Najem auta zastępczego po 429 zł dziennie. Sąd obniżył dopłatę do średniej stawki

Powód (...) Sp. z o.o. z siedzibą N. wniósł o zasądzenie od pozwanego Towarzystwa (...) S.A. z siedzibą w V. kwoty 6.440 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 6 września 2024 r. do dnia zapłaty. Nadto powód żądał zasądzenia od pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Motywując swoje stanowisko powód wskazał, że kwota dochodzona pozwem stanowiła niezapłaconą w toku postępowania likwidacyjnego część kosztów najmu pojazdu zastępczego realizowanego w związku ze szkodą z 25 lipca 2024 r., a prawo do dochodzenia należności nabył w drodze umowy cesji.

Pozwane Towarzystwo (...) S.A. z siedzibą w V. w odpowiedzi na pozew wniosło o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu odpowiedzi na pozew strona pozwana zaprzeczyła, aby zasadnym było zastosowanie dobowej stawki najmu pojazdu zastępczego w kwocie 429 zł brutto. Pozwany zakwestionował, aby nie mógł zorganizować najmu pojazdu zastępczego dla poszkodowanego. Wedle stanowiska pozwanego Towarzystwa ubezpieczeń, mógł on zorganizować najem pojazdu zastępczego po stawce przez niego wskazanej.

Wyrokiem z 5 maja 2026 r. Sąd Rejonowy w Olsztynie zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 6.440 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie za okres od 6 września 2024 r. do dnia zapłaty (pkt I), zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2.917 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 1.800 zł za zastępstwo procesowe z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty (pkt II) oraz nakazał ściągnąć od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 763,95 zł tytułem wydatków związanych z opinią biegłego (pkt III wyroku).

Sąd Rejonowy ustalił, że 25 lipca 2024 r. w wyniku zdarzenia drogowego, uszkodzeniu uległ pojazd marki P. (...) (2) o numerze rejestracyjnym (...), należący do K. G.. Sprawca zdarzenia ubezpieczony był od odpowiedzialności cywilnej w pozwanym Towarzystwie Ubezpieczeń.

25 lipca 2024 r. K. G. zawarł z powodem umowę najmu pojazdu zastępczego, która trwała do 22 sierpnia 2024 r. Powód po zakończeniu najmu wystawił fakturę opiewającą na kwotę 12.012 zł brutto, stosując stawkę 429 zł brutto za 28 dni najmu. Pozwany, po zgłoszeniu szkody, uznał roszczenie co do zasady i wypłacił 5 września 2024 r. kwotę 5.572 zł brutto, stosując stawkę 199 zł za 28 dni najmu. Pojazd zastępczy odpowiadał klasie uszkodzonego samochodu.

W dalszej kolejności 22 sierpnia 2024 r. poszkodowany zawarł z powodem umowę cesji wierzytelności, mocą której przeniesiono na powoda uprawnienie do dochodzenia roszczenia w zakresie zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego wobec pozwanego.

Sąd I instancji ustalił, że poszkodowany zwrócił pojazd zastępczy przed zakończeniem naprawy uszkodzonego pojazdu. Nie dysponował on innym samochodem w swoim gospodarstwie.

Zgodnie z kolejnymi ustaleniami, uszkodzony pojazd przyporządkowywał się do grupy podstawowej, klasy średniej samochodów osobowych – segment D. Samochód zastępczy, wypożyczony od powoda – U. (...) przyporządkowywał się do grupy samochodów terenowo-rekreacyjncyh klasy D (średniej). Szacunkowy zakres rynkowych stawek za wynajem samochodu zastępczego odpowiadającego klasą pojazdowi wynajętemu na rynku lokalnym poszkodowanego wynosił dla okresu do 30 dni od 126.16 zł brutto do 602,70 zł brutto. Koszt najmu pojazdu zastępczego przez poszkodowanego u powoda wynosił 429 zł brutto za dobę.

Zdaniem Sądu Rejonowego powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości.

