Sąd Najwyższy umorzył sprawę o kradzież perfum, bo za ten czyn skazano wcześniej

Sąd Rejonowy Poznań-Stare Miasto w Poznaniu wyrokiem z dnia 12 lutego

2026 r., sygn. akt VIII K 1409/25, uznał S.S. za winnego tego, że w dniu 6 lutego

I KK 183/26

2

2025 r. w P., w sklepie R. przy [...] działając wspólnie i w porozumieniu z

nieustalonym mężczyzną dokonał zaboru w celu przywłaszczenia mienia w postaci:

1 szt. Perfum H. o poj. 100 ml o wartości 249,99 zł, po promocji o wartości 109,99 zł,

6 szt. Perfum H. o poj. 100 ml o wartości 249,99 zł za sztukę, 2 szt. H. poj. 100 ml o

wartości 249,99 zł, powodując łączne straty w wysokości 2 249,91 zł na szkodę R.

sp. z o.o., tj. o przestępstwo z art. 278 § 1 k.k., za co na podstawie art. 278 § 1 k.k.

skazał go na karę sześciu miesięcy pozbawienia wolności, rozstrzygając

jednocześnie o obowiązku naprawienia szkody oraz o kosztach postępowania.

Wskazany wyrok uprawomocnił się w dniu 20 lutego 2026 r., bez

postępowania odwoławczego.

Wcześniej, ten sam Sąd Rejonowy Poznań-Stare Miasto w Poznaniu

wyrokiem nakazowym z dnia 22 kwietnia 2025 r., sygn. akt VIII K 289/25, uznał

oskarżonego S.S. za winnego tego, że w dniu 6 lutego 2025 r. w P. [...] w sklepie R.

wspólnie i w porozumieniu z nieznaną osobą dokonał zaboru w celu przywłaszczenia

jednej sztuki perfum H. 100 ml o wartości 249,99 zł, sześciu sztuk perfum H. 100 ml

o wartości 249,99 zł za sztukę, dwóch sztuk perfum H. 100 ml o wartości 249,99 zł

za sztukę, powodując straty w łącznej wartości 2 249,91 zł na szkodę firmy R. sp. z

o.o. z siedzibą w Ł., tj. występku z art. 278 § 1 k.k., za co na podstawie art. 278 § 1

k.k. w zw. z art. 37a § 1 k.k. wymierzył mu karę roku ograniczenia wolności,

zobowiązując oskarżonego w tym okresie - na podstawie art. 34 § 1 i § 1a pkt 1 k.k.

i art. 35 § 1 k.k. - do wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele

społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie. Jednocześnie Sąd ten zaliczył

oskarżonemu, na poczet orzeczonej kary ograniczenia wolności, okres zatrzymania

w sprawie uznając karę za wykonaną w rozmiarze 2 dni, a także orzekł o środku

kompensacyjnym i kosztach procesu.

Wskazany wyrok nakazowy uprawomocnił się w dniu 4 czerwca 2025 r.

Od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego Poznań-Stare Miasto

w Poznaniu z dnia 12 lutego 2026 r., sygn. akt VIII K 1409/25, kasację wniósł

Prokurator Generalny. Zaskarżył ten wyrok w całości, na korzyść oskarżonego S.S.,

podnosząc zarzut rażącego i mającego istotny wpływ na treść wyroku naruszenia

przepisów prawa karnego procesowego, a mianowicie art. 366 § 1 k.p.k. oraz art. 17

I KK 183/26

3

§ 1 pkt 7 k.p.k., polegającego na zaniechaniu wyjaśnienia wszystkich istotnych

okoliczności sprawy, dotyczących uprzedniej karalności oskarżonego, co

doprowadziło do skazania S.S. wyrokiem z dnia 12 lutego 2026 r., sygn. akt VIII K

1409/25, za czyn z art. 278 § 1 k.k., popełniony w dniu 6 lutego 2025 r., podczas gdy

za tożsamy występek, popełniony na szkodę tego samego pokrzywdzonego,

oskarżony został już uprzednio prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego

Poznań-Stare Miasto w Poznaniu z dnia 22 kwietnia 2025 r., sygn. akt VIII K 289/25,

co stanowi bezwzględną przyczynę uchylenia orzeczenia określoną w art. 439 § 1

pkt 8 k.p.k..

W oparciu o ten zarzut autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku

w całości i umorzenie postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja Prokuratora Generalnego jest oczywiście zasadna i dlatego należało

uwzględnić ją w całości na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

W istocie, tak jak podnosi skarżący, z porównania opisów czynów

przypisanych skazanemu wynika jasno, że postępowanie późniejsze, to jest

zakończone wydaniem wyroku Sądu Rejonowego Poznań-Stare Miasto w Poznaniu

z dnia 12 lutego 2026 r., sygn. akt VIII K 1409/25, obejmowało w pełni zachowanie

już wcześniej przypisane prawomocnym wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego

Poznań-Stare Miasto w Poznaniu, z dnia 22 kwietnia 2025 r., sygn. akt VIII K 289/25.

W tym stanie rzeczy w sprawie o sygn. VIII K 1409/25 zachodziła bezwzględna

przesłanka procesowa z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. w postaci rei iudicatae to jest powagi

rzeczy osądzonej. Przepis ten wyklucza wszczęcie i prowadzenie postępowania

wtedy, gdy postępowanie co do tego samego czynu tej samej osoby zostało

prawomocnie zakończone. W stopniu oczywistym zatem doszło do prowadzenia

postępowania i wydania wyroku skazującego mimo zaistnienia ujemnej przesłanki

procesowej, co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.

Wobec tego konieczne stało się uchylenie wyroku Sądu Poznań-Stare Miasto

w Poznaniu z dnia 12 lutego 2026 r., sygn. akt VIII K 1409/25 i umorzenie

postępowania.

I KK 183/26

4

O kosztach procesu orzeczono w oparciu o przepis art. 632 pkt 2 k.p.k.

Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.

Tomasz Artymiuk Andrzej Stępka Dariusz Świecki

[WB]

[r.g.]