Sąd Najwyższy nie przyjął skargi kasacyjnej w sprawie o podział majątku wspólnego

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten

I CSK 3546/25

2

odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, będącej nadzwyczajnym środkiem

zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującym od

orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania

sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją

w zakresie faktów i dowodów. W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c. oznacza to, że

w skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności

o charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod

kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (przyczyn kasacyjnych).

Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wnioskodawczyni

W.T. powołała się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej wynikającą z tego, że

na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego możliwe było uwzględnienie

żądań wnioskodawczyni co najmniej w części.

Jak przyjmuje się w utrwalonej judykaturze Sądu Najwyższego, oczywista

zasadność skargi kasacyjnej oznacza, że dla przeciętnego prawnika podstawy

wskazane w skardze prima facie zasługują na uwzględnienie. Oczywiste jest przy

tym tylko to, co można dostrzec bez potrzeby głębszej analizy, czy

przeprowadzenia dłuższych badań lub dociekań. Zarzucane uchybienia muszą

zatem mieć kwalifikowany charakter, odnosić się do konkretnych, powołanych

przez skarżącego przepisów prawa i być dostrzegalne na pierwszy rzut oka (por.

m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00,

OSNC 2001, nr 3, poz. 52, z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001,

nr 10, poz. 156 i z dnia 15 czerwca 2018 r., III CSK 38/18).

Lakonicznie sformułowany wniosek nie stwarzał podstaw do przyjęcia, że

skarga kasacyjna jest – w powyższym rozumieniu – oczywiście zasadna. Co

więcej, analiza wniosku w powiązaniu z podstawami kasacyjnymi, w których

szeroko zarzucano – w kolizji z jasnym zakazem wyrażonym w art. 3983 § 3 k.p.c. –

dokonanie błędnych ustaleń faktycznych w związku z przekroczeniem granic

swobodnej oceny dowodów i zaniechaniem uznania określonych faktów za

przyznane (art. 233 § 1 i art. 230 k.p.c.) wskazywała na to, że skarga kasacyjna

zmierzała w istocie do narzucenia Sądowi Najwyższemu roli sądu faktu, sprzecznej

z jego ustrojową i procesową funkcją.

I CSK 3546/25

3

Należało tym samym odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

przypominając zarazem, że Sąd Najwyższy bada na tym etapie wyłącznie wniosek

o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wraz z uzasadnieniem, nie wnikając

w ocenę zasadności podstaw kasacyjnych.

Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2, art. 520 § 1, art. 391 § 1,

art. 39821 i art. 13 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.

(K.G.)

[SOP]