Stan faktyczny Sąd Rejonowy ten ustalił w oparciu o dowody z dokumentów przedłożonych przez strony, na dowodzie z zeznań świadka K. G., a nadto na opinii biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej w osobie K. Z..

W zakresie przedłożonych dokumentów, w tym zawartych w aktach szkody Sąd Rejonowy uznał co do zasady ich wiarygodność, mając na uwadze, że autentyczności ich sporządzenia nie kwestionowała żadna ze stron.

Oceniając dowód z zeznań świadka K. G. Sąd Rejonowy stwierdził, że jego twierdzenia były spójne, logiczne i znajdowały potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym.

Z akt sprawy i zeznań świadka K. G. wynikało, że strona powodowa przedstawiła poszkodowanemu ofertę organizacji najmu pojazdu zastępczego za pośrednictwem współpracującej wypożyczalni z pozwaną ubezpieczalnią, a poszkodowany zapoznał się z warunkami najmu. Jednakże poszkodowany nie wyraził zgody na przedstawione warunki i ostatecznie zaoferowanej umowy najmu pojazdu zastępczego nie przyjął, decydując się na zawarcie umowy najmu z powodem.

Na gruncie niniejszej sprawy Sąd I instancji podkreślił, że celem najmu pojazdu zastępczego powinno było być zapewnienie poszkodowanemu możliwości niezakłóconego korzystania z pojazdu w zakresie odpowiadającym sprzed powstania szkody. Odszkodowanie winno było zatem obejmować celowe i ekonomiczne uzasadnione koszty najmu pojazdu odpowiadającego klasie pojazdu uszkodzonego.

W ocenie Sądu Rejonowego, mając na względzie okoliczności zawarcia umowy najmu z powodem, nieskorzystanie przez poszkodowanego z propozycji ubezpieczyciela, nie mogło zostać uznane za zaniechanie przez poszkodowanego minimalizacji szkody i przyczynienie się do jej zwiększenia.

Z opinii biegłego wynikało, że samochód uszkodzony w kolizji z 25 lipca 2024 roku, P. (...) (1) o numerze rejestracyjnym (...) przyporządkowywał się do grupy podstawowej, klasy średniej samochodów osobowych – segment D. Samochód zastępczy wypożyczony od powoda – U. (...) przyporządkowywał się do grupy samochodów terenowo - rekreacyjnych klasy D (średniej). Wynajęty samochód U. (...) odpowiadał klasie uszkodzonego samochodu P. (...) (1). Stawki najmu pojazdów osobowych segmentu D, przy uwzględnieniu stawek rynkowych występujących na rynku lokalnym N. i woj. (...), w III kwartale 2024 roku, z uwzględnieniem długości czasu najmu pojazdu zastępczego mogły wynieść:

- od 126,16 zł brutto do 602,70 zł brutto przy okresie wynajmu do 30 dni.

Stawka zastosowana przez powoda w wysokości 429 zł brutto za 1 dobę wynajęcia pojazdu przy okresie najmu 28 dni, mieściła się w granicach stawek stosowanych na rynku lokalnym.

Sąd I instancji uznając opinię za spójną i logiczną przyjął ją za podstawę swoich ustaleń faktycznych w zakresie zasadnej wysokości stawki najmu pojazdu zastępczego.

Wobec tego Sąd Rejonowy zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 6.440 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie za okres od 6 września 2024 r. do dnia zapłaty.

Sąd Rejonowy o kosztach procesu orzekł na podstawie art. 98 § 1, 1

1 i 3 k.p.c.

Na podstawie art. 83 ust. 2 w zw. z art. 113 ust. 1 ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w zw. z art. 98 § 1-3 k.p.c. nakazano ściągnąć od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Olsztynie kwotę 763,95 zł tytułem wydatków związanych z opinią biegłego.

Apelację od wyroku z 5 maja 2026 r. wywiódł pozwany.

