Grunt w A. zasiedziany przez małżonków. Sąd Najwyższy nie przyjął skargi kasacyjnej

Postanowieniem z 21 kwietnia 2023 r. Sąd Rejonowy w Łukowie w sprawie

z wniosku D.M. z udziałem W.K., M.K., Skarbu Państwa - Starosty [...], Powiatu [...],

Gminy Ł., K.P., B.P., Z.M., M.K1. o zasiedzenie: stwierdził, że D.M. i Z.M. na

zasadach wspólności ustawowej małżeńskiej nabyli z dniem 8 października 2017 r.

przez zasiedzenie własność nieruchomości gruntowej niezabudowanej, położonej w

A., gminie Ł., powiecie [...], województwie […]., oznaczonej w ewidencji gruntów

Starostwa Powiatowego w [...] za numerem ewidencyjnym […] o pow. […] ha oraz

oddalił wniosek w pozostałym zakresie.

I CSK 1411/24

2

Postanowieniem z 15 listopada 2023 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach oddalił

apelację.

W skardze kasacyjnej wnioskodawca, jako uzasadnienie wniosku

o przyjęcie skargi do rozpoznania, wskazał na przesłankę przedsądu przewidzianą

w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

Zdaniem skarżącego skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W judykaturze już wielokrotnie wypowiadano się na temat charakterystyki

skargi kasacyjnej (zob. postanowienie SN z 13 czerwca 2018 r., II CSK 71/18).

Wskazano tam m.in., że skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach

kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia,

nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa,

jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia

z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością

lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia

orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej.

Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw.

przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy

dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej. Ten etap postępowania przed Sądem

Najwyższym jest ograniczony - co należy podkreślić - wyłącznie do zbadania

przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c., nie zaś merytorycznej

oceny skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek,

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione.

Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, w rozumieniu art. 3989 § 1

pkt 4 k.p.c., gdy w sprawie doszło do kwalifikowanego: oczywistego naruszenia

prawa, widocznego od razu, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej,

bez potrzeby głębszej analizy. Konieczne było zatem wykazanie, że Sąd drugiej

instancji w sposób oczywisty naruszył przepis jasny i jednoznaczny, którego

wykładnia i stosowanie nie budzi żadnych wątpliwości (zob. m.in. postanowienia

SN: z 8 marca 2002 r. I PKN 34/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100; z 10 stycznia 2003

r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49 i z 11 stycznia 2008 r. I UK 285/07).

I CSK 1411/24

3

Skarżący ograniczył swoje wywody tylko do przytoczonego stwierdzenia.

Tymczasem oczywista zasadność skargi musi być wykazana. Sama argumentacja

towarzysząca podstawom skargi nie jest wystarczająca. Niezbędne jest wykazanie

nie tylko naruszenia przepisów prawa, ale także rażącej postaci takiego naruszenia.

Tylko wówczas można bowiem stwierdzić, że skarga kasacyjna jest „oczywiście

uzasadniona”. Sam wniosek jest bardzo ogólny i nie wskazuje jakie przepisy

zdaniem skarżącego zostały naruszone. Wymaganej w ramach badania przesłanki

z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. argumentacji nie stanowi samo postawienie zarzutu

oczywistego naruszenia, a sformułowanie takiego zarzutu nie prowadzi jeszcze do

oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.,

odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej, nie znajdując też okoliczności,

które obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu w ramach przedsądu.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 1

w związku z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 39821 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.

Jacek Grela

[S.J.]

[SOP]