Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi w sporze o spadek, koszty 360 zł dla M.M.

Wnioskodawczyni O.K. wniosła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu

Okręgowego w Tarnowie, którym oddalono apelacje skarżącej oraz J.B., D.K.,

W.K., P.K. i H.K. od postanowienia Sądu pierwszej instancji wydanego w sprawie

o stwierdzenie nabycia spadku prowadzonej z udziałem także M.M. i J.K.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Jako przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca

wskazała oczywistą zasadność skargi. Przedstawiła przy tym wywód odnoszący się

do niesłusznego – zdaniem wnioskodawczyni – pominięcia wniosku

o przeprowadzenie (kolejnego) dowodu z art. 286 k.p.c. na okoliczności stanu

zdrowia spadkodawcy w chwili sporządzenia testamentu z 11 marca 2019 r.

Skarżąca zawarła przy tym obszerny wywód, w którym zobrazowała tok czynności

związanych z przeprowadzeniem dowodu z opinii biegłego oraz motywy zgłoszenia

kolejnych wniosków o sporządzenie opinii oraz przedstawiła własną ocenę co do

nietrafności stanowiska Sądu drugiej instancji o braku potrzeby przeprowadzenia

tego dowodu. Wnioskodawczyni stwierdziła również, że Sąd Okręgowy błędnie

podał jako podstawę pominięcia tego dowodu art. 381 k.p.c., choć wniosek o jego

przeprowadzenie nie był spóźniony, jako że zgłaszano go już w postępowaniu

przed Sądem pierwszej instancji.

Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance

z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga wykazania niewątpliwej, widocznej prima facie

sprzeczności przyjętej przez Sąd drugiej instancji wykładni lub zastosowania prawa

z brzmieniem przepisów lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji prawa.

Wnoszący skargę powinien więc zawrzeć w uzasadnieniu wniosku wywód prawny

wyjaśniający, w czym wyraża się "oczywista zasadność" skargi i przedstawić

odpowiednie argumenty (zob. postanowienie SN z 5 września 2008 r., I CZ 64/08).

Do przyjęcia skargi do rozpoznania na podstawie wskazanej przyczyny

kasacyjnej nie jest wystarczające samo kwalifikowane naruszenie prawa przez Sąd

drugiej instancji. W art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. mowa bowiem o oczywistej zasadności

I CSK 3279/25

3

skargi, a nie o trafności zarzutu. Przytoczone przez skarżącego okoliczności

powinny zatem jednoznacznie wskazywać na to, że w zasadniczym postępowaniu

skarga kasacyjna zostanie rozstrzygnięta na korzyść strony, która ją wniosła

(zob. postanowienie SN z 10 maja 2019 r., I CSK 768/18).

Uzasadnienie wniosku skarżącej wymaganiom tym nie odpowiada.

Zasadnicza część tego wywodu sprowadza się do przedstawienia toku

postępowania i nie jest nakierowana na wyeksponowanie konkretnych uchybień po

stronie Sądu drugiej instancji. O wystąpieniu naruszeń mających przekonywać

o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej nie świadczą twierdzenia o lakoniczności

i niepełności opinii, wsparte opisanym w skardze kasacyjnej przekonaniem, że

niektórzy uczestnicy już w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji uważali,

iż z uwagi na złożoność badanej materii powinien być przeprowadzony dowód

z opinii instytutu (konkretnie: I. w W.). Stanowisko Sądu Okręgowego zostało

obszernie uargumentowane na s. 17-22 uzasadnienia zaskarżonego

postanowienia. Samo to, że uczestniczka postępowania nie zgadza się z opinią

biegłego, a wobec dokonanej przez Sąd oceny wyników postępowania

dowodowego oczekuje podjęcia w tym zakresie dalszych czynności, nie oznacza,

że Sąd Okręgowy powinien był skorzystać z możliwości unormowanej

w art. 286 k.p.c.

Tylko na marginesie należy zauważyć, że zwięzłość opinii (k. 586) nie może

być utożsamiana z jej lakonicznością, a w tym miejscach, w których biegły dla

wykonania opinii sięga do dowodów osobowych, zawsze do Sądu należy –

dokonywana z uwzględnieniem tego kontekstu – ocena wartości merytorycznej

opinii. Wywody zawarte na s. 3-5 skargi kasacyjnej nie wskazują więc na

zaistnienie takich uchybień po stronie Sądu drugiej instancji, które świadczyłyby

o oczywistej zasadności wywiedzionego obecnie środka zaskarżenia.

Odmiennie ocenić można by jedynie wskazanie na brak podstaw do

zastosowania w sprawie art. 381 k.p.c. – przywołany ostatnio przepis rzeczywiście

nie powinien był stanowić podstawy pominięcia spornego dowodu. Rzecz jednak

w tym, że Sąd Okręgowy obszernie uzasadnił, dlaczego uważał ten dowód za

zbędny, natomiast w sprawie nie wyjaśniono, dlaczego samo podanie wadliwej

I CSK 3279/25

4

podstawy prawnej postanowienia dowodowego mogłoby mieć istotny wpływ na

wynik sprawy (art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c.), a tym bardziej – prowadzić do wniosku

o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej.

Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy uznał, że

z motywów skargi kasacyjnej nie wynika, by zachodziły przyczyny określone

w art. 3989 § 1 k.p.c., co uzasadniało odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania.

O kosztach orzeczono, mając na względzie sporne interesy uczestników

postępowania, ich wysokość ustalając na podstawie § 6 pkt 2 w zw.

z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia

22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.,

orzeczono, jak w sentencji postanowienia.

[J.T.]

[SOP]