Pozwany zaskarżył wyrok w całości, zarzucając:

1. Naruszenie przepisów postępowania – art. 233 § 1 k.p.c. przez przekroczenie przez Sąd I instancji granic swobodnej oceny materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie oraz dokonanie oceny tego materiału w sposób dowolny, sprzeczny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, skutkujące uznaniem, że pozwany ponosił odpowiedzialność ponad kwotę 5.572 zł wypłaconą tytułem odszkodowania za najem pojazdu zastępczego w postępowaniu likwidacyjnym (28 dni x 199 zł), zasadnym był najem pojazdu zastępczego za dobową stawkę w wysokości 429 zł, poszkodowany zachował się racjonalnie i zgodnie z zasadą minimalizacji szkody, poinformowanie poszkodowanego o akceptowalnej przez pozwanego wysokości stawki dobowej czynszu najmu pojazdu zastępczego i oferta zamiany pojazdów na pojazd oferowany bezkosztowo przez poszkodowanego nie miała znaczenia dla ustalenia zakresu odpowiedzialności pozwanego, brak zainteresowania poszkodowanego wysokością dobowej stawki najmu pojazdu zastępczego nie oznaczał naruszenia zasady minimalizacji szkody przez poszkodowanego, poszkodowany swym działaniem nie zwiększył obowiązku odszkodowawczego poszkodowanego, realna propozycja najmu pojazdu zastępczego zaoferowana przez pozwanego nie miała znaczenia, oraz że powód udowodnił brak możliwości najmu pojazdu zastępczego w oparciu o warunki przedstawione poszkodowanemu przez pozwanego.

2. Naruszenie przepisów prawa materialnego:

- art. 361 § 1 k.c. przez błędną wykładnię przez Sąd I instancji tego przepisu i przyjęcie, iż pozwany w okolicznościach przedmiotowej sprawy ponosił odpowiedzialność ponad uznaną kwotę za najem pojazdu zastępczego, mimo braku podstaw faktycznych i prawnych dla spełnienia tego świadczenia we wskazanej wysokości, z uwag na niewykazanie adekwatnego związku przyczynowego między zaistniałą szkodą, a koniecznością wynajmu pojazdu zastępczego za dobową stawkę w kwocie ustalonej przez Sąd, pomimo możliwości otrzymania od pozwanego pojazdu zastępczego i skorzystania z usług wypożyczalni współpracującej z pozwanym o stawkach niższych;

- art. 6 k.c. przez jego niezastosowanie i przyjęcie, że istniał adekwatny związek przyczynowo – skutkowy pomiędzy zaistniałą szkodą, a koniecznością wynajmu pojazdu zastępczego za dobową stawkę w kwocie wyższej niż 199 zł, powód udowodnił, iż niezbędnym był wynajem pojazdu za kwotę wyższą, aniżeli tę zaproponowaną przez pozwanego na etapie zgłaszania szkody, powód dążył do minimalizowania rozmiaru szkody, powód udowodnił, że brak zainteresowania najmem pojazdu zastępczego organizowanego przez pozwanego i poinformowanie poszkodowanego o warunkach najmu wraz ze wskazaniem akceptowalnej stawki za najem pojazdu zastępczego rodziło po stronie pozwanego odpowiedzialność w rozmiarze wyższym niż uznany przez pozwanego oraz pozwany nie udowodnił, że oferta najmu pojazdu zastępczego za kwotę 199 zł za dobę była realna;

- art. 354 k.c. poprzez uznanie, iż zasądzona kwota była adekwatna do poniesionej szkody, pomimo że zgodnie z treścią tego przepisu, na poszkodowanym ciążył obowiązek minimalizacji skutków szkody, z którego jednakże się nie wywiązał z uwagi na wybór wypożyczalni pojazdów zastępczych oferujących ceny znacznie przewyższające ceny oferowane przez pozwanego podczas zgłoszenia szkody w zakresie najmu pojazdu zastępczego oraz brak zainteresowania wysokością stawek proponowanych przez powoda.

