Sąd Najwyższy nie przyjął skargi o zasiedzenie służebności i zasądził 240 zł kosztów

Postanowieniem z 23 listopada 2022 r., I Ns 1110/21/K, Sąd Rejonowy dla

Krakowa – Krowodrzy w Krakowie stwierdził, że właścicielka nieruchomości nabyła

przez zasiedzenie służebność polegającą na prawie przejazdu i przechodu przez

działkę uczestniczki szlakiem szerokości 4 m i oddalił wniosek co do męża

właścicielki.

Postanowieniem zaskarżonym skargą kasacyjną Sąd Okręgowy w Krakowie

zmienił postanowienie Sądu pierwszej instancji przez stwierdzenie, że właścicielka

nieruchomości nabyła przez zasiedzenie służebność polegającą na prawie

I CSK 3620/24

2

przejazdu i przechodu szlakiem długości 32 metrów i szerokości od 3,28 metra w

części południowo-wschodniej, następnie szerokości 4 metrów w części północno-

zachodniej i do 3,26 metra na kolejnym odcinku oraz w pozostałym zakresie oddalił

apelację uczestniczki.

Uczestniczka wniosła o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze

względu na nieważność postępowania w drugiej instancji, wynikającą z

niewłaściwej obsady Sądu drugiej instancji, ponieważ Sąd ten rozpoznawał sprawę

w składzie sędziego powołanego przez Krajową Radę Sądownictwa ukształtowaną

w trybie ustawy z 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie

Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Istnieje spór o wykładnię art. 187 ust. 1 pkt 2 Konstytucji RP: czy przepis ten

pozostawił ustawie wskazanie organu wybierającego 15 sędziów do KRS, czy też

przepis ten zakłada w sposób dorozumiany, że ten organ powinien zostać

wyłoniony przez sędziów (ew. ogół sędziów stanowi ten organ). Jednak spór ten

jest bez znaczenia dla oceny zgodności składu sądu z przepisami prawa (art. 379

pkt 4 k.p.c.). Sporny art. 9a u. o KRS, stanowiący o wyborze 15 sędziów do KRS

przez Sejm, nie dotyczy powoływania sędziów. Analogicznie spór o konstytucyjność

ordynacji wyborczej do Sejmu i Senatu nie ma wpływu na obowiązywanie ustaw

przyjętych przez władzę ustawodawczą, wyłonioną w sposób sprzeczny

z Konstytucją. Jeżeli Trybunał Konstytucyjny stwierdza niezgodność ordynacji

wyborczej z Konstytucją, to wyrok ten stosuje się dopiero przy następnych

wyborach (art. 190 ust. 3 Konstytucji). Sporne jest, czy określając skutki wyroku

Trybunał może określić datę wygaśnięcia kadencji Sejmu lub Senatu, czyli

postanowić o jej skróceniu ze względu na wybór tych organów w sposób sprzeczny

z Konstytucją. Jednak niewątpliwie Trybunał Konstytucyjny nie może skrócić

kadencji żadnego organu z mocą wsteczną i nie może postanowić o

nieobowiązywaniu jakiejkolwiek ustawy ze względu na jej uchwalenie przez władzę

ustawodawczą wybraną na podstawie niekonstytucyjnej ustawy.

I CSK 3620/24

3

Ustawa o Krajowej Radzie Sądownictwa reguluje procedurę podejmowania

uchwał w przedmiocie wniosku do Prezydenta RP o powołanie sędziego na urząd

i jest to procedura odrębna od procedury wyboru 15 sędziów do KRS,

niekwestionowana w skardze kasacyjnej. Ponadto nawet stwierdzenie przez

Trybunał Konstytucyjny niezgodności tej procedury z Konstytucją nie mogłoby być

podstawą do przyjęcia sprzeczności z prawem składów z udziałem sędziów

powołanych w niekonstytucyjnej procedurze ze względu na nieusuwalność sędziów

(art. 180 pkt 1 Konstytucji).

Dodatkowo Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 25 marca 2019 r., K 12/18,

stwierdził zgodność art. 9a u. o KRS z Konstytucją, co wiąże wszystkie organy

Rzeczypospolitej Polskiej (art. 190 ust. 1 Konstytucji).

Dlatego Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Na podstawie art. 98 i 99 k.p.c. wnioskodawczyni przysługuje od skarżącej

zwrot kosztów sporządzenia odpowiedzi na skargę kasacyjną w wysokości stawki

minimalnej określonej w stosowanym odpowiednio § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia

Min. Sprawiedl. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.

Dariusz Pawłyszcze

(G.G.)

[a.ł]