Sąd Najwyższy nie wstrzymał wykonania kary wobec R. W. mimo wniesienia kasacji

Wniosek złożony przez obrońcę skazanego nie zasługuje na uwzględnienie.

Instytucja wstrzymania wykonania wyroku określona w art. 532 § 1 k.p.k. ma

charakter wyjątkowy, a potrzeby jej zastosowania nie może uzasadniać sama

czynność wniesienia kasacji. Potrzeba ta aktualizuje się dopiero w istocie wówczas,

gdy bądź to (niezależnie od przyszłego rozstrzygnięcia co do zasadności skargi

kasacyjnej) już wcześniej można stwierdzić zaistnienie istotnych powodów do

uznania słuszności tej kasacji, bądź też wówczas, gdy strona wykaże odrębnie

istnienie szczególnych okoliczności powodujących, że wykonywanie lub wykonanie

orzeczenia pociągałoby za sobą wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne

skutki (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 stycznia 2014 r., sygn. akt

II KK 361/13, LEX nr 1427396).

I KK 203/26

2

We wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia podnosi się, że odbywanie

kary pozbawienia wolności stanowi istotną dolegliwość dla skazanego, gdyż musiał

pozostawić rodzinę, przy czym jego żona pozostawała na utrzymaniu skazanego.

W przekonaniu skarżącego, podstawy kasacyjne są oczywiście zasadne, co w

znacznym stopniu wskazuje na wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia

kasacji.

Należy jednak wskazać, że samo powołanie się na treść zarzutów nie może

być uznane za wystarczające dla przyjęcia, iż konieczne jest wstrzymanie

wykonania prawomocnie orzeczonej kary pozbawienia wolności. Wykonywany jest

bowiem wyrok już prawomocny, a kasacja jest nadzwyczajnym środkiem

zaskarżenia już wykonalnego orzeczenia i nie ma ona skutku suspensywnego. Nie

może ten argument automatycznie przesądzać o tym, że na pierwszy rzut oka

istnieje podstawa do odstąpienia od domniemania trafności ocen i ustaleń

przyjętych za podstawę prawomocnego wyroku już na etapie rozpoznawania

niniejszego wniosku. Należy podkreślić, że przedmiotem rozważań związanych z

oceną przez Sąd Najwyższy zasadności złożonego w trybie art. 532 § 1 k.p.k.

wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia nie może być przecież całościowa i

merytoryczna ocena trafności i zasadności podniesionych w kasacji zarzutów, gdyż

ta może zostać rozstrzygnięta dopiero w trakcie rozpoznawania tego

nadzwyczajnego środka zaskarżenia.

Rozstrzygnięcie wniosku złożonego w oparciu o przepis art. 532 § 1 k.p.k. nie

stanowi swego rodzaju prejudykatu w postępowaniu kasacyjnym, dlatego też w

żaden sposób nie rzutuje ono na kierunek przyszłego rozstrzygnięcia odnośnie do

kasacji. Nie oznacza zatem, że procesowo niedopuszczalne jest w przyszłości

uznanie zarzutów podniesionych w kasacji za oczywiście zasadne.

Sąd Najwyższy nie neguje trudnej sytuacji rodzinnej i osobistej skazanego,

jednakże okoliczności te mogą być wzięte pod uwagę w razie skorzystania przez

niego z instytucji prawa karnego wykonawczego. Innymi słowy, tego rodzaju

sytuacja może być ewentualnie przesłanką do ubiegania się o udzielenie przerwy w

odbywaniu kary pozbawienia wolności w przypadku osadzenia w zakładzie karnym

(art. 153 k.k.w.).

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.

I KK 203/26

3

[J.J.]

[r.g.]