Mając wzgląd na przedstawione zarzuty pozwany wniósł o:

1. Zmianę punktu I zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie powództwa w całości;

2. Zmianę punktu II zaskarżonego wyroku w całości i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego zwrotu kosztów procesu za pierwszą instancję, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych;

3. Zmianę punktu III zaskarżonego wyroku w całości i zasądzenie na rzecz Skarbu Państwa od powoda w miejsce pozwanego zwrotu kosztów wydatków związanych z opinią biegłego;

4. Zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego za postępowanie przed Sądem II instancji, według norm przepisanych.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja pozwanego doprowadziła do zmiany zaskarżonego orzeczenia, aczkolwiek z innych przyczyn aniżeli podniesione w treści wywiedzionego środka zaskarżenia.

W pierwszej kolejności wskazać należało, że Sąd Okręgowy w przeważającej mierze podzielił ustalenia faktyczne oraz ocenę prawną poczynioną przez Sąd I instancji, przyjmując je za własne bez potrzeby ich ponownego przytaczania w tej części. Odmienna ocena Sądu II instancji dotyczyła natomiast kwestii wysokości uzasadnionej dobowej stawki najmu pojazdu zastępczego.

Sąd I instancji zaaprobował stawkę zastosowaną przez powoda w wysokości 429 zł brutto, uznając ją za wydatek celowy i ekonomicznie uzasadniony z tej przyczyny, że mieściła się ona w granicach cen rynkowych wskazanych w opinii biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej w osobie K. Z.. Sąd Okręgowy tę kwestię ocenił nieznacznie odmiennie, a mianowicie uznał, że należną powodowi stawką jest stawka przeciętna na rynku lokalnym w ustalonej przez biegłego wysokości 378,15 zł.

Zanim jednak zostanie wyjaśniona wskazana rozbieżność w stanowiskach sądu pierwszej i drugiej instancji należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie niekwestionowane było istnienie odpowiedzialności pozwanego za szkodę, roszczenie o naprawienie której w zakresie kosztów najmu pojazdu zastępczego nabył powód. Spór sprowadzał się do wysokość stawki dziennej czynszu za najem pojazdu zastępczego oraz złożenia realnej propozycji najmu pojazdu zastępczego przez zakład ubezpieczeń.

Trafnie wywiódł Sąd Rejonowy, że zachowaniu poszkodowanego nie sposób przypisać naruszenia obowiązku współdziałania z dłużnikiem w wykonaniu zobowiązania ani uchybienia ciężarowi zapobiegania zwiększeniu rozmiarów szkody.

Jakkolwiek ubezpieczyciel zaoferował możliwość zorganizowania pojazdu zastępczego za pośrednictwem współpracującej sieci wypożyczalni, poszkodowany zasadnie dokonał wyboru oferty przedstawionej przez stronę powodową. Nałożony na poszkodowanego obowiązek minimalizacji szkody nie miał charakteru absolutnego i nie mógł być utożsamiany z koniecznością bezwzględnego podporządkowania się woli ubezpieczyciela czy też przymusem skorzystania z jego oferty, w szczególności kosztem utraty uzasadnionego komfortu lub akceptacji mniej dogodnych warunków umownych.

W okolicznościach niniejszej sprawy poszkodowany dokonał porównania obu propozycji warunków umowy najmu pojazdu zastępczego i w sposób racjonalny ocenił ofertę pozwanego ubezpieczyciela jako mniej korzystną w zestawieniu z warunkami gwarantowanymi przez powoda. Poszkodowany miał pełne prawo kierować się własną oceną procedury przy zawieraniu umowy. Dokonany wybór mieścił się w granicach obowiązku minimalizacji szkody i nie nosił znamion rażącego niedbalstwa.

W konsekwencji brak akceptacji oferty najmu zorganizowanego przez pozwanego ubezpieczyciela nie stanowił zaniechania mogącego skutkować zarzutem przyczynienia się do zwiększenia rozmiaru szkody, a odmowa skorzystania z usług podmiotu współpracującego z pozwanym pozostawała w pełni usprawiedliwiona obiektywnymi okolicznościami sprawy.

