SN oddalił kasację skazanego za czyn na szkodę nastolatki, obciążył go kosztami

Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna w stopniu

oczywistym.

W tym nadzwyczajnym środku odwoławczym postawiono trzy zarzuty,

a mianowicie: naruszenia prawa materialnego w postaci art. 200§1 k.k. oraz

uchybienia przepisom proceduralnym tj. art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. w zw. z art. 5§2

k.p.k.

I KK 154/26

2

Rzecz jednak w tym, że Sąd II instancji nie mógł naruszyć wskazanych

przepisów. Jego orzeczenie ma co prawda charakter częściowo zmieniający

zaskarżone orzeczenie, jednakże zmiana ta dotyczy jedynie modyfikacji,

dookreślenia, czasu popełnienia przez skazanego przestępstwa. Sąd Okręgowy nie

czynił w żadnej innej przestrzeni własnych ustaleń faktycznych, nie dokonywał

samodzielnej, oderwanej od tej dokonanej przez Sąd I instancji oceny materiału

dowodowego ani nie stosował prawa materialnego. Tym samym Sąd ten nie mógł

naruszyć art. 200§1 k.k. ani też przepisów proceduralnych dotyczących oceny

materiału dowodowego i zasady in dubio pro reo.

W kasacji nie postawiono zarzutu naruszenia art. 433§2 k.p.k. W oparciu o

treść uzasadnienia kasacji trudno natomiast uznać, by intencją skarżącego była

próba wykazania błędów w przeprowadzonej przez Sąd Odwoławczy kontroli

instancyjnej. Skarżący podejmuje w nim bowiem raczej polemikę z ustaleniami

faktycznymi i ocenami poczynionymi przez Sąd Rejonowy, niż próby wykazania

jakichkolwiek uchybień po stronie Sądu Okręgowego. Tymczasem Sąd

Odwoławczy odniósł się w uzasadnieniu orzeczenia do wszystkich zarzutów

apelacji, czyniąc to w sposób rzetelny i wyczerpujący. Wyjaśnił on przekonująco,

dlaczego podzielił zapatrywania Sądu meriti o seksualnym charakterze czynności,

do których skazany namawiał pokrzywdzoną, prawidłowo odnosząc się do

twierdzeń obrony w tym zakresie. Sąd wyjaśnił także, dlaczego zeznania

pokrzywdzonej, mimo pewnych nieścisłości, zasługiwały na wiarę oraz wskazał

okoliczności, które przekonywały o słuszności uznania, że skazany miał

świadomość wieku pokrzywdzonej. Choć w istocie brak jest dowodów rzeczowych

na tę ostatnią okoliczność, przekonujące są w tym zakresie konsekwentne

i stanowcze zeznania pokrzywdzonej, że informowała A.H. o swoim wieku.

Twierdzenie obrońcy, jakoby nigdy nie podała ona i nigdy nie zamieściła dokładnej

daty swoich urodzin nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy (vide: k. 283).

Zeznania pokrzywdzonej w tym zakresie korespondują z faktem, że skazanemu, jak

wynika z wydruków jego rozmów z innymi użytkownikami komunikatora […], nie

przeszkadzało, że adresatami jego fantazji były osoby małoletnie, które wprost

wskazywały na swój młody wiek, jak choćby 13-letni W. (k. 121v-122).

I KK 154/26

3

Bez znaczenia przy tym pozostaje, że pokrzywdzona po kilku latach od

zdarzenia miała problemy z dokładnym wskazaniem ile miała lat w czasie

zdarzenia. Z jej pierwszych zeznań, jak również wydruków rozmów bezsprzecznie

bowiem wynika, że do newralgicznego spotkania doszło w maju 2018r., czyli w

roku, w którym w miesiącu sierpniu kończyła ona 14 lat.

Zaznaczenia także wymaga, że art. 5§2 k.p.k. dotyczy wątpliwości, które ma

i nie jest w stanie rozstrzygnąć sąd rozpoznający sprawę, nie zaś wątpliwości

którejś ze stron co do prawidłowości rozstrzygnięcia dokonanego przez ten sąd.

Lektura uzasadnień obu sądów prowadzi do wniosku, że nie powzięły one

wątpliwości, a tym bardziej takich, których nie dało się rozstrzygnąć w oparciu o

dyrektywy określone w art. 7 k.p.k. Wbrew twierdzeniom obrony uprawnia ona

także do stwierdzenia, że Sądy rozpoznające sprawę uwzględniły wszelkie

okoliczności niezbędne do prawidłowego, pełnego i obiektywnego rozpoznania

sprawy. Analiza uzasadnienia kasacji prowadzi natomiast do odmiennych wniosków

– autor tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia zdaje się nie brać pod uwagę

całokształtu materiału zgromadzonego w sprawie, lecz powołuje się na niego w

sposób fragmentaryczny, niekiedy wyrwany z kontekstu. Przykładem takiego

działania jest przywołanie ostatnich zeznań pokrzywdzonej, w których starała się

szczegółowo odtworzyć przebieg zdarzenia, wskazując między innymi na związanie

skazanemu rąk, kneblowanie mu ust, czy przykrycie jej kocem. W oparciu o te

okoliczności skarżący zbudował narrację, jakoby niemożliwe było przykrycie

pokrzywdzonej kocem przez A.H. przy skrępowanych rękach, a także stawia tezę o

niewiarygodności pokrzywdzonej w sytuacji, w której nie zauważyła i nie opisała ani

nawet nie zarejestrowała ona oparzeń na dłoniach skazanego. Tymczasem z treści

depozycji pokrzywdzonej wynika, że choć na prośbę skazanego próbowała mu

związać ręce, to zrobiła to nieudolnie, w związku z czym węzeł był luźny i w

niedługim czasie skazany miał możliwość oswobodzenia się. To z kolei nie

wyklucza ani poprawienia przez skazanego knebla w ustach, ani narzucenia na

pokrzywdzoną koca. Z kolei posiadanie w ustach skarpetek nie musiało wykluczać

możliwości porozumiewania się skazanego z pokrzywdzoną i wypowiadania przez

niego słów dla niej zrozumiałych. Sam z kolei fakt, że pokrzywdzona w trakcie

I KK 154/26

4

przesłuchania zaprzeczyła zarejestrowaniu zmian na dłoniach A.H., nie może

automatycznie prowadzić do podważenia jej wiarygodności.

Podsumowując, zarzuty postawione w tej przestrzeni przez skarżącego

należało uznać za niezasadne. Sąd Odwoławczy odniósł się do zaprezentowanych

w apelacji wątpliwości, czyniąc to w sposób właściwy.

Tym samym wywiedzioną kasację należało uznać za bezzasadną w stopniu

oczywistym. Autor kasacji nie wykazał, by Sąd Odwoławczy dopuścił się

jakiegokolwiek uchybienia o charakterze rażącego naruszenia prawa, a tym

bardziej takiego, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia i które winno

skutkować orzeczeniem o charakterze kasatoryjnym.

Skazanego obciążono kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego,

nie znajdując podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia.

[WB]

[r.g.]