Spółka nie dostanie rozpoznania skargi kasacyjnej i zapłaci pozwanym 5400 zł kosztów

Wyrokiem z 15 grudnia 2025 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach, w sprawie z

powództwa P. Spółki Akcyjnej w W. przeciwko A.G. i L.G. z udziałem Prokuratora

Okręgowego w B., o zapłatę, na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu

I CSK 1656/26

2

Okręgowego w Bielsku – Białej z dnia 9 września 2024r., oddalił apelację (pkt I)

oraz rozstrzygnął o kosztach postępowania (pkt II-III).

Wyrok został zaskarżony przez stronę powodową. Jako uzasadnienie

wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania strona powodowa wskazała,

że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne oraz zachodzi potrzeba

wykładni przepisów prawnych.

Strona pozwana złożyła odpowiedź na skargę kasacyjną, w której wniosła o

odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ewentualnie o oddalenie

skargi kasacyjnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej

merytorycznego rozpoznania.

Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach Kodeksu

postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na

ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości

orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu

prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub

oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń

umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej. Konieczna selekcji

skarg pod kątem realizacji tego celu odbywa się w drodze badania zasadności

wniosku skarżącego o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Przesłanki

pozytywnej weryfikacji tego wniosku określa art. 3989 § 1 k.p.c. Są nimi: (1)

występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego; (2) istnienie potrzeby

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów; (3) nieważność postępowania lub (4)

oczywista zasadność skargi. Dokonując tej weryfikacji, Sąd Najwyższy bada jednie

to, czy w sprawie zaistniała przynajmniej jedna z przesłanek uzasadniających

I CSK 1656/26

3

wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania, nie zaś podstawy kasacyjne i ich

uzasadnienie.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że istotnym

zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie

objęte podstawami kasacyjnymi, doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy

i nierozstrzygnięte dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić

do rozwoju prawa. Powołanie się przez skarżącego na takie zagadnienie wymaga

jego sformułowania oraz uzasadnienia twierdzenia, że występuje ono w danej

sprawie (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z: 28 listopada 2003 r., II CK

324/03, 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05, z 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07, 22

listopada 2007 r., I CSK 326/07, 26 września 2005 r., II PK 98/05, 10 maja 2019 r., I

CSK 627/18). Natomiast powołanie się na przesłankę przyjęcia skargi do

rozpoznania przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wskazania przepisu

prawa, którego wykładnia budzi wątpliwości, określenia zakresu koniecznej

wykładni, wykazania, że wątpliwości interpretacyjne mają poważny charakter i

wymagają zajęcia stanowiska przez Sąd Najwyższy, a jeżeli podstawą wniosku w

tym zakresie jest twierdzenie o występujących w orzecznictwie sądowym

rozbieżnościach wynikających z dokonywania przez sądy różnej wykładni przepisu,

konieczne jest wskazanie rozbieżnych orzeczeń, dokonanie ich analizy i wykazanie,

że rozbieżność wynika z różnej wykładni przepisu (zob. postanowienie Sądu

Najwyższego z 15 października 2002r., II CZ 102/02, postanowienie Sądu

Najwyższego z 28 marca 2007r., II CSK 84/07, postanowienie Sądu Najwyższego z

11 stycznia 2008r., I UK 283/07, postanowienie Sądu Najwyższego z 8 lipca 2008r.,

I CSK 111/08).

W skardze kasacyjnej przedstawiono jeden problem prawny, jako spełniający

łącznie wymagania wynikające z art. 3989 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.c. Skarżący wskazał,

że doszło do błędnego ustaleniem stanu faktycznego na skutek rażącego i

oczywistego naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik

sprawy poprzez pominięcie dowodu z postaci rozliczenia kredytu w zakresie kwoty

spłaconej przez Pozwanych i dowolne ustalenie, że Pozwani dokonali spłaty

kapitału kredytu w kwocie 467 097,13 zł - podczas gdy z materiału dowodowego

I CSK 1656/26

4

wynikać ma, że Pozwani na rzecz Powoda dokonali wpłat w łącznej kwocie

233 479,26 zł.

Stanowisko zawarte w skardze nie jest uzasadnione, zaś przedstawiony

problem nie spełnia kryteriów z art. 3989 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.c.

Przedstawiona wątpliwość dotyczy ustaleń faktycznych tymczasem zgodnie

z art. 3983§3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące

ustalenia faktów lub oceny dowodów. Na marginesie należy jednak wskazać, że w

uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji ustalił, iż Pozwani od zawarcia umowy do

dnia 6 lutego 2024 roku wpłacili na rzecz strony powodowej kwotę 473 894,46 zł.

Podstawą dla tych ustaleń było szczegółowe rozliczenie (k. 255 – 258 akt sprawy),

zaświadczenie (k. 374 – 380 akt sprawy), potwierdzenie wpłaty gotówkowej (k. 410

akt sprawy). Ustalenie to zostało uznane przez Sąd II instancji za bezsporne, zatem

nie było kwestionowane przez skarżącego.

Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono

na podstawie art. 98 § 1 w związku z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. w

zw. z § 2 pkt 7, § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22

października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jedn. Dz.U. z

2026 r., poz. 215).

(M.M.)

[a.ł]