Sąd Najwyższy nie przyjął skargi pozwanego i obciążył go kosztami 5400 zł

Zgodnie z brzmieniem art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę

kasacyjną do rozpoznania w następujących wypadkach:

– w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,

I CSK 1982/24

2

– istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,

– zachodzi nieważność postępowania,

– skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego

rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej

doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi

swoje źródło w interesie publicznym, w szczególności przez zapewnienie jednolitej

wykładni i stosowania prawa.

Skarga kasacyjna pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z

dnia 8 lutego 2024 r. zawiera wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania z powołaniem

się na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości

oraz występowanie w sprawie istotnych zagadnień prawnych. Analiza wniosku o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienia prowadzi jednakże

do stwierdzenia, że wskazane przez skarżącego podstawy przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania nie zachodzą. Brak jest także podstaw by przyjąć, że w

sprawie miała miejsce nieważność postępowania.

Powoływanie się przez skarżącego na występowanie w sprawie istotnego

zagadnienia prawnego wymaga odpowiedniego sformułowania tego zagadnienia,

wskazania przepisów prawa, na których tle zagadnienie się wyłoniło oraz

przedstawienia argumentacji jurydycznej uzasadniającej możliwość rozbieżnych

ocen prawnych oraz istotności tego zagadnienia. Rozstrzygnięcie zagadnienia

prawnego o znaczeniu uniwersalnym, musi mieć jednocześnie także znaczenie dla

sposobu rozstrzygnięcia sprawy, w której zagadnienie powstało.

Argumentacja prawna powołana przez skarżącego w uzasadnieniu wniosku

o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz przedmiot przedstawionych

zagadnień, nie pozwala zaś przyjąć, aby zagadnienia te mogły – z punktu widzenia

okoliczności rozstrzyganej sprawy – być uznane za istotne zagadnienia prawne w

rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Zostały one dostatecznie wyjaśnione w

dotychczasowej judykaturze Sądu Najwyższego. Nie istnieje zaś potrzeba wykładni

przepisów prawa ani nie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli Sąd

I CSK 1982/24

3

Najwyższy na ten temat wyraził już swój pogląd we wcześniejszym orzecznictwie, a

nie zachodzą okoliczności uzasadniające zmianę tego poglądu.

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie daje

również podstaw do uznania, że istnieje potrzeba wykładni art. 4 ust. 2 Dyrektywy

93/13, art. 6 ust. 1 Dyrektywy 93/13, art. 65 k.c., art. 354 k.c., art. 358 § 2 k.c., art.

3851 § 1 i 2 k.c., art. 3852 k.c., art. 69 ust. 3 Prawa bankowego oraz art. 189 k.p.c.,

w zakresie wskazanym przez skarżącego, przy uwzględnieniu, że stosownie do art.

3989 § 1 pkt 2 k.p.c. przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadnia potrzeba

dokonania wykładni przepisów prawa będąca następstwem rozbieżności w

orzecznictwie sądów lub spowodowana poważnymi wątpliwości przy ich

interpretacji. Tego rodzaju wątpliwości wskazane przez skarżącego muszą

zachodzić nadal, w chwili orzekania w przedmiocie wniosku o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania, a argumentacja pozwalająca stwierdzić, że występuje

rozbieżność w orzecznictwie sądów w tym zakresie wymaga przytoczenia

przykładów orzeczeń wskazujących na rzeczywistą rozbieżność w wykładni,

występującą także w chwili orzekania w przedmiocie wniosku o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania. Nie wskazują na to dostatecznie orzeczenia powołane

przez skarżącego.

Z tych względów w przedmiocie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania orzeczono jak w treści postanowienia (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach

postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1

i art. 39821 k.p.c.

[a.ł]