Sąd Okręgowy podziela tezę uchwały Sądu Najwyższego z 24.08.2017 r. (III CZP 20/17), zgodnie z którą wydatki na najem pojazdu zastępczego poniesione przez poszkodowanego, przekraczające koszty zaproponowanego przez ubezpieczyciela skorzystania z takiego pojazdu są objęte odpowiedzialnością z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych, jeżeli ich poniesienie było celowe i ekonomicznie uzasadnione.

Pomimo trafności przedstawionych wniosków w przedmiocie braku naruszenia przez poszkodowanego obowiązku minimalizacji szkody, Sąd Okręgowy nie podzielił stanowiska Sądu Rejonowego co do określenia wysokości należnego odszkodowania i uwzględnienia w pełnym zakresie stawki najmu dochodzonej przez stronę powodową.

W ocenie Sądu Okręgowego najbardziej miarodajnym i obiektywnym wskaźnikiem rzeczywistego rozmiaru szkody w niniejszej sprawie była średnia arytmetyczna stawek rynkowych ustalonych przez biegłego dla danego segmentu pojazdu i analogicznego okresu najmu. Właśnie stawka stanowiąca średnią arytmetyczną najpełniej odwzorowywała przeciętny, zrównoważony poziom cen obowiązujących na rynku lokalnym, a w konsekwencji realizowała postulat pełnej kompensacji szkody, nie prowadząc zarazem do nieusprawiedliwionego przysporzenia po stronie powodowej.

Oczywiście poszkodowany – zgodnie z art. 354 § 2, art. 362 i 826 § 1 k.c. – ma obowiązek zapobiegania szkodzie i zmniejszania jej rozmiarów. W ramach tego poszkodowany nie ma jednak obowiązku poszukiwania i skorzystania z najtańszej oferty najmu pojazdu zastępczego, ale też, dążąc do minimalizacji szkody, nie powinien korzystać z ofert najdroższych. Zdaniem Sądu Okręgowego w tym składzie nie ma dostatecznego uzasadnienia, by w tym względzie stosować inne reguły niż te, które w świetle utrwalonego orzecznictwa sądów powszechnych i Sądu Najwyższego stosowane są przy likwidacji szkód komunikacyjnych w postaci kosztów naprawy uszkodzonego pojazdu. Owszem, szkoda w majątku poszkodowanego w przypadku uszkodzenia jego pojazdu powstaje w innym momencie niż szkoda w postaci kosztów wynajmu pojazdu zastępczego. W przypadku uszkodzenia pojazdu uszczerbek majątkowy powstaje w chwili tego uszkodzenia (kolizji), niezależnie od tego, kiedy właściciel dokona naprawy, a nawet tego, czy jej dokonana, podczas gdy w przypadku najmu pojazdu zastępczego uszczerbek majątkowy powstaje w chwili zapłaty za taki najem lub w chwili zaciągnięcia zobowiązania do zapłaty za najem. Niemniej, tak jak poszkodowany nie jest w ramach obowiązku minimalizacji szkody zobowiązany do wyboru określonego warsztatu naprawczego, np. wskazanego przez ubezpieczyciela, a może go wybrać dowolnie, choćby kierując się tym, do którego serwisu ma zaufanie i z którego dogodniej jest mu skorzystać, podobnie – zdaniem Sądu Okręgowego w tym składzie – poszkodowany nie powinien być zmuszony do skorzystania z propozycji najmu pojazdu zastępczego składanej mu przez ubezpieczyciela. Należy bowiem wskazać na to, że poszkodowanemu, tak jak w niniejszej sprawie, dogodniej było wynająć pojazd zastępczy w miejscu i czasie, w którym oddawał swój uszkodzony pojazd do naprawy czy oględzin, bez konieczności długotrwałego nawiązywania kontaktu z ubezpieczycielem czy wskazanym przez niego i z nim współpracującym przedsiębiorcą, bez konieczności zapewnienia we własnym zakresie choćby transportu z warsztatu np. do miejsca zamieszkania, bez konieczności oczekiwania na dostarczenie mu pojazdu zastępczego. Natomiast w jednym i drugim przypadku – przy wyborze warsztatu naprawczego, jak i przy wyborze oferty najmu pojazdu zastępczego – poszkodowany nie musi poszukiwać najtańszego rozwiązania, ale nie powinien też korzystać z ofert, które przewyższają przeciętne na rynku lokalnym koszty. Jeśli zaś poszkodowany skorzysta z takiej oferty, która będzie wyższa niż przeciętnie występujące na rynku, zdaniem Sądu, winien się liczyć z tym, że jego szkoda, co za tym idzie wierzytelność cesjonariusza, skompensowaniu będzie podlegała do poziomu przeciętnego na rynku lokalnym kosztu najmu pojazdu zastępczego o klasie uszkodzonego pojazdu. Takie koszty bowiem należy uznać za celowe i ekonomicznie uzasadnione.

