Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi w sprawie o zasiedzenie, skarżący zapłaci 450 zł

Postanowieniem z 27 marca 2024 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach oddalił

apelację uczestnika M.W. od postanowienia Sądu Rejonowego w Węgrowie z 13

czerwca 2023 r., którym Sąd ten stwierdził, że M.M. oraz H.M. nabyli na zasadach

wspólności ustawowej małżeńskiej z dniem 1 stycznia 2006 r. własność oznaczonej

w sentencji nieruchomości.

I CSK 1370/26

2

W skardze kasacyjnej, w uzasadnieniu wniosku o jej przyjęcie do

rozpoznania, uczestnik M.W. wskazał przyczynę kasacyjną określoną w art. 3989 §

1 pkt 4 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Z art. 3981 § 1 k.p.c. wynika, że skarga kasacyjna przysługuje co do zasady

od prawomocnych orzeczeń sądów drugiej instancji, a więc orzeczeń wieńczących

dwuinstancyjne postępowanie sądowe, w którym sądy obu instancji dysponują

pełną kognicją w zakresie faktów i dowodów. Jednakże zgodnie z art. 3989 § 1

k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania tylko wtedy, gdy

w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni

przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub

skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W zamyśle ustawodawcy skarga

kasacyjna stanowi zatem nadzwyczajny środek zaskarżenia, którego rozpoznanie

przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości,

wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi swoje źródło w

interesie publicznym, w szczególności przez zapewnienie jednolitej wykładni i

stosowania prawa. Wyłączną podstawą oceny pod kątem przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania są wskazane w niej przyczyny kasacyjne wraz z

uzasadnieniem (art. 3984 § 2 k.p.c.).

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, skarga kasacyjna

jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., jeżeli zachodzi

niewątpliwa, widoczna na pierwszy rzut oka, tj. bez konieczności głębszej analizy,

sprzeczność orzeczenia z przepisami prawa nie podlegającymi różnej wykładni

(zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 24 sierpnia 2016 r., II CSK 94/16,

niepubl.) i w wyniku takiego naruszenia prawa zapadło w drugiej instancji

orzeczenie oczywiście wadliwe. O przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania nie

decyduje samo oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub

procesowego przez sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, lecz sytuacja, w której

naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob.

np. postanowienia Sądu Najwyższego z 15 października 2015 r., III CSK 198/15,

I CSK 1370/26

3

niepubl.; z 13 kwietnia 2016 r., V CSK 622/15, niepubl.; z 2 czerwca 2016 r.,

III CSK 113/16, niepubl.; z 27 października 2016 r., III CSK 217/16, niepubl.;

z 29 września 2017 r., V CSK 162/17, niepubl.; z 7 marca 2018 r., I CSK 664/17,

niepubl.; z 18 kwietnia 2018 r., II CSK 726/17, niepubl.; z 5 października 2018 r.,

V CSK 168/18, niepubl.).

Skarżący nie wykazał, by zaskarżone orzeczenie było dotknięte tego rodzaju

nieprawidłowościami.

Stosownie do art. 3983 § 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być

zarzuty dotyczące ustalenia faktów bądź oceny dowodów, co oznacza, że

argumentacja wniosku dotycząca niewłaściwie przeprowadzonej przez Sąd

Okręgowy oceny dowodu z opinii biegłego nie może uzasadniać tezy o oczywistej

zasadności zarzutu naruszenia art. 382 k.p.c. Ponadto, za oczywistą zasadnością

tego zarzutu nie może przemawiać zarzucane przez skarżącego pominięcie przez

Sąd Okręgowy dowodu z opinii innego biegłego. W orzecznictwie Sądu

Najwyższego wyjaśniono, że art. 382 k.p.c. może stanowić usprawiedliwioną

podstawę skargi kasacyjnej, jeżeli skarżący wykaże, że sąd drugiej instancji

bezpodstawnie pominął część zebranego w sprawie materiału. Strona powołująca

się na naruszenie tego przepisu powinna w konsekwencji wskazać materiał

dowodowy, który został przez sąd drugiej instancji pominięty przy wydaniu wyroku, i

wykazać, że popełnione uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazuje

się przy tym, że z art. 382 k.p.c. nie wynika, aby sąd apelacyjny obowiązany był

przeprowadzać dalsze dowody, bez względu na stan wyjaśnienia sprawy, bądź aby

ciążył na nim obowiązek uwzględnienia każdego wniosku dowodowego

zgłoszonego w postępowaniu apelacyjnym (zob. np. wyrok Sądu Najwyższego z 19

lutego 2015 r., III CSK 180/14, niepubl.; postanowienie Sądu Najwyższego z 29

września 2022 r., I CSK 2106/22, niepubl.; wyrok Sądu Najwyższego z 5 lipca 2024

r., II CSKP 900/22, niepubl.). Skarżący nie wskazał materiału dowodowego, który

został zebrany w sprawie, a pominięty przez Sąd Okręgowy. O oczywistej

zasadności naruszenia tego przepisu nie przekonuje natomiast wskazywane przez

skarżącego pominięcie przez Sąd Okręgowy wniosków dowodowych zgłoszonych

w apelacji. Z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia bowiem wynika, że Sąd

Okręgowy pominął te wnioski jako spóźnione, gdyż nie wykazano, by uczestnik nie

I CSK 1370/26

4

mógł ich powołać w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji ani że potrzeba

powołania się na nie wynikła później, a ponadto - w odniesieniu do wniosku o

dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego - jako nieprzydatny do wykazania

istotnych w sprawie okoliczności, a dotyczący „przesunięcia” granic nieruchomości i

okoliczności, czy „wystarczy” lasu dla wszystkich osób wywodzących swe prawa z

aktów własności ziemi, które to okoliczności Sąd ocenił jako pozbawione

decydującego znaczenia dla wyniku rozpoznawanej sprawy.

Skarżący nie wykazał również oczywistego charakteru w odniesieniu do

kasacyjnego zarzutu naruszenia art. 172 § 1 i 2 w zw. z art. 336 k.c. Przedstawiona

we wniosku argumentacja, oparta - wbrew regulacji art. art. 3983 § 3 k.p.c. - na

podważaniu poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, nie uzasadnia bowiem

tezy o oczywistej wadliwości dokonanej przez Sąd Okręgowy oceny charakteru

władania przez poprzedników wnioskodawcy sporną nieruchomością jako

posiadania samoistnego.

Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł,

jak w sentencji.

(K.L.)

[r.g.]