Sąd Najwyższy nie przyjął skargi spółki i obciążył ją kosztami 2700 zł

Wyrokiem z 8 października 2025 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach, w sprawie

z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej […] w R. przeciwko O. Spółce z

I CSK 1661/26

2

ograniczoną odpowiedzialnością w R. o zapłatę, na skutek apelacji pozwanej od

wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach z 21 lipca 2022r., oddalił apelację (pkt II)

oraz rozstrzygnął o kosztach postępowania (pkt III).

Wyrok został zaskarżony przez stronę pozwaną. Jako uzasadnienie wniosku

o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania strona pozwana wskazała, że w

sprawie zachodzi potrzeba wykładni przepisów prawnych a skarga kasacyjna jest

oczywiście uzasadniona.

Strona powodowa złożyła odpowiedź na skargę kasacyjną, w której wniosła

o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ewentualnie o oddalenie

skargi kasacyjnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej

merytorycznego rozpoznania.

Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach Kodeksu

postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na

ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości

orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu

prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub

oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń

umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej. Konieczna selekcja

skarg pod kątem realizacji tego celu odbywa się w drodze badania zasadności

wniosku skarżącego o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Przesłanki

pozytywnej weryfikacji tego wniosku określa art. 3989 § 1 k.p.c. Są nimi: (1)

występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego; (2) istnienie potrzeby

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów; (3) nieważność postępowania lub (4)

oczywista zasadność skargi. Dokonując tej weryfikacji, Sąd Najwyższy bada

jedynie to, czy w sprawie zaistniała przynajmniej jedna z przesłanek

I CSK 1661/26

3

uzasadniających wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania, nie zaś podstawy

kasacyjne i ich uzasadnienie.

Powołanie się na potrzebę wykładni przepisów prawnych, jako na przesłankę

uzasadniającą przyjęcie skargi do rozpoznania na mocy art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.

wymaga wskazania przepisu prawa, którego wykładnia budzi wątpliwości,

określenia zakresu koniecznej wykładni, wykazania, że wątpliwości interpretacyjne

mają poważny charakter i wymagają zajęcia stanowiska przez Sąd Najwyższy,

a jeżeli podstawą wniosku w tym zakresie jest twierdzenie o występujących

w orzecznictwie sądowym rozbieżnościach wynikających z dokonywania przez

sądy różnej wykładni przepisu, konieczne jest wskazanie rozbieżnych orzeczeń,

dokonanie ich analizy i wykazanie, że rozbieżność wynika z różnej wykładni

przepisu (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 15 października 2002r., II CZ

102/02, postanowienie Sądu Najwyższego z 28 marca 2007r., II CSK 84/07,

postanowienie Sądu Najwyższego z 11 stycznia 2008r., I UK 283/07,

postanowienie Sądu Najwyższego z 8 lipca 2008r., I CSK 111/08). Skarga

kasacyjna nie spełnia wskazanych wymagań.

W skardze ogólnie wskazano na rozbieżności mające dotyczyć wykładni art.

4 ust 11 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. „o spółdzielniach mieszkaniowych” (t.

jedn. Dz. U. z 2024r., poz. 558 ze zm.) w zakresie oceny czy przepis ten obejmuje

wszystkie koszty ponoszone przez spółdzielnię mieszkaniową. Wniosek został

sformułowany wadliwie, gdyż nie wiąże się z oceną prawną dokonaną przez Sąd

Apelacyjny. Sąd wyraźnie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, że

przepis nie obejmuje wszystkich kosztów związanych z funkcjonowaniem

spółdzielni mieszkaniowej, gdyż należy wyłączyć koszty wskazane w art. 5 tej

ustawy a więc koszty związane z działalnością społeczną, oświatową i kulturalną.

Przewidziana w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. oczywista zasadność skargi

kasacyjnej zachodzi wówczas, gdy z jej treści, bez potrzeby głębszej analizy oraz

szczegółowych rozważań, wynika, że przytoczone podstawy kasacyjne uzasadniają

uwzględnienie skargi. Skarżący twierdząc, że skarga kasacyjna jest oczywiście

uzasadniona, powinien wyjaśnić w czym ta oczywistość się wyraża oraz uzasadnić

to twierdzenie. Oznacza to powinność wykazania kwalifikowanej postaci naruszenia

I CSK 1661/26

4

prawa materialnego lub procesowego, polegającą na jego oczywistości prima facie,

przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, które dodatkowo prowadziło

do wydania oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. postanowienia SN z: 8

października 2015 r., IV CSK 189/15; 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC

2004, nr 3, poz. 49; 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75; 26

kwietnia 2006 r., II CZ 28/06). Ze względu na wyjątkowy charakter przesłanki

oczywistej zasadności skargi kasacyjnej powinna dać się stwierdzić „na pierwszy

rzut oka”, bez zbytniego wgłębiania się w sprawę (zob. postanowienie SN z 2

sierpnia 2007 r., III UK 45/07). Skarga kasacyjna nie spełnia powyższego kryterium.

Skarżąca wskazała kilka szczegółowych zarzutów dotyczących

uwzględnienia roszczenia opartego na art. 4 ustawy o spółdzielniach

mieszkaniowych a dotyczącego, według ustaleń faktycznych Sądów, kosztów

zarządzania i eksploatacji lokalem nieobjętym prawem spółdzielczym, przyjęcie że

skarżący ma wnosić opłaty do 15 dnia każdego miesiąca, zasądzenie odsetek od

skapitalizowanych odsetek za okres sprzed wytoczenia powództwa o odsetki

skapitalizowane. Już samo sformułowanie zarzutów wskazuje, że to nie są

kwalifikowane postaci naruszenia prawa materialnego lub procesowego,

dostrzegalne prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, które

dodatkowo prowadziły do wydania oczywiście nieprawidłowego orzeczenia.

Niezależnie od powyższego należy podkreślić, że art. 4 ustawy z dnia 15 grudnia

2000 r. „o spółdzielniach mieszkaniowych” (t. jedn. Dz. U. z 2024r., poz. 558 ze

zm.) może być podstawą zasądzenia opłat również od pomiotów nie będących

członkami spółdzielni.

Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono

na podstawie art. 98 § 1 i art. 99 k.p.c. w związku z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art.

39821 k.p.c. w zw. z § 2 pkt 6, § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności

radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r., poz. 118).

(K.W.)

[a.ł]

I CSK 1661/26

5