Sąd Najwyższy odrzucił skargę powoda na wyrok w sporze o zapłatę za logistykę

Wyrokiem z 17 grudnia 2025 r. Sąd Okręgowy w Szczecinie oddalił apelację

powoda M.J. od wyroku Sądu Rejonowego w Koszalinie z 14 sierpnia 2025 r.,

którym oddalone zostało jego powództwo, rozpoznawane w postępowaniu

uproszczonym, skierowane przeciwko F. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością

w W. ( poprzednio F. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w D.) o zapłatę

I CNP 49/26

2

kwoty 7783,05 zł wraz z odsetkami ustawowymi w transakcjach handlowych od

dnia 8 marca 2023 r. do dnia zapłaty za usługi zarządzania logistyką świadczone w

ramach łączącej strony umowy z 21 września 2022 r. oraz kwoty 330, 19 zł z

ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty

tytułem rekompensaty za koszty odzyskiwania należności.

U podstaw oddalenia apelacji powoda legło stwierdzenie, że strony ustaliły, iż

należne powodowi świadczenie nastąpi przez zapłatę należności w walucie obcej

Euro ( § 5 umowy), powód natomiast po zmodyfikowaniu powództwa domagał się

zapłaty w złotych polskich. W konsekwencji z naruszeniem postanowień umowy

stron żądał świadczenia rodzajowo innego niż ustalone w umowie. Uprawnienie do

spełnienia świadczenia w walucie polskiej w sytuacji, gdy przedmiotem

zobowiązania podlegającego wykonaniu na terenie Rzeczypospolitej Polskiej jest

suma wyrażona w walucie obcej przysługuje natomiast na warunkach wynikających

z art. 358 § 1 k.c. jedynie dłużnikowi.

Od powyższego wyroku skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

wniósł powód wskazując, że jest on niezgodny w sposób kwalifikowany z art. 56

k.c., art. 352 § 2 i 3 w zw. z art. 56 k.c., art. 10 ustawy z 8 marca 2013 r.

o terminach zapłaty w transakcjach handlowych oraz art. 106e ust. 11 ustawy

o podatku od towarów i usług.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:

- art. 56 k.c. poprzez wykładnię § 5 umowy w oderwaniu od celu i wspólnego

zamiaru stron umowy przy wyznaczaniu granic zapisu gramatycznego § 5 umowy,

- art. 352 § 2 w zw. z art. 56 k.c. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że

odwołanie się do ekwiwalentu waluty obcej w celu ustalenia wartości zobowiązania

w walucie polskiej stanowi zastrzeżenie wyłącznego rozliczenia w walucie obcej,

- art. 352 § 3 k.c. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że zwrot „wierzyciel

może żądać spełnienia świadczenia w walucie polskiej” oznacza, że nie może

domagać się spełnienia roszczenia w walucie polskiej,

- art. 10 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o terminach zapłaty w transakcjach

handlowych oraz art. 106e ust. 11 ustawy o podatku od towarów i usług przez ich

pominięcie.

I CNP 49/26

3

Skarżący wyjaśnił, że zaskarżony wyrok jest ostateczny i nie przysługują od

niego żadne środki odwoławcze. Od wyroku nie przysługuje skarga kasacyjna ani

nie ma przesłanek do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. Nie ma

również możliwości wniesienia skargi nadzwyczajnej po pierwsze bowiem środek

ten nie przysługuje stronie a po wtóre Izba Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw

Publicznych Sądu Najwyższego nie jest bezstronnym i niezawisłym sądem

ustanowionym ustawą.

Skarżący oświadczył także, że na skutek wydania wyroku poniósł szkodę,

gdyż pozbawiono go prawa do wynagrodzenia za okres świadczenia gotowości do

pracy i nie ma już możliwości dochodzenia tego roszczenia.

Pozwany w odpowiedzi na skargę wniósł o odmowę przyjęcia jej do

rozpoznania ewentualnie o oddalenie skargi i zasądzenie od kosztów postępowania

przed Sądem Najwyższym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

jest środkiem prawnym mającym, przez zakwestionowanie zgodności z prawem

orzeczenia, przesądzić jedną z przesłanek deliktowej odpowiedzialności

odszkodowawczej Skarbu Państwa. Jej celem nie jest zakwestionowanie

zaskarżonego orzeczenia, lecz wydanie prejudykatu umożliwiającego dochodzenie

od Skarbu Państwa roszczeń odszkodowawczych za szkodę wyrządzoną przez

niezgodne z prawem wykonywanie władzy publicznej (art. 4171 § 2 k.c.). Stanowi

ona nadzwyczajny, sformalizowany środek procesowy i wszystkie jej wymagania

konstrukcyjne określone w art. 4245 § 1 k.p.c. należy interpretować ściśle. Zasadą

bowiem jest, że prawomocność, tworzy nowy stan prawny pomiędzy stronami albo

erga omnes, jak też sanuje wszelkie ewentualne naruszenia prawa, którymi

orzeczenie jest dotknięte. Z tego względu jest środkiem wysoce sformalizowanym

(zob. m.in. wyroki Sądu Najwyższego z 17 maja 2006 r., I CNP 14/06, niepubl.; z 28

marca 2007 r., II CNP 124/06, niepubl.; z 25 marca 2009 r., V CNP 93/08, niepubl.;

i z 3 czerwca 2009 r., IV CNP 116/08, niepubl.).