Ustalając przeciętny na rynku lokalnym koszt najmu pojazdu zastępczego o klasie uszkodzonego pojazdu poszkodowanego Sąd Okręgowy oparł się na sporządzonej w sprawie opinii biegłego. Sąd Okręgowy przyjął zatem za podstawę rozliczenia stawkę najmu w wysokości 378,15 zł brutto za dobę (obowiązującą w przedziale czasowym najmu do 30 dni), stanowiącą ustaloną w opinii biegłego sądowego średnią arytmetyczną z badanych stawek oferowanych przez przedsiębiorstwa wynajmujące pojazdy zastępcze na rynku lokalnym w N..

Iloczyn tak określonej stawki dobowej (378,15 zł brutto) oraz uznanego przez Sąd I instancji, uzasadnionego okresu najmu wynoszącego 28 dni, dał łączne odszkodowanie z tytułu najmu pojazdu zastępczego w kwocie 10.588,20 zł. Mając zaś na względzie okoliczność, iż pozwany ubezpieczyciel w toku postępowania likwidacyjnego wypłacił już z tego tytułu kwotę 5.572 zł, do dopłaty na rzecz strony powodowej pozostała ostatecznie kwota 5.016,20 zł (10.588,20 zł – 5.572,00 zł).

Obniżenie wysokości zasądzonego roszczenia głównego wymusiło stosowną korektę rozstrzygnięcia o kosztach procesu za pierwszą instancję. Wobec zmiany stopnia wygrania sprawy przez każdą ze stron, koszty pierwotnie przyznane powodowi podlegały odpowiedniemu obniżeniu i stosunkowemu rozdzieleniu na podstawie art. 100 zd. 1 k.p.c. Powód wygrał sprawę w 77,89 %, a pozwany w 22,11 %. Powód poniósł koszty w wysokości 2.917 zł, w tym opłata od pozwu w kwocie 400 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł, koszty zastępstwa procesowego w wysokości 1.800 zł oraz wynagrodzenie biegłego w wysokości 700 zł, a pozwany w wysokości 2.563,95 zł, w tym koszty zastępstwa procesowego w kwocie 1.800 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł oraz kwotę 763,95 zł z tytułu wynagrodzenia biegłego. Pozwany winien zatem zwrócić koszty powodowi w wysokości 1.705,16 zł (2.917 zł x 77.89% = 2.272,05 zł; 2.563,95 zł x 22,11 % = 566,89 zł; 2.272,05 zł – 566,89 zł = 1.705,16 zł).

W konsekwencji zasądzoną zaskarżonym wyrokiem kwotę Sąd Okręgowy obniżył do wskazanej kwoty 5.016,20 zł, oddalając apelację w pozostałej części.

O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono zaś zgodnie z art. 100 zd. 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. Koszty poniesione przez pozwanego w tym postępowaniu wynosiły 1.300 zł, a wygrał sprawę w 22,11% (1.300 zł x 22,11% = 287,43 zł). Powód zaś poniósł koszty opiewające na kwotę 800 zł, z czego przysługiwał mu zwrot 77,89 % tej sumy, tj. 623,12 zł. Po wzajemnym potrąceniu powodowi należała się kwota 335,69 zł (623,12 zł – 287,43 zł).

Z tych wszystkich powodów Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji wyroku.

Sędzia Paweł Juszczyszyn