Sąd Najwyższy nie przyjął skargi spółki od Miasta K., spółka zapłaci 2700 zł

Wyrokiem z 24 listopada 2025 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach, w sprawie z

powództwa M. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. przeciwko Miastu K.

o zapłatę, na skutek apelacji powódki od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z

dnia 18 lipca 2022r., oddalił apelację (pkt I) oraz rozstrzygnął o kosztach

I CSK 1658/26

2

postępowania (pkt II).

Wyrok został zaskarżony przez stronę powodową. Jako uzasadnienie

wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania strona powodowa wskazała,

że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, a skarga jest oczywiście

uzasadniona.

Strona pozwana złożyła odpowiedź na skargę kasacyjną, w której wniosła o

odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ewentualnie o oddalenie

skargi kasacyjnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej

merytorycznego rozpoznania.

Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach Kodeksu

postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na

ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości

orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu

prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub

oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń

umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej. Konieczna selekcja

skarg pod kątem realizacji tego celu odbywa się w drodze badania zasadności

wniosku skarżącego o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Przesłanki

pozytywnej weryfikacji tego wniosku określa art. 3989 § 1 k.p.c. Są nimi: (1)

występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego; (2) istnienie potrzeby

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów; (3) nieważność postępowania lub (4)

oczywista zasadność skargi. Dokonując tej weryfikacji, Sąd Najwyższy bada

jedynie to, czy w sprawie zaistniała przynajmniej jedna z przesłanek

uzasadniających wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania, nie zaś podstawy

kasacyjne i ich uzasadnienie.

I CSK 1658/26

3

W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że istotnym

zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie

objęte podstawami kasacyjnymi, doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy

i nierozstrzygnięte dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić

do rozwoju prawa. Powołanie się przez skarżącego na takie zagadnienie wymaga

jego sformułowania oraz uzasadnienia twierdzenia, że występuje ono w danej

sprawie (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z: 28 listopada 2003 r., II CK

324/03, 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05, z 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07, 22

listopada 2007 r., I CSK 326/07, 26 września 2005 r., II PK 98/05, 10 maja 2019 r., I

CSK 627/18).

Natomiast przewidziana w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. oczywista zasadność

skargi kasacyjnej zachodzi wówczas, gdy z jej treści, bez potrzeby głębszej analizy

oraz szczegółowych rozważań, wynika, że przytoczone podstawy kasacyjne

uzasadniają uwzględnienie skargi. Skarżący twierdząc, że skarga kasacyjna jest

oczywiście uzasadniona, powinien wyjaśnić w czym ta oczywistość się wyraża oraz

uzasadnić to twierdzenie. Oznacza to powinność wykazania kwalifikowanej postaci

naruszenia prawa materialnego lub procesowego, polegającą na jego oczywistości

prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, które dodatkowo

prowadziło do wydania oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob.

postanowienia SN z: 8 października 2015 r., IV CSK 189/15; 10 stycznia 2003 r., V

CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49; 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006,

nr 4, poz. 75; 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06). Ze względu na wyjątkowy charakter

przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej powinna dać się stwierdzić „na

pierwszy rzut oka”, bez zbytniego wgłębiania się w sprawę (zob. postanowienie SN

z 2 sierpnia 2007 r., III UK 45/07).

W skardze kasacyjnej przedstawiono jeden problem prawny, jako spełniający

łącznie wymagania wynikające z art. 3989 § 1 pkt 1 i pkt 4 k.p.c. Skarżący wskazał,

że niezbędne jest wyjaśnienie czy w przypadku realizowania inwestycji drogowej w

trybie przepisów tzw. specustawy drogowej w przypadku wydania decyzji o

zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej obok odszkodowania za

wywłaszczenie służy także odszkodowanie za długotrwałe (kilkuletnie) korzystanie

przez inwestora z nieruchomości przy jednoczesnym całkowitym wyłączeniu

I CSK 1658/26

4

właściciela od korzystania z tej nieruchomości? Jeśli tak to na jakiej podstawie, a

jeśli nie to czy istnieją jakiekolwiek granice czasowe lub przedmiotowe dla

ograniczeń w korzystaniu przez właściciela z jego własnej nieruchomości.

Tak sformułowane zagadnienie prawne nie spełnia kryteriów z art. 3989 § 1

pkt 1 i pkt 2 k.p.c., nie ma bowiem jakiegokolwiek związku z oceną prawną

dokonaną przez sądy rozpoznające sprawę. Po pierwsze, Sąd Apelacyjny przyjął,

że kwestia żądań powódki w przedmiocie wynagrodzenia za bezumowne

korzystanie z nieruchomości objętych pozwem została prawomocnie rozstrzygnięta

w innym postępowaniu. Po drugie, korzystając z przedmiotowych działek w tym

okresie pozwana realizowała uprawnienia nadane jej decyzją administracyjną co

oznacza, że roszczenie powódki o zapłatę wynagrodzenia z tytułu bezumownego

korzystania przez pozwaną z przedmiotowych działek jest bezzasadne. Po trzecie

wreszcie, wbrew uzasadnieniu zawartemu w skardze, strony nie łączyła jakakolwiek

umowa, w tym umowa dzierżawy.

Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono

na podstawie art. 98 § 1 i art. 99 k.p.c. w związku z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art.

39821 k.p.c. w zw. z § 2 pkt 6, § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności

radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r., poz. 118).

(K.W.)

[a.ł]