Sąd Najwyższy nie przyjął skargi o granicę działek, J.K. zapłaci 360 zł kosztów

Wnioskodawca J.K. wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Sądu

Okręgowego w Łomży z 29 listopada 2024 r. Wniosek o jej przyjęcie do

I CSK 880/25

2

rozpoznania uzasadnił występowaniem istotnych zagadnień prawnych i oczywistą

zasadnością skargi.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Jak wskazano powyżej, skarżąca oparła wniosek o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania na pierwszej i czwartej spośród wymienionych

przesłanek.

Zgodnie z orzecznictwem Sadu Najwyższego przez istotne zagadnienie

prawne, o którym mowa w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., należy rozumieć problem

o charakterze prawnym, powstały na tle konkretnego przepisu prawa, mający

charakter rzeczywisty w tym znaczeniu, że jego rozwiązanie stwarza realne

i poważne trudności. Problem ten musi mieć charakter uniwersalny, co oznacza, że

jego rozwiązanie powinno służyć rozstrzyganiu innych, podobnych spraw. Chodzi

przy tym o problem, którego wyjaśnienie jest konieczne dla rozstrzygnięcia danej

sprawy, a więc pozostający w związku z podstawami skargi oraz z wiążącym Sąd

Najwyższy, a ustalonym przez sąd drugiej instancji, stanem faktycznym sprawy (art.

39813 § 2 k.p.c.), jak i w związku z podstawą prawną zaskarżonego wyroku

(postanowienia SN: z 21 maja 2013 r., IV CSK 53/13 i z 3 lutego 2012 r. I UK

271/11). Konieczne jest przytoczenie argumentów prawnych, które prowadzą do

rozbieżnych ocen. Skarżący powinien nie tylko wskazać przepis prawa

(materialnego lub procesowego), którego dotyczy zagadnienie, ale także

przedstawić pogłębioną argumentację prawną w celu wykazania, że zagadnienie

jest istotne, a jego rozstrzygnięcie ma znaczenie dla merytorycznego

rozstrzygnięcia w jego sprawie (postanowienia SN: z 23 sierpnia 2007 r., I UK

134/07 i z 9 lutego 2011 r., III SK 41/10).

Przedstawioną problematykę skarżący ujął w pytaniach: „czy za „stan

prawny” w rozumieniu art. 153 k.c. podczas rozgraniczenia dopuszczalne jest

I CSK 880/25

3

przyjęcie granicy wynikającej z ewidencji, nawet jeśli jej przebieg zgodnie z opinią

biegłego geodety jest nieprawidłowy a przez to granica jest wątpliwa bowiem

wytyczono ją na skutek błędnych pomiarów, a przez co tak ustalona granica

ewidencyjna w znaczny sposób odbiega od użytkowania na gruncie i zgodnie

z opinią biegłego nie można w oparciu o nią dokonywać rozgraniczenia; czy

w sytuacji, w której z opinii biegłego geodety wynika, że pomiary były wykonane

z małą dokładnością, bez elementów kontrolnych i wbrew zasadom sztuki

geodezyjnej, a przez to w ich wyniku błędnie określono przebieg granicy

ewidencyjnej, za obowiązującą granicę należy przyjąć tak wytyczoną wątpliwą

granicę ewidencyjną czy jednak granicę wytyczoną przez biegłego geodetę

w wyniku dokonania przez niego korekty uprzednich błędnych obliczeń; czy

w sytuacji ustalenia przez Sąd, że nie doszło do zasiedzenia przygranicznego pasa

gruntu a istnieje rozbieżność co do prawidłowego przebiegu granicy na podstawie

zgromadzonych dokumentów w ten sposób, że w świetle opinii biegłego geodety

istniejąca granica ewidencyjna uznana jest za wątpliwą przez co biegły wyznacza

inną granicę uwzględniającą korektę błędnych obliczeń, należy przyjąć, że zachodzi

niemożność ustalenia stanu prawnego, a co za tym idzie, konieczność dokonania

rozgraniczenia na podstawie ostatniego spokojnego stanu posiadania”.

Przedstawione przez skarżącego pytania nie stanowią istotnego zagadnienia

prawnego. Odnoszą się one wprost do stanu faktycznego niniejszej sprawy –

a więc nie mają charakteru abstrakcyjnego. Uzasadnienie wniosku o przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania nie zawiera też argumentacji jurydycznej,

wskazującej na występowanie odmiennych ocen przedstawionych problemów oraz

na to, że przepisy dotyczące tych kwestii nie doczekały się wykładni albo

niejednolita wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie w odniesieniu do

identycznych lub podobnych stanów faktycznych. Nie jest rolą Sądu Najwyższego

domyślanie się lub poszukiwanie okoliczności, które uzasadniałyby przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania (postanowienia SN z 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08

i z 14 grudnia 2004 r., II CZ 142/04).

Natomiast zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury odwołanie się do

przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga przedstawienia,

w czym wyraża się „oczywista zasadność” skargi oraz argumentacji wykazującej,

I CSK 880/25

4

że istotnie skarga jest oczywiście uzasadniona. Chodzi tu o wykazanie

kwalifikowanej postaci naruszenia prawa materialnego lub procesowego,

polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie, przy wykorzystaniu

podstawowej wiedzy prawniczej (m.in. postanowienie SN z 23 listopada 2011 r.,

III PK 44/11). Celem sformułowania powyższej przesłanki przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania nie jest wykazanie jedynie oczywistego naruszenie

konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacji, w której

naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia

(postanowienie SN z 6 listopada 2012 r., III SK 16/12).

W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie przedmiotowej skargi kasacyjnej do

rozpoznania skarżący nie wskazał, w czym miałaby przejawiać się oczywista

zasadność skargi kasacyjnej, ani nie wskazał, naruszenie których przepisów

miałoby doprowadzić do oczywistości skargi.

Ponadto w związku z tym, że skarżący kwestionuje ocenę materiału

dowodowego oraz ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie, należy przypomnieć, iż

stosownie do art. 3983 § 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty

dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów.

Mając powyższe na uwadze, nie można przyjąć, że przesłanki przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania zostały w sposób właściwy wykazane.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).

(M.K.)

[SOP]