SN odmówił przyjęcia skargi banku w sprawie kredytu, bank zapłaci po 2700 zł

Pozwany Bank spółka akcyjna w W. (poprzednio Bank1 spółka akcyjna w

W.) wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 6 sierpnia

2024 r. Wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania uzasadnił potrzebą wykładni

przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności

w

orzecznictwie

sądów

(art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.), tj. art. 3851 § 1 i 2 k.c. w zakresie, w jakim odnoszą się

I CSK 129/25

2

one do skutków uznania postanowień umownych za abuzywne i możliwości

zastąpienia takich postanowień przepisami dyspozytywnymi.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną powodowie G.C. i W.C. wnieśli o

wydanie postanowienia odmawiającego przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

ewentualnie o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na potrzebie

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) wymaga wskazania,

że określony przepis prawa, mimo, iż budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się

wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez

skarżącego rozbieżności w orzecznictwie w odniesieniu do identycznych lub

podobnych stanów faktycznych, które należy powołać (zob. postanowienia SN:

z 26 czerwca 2015 r., III CSK 77/15, i z 20 maja 2016 r., V CSK 692/15). Konieczne

jest dokonanie analizy rozbieżnych orzeczeń i wykazanie, że rozbieżność wynika

z różnej wykładni przepisu (zob. postanowienia SN: z 15 października 2002 r.,

II CZ 102/02; z 28 marca 2007 r., II CSK 84/07; z 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07;

z 15 kwietnia 2021 r., IV CSK 617/20).

Skarga kasacyjna pozwanego kryteriów tych nie spełnia. Przedstawione

przez skarżącego wątpliwości interpretacyjne dotyczące wykładni

art. 3851 § 1 i 2 k.c., nie czynią zadość wymogom z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.,

uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, gdyż były już

wielokrotnie przedmiotem wypowiedzi Sądu Najwyższego (zob. uchwałę składu

całej Izby Cywilnej SN z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22; uchwałę składu siedmiu

sędziów SN z 7 maja 2021 r., III CZP 6/21 oraz wyroki SN: z 5 kwietnia 2023 r.,

II CSKP 1075/22; z 31 marca 2023 r., II CSKP 775/22; z 19 maja 2022 r.,

II CSKP 985/22; z 17 marca 2022 r., II CSKP 474/22; z 10 maja 2022 r.,

II CSKP 285/22; z 8 listopada 2022 r., II CSKP 1153/22; z 27 lipca 2021 r.,

V CSKP 49/21). Skarżący nie wykazał, że zachodzą okoliczności uzasadniające

zmianę tych poglądów, zatem brak jest interesu publicznego w przyjęciu skargi

kasacyjnej do merytorycznego rozpoznania.

I CSK 129/25

3

W uchwale całej Izby Cywilnej z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22

(OSNC 2024, nr 12, poz. 118), Sąd Najwyższy przyjął, że w razie uznania, iż

postanowienie umowy kredytu indeksowanego lub denominowanego odnoszące się

do sposobu określania kursu waluty obcej stanowi niedozwolone postanowienie

umowne i nie jest wiążące, w obowiązującym stanie prawnym nie można przyjąć,

że miejsce tego postanowienia zajmuje inny sposób określenia kursu waluty obcej

wynikający z przepisów prawa lub zwyczajów. Skutkiem niemożliwości ustalenia

wiążącego strony kursu waluty obcej w umowie kredytu indeksowanego lub

denominowanego jest niezwiązanie stron umową także w pozostałym zakresie.

Oznacza to, że nie jest możliwe wypełnienie powstałych w umowie luk po

usunięciu z niej abuzywnej klauzuli waloryzacyjnej przez odwołanie się m.in. do

art. 358 § 2 k.c. (zob. wyrok SN z 10 października 2025 r., II CSKP 471/24).

Ponadto przepis ten wszedł w życie 24 stycznia 2009 r. (zob. ustawę z dnia

23 października 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz ustawy - Prawo

dewizowe, Dz.U. 2008 r. Nr 228, poz. 1506). Niedopuszczalne byłoby więc

stosowanie tego przepisu w odniesieniu do przedmiotowej umowy kredytu zawartej

w 2008 r., a więc przed wejściem w życie tego przepisu (zob. wyrok SN

z 28 kwietnia 2022 r., II CSKP 40/22). Nie jest też możliwe wypełnienie powstałych

w umowie luk po usunięciu z niej abuzywnej klauzuli waloryzacyjnej przez

odwołanie się do art. 56 k.c., art. 65 k.c., art. 354 k.c. czy przepisów prawa

wekslowego (zob. wyroki SN: z 14 czerwca 2023 r., II CSKP 254/22; z 18 kwietnia

2023 r., II CSKP 1511/22, i z 4 czerwca 2024 r., II CSKP 1213/22).

Z powyższych względów, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie znajdując również

okoliczności, które w ramach przedsądu jest obowiązany brać pod uwagę z urzędu,

w szczególności nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).

O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie

art. 98 § 1, 11 i 3 w zw. z art. 99 w zw. z art. 108 § 1 k.p.c. oraz § 2 pkt 7 w zw.

z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia

22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.

[wr]

I CSK 129/25

4

[SOP]