I CNP 49/26

4

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

z punktu widzenia jej wymogów powinna odpowiadać ogólnym wymogom pisma

procesowego oraz szczególnym wymogom przewidzianym dla tego środka

prawnego w art. 4245 § 1 k.p.c. Zgodnie z 4245 § 1 k.p.c. skarga powinna zawierać

oznaczenie wyroku, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest on

zaskarżony w całości lub w części (pkt 1), przytoczenie jej podstaw oraz ich

uzasadnienie (pkt 2), wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest

niezgodny (pkt 3), uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez

wydanie wyroku, którego skarga dotyczy (pkt 4), wykazanie, że wzruszenie

zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest

możliwe, a ponadto – gdy skargę wniesiono na podstawie art. 4241 § 2 k.c. – że

występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi (pkt 5) oraz

wniosek o stwierdzenie niezgodności wyroku z prawem (pkt 6). Z uwagi na

nadzwyczajny charakter tego środka prawnego i jego funkcję, wszystkie

wymagania konstrukcyjne wymienione w art. 4245 § 1 k.p.c. powinny być

przytoczone samodzielnie, niezależnie od innych, wobec czego skarga

niespełniająca któregokolwiek z nich dotknięta jest tzw. brakiem istotnym,

nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych i podlega

odrzuceniu a limine (art. 4245 § 1 k.p.c. i art. 4248 § 1 k.p.c.).

Przedstawiona skarga nie spełnia wymagań określonych w art. 4245 § 1 pkt

1,4 k.p.c., a jej wady w tym zakresie mają charakter nieusuwalny.

Po pierwsze w skardze brak oznaczenia zakresu zaskarżenia, nie wskazano

w niej bowiem, czy wyrok został zaskarżony w całości czy w części.

Po drugie, skarżący nie uprawdopodobnił wyrządzenia szkody

spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy. Spełnienie

przesłanki o której mowa w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. polega na przedstawieniu

wyodrębnionego wywodu przekonującego, że szkoda została wyrządzona oraz

określającego czas jej powstania, postać i związek przyczynowy z wydaniem

wyroku niezgodnego z prawem (zob. m. in. postanowienia Sądu Najwyższego:

z 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7 - 8, poz. 141; z 22 listopada

2005 r., I CNP 19/05, niepubl.; i z 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006, nr

I CNP 49/26

5

1, poz. 16). Skarżący powinien przy tym przedstawić dowody lub inne środki

uwiarygodniające jego twierdzenia (zob. np. postanowienia SN: z 25 lipca 2006 r.,

III CNP 40/06, niepubl. i z 23 marca 2006 r., IV CNP 23/06, Biuletyn SN 2006, nr 6,

s. 8).

Tak rozumianego obowiązku skarżący nie spełnił ograniczając się do

stwierdzenia, że na skutek prawomocnego oddalenia jego powództwa utracił

możliwość uzyskania roszczenia dochodzonego pozwem. Skarżący identyfikuje

przy tym fakt oddalenia powództwa ze szkodą, której rozmiary odpowiadają

wartości dochodzonego przez niego i oddalonego przez Sądy meriti roszczenia.

W tym zakresie należy podkreślić, że okoliczność, iż wydano orzeczenie

niekorzystne dla strony, nieuwzględniające jej żądania lub zajętego w sprawie

stanowiska, nie jest równoznaczne z poniesieniem szkody w rozumieniu art. 4241 §

1 k.p.c. Nieuzyskanie przez stronę w postępowaniu sądowym oczekiwanej ochrony

prawnej nie zawsze musi bowiem prowadzić do powstania uszczerbku

majątkowego. Poniesienie takiego uszczerbku w związku z nieuwzględnieniem

roszczenia strona powinna wykazać, czego skarżący nie uczynił (zob. np.

postanowienia Sądu Najwyższego: z 29 czerwca 2016 r., IV CNP 2/16, niepubl.;

i z 5 grudnia 2016 r., I CNP 15/16, niepubl.).

W tym kontekście skarżący pominął - w ramach elementu konstrukcyjnego

skargi o którym mowa w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. – że przyczyną oddalenia jego

powództwa, w świetle stanowiska zajętego przez Sąd Okręgowy, było wyłącznie

naruszenie zasady walutowości. Sąd ten nie badał natomiast merytorycznej

zasadności dochodzonego przez niego roszczenia w kontekście stanowiska

sformułowanego przez Sąd pierwszej instancji. Z powyższego wynika, że powód

nie utracił możliwości dochodzenia roszczenia w walucie obcej w odrębnym

procesie. W skardze brak jednak jakiegokolwiek wyjaśnienia, czy powód skorzystał

z możliwości dochodzenia swojego roszczenia w walucie obcej, a jeżeli nie to

z jakich przyczyn się na to nie zdecydował. Potencjalna możliwość wystąpienia

z roszczeniem objętym pozwem w odrębnym procesie wyklucza możliwość

przyjęcia, że zaskarżony wyrok wyrządził powodowi szkodę. W konsekwencji

I CNP 49/26

6

skarżący nie uprawdopodobnił uszczerbku pozostającego w adekwatnym związku

przyczynowym z wydaniem wyroku objętego skargą.

Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy uznał, że skarga nie spełnia

wymagań przewidzianych w art. 4245 pkt 1, 4 k.p.c. i jako taka na podstawie art.

4248 § 1 k.p.c. podlega odrzuceniu.

O kosztach postępowania wywołanych wniesieniem skargi Sąd Najwyższy

orzekł na podstawie art. 98 § 3, art. 98 § 11 k.p.c., art. 99 w zw. z art. 391 § 1 w zw.

z art. 39821 i art. 42412 k.p.c. oraz § 2 pkt 4 w zw. z § 10 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za

czynności radców prawnych (tekst. jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 1935, ze zm.).

(M.M.)

[a.ł]