Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi banku w sporze o kredyt indeksowany

Pozwany Bank S.A. w W. (dalej: bank) wniósł skargę kasacyjną od wyroku

Sądu Apelacyjnego w Warszawie, uwzględniającego w części apelację powodów

A.B. i M.B. w sprawie o zapłatę i ustalenie. Skargę kasacyjną wniosła także strona

powodowa, jednak wobec przyjęcia tej skargi do rozpoznania uzasadnieniu podlega

tylko orzeczenie w przedmiocie skargi banku.

I CSK 174/25

2

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania bank wskazał

łącznie sześć przyczyn kasacyjnych w rozumieniu art. 3989 § 1 k.p.c. Jedna z nich

dotyczyła występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego

(art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), a pięć – potrzeby wykładni przepisów prawnych

budzących wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie

(art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.). Natura obu wspomnianych przyczyn kasacyjnych była

już przedmiotem bardzo licznych wypowiedzi Sądu Najwyższego i została

szczegółowo omówiona m.in. w postanowieniu SN z 30 grudnia 2024 r.,

I CSK 3562/23.

Żadna z przyczyn kasacyjnych wskazanych przez bank nie występuje

w sprawie. Choć sygnalizowane na s. 2-3 i opisane szerzej w dalszej części skargi

kwestie dotyczące problematyki kredytów powiązanych z kursem waluty obcej

(oznaczone literami A, B, D i E na s. 13-14) są obiektywnie istotne, a dawniej

rzeczywiście budziły poważne wątpliwości, to obecnie należy uznać je za

wyjaśnione – w kierunku odmiennym od oczekiwanego przez pozwanego – dzięki

uchwale Sądu Najwyższego – Izby Cywilnej – z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22.

Wobec braku podstaw do podjęcia działań unormowanych w art. 88 § 1 u.s.n., Sąd

Najwyższy – rozpoznając niniejszą sprawę – pozostaje przy tym, na mocy

art. 87 § 1 u.s.n., związany stanowiskiem wyrażonym w sentencji tego orzeczenia.

We wspomnianej uchwale szeroko umotywowano zajęte w niej stanowiska;

powtarzanie obecnie tej argumentacji należy więc uznać za niecelowe.

Potrzeba wykładni przepisów oznaczonych literą C nie zachodzi z kolei

dlatego, że pytanie banku – dotyczące możliwości uznania za niedozwolone

postanowień dających konsumentowi jedynie możliwość wypłaty oraz spłaty

kredytu z zachowaniem mechanizmu indeksacji kredytu do waluty obcej – nie ma

związku ze sprawą. In casu bowiem co najmniej wypłata kredytu musiała nastąpić,

zgodnie z umową, w walucie polskiej (s. 4 uzasadnienia SO, ustalenia podzielone

przez SA). Strony wprost umówiły się bowiem na wypłatę kredytu w złotówkach,

w kwotach nie wyższych niż wskazane w kontrakcie.

I CSK 174/25

3

O zasadności przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie świadczy

również sformułowane przez skarżącego istotne zagadnienie prawne dotyczące

(dostrzeganego przez bank) wpływu art. 111 ust. 1 pkt 4 pr.bank. na możliwość

uznania, że postanowienia umowne wiążące wysokość świadczeń stron umowy

kredytu z tzw. tabelą kursową banku są niedozwolone w rozumieniu

art. 3851 § 1 zd. 1 k.c. W orzecznictwie wyjaśniono już bowiem, że publicznoprawny

obowiązek publikacji tabel kursowych nie ma związku z umowami takimi jak

zawarta przez strony. Istnienie tego obowiązku nie oznacza, że banki mogą

zawierać z konsumentami umowy, w których przewidują, że na podstawie tabel

tego rodzaju kształtowana będzie wysokość przyszłych świadczeń stron, bez

jednoczesnego uregulowania zasad ustalania treści tego rodzaju tabel (zob. wyrok

SN z 16 maja 2025 r., II CSKP 460/23).

Sporne postanowienia, wbrew twierdzeniom skarżącego, w oczywisty

sposób nie są objęte art. 1 ust. 2 dyrektywy 93/13. Obowiązek z art. 111 ust. 1 pkt 4

pr.bank. dotyczy publikacji tabel. Postanowienie umowne, które – zgodnie

z przywołaną dyrektywą – stanowiłoby odzwierciedlenie tego przepisu, musiałoby

nakładać na bank analogiczny obowiązek umowny, tzn. zobowiązywać go

względem konsumenta do publikacji tabel kursowych. Tego rodzaju hipotetyczna

klauzula istotnie nie mogłaby zostać uznana za niedozwoloną; nie ma to jednak

związku z faktycznie zawartymi w umowie kredytu postanowieniami, które były

sprzeczne z dobrymi obyczajami i rażąco naruszały interesy powodów

jako konsumentów.

Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy uznał, że

z motywów skargi nie wynika, by zachodziły określone w art. 3989 § 1 k.p.c.

przyczyny kasacyjne, co uzasadniało odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania.

O kosztach orzeczono zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy, ich

wysokość ustalając na podstawie § 2 pkt 7 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za

czynności adwokackie.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono, jak

w sentencji postanowienia.

I CSK 174/25

4

Beata Janiszewska

(M.M.)

[SOP]