Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi A.K. o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

I CSK 181/25

2

Skarżący wniósł o przyjęcie skargi do rozpoznania w oparciu o pierwszą,

drugą i czwartą z wymienionych przesłanek.

Przez istotne zagadnienie prawne, o którym mowa w art. 3989 § 1 pkt 1

k.p.c., należy rozumieć problem o charakterze prawnym, powstały na tle

konkretnego przepisu prawa, mający charakter rzeczywisty w tym znaczeniu, że

jego rozwiązanie stwarza realne i poważne trudności. Problem ten musi mieć

charakter uniwersalny, co oznacza, że jego rozwiązanie powinno służyć

rozstrzyganiu innych, podobnych spraw. Chodzi przy tym o problem, którego

wyjaśnienie jest konieczne dla rozstrzygnięcia danej sprawy, a więc pozostający w

związku z podstawami skargi oraz z wiążącym Sąd Najwyższy, a ustalonym przez

sąd drugiej instancji, stanem faktycznym sprawy (art. 39813 § 2 k.p.c.) i także w

związku z podstawą prawną zaskarżonego wyroku (zob. postanowienia SN: z 21

maja 2013 r., IV CSK 53/13, z 3 lutego 2012 r., I UK 271/11, nie publ.). Konieczne

jest przytoczenie argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen.

Skarżący powinien nie tylko wskazać przepis prawa (materialnego lub

procesowego), którego dotyczy zagadnienie, ale także przedstawić pogłębioną

argumentację prawną w celu wykazania, że zagadnienie jest istotne, a jego

rozstrzygnięcie ma znaczenie dla merytorycznego rozstrzygnięcia w jego sprawie

(zob. m.in. postanowienia SN: z 23 sierpnia 2007 r., I UK 134/07, z 9 lutego 2011 r.,

III SK 41/10, nie publ.).

Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na potrzebie

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga wykazania, że określony przepis

prawa, mimo, iż budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni albo

niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez skarżącego rozbieżności

w orzecznictwie w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych,

które należy przytoczyć (zob. postanowienia SN: z 13 czerwca 2008 r., III CSK

104/08, z 28 marca 2007 r., II CSK 84/07, nie publ.).

Zgodnie zaś z utrwalonym stanowiskiem judykatury, odwołanie się do

przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga przedstawienia, w

czym wyraża się „oczywista zasadność” skargi oraz argumentacji wykazującej, że

I CSK 181/25

3

istotnie skarga jest oczywiście uzasadniona. Chodzi tu o wykazanie kwalifikowanej

postaci naruszenia prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego

oczywistości widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy

prawniczej (zob. m.in. postanowienie SN z 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, nie

publ.). Celem sformułowania powyższej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania nie jest wykazanie jedynie oczywistego naruszenie konkretnego

przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacji, w której naruszenie to

spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. postanowienie

SN z 6 listopada 2012 r., III SK 16/12, nie publ.).

Skarżący sformułował dwa pytania mające - jego zdaniem - przedstawiać

istotne zagadnienia prawne, istotne również w z punktu widzenia potrzeby

wykładni przepisów prawa, a dotyczące art. 9 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o

zmianie ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, ustawy o

emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz ustawy o

świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1302). W uzasadnieniu wniosku

powołał się w tym samym zakresie na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej.

Uzasadnienie przyczyn kasacyjnych zostało jednak przedstawione w sposób

nader lakoniczny, nie poparty stosownym wywodem prawnym wykazującym ich

wystąpienie. Powołana przesłanka oczywistej zasadności skargi pozostaje w

sprzeczności z twierdzeniami o potrzebie wykładni wskazanych przepisów oraz

wystąpieniu zagadnień prawnych mających nasuwać się na ich tle. Za

niewystarczające należało uznać przy tym ogólne dywagacje skarżącego co do art.

27 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów,

dotyczącego ściągania należności od dłużnika alimentacyjnego i procedowania w

tym zakresie.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).

(A.T.)

[a.ł]

I CSK 181/25

4