Sąd Najwyższy nie przyjął skargi o spadek, bo nie wykazano jej oczywistej zasadności

Uczestnik J.R. wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego

w Warszawie, oddalającego apelację skarżącego od postanowienia Sądu pierwszej

instancji wydanego w sprawie z wniosku A.F. o stwierdzenie nabycia spadku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Jako przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący

wskazał oczywistą zasadność skargi. Przedstawił przy tym wywód w całości

dotyczący kwestii tego, kiedy rzeczywiście sporządzony został jeden z testamentów

pozostawionych przez spadkodawcę. Na obecnym etapie postępowania skarżący

utrzymuje, że testament oznaczony datą 2 października „200/3” pochodzi

w stanie sporządzić ważnego testamentu – uczestnik utrzymywał, że testament ten

pochodzi z 2013 r.

Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance

z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga wykazania niewątpliwej, widocznej prima facie

sprzeczności przyjętej przez Sąd drugiej instancji wykładni lub zastosowania prawa

z brzmieniem przepisów lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji prawa.

Wnoszący skargę powinien więc zawrzeć w uzasadnieniu wniosku wywód prawny

wyjaśniający, w czym wyraża się "oczywista zasadność" skargi i przedstawić

odpowiednie argumenty (zob. postanowienie SN z 5 września 2008 r., I CZ 64/08).

Do przyjęcia skargi do rozpoznania na podstawie wskazanej przyczyny

kasacyjnej nie jest wystarczające samo kwalifikowane naruszenie prawa przez Sąd

drugiej instancji. W art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. mowa bowiem o oczywistej zasadności

skargi, a nie o trafności zarzutu. Przytoczone przez skarżącego okoliczności

powinny zatem jednoznacznie wskazywać na to, że w zasadniczym postępowaniu

skarga kasacyjna zostanie rozstrzygnięta na korzyść strony, która ją wniosła

(zob. postanowienie SN z 10 maja 2019 r., I CSK 768/18).

Uzasadnienie wniosku uczestnika wymaganiom tym nie odpowiada.

Wstępnie wypada przypomnieć, że Sąd Najwyższy nie jest sądem faktów, lecz

sądem prawa. Zgodnie z art. 39813 § 2 k.p.c. w postępowaniu kasacyjnym nie jest

I CSK 2967/25

3

dopuszczalne powołanie nowych faktów i dowodów, a Sąd Najwyższy jest

związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego

orzeczenia. Z kolei z art. 3983 § 3 k.p.c. wynika, że podstawą skargi kasacyjnej nie

mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Tymczasem

Sąd Okręgowy bardzo wyraźnie ustalił, że sporny testament sporządzono

„w okresie, w którym spadkodawca nie miał zdolności testowania,

tj. najprawdopodobniej 2 października 2013 r.”. Tym samym skarga kasacyjna

uczestnika a limine nie mogła być oczywiście uzasadniona, jako że poświęcona jest

ona niemal w całości zwalczaniu ustaleń faktycznych Sądu drugiej instancji.

Podkreślić również należy, że stanowisko Sądu Okręgowego zostało

uzasadnione w sposób kompleksowy, bardzo wnikliwy i spójny, co wyklucza

uznanie – po całościowej ocenie motywów orzeczenia oraz uzasadnienia wniosku

o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania – by uczestnik wykazał wystąpienie

przywołanej przez siebie przyczyny kasacyjnej, tzn. by skarga kasacyjna była

oczywiście zasadna, wobec błędności rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd drugiej

instancji i korespondującej z nią trafności zarzutów skargi.

Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy uznał, że

z motywów skargi kasacyjnej nie wynika, by zachodziły przyczyny określone

w art. 3989 § 1 k.p.c., co uzasadniało odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono, jak

w sentencji postanowienia.

[J.T.]

[a.ł]