Sąd Najwyższy nie przyjął skargi dłużnika i zasądził od niego 7500 zł kosztów postępowania

I CSK 871/25

2

Pozwany B.B. wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Sądu

Apelacyjnego w Łodzi z 26 czerwca 2024 r. Wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania

uzasadnił oczywistą zasadnością skargi kasacyjnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Jak zaznaczono, skarżący oparł wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania na jednej spośród wyżej wymienionych przesłanek, tj. czwartej z nich.

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego odwołanie się do

przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga przedstawienia,

w czym wyraża się „oczywista zasadność” skargi oraz argumentacji wykazującej,

że istotnie skarga jest oczywiście uzasadniona. Chodzi tu o wykazanie

kwalifikowanej postaci naruszenia prawa materialnego lub procesowego,

polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie i ocenianej przy

wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (m.in. postanowienie SN z 23

listopada 2011 r., III PK 44/11). Celem sformułowania powyższej przesłanki

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest wykazanie jedynie oczywistego

naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz

sytuacji, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego

orzeczenia (postanowienie SN z 6 listopada 2012 r., III SK 16/12).

W ocenie skarżącego skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona,

ponieważ zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty narusza przepisy

postępowania, w szczególności art. 203 § 1 k.p.c. i art. 203 § 4 k.p.c.

Z taką oceną nie można się zgodzić. Treść uzasadnienia wniosku o przyjęcie

przedmiotowej skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przekonuje o jej oczywistej

zasadności. Sąd Najwyższy nie dopatrzył się rażącego naruszenia powołanych

w niej przepisów, widocznego prima facie. Brak jest jakichkolwiek podstaw, aby

twierdzić, że w niniejszej sprawie doszło do oczywistego naruszenia prawa.

I CSK 871/25

3

Ponadto należy podkreślić, że samo naruszenie przepisów postępowania nie

jest wystarczającą podstawą skargi kasacyjnej. Artykuł 3983 § 1 pkt 2 k.p.c. określa

jako podstawę skargi takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć

istotny wpływ na wynik sprawy. Oczywista zasadność skargi kasacyjnej na tej

podstawie wymaga wykazania przez skarżącego, że następstwa stwierdzonych

wadliwości ukształtowały treść zaskarżonego orzeczenia, co w niniejszej sprawie

nie miało miejsca (zob. wyrok SN z 11 maja 2017 r., II CSK 514/16). Takiego

wymogu przedmiotowa skarga kasacyjna nie wykazała.

Jedynie ubocznie należy zauważyć, że z okoliczności niniejszej sprawy

wynika, iż złożone na etapie postępowania apelacyjnego pisma procesowe strony

powodowej, dotyczące cofnięcia zgłoszonego w sprawie roszczenia, zostały

spowodowane działaniem pozwanego, który poprzez swoje wpłaty zaspokoił

roszczenie główne wraz z zasądzonymi odsetkami. Należności zostały uiszczone

już po wydaniu zaskarżonego wyroku (okoliczność niezaprzeczona przez

pozwanego), co stanowi o braku sprzeczności czynności powoda z prawem

i zasadami współżycia społecznego. Cofnięcie pozwu ze zrzeczeniem się

roszczenia wynikało z realizacji zobowiązania przez stronę pozwaną. Działanie

powodowej spółki było realizacją obowiązków i uprawnień procesowych stron

postępowania rzutujących na ich sytuację procesową.

Wobec powyższego nie można uznać, że w przedmiotowej sprawie

przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania została wykazana w sposób

właściwy.

Ze względów podanych powyżej Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art.

3989 § 2 k.p.c.).

(M.K.)

[SOP]