uwagi na skierowanie przez matkę powódki oświadczenia do komornika. Aktualnie pozwany odbył karę pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym, wynajmuje mieszkanie za 600 zł i zadeklarował, że utrzymuje się z prac dorywczych, jako budowlaniec, za wynagrodzeniem około 3.000 zł miesięcznie. Innych stałych i istotnych obciążeń finansowych pozwany nie wykazał, ani też nie przedłożył dokumentów potwierdzających ich wysokość. Sąd uznał, że nawet przy przyjęciu deklarowanego przez pozwanego dochodu w wysokości 3.000 zł miesięcznie oraz przy uwzględnieniu kosztu najmu w kwocie 600 zł, do dyspozycji pozwanego pozostaje znaczna część środków finansowych. Sąd miał oczywiście przy tym na uwadze, że pozwany ponosi również zwykłe koszty utrzymania, jednakże nawet przy uwzględnieniu typowych wydatków związanych z wyżywieniem, opłatami eksploatacyjnymi, odzieżą, dojazdami itd., jego sytuacja dochodowa z całą pewnością pozwala na wywiązywanie się z obowiązku alimentacyjnego wobec powódki.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że pozwani mogą i winni łożyć na powódkę alimenty w wysokości 1.000,00 zł miesięcznie (łącznie 2.000 zł). W związku z tym, że powódka jest już osobą pełnoletnią, obowiązek alimentacyjny rodziców w jej przypadku ogranicza się do zapewnienia jej środków ekonomicznych pozwalających na realizację wszystkich uzasadnionych potrzeb związanych z jej utrzymaniem (pkt 1 i 2 wyroku). Nie bez znaczenia pozostaje również okoliczność, że pozwana w takiej kwocie uznała roszczenie pozwu już przy pierwszej czynności procesowej.

Powództwo w pozostałym zakresie podlegało oddaleniu, jak w pkt 3 wyroku.

Podstawą prawną wyroku w pkt 4 stanowił art. 333 § 1 pkt 1 k.p.c.

W pkt 5 wyroku Sąd na podstawie art. 83 ust 2 i art. 113 ust 1 u.k.s.c. nakazał ściągnąć od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego Poznań –Stare Miasto w Poznaniu kwotę 500 zł tytułem 50% opłaty od pozwu, od ponoszenia której strona powodowa była zwolniona z urzędu.

W pkt 6 wyroku Sąd na podstawie art. 83 ust 2 i art. 113 ust 1 u.k.s.c. nakazał ściągnąć od pozwanej na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego Poznań –Stare Miasto w Poznaniu kwotę 612 zł tytułem 60% opłaty od pozwu, od ponoszenia której strona powodowa była zwolniona z urzędu.

Podstawę orzeczenia w pkt 7 wyroku stanowił art. 100 k.p.c.

O kosztach postępowania w pkt 8 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 98 §1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 100 k.p.c. rozdzielając je stosunkowo między stronami. Na koszty powódki składało się wynagrodzenie pełnomocnika. Skoro zatem pozwana przegrała spór w 60% i wygrała w 40%, to winna zwrócić powódce kwotę 2064 zł tytułem części poniesionych przez nią kosztów postępowania.

Sędzia Agata Marszałek