Skarga w sporze o zapłatę z Aresztem Śledczym nie trafi do rozpoznania

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną

do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

I CSK 1114/24

2

Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być wobec tego

osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze

publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej

pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd

Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki przyjęcia do rozpoznania

skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 25

października 2022 r. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania skarżący wskazał na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia

prawnego.

Zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury Sądu Najwyższego

przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej ze

względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne polega na

sformułowaniu tego zagadnienia i wskazaniu argumentów, które prowadzą do

rozbieżnych ocen. Musi przy tym chodzić o zagadnienie nowe, dotychczas

nierozpatrywane w judykaturze, które zarazem ma znaczenie dla rozpoznania

wniesionej skargi kasacyjnej (por. postanowienia z dnia 10 maja 2001 r., II CZ

35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11 i z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01,

OSNC 2002, nr 12, poz. 151).

Istotność zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) konkretyzuje się

w tym, że w danej sprawie występuje zagadnienie prawne mające znaczenie dla

rozwoju prawa lub znaczenie precedensowe dla rozstrzygnięcia innych podobnych

spraw. Sąd Najwyższy wyjaśnił, że przedstawienie okoliczności uzasadniających

rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na przesłankę istotnego zagadnienia

prawnego polega na sformułowaniu tego zagadnienia, wskazaniu przepisów prawa,

na których tle zagadnienie to wyłoniło się, oraz zaprezentowaniu argumentacji

jurydycznej uzasadniającej możliwość rozbieżnych ocen prawnych (por.

postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002,

nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz.

151, z dnia 24 maja 2016 r., I CSK 666/15, nie publ.).

I CSK 1114/24

3

Skarżący w skardze powołał się na występowanie istotnego zagadnienia

prawnego związanego z wykładnią art. 110a § 1 k.k.w. w zakresie pojęcia

„dokumenty związane z postępowaniem, którego [skazany] jest uczestnikiem”

Tak sformułowane zagadnienie prawne sprowadza się wyłącznie do pytań

o czysto incydentalnym i kazuistycznym charakterze, nie zawierając w sobie

elementów, które mogłyby pozwolić na sformułowanie przez Sąd Najwyższy

– w ramach rozpoznania skargi kasacyjnej – ogólnego stanowiska o uniwersalnym

wymiarze. W konsekwencji, podniesiona kwestia z oczywistych powodów nie może

stanowić istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.

Tak sformułowane zagadnienie prawne sprowadza się wyłącznie do pytania

o czysto incydentalnym i kazuistycznym charakterze, nie zawierając w sobie

elementów, które mogłyby pozwolić na sformułowanie przez Sąd Najwyższy

– w ramach rozpoznania skargi kasacyjnej – ogólnego stanowiska o uniwersalnym

wymiarze. W konsekwencji, podniesiona kwestia z oczywistych powodów nie może

stanowić istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.

Na marginesie należy także zauważyć, że skarga kasacyjna powoda opiera

się głównie na zarzutach dotyczących ustalenia faktów i oceny dowodów. Zgodnie

natomiast z art. 3983 § 3 k.p.c., zarzuty dotyczące ustaleń faktycznych i oceny

dowodów nie mogą być podstawą skargi kasacyjnej.

Z tych wszystkich względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej

do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).

W postępowaniu kasacyjnym powód reprezentowany był przez radcę

prawnego świadczącego pomoc prawną na jego rzecz z urzędu, i z tego względu

pełnomocnikowi z urzędu przyznano wynagrodzenie na podstawie § 8 pkt 7 w zw. z

§ 16 pkt 4 ppkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 14 maja

2024 r. w sprawie ponoszenie przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu

terytorialnego kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu

(jedn. tekst: Dz.U. z 2026 r., poz. 136).

Karol Weitz

I CSK 1114/24

4

[r.g.]