Sąd Najwyższy nie przyjął skargi syndyka banku w sporze o kredyt indeksowany

Wyrokiem częściowym z 4 kwietnia 2024 r. Sąd Apelacyjny w Krakowie

oddalił apelację pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z 25 lipca

2022 r., w którym Sąd m.in. ustalił, że zawarta między powodami a Bankiem spółką

akcyjną w W. umowa kredytu jest nieważna.

W toku postępowania apelacyjnego Sąd Apelacyjny zawiesił postępowanie

w sprawie i podjął je w zakresie objętym żądaniem ustalenia z udziałem syndyka

masy upadłości Bank spółki akcyjnej w W.

I CSK 4033/24

2

Pozwany wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego,

zaskarżając ten wyrok w całości. Powołał się na występowanie w sprawie istotnego

zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), w ramach którego pyta, czy

postępowanie sądowe z powództwa kredytobiorcy o ustalenie nieistnienia stosunku

prawnego z umowy kredytu waloryzowanego (indeksowanego albo

denominowanego) do waluty obcej, wytoczone przeciwko upadłemu bankowi

(kredytodawcy), jest sprawą „o wierzytelność, która podlega zgłoszeniu do masy

upadłości” w rozumieniu art. 145 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo

upadłościowe i tym samym podlega zawieszeniu na podstawie art. 174 § 1 pkt 4 lub

art. 177 § 1 pkt 1 k.p.c. w zw. z art. 144 ust. 1 i w zw. z art. 145 ust. 1 Prawa

upadłościowego do czasu rozpoznania zgłoszenia na liście wierzytelności lub –

odpowiednio – odmowy uwzględnienia wierzytelności na liście wyczerpania trybu

określonego ustawą?”.

Pozwany wskazał również, że w sprawie występuje potrzeba wykładni

przepisów prawnych wywołujących poważne wątpliwości i rozbieżności

w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.), tj. art. 174 § 1 pkt 4 k.p.c. w zw.

z art. 144 ust. 1 i w zw. z art. 145 ust. 1 Prawa upadłościowego oraz art. 177 § 1 pkt

1 k.p.c. w zw. z art. 144 ust. 1 w zw. z art. 145 ust. 1 Prawa upadłościowego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną powodowie wnieśli m.in. o odmowę

przyjęcia skargi do rozpoznania oraz zasądzenie od pozwanego na ich rzecz

kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego

według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie

występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności

w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna

jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).

Zagadnienie, które formułuje skarżący, zostało już rozstrzygnięte

w orzecznictwie Sądu Najwyższego. W uchwale z 19 września 2024 r., III CZP 5/24

I CSK 4033/24

3

(OSNC 2025, nr 4, poz. 42), Sąd Najwyższy wskazał bowiem, że postępowanie

sądowe z powództwa kredytobiorcy będącego konsumentem o ustalenie

nieistnienia stosunku prawnego z umowy kredytu, prowadzone przeciwko bankowi,

co do którego w toku postępowania ogłoszono upadłość, nie jest sprawą

„o wierzytelność, która podlega zgłoszeniu do masy upadłości” w rozumieniu art.

145 ust. 1 Prawa upadłościowego, a tym samym może być podjęte z chwilą

ustalenia osoby pełniącej funkcję syndyka. Nie można także uznać, by w sprawie

występowała potrzeba wykładni wskazanych w skardze kasacyjnych przepisów.

Dokonanie jej przez Sąd Najwyższy miało bowiem doprowadzić do rozstrzygnięcia

kwestii tożsamej do tej, która była przedmiotem przywołanej wyżej uchwały.

Z tych przyczyn należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).

Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego pozostawiono sądowi,

który wyda orzeczenie kończące w sprawie (art. 108 § 1 k.p.c.).

(E.M.)

[SOP]